เลเวลอัพ

"หูยย หอมจัง"
"หอมง่ะ หอมๆๆ กลิ่นอะไรกันนะ"
ในขณะหลับฝัน สาวน้อยนางหนึ่งละเมอพึมพํา เสียงท้องร้องดังโครกคราก
สุดท้ายทนอีกต่อไปไม่ไหว จึงลืมตาทั้งสองข้างขึ้นมา ยืดตัวบิดขี้เกียจหนึ่งที แขนเล็กๆ เรียวยาวอย่างกับต้นหอมสองต้น ขาวใสไร้ที่ติ "หลับสบายจริงๆ เลย"
ทันใดนั้นเอง
ดวงตาของนางฉายแววตื่นตระหนก "ไม่ใช่ว่าข้าถูก ควันพิษของพวกนิกายเลือดหรอกเหรอ ? ข้ามาอยู่ที่นี่ได้ ยังไง ?"
เมื่อมองไปเห็นศิษย์พี่สองนาง จึงรีบปีนป่ายวิ่งขึ้นไป เขย่าขาของศิษย์พี่นางหนึ่ง เรียก "ศิษย์พี่ ศิษย์พี่ ตื่นเถอะ รีบตื่นสิ พวกเราถูกพวกนิกายเลือดจับตัวได้แล้วแน่ๆเลย"
'นิกายเลือด' สามพยางค์นี้ช่างน่าหวาดกลัว บาดลึกเข้าไปในจิตใจของพวกนาง
ทันใดนั้นพวกนางก็ตื่นขึ้นมา อีกทั้งร่างกายยังงอเกร็งอยู่ครู่หนึ่ง
ศิษย์พี่ใหญ่รีบคว้ากระบี่เหมันต์ที่อยู่บนพื้น มองไปรอบๆถ้ำ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ "น้องเล็ก ทําพี่ตกใจแทบแย่ ที่นี่เป็นถ้ำที่เราใช้หลบจากพวกนิกายเลือดต่างหาก"
"หืมม?"
"คือถ้ำที่หลบภัยเมื่อวานเหรอ ?" ศิษย์น้องผู้นี้เกาหัว "ทําไมข้าไม่เห็นจะจําได้เลยละ ?"
ศิษย์พี่รองกล่าว "เจ้าจําไม่ได้แน่นอน ก่อนจะเข้าถ้ำมาเจ้าก็หมดสติอยู่ก่อนแล้ว ไม่ใช้ขาหรอกรึที่แบกเจ้ามา"
ศิษย์น้องรีบถลาขึ้นมา หอมแก้มพี่รองหนึ่งฟอดจังๆ "พี่รองดีต่อข้าที่สุด อิอิ"
"คืนวานนี้เกิดอะไรขึ้นเหรอ ?" ศิษย์พี่รองผละน้องเล็กออกจากตัว มองไปยังศิษย์พี่ใหญ่ รื้อฟื้นความจําในหัว เอ่ยวาจาออกมา "ข้าจําได้ว่าในถ้ำยังมีเจ้าเด็กเหลือขออยู่คนหนึ่งมั้ง"
ศิษย์พี่ใหญ่พยักหน้า ย้อนคิดเพียงครู่ก็รู้สึกปวดหัว เป็นความเจ็บปวดที่เกิดจากการถูกควันพิษของพวกนิกายเลือด "ก่อนที่ข้าจะสลบไป ข้าเห็นเขาผู้นั้นยืนอยู่หน้าปากถ้ำ เหมือนกับว่ากําลังปกป้องพวกเราอยู่ ไม่รู้ว่าเขาผู้นั้นตอนนี้จะเป็นเช่นไรบ้าง"
ศิษย์น้องเล็กพูดแทรกขึ้นมา "เด็กเหลือขอ คือเด็ก ยังไงเหรอ? ใช่คนหล่อรึเปล่า? ว๊าวๆ วีรบุรุษช่วยสาวงาม น่าตื่นเต้นขนาดนี้ข้าพลาดไปได้ยังไงกันเนี่ย โอ๊ย บ้าจริง วีรบุรุษช่วยสาวงามผู้นั้น นี่พวกพี่มอบกายให้เขาไปแล้วหรือยัง?"
