บ่ายวันหยุดที่ควรจะเงียบสงบกลับกลายเป็วันที่ฟ้าถล่มลงมาตรงหน้าเอื้อ
เสียงกดรหัสประตูคอนโดดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของ คุณหญิงรสริน
มารดาผู้สูงศักดิ์ของอคินทร์
ที่ก้าวเข้ามาในห้องด้วยท่วงท่าสง่างามแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์เมื่อสายตาตวัดมาเห็นเอื้อที่กำลังยืนถือผ้าเช็ดโต๊ะอยู่
คุณหญิงรสรินรู้เื่ที่เอื้อย้ายมาอยู่ที่นี่จากสายสืบและวันนี้เธอตั้งใจมาเพื่อ เขี่ยเศษขยะออกไปจากชีวิตลูกชาย
"หึ!ข่าวลือที่ฉันได้ยินมาท่าจะจริง... แกนี่มันหน้าด้านไร้ยางอายจริงๆ นะเอื้อ" เสียงเฉียบขาดของคุณหญิงรสรินดังก้องห้องนั่งเล่นที่เคยอบอุ่นพลันหนาวเยือก
"คุณหญิง..." เอื้อตัวสั่น ถอยหลังก้มหน้าลงต่ำด้วยความหวาดกลัวสองมือสั่นเทากำผ้าเช็ดโต๊ะแน่น
ในจังหวะนั้นเองประตูห้องนอนใหญ่เปิดออก อคินทร์ เดินออกมาในชุดลำลองเขาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นแม่ของตน ก่อนจะปรับสีหน้าเป็เรียบเฉย ไร้ความรู้สึก
"คุณแม่มาได้ยังไงครับ?" อคินทร์ถามเสียงนิ่ง
"ถ้าแม่ไม่มาแม่จะรู้เหรออคินว่าลูกชายคนโตของตระตูลวรโชติเมธีแอบเอาเด็กกาฝากไม่มีหัวนอนปลายเท้ามาซุกไว้ในห้อง " คุณหญิงรสรินหันไปตวาดใส่ลูกชายก่อนจะตวัดสายตาจิกกัดมาที่เอื้ออีกครั้ง
คุณหญิงรสรินก้าวสามขุมเข้ามาหยุดตรงหน้าเอื้อยกไม้ยกมือชี้หน้าประณามอย่างรุนแรง
"ตอนเ้าสัวเกริกอยู่แกก็ประจบสอพลอเกาะท่านกินจนแทบจะสูบเืสูบเนื้อ พอท่านตายแกก็ไร้ที่ไปจนต้องแล่นมาเกาะลูกชายฉันอีกงั้นเหรอเอื้อ? แกมันตัวภาระ เป็ปลิงที่คอยสูบความเจริญของคนอื่นจริงๆ"
"ไม่ใช่นะครับ...เอื้อไม่เคยคิดแบบนั้น..." เอื้อละลักละล่ำปฏิเสธทั้งน้ำตาหยาดน้ำตาเม็ดโตไหลร่วงอาบแก้มร่างบางหันสายตาที่เต็มไปด้วยความเว้าวอนและสลายไปมองอคินทร์... ( คุณอคินครับช่วยเอื้อด้วย บอกคุณแม่ของคุณทีว่าเอื้อไม่ได้ทำ )
ทว่า...อคินทร์กลับยืนนิ่งเดชตระหง่านอยู่ตรงนั้นสายตาคมกริบมองตรงมาที่เอื้อด้วยความสว่างเปล่าและเ็า
ทิฐิในใจและความกลัวที่จะมีปัญหากับครอบครัวบวกกับอีโก้ที่ค้ำคอทำให้เขาเลือกที่จะ นั่งลงบนโซฟาอย่างเฉยเมย หยิบแก้วกาแฟขึ้นมาจิบ ราวกับเหตุการณ์ตรงหน้าเป็เพียงเื่ที่ไม่เกี่ยวกับเขา
"อคิน!ลูกบอกแม่มาซิ ว่าลูกไม่ได้คว้ามันมาทำเมียใช่ไหม? คนอย่างวรโชติเมธีไม่มีวันต้อนรับเด็กกำพร้าชั้นต่ำมาเป็สะใภ้เด็ดขาด " คุณหญิงรสรินคาดคั้น
เอื้อกลั้นใจรอฟังคำตอบหัวใจเต้นช้าลงจนแทบจะหยุดเต้น... ( ขอร้องละคุณอคิน พูดอะไรออกมาสักคำเถอะปกป้องเอื้อสักนิดก็ยังดี )
แต่อคินทร์กลับทำเพียงแค่แค่นยิ้มบางั์ตาไร้แววใยดี ก่อนจะพูดประโยคที่เหยียบย่ำเอื้อให้จมลงสู่ก้นบึ้งของนรก
"คุณแม่คิดไปไกลแล้วครับ...คนอย่างผมไม่มีวันคว้าคนแบบนี้มาเป็แฟนให้ตระกูลเราต้องมัวหมองหรอกครับที่ผมให้อยู่... ก็แค่เวทนาเห็นว่าเป็หมาหลงทาง ไม่มีที่ไปเลยให้เศษเนื้อที่ซุกหัวนอนชั่วคราวก็เท่านั้น"
เปรี้ยง!
