คัมภีร์ลับแห่งฉางอัน [แปลจบแล้ว]

        ในที่สุด แสงดาราระลอกหนึ่งก็ทะลุม่านเลือดบนท้องนภาเข้ามาจนได้

        มันเป็นแสงจากดวงดาวที่มืดมนเหลือเกิน...

        ทว่าแสงที่สาดส่องลงมาช่างสว่างไสวและโดดเด่นเหนือผู้ใด ราวถูกสร้างขึ้นด้วยพลังทั้งหมดที่ยังหลงเหลืออยู่ภายในดวงดาวอย่างไรอย่างนั้น

        มันสาดส่องลงมาจากท้องนภาที่ห่างไกลออกไปไม่รู้เท่าไหร่ต่อเท่าไหร่ พุ่งจากท้องนภาสู่พื้นดินปานเป็นเสาขนาดใหญ่ที่ตรึงฟ้าดินเข้าด้วยกันเช่นนั้น

        แสงดาวส่องลงบนใบหน้าของทุกชีวิตในพื้นพิภพ

        มันเป็นพลังที่อบอุ่น และเป็นมิตรเหลือเกิน สายลมพัดผ่านพลันความสดชื่นราวได้รับการชโลมจากสายน้ำก็ปรากฏขึ้น

        สรรพชีวิตพากันก้มกราบอย่างพร้อมเพรียง

        ไม่ใช่การศิโรราบ ไม่ใช่การยอมจำนนเพราะบังคับแต่เป็นความเคารพยกย่องต่างหาก

        เป็นความเคารพจากห้วงลึกของหัวใจและดวงวิญญาณ

        ทางใต้ของเมืองฉางอัน ทางเหนือของเมืองหยุนโจ

        ที่แห่งนั้นเป็นที่ตั้งของเขาแห่งหนึ่ง ซึ่งมีนามว่าเขาเทียนซาน

        ยอดเขาเทียนซานมีหอสูงแห่งหนึ่ง ถูกเรียกว่าหอดารา

        แน่นอนว่าสำหรับสมาชิกของหอดารา การไปที่แห่งนั้นช่างแสนง่ายดาย

        ทว่าสำหรับคนนอก หากต้องการจะเข้าไปในหอดารา มีเพียงวิธีเดียวเท่านั้น...ก้าวข้ามบันไดสวรรค์ไปให้ได้!

        มันเป็นบันไดที่ทั้งสูงและยาวมาก

        มันมีระยะทางยาวมากจนผู้คนนับไม่ถ้วนที่ปรารถนาจะไปยังหอดาราล้วนพบกับจุดจบคือความตายระหว่างทาง

        แต่ถึงกระนั้น ยังมีคนอีกจำนวนนับไม่ถ้วนที่ต้องการจะลองดูสักครั้ง เพราะในตำนานกล่าวไว้ว่าหอดาราเป็นสถานที่ที่น่ามหัศจรรย์ยิ่งกว่าที่แห่งไหน เพราะที่แห่งนั้นสามารถทำให้เราสมปรารถนาได้ทุกประการไม่ว่าสิ่งนั้นจะเป็นการร่ำรวยเทียมกษัตริย์ หรือมีพลังแข็งแกร่งจนเทียมเทพก็ตามขอเพียงยอมแลกด้วยสิ่งที่มีค่าพอๆ กับสิ่งที่ต้องการ ไม่ว่าเรื่องอะไรก็เป็นจริงได้ทั้งนั้น

        แน่นอนก่อนหน้านี้ก็เคยมีผู้โชคดีเพียงไม่กี่คนที่เดินทางไปถึงจุดหมายได้ในที่สุด

        ยกตัวอย่างเช่นราชาปีศาจแห่งแผ่นดินทางเหนือ เมื่อร้อยกว่าปีก่อนเขาถูกทหารฝ่ายศัตรูบีบคั้นและปิดล้อมจนแผ่นดินแทบล่มสลาย แต่เพราะที่นี่เขาถึงได้รับสิ่งที่ช่วยต่อชีวิตเผ่าปีศาจจนถึงทุกวันนี้

        และยกตัวอย่างเช่นชายในตอนนี้...