ศิษย์พี่ใหญ่มองหน้าพี่รอง พูดพลางขํา "ศิษย์น้อง เมื่อวานตอนค่ำเจ้าพูดอะไรออกไปนะ ใครช่วยชีวิตเจ้าได้ เจ้าก็จะแต่งงานกับเขาใช่ไหม ?"
ศิษย์พี่รองยอกย้อนกลับ "ก่อนข้าจะสลบไป ข้าก็ได้ยินศิษย์พี่พูดแบบนี้เหมือนกันนะ"
ศิษย์น้องเล็กพูดอย่างเสียใจ "ข้าพลาดไปจริงๆ ข้าอยากจะเห็นจริงๆ ว่าคนๆ นั้นหน้าตาเป็นยังไง ถ้าหากว่าหล่อเหลาละก็ ข้าก็จะขอมอบกายด้วยอีกคน พวกเราสามคน พี่น้องแต่งงานกับผู้ชายคนเดียวกัน อิอิ"
ศิษย์พี่ใหญ่กับพี่รองตะลึงจ้องเขม็ง น้องเล็กไม่กล้าพูดต่อไปอีก
ศิษย์พี่ใหญ่ค่อยๆ พูด "ไม่รู้ว่าเขาผู้นั้นจะเป็นยังไรบ้าง คนของพวกนิกายเลือดจิตใจเหี้ยมโหดห้ำหั่นไม่ปราณีหรือไม่ ป่านนี้เขาผู้นั้น... "
"นี่กลิ่นอะไรทําไมหอมจัง ?" ศิษย์พี่รองพูดฮึมฮัม หนีตายมาทั้งคืนไม่ได้พัก หิวข้าวจนต้องร้องโครกครากไปหมด
ศิษย์น้องเล็กพูดไปกลืนน้ำลายไป "ข้าก็ได้กลิ่นเหมือนกัน หอมจังเลย ข้าทนไม่ไหวแล้ว ข้าจะออกไปดูก่อน"
"เสี่ยวป๋าย ค่อยๆ สิ ค่อยๆ มันร้อน" หลงเฟยพูดขณะ ที่ยังพัลวันอยู่ มองไปที่เสี่ยวป๋ายที่กําลังจะคาบเอาเนื้อที่ย่างเสร็จไป
เสี่ยวป๋ายชํานาญในการคาบเนื้อย่างออกมา ในตอนที่กําลังจะกินเข้าไปนั้นเอง ก็มองไปเห็นหญิงสาวรูปร่าง บอบบางนางหนึ่งยืนอยู่ที่หน้าปากถ้ำ อายุราวๆ 15-16ปี ใส่ชุดยาวสีขาว สีหน้าเรียบเฉย ตาทั้งสองข้างเปร่งประกายงดงาม รูปร่างดีจนไม่รู้จะหาคําไหนมาพูด
หญิงงามที่แท้จริง
ในขณะเดียวกันนั้น
สองตาของเสี่ยวป๋ายเปร่งประกาย นัยนตากลายเป็น รูปหัวใจ กระโดดเข้าไปยืนอยู่ตรงหน้าของหญิงสาวทันที ยื่นเนื้อย่างให้กับหญิงสาว
"เจ้าหมาน่ารักจังเลย" หญิงสาวเห็นแล้วหลงไหล อุ้มเอาหมามาไว้ในอ้อมกอด
ได้ยินเสียงเขา หลงเฟยหันตัวมองไป เงามืดสว่างขึ้น "โอ้โห ผู้หญิงสวยๆ บนโลกนี้มีเยอะซะจริงๆ เจอคนสวยสุดยอดอีกคนแล้ว"
"แต่เดี๋ยวนะ"
- โปรดติดตามตอนต่อไป -

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 9 ชีวิตดีไม่เท่าหมาป่า (1)

นิยายแนะนำ

เลเวลอัพ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 9 ชีวิตดีไม่เท่าหมาป่า (1)

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้