เหมือนมีสายฟ้าฟาดลงมากลางใจของเอื้อจนแหลกสลายเป็ผุยผงร่างบางหน้าชาหนึบ
ลมหายใจสะดุดกึกดวงตาคู่สวยเบิกกว้างมองผู้ชายตรงหน้าที่เขาบูชาและรักหมดหัวใจมาตลอดห้าปี
หมาหลงทาง...เศษเนื้อ...
คำพูดเ่าั้หลุดมาจากปากของพี่ชายใจดีที่เคยยื่นผ้าเช็ดหน้าให้เขาในวันวาน...
ในวินาทีนั้นเองความทรงจำอันแสนอบอุ่นในอดีตตอนอายุ 16-17 ที่เอื้อเคยใช้เป็น้ำทิพย์ชโลมใจและเป็เหตุผลในการยอมทนทุกอย่างพลันมอดไหม้กลายเป็เถ้าถ่านในพริบตา
หน้ากากความฝันถูกกระชากออกอย่างโหดร้าย
เอื้อตื่นจากฝันตื่นยาวนี้อย่างสมบูรณ์แบบ...เขาเข้าใจแล้ว รู้ซึ้งแล้วว่าในสายตาของอคินทร์ เขาไม่มีค่า ไม่มีราคาและไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเป็สิ่งมีชีวิตที่มีความรู้สึกในสายตาของเขาเลยสักนิด
"ได้ยินที่ลูกชายฉันพูดแล้วใช่มั้ยเลิกทำตัวเป็ภาระเกาะคนอื่นได้แล้ว ถ้ายังมีสำนึกและศักดิ์ศรีเหลืออยู่บ้างก็ไสหัวออกไปหางานทำ อย่ามาผลาญเงินผลาญที่ของลูกฉันแบบนี้ " คุณหญิงรสรินทิ้งคำพูดสุดท้ายไว้ก่อนจะสะบัดหน้าเดินออกจากห้องไป
ห้องกลับสู่ความเงียบสงบที่น่ากลัวเอื้อยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างไร้เสียงสะอื้น ไม่มีเสียงตัดพ้อ
ไม่มีคำต่อว่าหลุดออกมาจากปากร่างบางอีกต่อไป
แววตาที่เคยมองอคินทร์ด้วยความรักและเทิดทูนบัดนี้กลับแปรเปลี่ยนเป็ความว่างเปล่าและนิ่งสนิทจนน่าใจหาย
อคินทร์ที่นั่งอยู่บนโซฟารู้สึกใจหายวับอย่างบอกไม่ถูก
แววตาที่เปลี่ยนไปของเอื้อทำให้เขาทำตัวไม่ถูกลึกๆ เขาเจ็บที่ต้องพูดคำนั้นออกไปเพื่อตัดรำคาญแม่
แต่พอเห็นเอื้อนิ่งไปแบบนี้เขากลับเป็ฝ่ายที่เริ่มหวาดกลัว
"เอื้อ...คือฉัน..." อคินทร์อึกอักพยายามจะอธิบาย
"เอื้อทราบแล้วครับคุณอคิน..."
