ยารา ยารา เสียงก้องกังวานในภวังค์ทำให้ยาราสะดุ้งตื่นขึ้นมาได้พบกับเ้าของเสียงเรียกในขณะที่เธอกำลังหลับไหลอยู่ ธามพี่ชายของเธอ เมื่อธามเห็นยาราตื่นก็รีบไปตามพยาบาลให้มาดูอาการทันที
"เป็ไงบ้างยาราในที่สุดเธอก็ฟื้นซักทีนะ" พี่ชายเอามือมาลูบหัวน้องสาวของเขาด้วยความเป็ห่วง
"ที่นี่ที่ไหน" ยาราถามด้วยความมึนงง
"ที่นี่คือโรงพยาบาล" จำได้ไหมว่าเกิดอะไรชึ้นบ้าง
"เห็นผู้ชายที่ชื่อโมนาร์คไหม"
"ไม่มีนะไม่เห็นใครเลยเธอฝันไปหรือเปล่า"
"สงสัยคงจะเป็แค่ฝันไปจริงๆสินะ"
"พักผ่อนเถอะจะได้หายไว"
ณ แดนตัดสินโทษ
เ้าต้องไปเก็บดวงิญญาที่หลุดออกไปกลับมาให้ได้เพราะความสะเพร่าของเ้าที่ออกไปเก็บดวงิญญาที่โลกมนุษย์แต่ดันลืมปิดมิติที่เชื่อมระหว่างโลกิญญากับโลกมนุษย์ทำให้เหล่าดวงิญญาได้หนีจากแดนตัดสินไปยังโลกมนุษย์ได้หลายตน เ้าจะกลับมาดินแดนตัดสินได้ก็ต่อเมื่อเ้านำดวงิญญาที่หลุดกลับมาได้ครบเท่านั้น นี่คือสิ่งที่เ้าต้องรับผิดชอบ นี่คือความผิดข้อแรกของเ้า
ความผิดข้อที่สองเ้าปล่อย ผู้หญิงคนนั้นกลับสู่โลกมนุษย์ได้ยังไงจะอดีตหรือปัจจุบันข้าไม่สนใจความผิดเ้าครั้งนี้ใหญ่นัก เ้าจะกลับมาทำหน้าที่ในดินแดนตัดสินได้ก็ต่อเมื่อผู้หญิงที่เ้าปล่อยไปหมดอายุไขอีกครั้งในโลกมนุษย์นี่คือบทลงโทษของเ้า ข้อที่สอง สิ้นสุดเสียงคำสั่งนั้นดวงิญญาของโมนาคก็ได้ถูกลมมรสุมลูกใหญ่พัดออกมาจากดินแดนตัดสินโทษในทันที
โมนาร์คได้พยายามตามหาดวงิญญาที่หลุดไปเพื่อจับมารับโทษแต่ก็พบบ้างไม่พบบ้าง บางดวงิญญาเมื่อเห็นโมนาร์คก็หนีทันทีเพราะรู้ว่าโมนาร์คเป็ยมทูตบ้างก็หลบหนี บ้างก็สิงร่างผู้อื่น
"ถ้าเป็เช่นนี้ต่อไปข้าต้องได้อยู่บนโลกมนุษย์นี้อีกนานแน่ๆ"
เมื่อเป็เช่นนี้โมนาร์ค จึงตัดสินใจไปหายารา เพื่อให้ยาราช่วย แล้วจะได้คอยจับตาดูด้วยเมื่อยาราสิ้นอายุไขอีกครั้ง
ยาราออกจากโรงพญาบาลแล้วกลับมาพักผ่อนที่บ้าน
“พี่กลับไปนอนที่ห้องก่อนนะ"
"ถ้ามีอะไรก็เรียกได้นะ”
“โอเครไม่ต้องเป็ห่วงนะพี่ธามไปพักผ่อนเถอะเหนื่อยมาเยอะละ”
เมื่อยารานุ่งผ้าขนหนูเดินออกมาจากห้องน้ำก็ได้เห็นผู้ชายคนหนึ่งนั่งก้มหน้าอยู่บนเตียงนอนของเธอ
ถูกปกคลุมไปด้วยหมอกควัญสีดำทั่วร่างกายได้เงยหน้าขึ้นมามองยาราในตาแดงกล่ำของชายผู้นั้นทำให้ยารารู้ได้ทันทีว่านี่อาจจะไม่ใช่มนุษย์ ยารายืนอึ้งอยุ่กับสิ่งที่เห็นตรงหน้าแข็งไปทั้งตัวเหมือนมีใครมาดึงขาของเธอไว้ ดวงิญญาตนนั้นได้เลื่อนตัวมาใกล้ยาราและยื่นมือมาทางยาราหลับตาและกำลังจะกรี๊ดร้องให้พี่ชายมาช่วย ก็ได้ยินเสียงดวงวิญาณตนนั้นร้อง เมื่อยาราลืมตาขึ้นมาก็ได้เห็น ชายคนหนึ่งรอบตัวเปล่งประกายสีแดงยืนอยู่ตรงหน้าของเธอ ใบหน้าที่คุ้นเคยนี้ ชายผู้นั้นได้ทำการส่งดวงิญญานั้นกลับไปยังแดนตัดสิน
"นี่ฉันฝันไปหรือเปล่านะ"