        เขามีอายุประมาณห้าสิบกว่าๆ สวมเสื้อโค้ทสีทึบตัวใหญ่ บริเวณไหล่ทั้งสองข้างมีผ้าขนสัตว์คลุมอยู่บนนั้นมีหิมะเกาะอยู่มากมาย ดูเหมือนหิมะเหล่านี้จะเกาะอยู่บนนั้นเป็นเวลานานมากแล้วเพราะมันติดเข้ากับขนสัตว์เป็นที่เรียบร้อย แต่ที่น่าแปลกคือ ไม่รู้ว่าด้วยเหตุใดมันถึงไม่มีทีท่าว่าจะละลายลงเลยสักนิด

        ที่รอบปากของเขามีหนวดเคราขึ้นอยู่แต่นั่นกลับไม่ได้แลดูยุ่งเหยิงหรือรุงรังเลยสักนิดเพราะมันได้รับการจัดแต่งอย่างเป็นระเบียบอย่างดี เส้นผมสีดำของเขาก็มีผมสีขาวผสมอยู่ไม่น้อยแต่พวกมันก็ถูกจัดทรงเอาไว้อย่างเป็นระเบียบเช่นกัน

        เหมือนกับสีหน้าของเขาในตอนนี้ นิ่งสงบ ไม่มีทั้งความสุขและทุกข์ ไม่โกรธไม่หลง เป็นใบหน้าที่ดูจริงจังมาก จริงจังและเย็นยะเยือกราวกับน้ำแข็ง

        และในตอนนี้ เขาเดินไปตามบันไดอันสูงลิบอย่างตั้งใจ

        ข้างหน้าเป็นม่านเมฆอันแสนลึกลับและบันไดที่ทอดยาวออกไปไกลสุดลูกหูลูกตาที่เบื้องหลังก็มีบันไดที่ทอดยาวไปไกลจนสุดสายตาเรียงรายอยู่เช่นกัน

        เขาเดินเช่นนี้มานานแสนนาน

        เขาเริ่มเดินตั้งแต่ฤดูใบไม้ผลิจนเวียนไปถึงฤดูร้อนตั้งแต่มีใบไม้อยู่เต็มผืนดินไปจนถึงหิมะปกคลุมพิภพ...

        แต่เขากลับไม่มีท่าทางกระวนกระวาย หรือเหน็ดเหนื่อยแม้แต่น้อย นอกจากนี้สีหน้าของเขายังเหมือนบันไดตรงหน้า คือไม่ว่าจะผ่านไปนานเพียงไหนก็ไม่เปลี่ยนแปลงไปเลยแม้แต่น้อย

        เพราะเขารู้ดีว่าในท้ายที่สุด เขาต้องไปถึงจุดหมายได้แน่

        ทว่ายามที่ลำแสงนั้นปะทุขึ้นในที่สุดใบหน้าที่นิ่งสงบราวกับบึงร้างก็เกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้น แต่มันเป็นความเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยน้อยเสียจนแทบมองไม่เห็นก็ว่าได้

        เขาชะงักฝีเท้าที่กำลังจะก้าวออกไปลงทันที พลางหันกลับไปมองทิศทางที่แสงปะทุขึ้น

        ที่นั่นน่าจะเป็นเมืองฉางอัน

        ดาวดวงนั้นน่าจะชื่อว่าดาวอวี้เหิง

        เขาคิดขึ้นเช่นนั้น ก่อนคลื่นแห่งความรู้สึกจะถาโถมขึ้นในหัวใจ

        เหตุนี้ เขาจึงจ้องไปที่ดาวดวงนั้น มองไปยังดาวที่กำลังจะโรยราลงและทำเช่นนั้นอยู่เป็นเวลานาน...

        ทว่าก็หมุนตัวกลับไปอีกครั้งในเวลาต่อมา

        มันเป็นการหมุนตัวที่เด็ดเดี่ยวเหลือเกินราวเจ้าตัวต้องการจะตัดขาดกับอะไรบางอย่างเช่นนั้น

        จากนั้น เขาก้าวขาออกไปอีกครั้ง มุ่งไปยังยอดเขาที่ไม่รู้ว่าจะไปถึงเมื่อไหร่อีกครั้ง

        ในตอนนั้นเอง จู่ๆดวงดาวอันแสนเจิดจ้าดวงหนึ่งก็กะพริบแสงขึ้นอย่างต่อเนื่องจากนั้นจึงสาดแสงที่สว่างจนแทบไม่อาจทนมองตรงๆ ได้มาที่แผ่นหลังของเขาเขาเดินต่อไปท่ามกลางแสงดาว ราวเป็นนักท่องโลกผู้แสนโดดเดี่ยวเช่นนั้น...