เอื้อพูดขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเรียบไร้กระแสความรู้สึก สรรพนามที่ใช้กลับมาเหินห่างจนน่ากลัวร่างบางโค้งกายให้อคินทร์อย่างนอบน้อมเป็ครั้งสุดท้าย
"ขอบคุณสำหรับเศษเนื้อและความเวทนานะครับต่อไปนี้เอื้อจะรีบออกไปหางานทำจะไม่ยอมทำตัวเป็ภาระให้คุณอคินต้องมัวหมองอีกแล้วครับ..."
เอื้อหันหลังเดินกลับเข้าห้องนอนเล็กของตัวเองเงียบๆ
ทิ้งให้อคินทร์นั่งนิ่งอยู่บนโซฟามือหนาที่ถือแก้วกาแฟสั่นระริกด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ตีตื้นขึ้นมาในอก...
ความเงียบของเอื้อในวันนี้มันน่ากลัวกว่าเสียงร้องไห้ฟูมฟายหลายร้อยเท่านัก และอคินทร์เพิ่งจะรู้ตัวว่า...เขาได้ทำลายสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตไปด้วยน้ำมือของตัวเองเสียแล้ว
.
หนึ่งสัปดาห์เต็มๆหลังจากวันที่ความฝันแหลกสลาย เอื้อ ใช้เวลา่กลางวันในการเดินหางานอย่างบ้าคลั่งและในที่สุดเขาก็ได้งานเป็พนักงานเสิร์ฟในเลานจ์หรูของคลับคนรวยใจกลางเมืองหลวงที่นี่ต้อนรับเฉพาะมหาเศรษฐีและผู้ทรงอิทธิพลค่าตอบแทนที่สูงลิ่วแลกมากับความเหน็ดเหนื่อยที่สายตัวแทบขาด
.
เอื้อในชุดเครื่องแบบพนักงานเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทพอดีตัวกางเกงสแล็กที่ขับให้่เอวดูบางเฉียบ ยืนหลบมุมอยู่ข้างผนังกระจก
ขาเรียวสั่นระริกด้วยความปวดเมื่อยจากการเดินเสิร์ฟเครื่องดื่มบนรองเท้าคัทชูนานนับเจ็ดชั่วโมงแต่ใบหน้าหวานกลับยังคงนิ่งสนิท แววตาว่างเปล่าไร้ชีวิตชีวา
เธอยอมเหนื่อยยอมทำทุกอย่างเพื่อเก็บเงินทุกบาททุกสตางค์ให้เร็วที่สุด...เป้าหมายเดียวคือการย้ายออกไปจากคอนโดของอคินทร์ไปให้พ้นจากสถานะเศษเนื้อที่เขาเวทนา
"น้องมาเติมเหล้าหน่อยซิ" เสียงเรียกหยาบกระด้างจากโต๊ะวีไอพีมุมมืดทำให้เอื้อสะดุ้งร่างบางรีบยกถาดเครื่องดื่มเดินเข้าไปหาทันที
"รับอะไรเพิ่มดีครับคุณลู...พี่เพลิง !!! "
เอื้อเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกถาดในมือเกือบหลุดร่วงเมื่อสบเข้ากับดวงตาแดงก่ำด้วยฤทธิ์เหล้าของ เพลิง ลูกชายเ้าสัวเกริกที่กำลังนั่งโอบสาวๆด้วยท่าทางสำราญจากการเอาเงินมรดกมาผลาญ
เพลิงชะงักไปนิดก่อนจะเค้นเสียงหัวเราะลั่นอย่างบ้าคลั่งเมื่อเห็นว่าเป็ใคร
"อ้าว!ไอ้เอื้อ! ไอ้หมาวัดกาฝาก!"