"เธอไม่ได้ฝันหรอก"
ยาราใช้มือตบหน้าตัวเองเพื่อเป็การย้ำเตือนว่าเธอไม่ได้ฝันไปจริงๆ
"แล้วคุณมาทำไมจะมานำิญญาฉันกลับไปอีกหรอ ไม่นะฉันยังไม่อยากตายยยยย"
"หยุดโวยวายก่อนสักทีฉันไม่ได้มาเอาดวงิญญาเธอ"
"จำสัญญาที่เธอให้ไว้ได้หรือเปล่า"
"สัญญา สัญญาอะไร"
"ก็สัญญาณที่เธอให้ไว้ว่าจะช่วยฉันทุกเื่ไงเพื่อแลกกับการที่เธอได้กลับเข้าร่างเธออีกครั้ง"
"อ๋อ แล้วจะให้ฉันช่วยอะไรละ"
"เื่ที่ง่ายมากๆ ช่วยฉันตามหาิญญาที่หลุดออกมาจากแดนตัดสิน เพราะฉันจะต้องนำพวกมันกลับไปรับโทษ"
"ฮ่า ฮ่า นายจะบ้าหรอ ฉันจะไปหาจากไหนแล้วจะหาได้ยัง จะให้ฉันช่วยโดยการดมกลิ่นหรือไง หรือจะให้ฉันใช้มือคลำััเอาดีละ"
"ใช้สายตาเธอนี่แหละ"
"จะใช้สายตาได้ไง ฉันมองเห็นิญญาได้ที่ไหนกันละ"
"แล้วก่อนหน้านี้ที่เธอเห็นเธอคิดว่ามันคืออะไรแล้วที่เธอเห็นอยู่ตอนนี้ละคิดว่าฉันเป็คนหรอ"
โมนาคพูดพร้อมกับโน้มใบหน้าของเขาเข้ามาใกล้กับใบหน้าของยารา ยาราเงียบและกำลังคิดในสิ่งที่เขาพูด
"นายหมายความว่าฉันมองเห็นิญญาได้งั้นหรอ ทำไมกันละทำไมถึงเป็แบบนี้"
"ก็อย่างที่ฉันบอกเธอไว้แล้วไงถ้าได้กลับมาในโลกมนุษย์ในชีวิตเธอจะไม่เหมือนคนปกติ จะมีบางสิ่งบางอย่างเปลี่ยนแปลงไป เพราะเธอได้ผ่านความเป็ความตายมาแล้ว"
"ถึงแม้ว่าดวงิญญาจะกลับมาเข้าร่างได้เหมือนเดิมแต่ก็เปรียบเสมือนเธอได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง เธอจึงมองเห็นดวงิญญาได้และเธอต้องช่วยฉันจับดวงิญญาพวกนั้น"
"แล้วฉันจะรู้ได้ไงว่าดวงิญญาไหนที่หลุดออกมาจากแดนตัดสิน"
"ง่ายมากเธอสังเกตที่ข้อเท้า จะมีโซ่ใหญ่ๆล็อกข้อเท้าอยู่นั้นคือดวงิญญาที่หนีออกมาจากแดนตัดสิน"
โมนาร์คนำด้ายสีแดงผูกไว้ที่ข้อมือของยารา นี่เป็ด้ายแดงที่ผูกกับมือของโมนาคและยารา
"ถ้าหากว่าเธอเจอดวงิญญาที่หนีออกจากแดนตัดสิน ให้เธอดึงได้นี้ทันทีและฉันก็จะมาจัดการกับดวงิญญานั้น"
ยาราคิดในใจสงสัยต้องได้ตายอีกรอบแน่นอนเลย
ไม่ต้องกลัวว่าเ ธอจะเป็อันตรายหรอกนะ ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอเป็อันตรายแน่นอน
"แล้วทำไมนายถึงช่ายให้ฉันได้กลับมาละ"
โมนาร์คเงียบไม่ตอบอะไร ไปใส่เสื้อผ้าแล้วไปนอนได้แล้ว มันดึกแล้ว
คำว่าไปใส่เสื้อผ้า ยารา ก้มมองตัวเองที่กำลังห่มผ้าขนหนูอยู่หลังจากพึ่งอาบน้ำเสร็จ ยาราหน้าแดงและกรี๊ดดดออกมาด้วยความใ
"ก๊อกๆ ยาราเป็อะไรหรือเปล่า"
เปิดประตูหน่อย พี่ชายของยาราวิ่งมาหายาราเพราะได้ยินเสียงกรี๊ดของเธอ
"อ๋อพอดี หนูเจอแมลงสาบนะแต่มันหนีไปแล้วไม่เป็อะไรแล้วค่ะพี่ไม่ต้องเป็ห่วง"
"อ่อเคร งั้นพี่ไปนอนแล้วนะ"
การฉีกยิ้มมุมปากและทำหน้าเจื่อนๆของโมนาร์ค แสดงออกได้ถึงความสงสัย "แมลงสาบงั้นหรอ หึ"
"นายจะไปได้ยัง ฉันจะใส่เสื้อผ้า"
"ก็ได้ถ้ามีอะไรก็ดึงได้ละกัน"
267