เพลิงลุกขึ้นยืนตรงเข้ามากระชากคอเสื้อเชิ้ตของเอื้ออย่างแรงจนร่างบางถลาไปตามแรง
"กูก็วาดภาพในหัวซะดิบดีว่ามึงหนีไปเสวยสุขที่ไหนที่แท้ก็ซมซานมาขายตัว เร่ขายเรือนร่างอยู่ในคลับคนรวยนี่เองเหรอวะ "
"ปล่อยเอื้อนะครับพี่เพลิงเอื้อมาทำงานเสิร์ฟ ไม่ได้มาขายอะไรทั้งนั้น"
เอื้อพยายามแกะมือหนาออกด้วยความกลัวสัญชาตญาณความเ็ปในอดีตทำให้ตัวของเธอสั่นเทา
"เสิร์ฟน้ำหรือเสิร์ฟตัวล่ะฮะ พ่อกูตายไปไม่ทันไรมึงก็ออกลายหาผัวรวยเลยนะ"
ซ่า!!!!!!!!
เพลิงคว้าแก้วเหล้าบนโต๊ะสาดเข้าใส่หน้าเอื้ออย่างแรง
น้ำสีอำพันไหลเปียกโชกตามเส้นผมและเสื้อเชิ้ตจนแนบเนื้อ
เพลิงเงื้อมือขึ้นหวังจะฟาดลงบนใบหน้าหวานด้วยความสะใจที่ได้เหยียบย่ำเอื้ออีกครั้ง
"มึงเอาเงินที่พ่อกูยกให้ไปไว้ไหน เอาคืนมาให้กู "
"เฮ้ย!ทำบ้าอะไรของมึงวะ!" ‘ไทม์’ เพื่อนร่วมงานรุ่นพี่และการ์ดร่างใหญ่ของคลับอีกสองคนรีบถลาเข้ามาล็อกตัวเพลิงไว้ทันท่วงทีก่อนที่ฝ่ามือจะถึงหน้าเอื้อ
"คุณลูกค้าครับกรุณาสงบสติอารมณ์ด้วยครับ ที่นี่ห้ามทำร้ายพนักงานไม่อย่างนั้นเราต้องขอเชิญออก" การ์ดเอ่ยเสียงเข้มดันตัวเพลิงให้ออกห่าง
"พวกมึงปกป้องมันทำไม!รู้มั้ยว่ามันเป็แค่ปลิงเกาะตระกูลกู " เพลิงโวยวายฟิวส์ขาดแต่ก็สู้แรงการ์ดไม่ไหว ถูกลากตัวออกไปภายนอกคลับท่ามกลางสายตาของแเื่
เอื้อทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าบนพื้นหินอ่อนร่างกายสั่นสะท้านด้วยความกลัวและอับอาย
น้ำตาไหลปนกับหยาดเหล้าที่เปียกชุ่มใบหน้าไทม์รีบก้มลงมาประคองร่างบางไว้ด้วยความสงสาร
"เอื้อ...เป็อะไรไหมเจ็บตรงไหนหรือเปล่า ไปหลังร้านกับพี่ก่อนไป "
"เอื้อ...เอื้อไม่เป็ไรครับพี่ไทม์ เอื้อขอโทษที่ทำให้ร้านวุ่นวาย" เอื้อสะอื้นไห้พยายามใช้มือเช็ดเหล้าออกจากตาด้วยสภาพที่น่าเวทนาจับใจ
ท่ามกลางความวุ่นวายที่เพิ่งสงบลง...ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ตรงทางเดินวีไอพีหรูหรา ร่างสูงสง่าของ อคินทร์ ในชุดสูทสากลเต็มยศยืนนิ่งเป็ก้อนหิน
เขากำลังมาคุยธุรกิจกับคู่ค้าและกำลังจะเดินไปที่ห้องรับรองแต่เสียงเอะอะโวยวายทำให้เขาต้องหันมามอง
และภาพที่ปรากฏในสายตา...ก็ทำให้หัวใจของอคินทร์เหมือนถูกบีบจนแหลกคามือ
ร่างบอบบางของเอื้อที่เปียกปอนไปด้วยเหล้า
เสื้อเชิ้ตสีดำแนบเนื้อจนเห็นโครงร่างชัดเจนกำลังนั่งร้องไห้สะอื้นตัวโยนบนพื้นโดยมีพนักงานชายคนอื่นคอยโอบไหล่ประคองด้วยท่าทางใกล้ชิด
ความจริงกระแทกหน้าอคินทร์อย่างรุนแรง...หนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมาที่เธอตื่นเช้ากลับดึกที่เธอทำตัวห่างเหินและเจียมตัวจนน่าใจหาย...
คือการหนีมาทำงานในสถานที่อโคจรแบบนี้ มายืนให้พวกคนรวยตราหน้า สาดเหล้าใส่และมาให้ผู้ชายคนอื่นโอบกอดงั้นเหรอ?
ความรู้สึกผิดความใ และความหึงหวงอันบ้าคลั่ง ที่ปฏิเสธมาตลอด พลันปะทุขึ้นมาดุจลาวาะเิ
อคินทร์สาวเท้าก้าวสามขุมเข้าไปผลักพนักงานชายคนนั้นออกอย่างแรงจนกระเด็นก่อนจะกระชากแขนเอื้อให้ลุกขึ้นยืนทันที
"คุณอคิน!" เอื้อเบิกตากว้างขวัญหนีดีฝ่อเมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่บัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดั์ตาคู่คมวาวโรจน์ดั่งปีศาจ
"เออ!ฉันเอง!" อคินทร์ตวาดลั่น
เสียงทุ้มสั่นเครือด้วยความโมโหจนควบคุมตัวเองไม่ได้สายตาคมตวัดมองเสื้อเชิ้ตเปียกชุ่มที่เน้นเรือนร่างของเอื้อด้วยความหวงแหนจนบ้าคลั่งมือหนาบีบข้อมือบางแน่นจนกระดูกแทบหัก
"ปล่อยเอื้อครับ...เอื้อกำลังทำงานอยู่" เอื้อพยายามดิ้นรน ขอบตาร้อนผ่าว
"ทำงานงั้นเหรอเอื้อ? หนึ่งอาทิตย์ที่หายหัวไป... คือโร่มาแต่งตัวยั่วๆยืนให้ไอ้พวกผู้ชายหน้าไหนก็ไม่รู้มาแตะเนื้อต้องตัวในที่แบบนี้งั้นเหรอฮะ " อคินทร์ครามเสียงพร่าตะคอกใส่หน้าเธออย่างไม่สนสายตาใคร
"คุณอคินไม่มีสิทธิ์มาดูถูกงานของเอื้อนะ เอื้อมาหาเงิน ไม่ได้ทำอะไรผิด " เอื้อเถียงกลับทั้งน้ำตาเป็ครั้งแรกที่เธอฮึดสู้เพราะความเ็ปมันเกินจะรับไหว
"ทำไมฉันจะไม่มีสิทธิ์ ในเมื่อเธอยังเป็คนของฉัน เป็คู่นอนของฉัน "
อคินทร์ฟิวส์ขาดช้อนร่างบอบบางของเอื้อขึ้นอุ้มพาดบ่าทันทีท่ามกลางเสียงร้องประท้วงของพนักงานในร้านอคินทร์ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมอีกต่อไปตอนนี้ในหัวของเขามีแต่ความหึงหวงและ้าลากตัว เธอ กลับไปขังไว้ในห้องไม่ให้ใครได้เห็นอีกตลอดกาล
.
ปัง!!!
เสียงประตูคอนโดหรูถูกปิดลงอย่างแรงด้วยฝีมือของเ้าของห้อง
ร่างบอบบางของเอื้อถูกอุ้มพาดบ่ามาตลอดทางถูกเหวี่ยงลงบนโซฟาตัวยาวอย่างไม่เบามือนักเอื้อจุกจนต้องงอตัว
คลื่นความกลัวและความโกรธขึ้งที่ไม่เคยมีมาก่อนแล่นริ้วขึ้นมาในอกร่างบางรีบพยุงตัวลุกขึ้นขยับถอยหนีไปจนชิดมุมโซฟา
สภาพของเธอในตอนนี้ช่างดูไม่ได้เสื้อเชิ้ตสีดำเปียกโชกไปด้วยน้ำเหล้า
กลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงคละคลุ้งไปทั่วเนื้อตัว
แตกต่างจากอคินทร์ที่ยืนค้ำหัวอยู่ตรงหน้าประธานหนุ่มในชุดสูทสากลเนี๊ยบกริบกำลังหอบหายใจรุนแรงั์ตาคู่คมวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะและไอความหึงหวงที่ยังไม่มอดดับ
"คุณอคินทำบ้าอะไรฮะ!พาเอื้อกลับมาที่นี่ทำไม!" เอื้อตวาดลั่นแววตาที่เคยมองเขาด้วยความเทิดทูน บัดนี้มีแต่ความเ็ปและตัดพ้อส่งตรงมา
"ฉันต่างหากที่ต้องถาม ว่าเธอออกไปร่านทำความงามอะไรที่คลับนั่น "
อคินทร์สาวเท้าเข้าประชิดคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนทั้งสองข้างของเอื้อแล้วกระชากเข้าหาตัวอย่างแรงจนหน้าอกบางกระแทกกับแผงอกแกร่ง
"อยากได้เงินมากขนาดนั้นเลยเหรอเอื้อ? ถึงต้องเอาตัวไปประเคนให้ไอ้พวกผู้ชายหน้ามืดมันสาดเหล้าใส่ ถ้าคืนนี้ฉันไม่ไปเห็น... เธอคงยอมให้ไอ้เพลิงหรือไม่ก็ไอ้พนักงานหน้าไหนก็ไม่รู้ลากขึ้นเตียงไปแล้วใช่ไหม "
คำตราหน้าอันหยาบคายทำเอาเอื้อหน้าชาหนึบหยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลร่วงเผาะอาบแก้มสลับกับหยดเหล้าที่แห้งกรังร่างบางสบตาเขาตรงๆ อย่างไม่ยอมแพ้อีกต่อไป
"ใช่ครับ เอื้ออยากได้เงิน เอื้ออยากได้เงินมากที่สุดในชีวิต " เอื้อเค้นเสียงสะอื้นะโใส่หน้าเขาอย่างหมดความอดทน "แล้วคุณอคินรู้มั้ยว่าเอื้อจะเอาเงินไปทำไม? เอื้อจะเอาเงินมาคืนคุณอคินไงครับ คืนค่าที่ซุกหัวนอน คืนค่าเศษเนื้อความเวทนาที่คุณอคินกับคุณหญิงประทานให้ เอื้ออยากไปจากที่นี่ใจจะขาดอยู่แล้ว "
อคินทร์ชะงักกึกราวกับถูกค้อนปอนด์ทุบเข้ากลางแสกหน้า
คำว่า ‘อยากไปจากที่นี่ใจจะขาด’ มันดังก้องในหูและทิ่มแทงหัวใจของเขาจนเจ็บจี๊ด
ความกลัวว่าคนตรงหน้าจะหายไปจากชีวิตคืบคลานเข้ามาเกาะกินใจแต่อีโก้ร้ายกลับบังคับให้เขาเปลี่ยนความกลัวเป็ความร้ายกาจ
"คิดว่าปีกกล้าขาแข็งแล้วจะหนีฉันพ้นงั้นเหรอ?" อคินทร์บีบต้นแขนเธอแน่นขึ้นจนผิวเนื้อขึ้นรอยนิ้วมือแดงก่ำ "เธอไม่มีสิทธิ์ไปไหนทั้งนั้นเอื้อ! ตราบใดที่ฉันยังไม่ได้สั่งให้เธอไป "
"ทำไมเอื้อจะไม่มีสิทธิ์? " เอื้อตัดพ้อเสียงสั่นเครือสะบัดตัวดิ้นรนสุดแรงเกิด
"คุณอคินเป็คนพูดเองไม่ใช่เหรอครับว่าเอื้อเป็แค่หมาหลงทาง เป็แค่ภาระชั้นต่ำที่ทำให้ตระกูลคุณอคินต้องมัวหมอง ในเมื่อเอื้อกำลังจะออกไปหางานทำ เลิกเป็ภาระเลิกเกาะคุณอคินกินตามที่คุณแม่คุณด่าแล้วคุณอคินจะมาวุ่นวายกับเอื้ออีกทำไม"
ความเงียบของอคินทร์ในวันนั้น...คำพูดเหยียบย่ำในวันนี้...
ทุกอย่างมันรวมกันจนเป็พิษร้ายที่แผดเผาจิตใจของเด็กกำพร้าจนไม่เหลือชิ้นดี
เอื้อรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายผลักอกแกร่งออกห่างจนอคินทร์เซไปก้าวหนึ่งร่างบางรีบหันหลังเตรียมจะวิ่งหนีกลับเข้าห้องนอนรูหนูของตัวเอง
ทว่า...มีหรือที่หงส์ปีกหักจะสู้แรงพยัคฆ์ร้ายได้
อคินทร์คว้าเอวบางจากทางด้านหลังแล้วกอดรวบตัวเอื้อขึ้นมาทันที
เขาไม่สนเสียงหวีดร้องหรือกำปั้นเล็กๆที่ทุบลงบนแผ่นหลังประธานหนุ่มพาร่างเปียกปอนของเอื้อเดินตรงเข้าไปในห้องนอนใหญ่ของตัวเองเหวี่ยงร่างบางลงบนเตียงกว้างสีเทาดำ
ก่อนจะตามขึ้นไปคร่อมทับล็อกข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว
"ปล่อยนะคุณอคิน! เอื้อเจ็บ! ฮือออ..." เอื้อร้องไห้โฮดิ้นรนจนเสื้อเชิ้ตหลุดลุ่ย
อคินทร์ก้มลงจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่อาบไปด้วยน้ำตา
ลมหายใจของเขาผ่าวร้อน แววตาเต็มไปด้วยความสับสนหึงหวง และโหยหาจนแทบจะคลั่งตายอยู่ตรงนี้
เขาเกลียดตัวเองที่ทำเธอร้องไห้แต่เขาเกลียดคำว่า ‘จะไปจากเขา’ ของเธอมากกว่าสิ่งใดในโลก
"ฟังฉันนะเอื้อ..." อคินทร์กระซิบเสียงแหบพร่าชิดริมฝีปากบางที่สั่นระริก "เธอเป็คนยอมรับข้อตกลงนี้เองั้แ่วันแรกสถานะของเธอคือคู่นอนลับๆ ของฉัน... เพราะฉะนั้น ร่างกายนี้ รอยยิ้มนี้หรือแม้แต่น้ำตาของเธอ ทุกอย่างมันเป็ของฉันคนเดียว ฉันไม่ยอมให้เธอเอาตัวไปให้ใครมองหรือหนีไปไหนทั้งนั้น "
"คุณอคินใจร้าย...ฮึก... คนเห็นแก่ตัว..." เอื้อสะอื้นไห้จนตัวโยนหมดแรงจะต่อต้าน ได้แต่ปล่อยให้น้ำตาไหลรินรดหมอน
อคินทร์ไม่ฟังคำตัดพ้อใดๆอีกต่อไป เขาเลื่อนริมฝีปากลงบดจูบเรียวปากบางอย่างหนักหน่วงและเฉียบขาด
มันเต็มไปด้วยความหึงหวงอันบ้าคลั่งที่อยากจะกลืนกินคนตรงหน้าเข้าไปเพื่อไม่ให้ใครมาแย่งไปได้
ััที่เร่าร้อนคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์และหยดน้ำตาดำดิ่งสู่ห้วงราคะอันแสนขมขื่นในค่ำคืนที่ความรักถูกบดบังด้วยทิฐิอย่างมืดมิด...
โดยที่อคินทร์ไม่รู้เลยว่ายิ่งเขาใช้กำลังกักขังและทำร้ายเธอมากเท่าไหร่
หัวใจของเอื้อก็ยิ่งถอยห่างและปิดตายลงไปมากเท่านั้นและกรงขังที่เขาใช้รั้งเธอไว้ในวันนี้...จะกลายเป็ชนวนเหตุสำคัญที่ทำให้เธอเลือกที่จะ หายไปตลอดกาล ในวันข้างหน้า
290