        “เทียนเฉียน เทียนซู เทียนจี เทียนเสียน เหยากวง อวี้เหิง...”ชื่อมากมายถูกพ่นออกมาจากปากของเขา ราวเจ้าตัวกำลังละเมอเช่นนั้น

        “น่าเสียดายที่ไม่มีไคหยาง” เขากล่าวเช่นนั้นส่งเสียงที่ราวเป็นการทอดถอนใจดังก้องไปทั่วเนินเขา

        ทันใดนั้น น้ำตาหยดใสก็ไหลออกมาจากดวงตาคู่นั้น

        มันหยดลงบนขั้นบันไดที่เย็นยะเยือก กระจายตัวออกไปราวกับบุปผาซึ่งจะเบ่งบานให้เห็นเพียงพริบตาเดียวเท่านั้น

        ทางตะวันตกของเมืองฉางอัน ณ ด่านซีหลิง

        ที่นี่เป็นด่านประจำการที่มีมาอย่างยาวนาน

        มันเป็นจุดเชื่อมระหว่างซีเหลียงกับจงโจวและเป็นแนวป้องกันสุดท้ายที่เมืองฉางอันสร้างสำหรับต่อกรกับเผ่าหมานเช่นกัน

        แสงจากดวงดาวในยามราตรี ทำให้มองเห็นว่ามีควันลอยขึ้นไปบนท้องฟ้าตลอดเวลา ทั้งยังมีเสียงฝีเท้าที่ดังสนั่นปะทุขึ้นเป็นจังหวะอย่างต่อเนื่องเช่นกัน

        กองทัพที่แสนยิ่งใหญ่กำลังเดินทัพกันอยู่...

        พวกเขาอยู่ในชุดเกราะแข็งแรงสีดำ ถือหอกยาวเอาไว้ในมือและมีดาบยาวทัดอยู่ที่เอว ซึ่งแม้พวกเขาจะแต่งตัวธรรมดาๆ ไม่มีอะไรพิเศษ ทว่าใบหน้าของทหารเหล่านั้นกลับเย็นยะเยือกและมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวเกินใครนอกจากนี้ ยังมีธงสงครามที่โบกพลิ้วไปตามสายลมปรากฏให้เห็นเป็นระยะอีกด้วย

        มันเป็นธงสงครามที่พบเห็นได้น้อยมาก ธงนั้นมีสีดำทั้งหมดโดยที่ตรงกลางมีคำว่า ‘เป่ย’ สีแดงขนาดใหญ่ประทับอยู่

        พวกมันโบกสะบัดอยู่กลางราตรี ปานเป็นเปลวเพลิงที่กำลังลุกโชนเช่นนั้น

        ผู้ที่นำอยู่ด้านหน้าสุดของขบวน เป็นชายที่นั่งอยู่บนหลังม้าศึกสีดำผู้หนึ่งซึ่งถัดออกไปทางด้านหลังไม่ไกล มีรถม้าคันหนึ่งเคลื่อนตามมาด้วย

        ชายผู้นั้นอยู่ในชุดเกราะสีดำ ใบหน้าเย็นยะเยือกราวกับภูเขาน้ำแข็งขณะที่ริมฝีปากกลับแดงฉานราวเพิ่งดื่มเลือดมาเช่นนั้น

        เขาเพ่งมองไปที่ด่านป้องกันอันแสนยิ่งใหญ่เบื้องหน้าตาไม่กะพริบ

        เขารู้ดีว่าหากผ่านด่านนั่นไปจะเป็นเมืองซีเหลียง

       เป็นสถานที่ที่เขาพะวงถึงทั้งในกลางวันและกลางคืน เพื่อให้ได้มาที่นี่เขาต้องแลกด้วยอะไรมากมาย ต้องก่อกรรมสร้างบาปมากเหลือเกิน...

        เขาจ้องไปยังที่แห่งนั้น ก่อนสติจะหลุดลอยออกไปชั่วขณะ

        และในตอนนั้นเอง จู่ๆ บางสิ่งปรากฏขึ้นที่เบื้องหลัง ทำให้เขามีสีหน้าเปลี่ยนไปในพริบตา

        “หยุดก่อน!”เขาถ่ายทอดคำสั่งออกไปด้วยเสียงดังสนั่น พลันทหารนับแสนหยุดฝีเท้าลงตามคำสั่งในเสี้ยววินาทีและการหยุดทัพลงอย่างกะทันหันนี้ ก็ทำให้ฝุ่นบนพื้นลอยตลบไปทั่วบริเวณ

        ชายหนุ่มราวต้องการจะหันกลับไปมองอะไรบางอย่างแต่ความหวาดกลัวที่ยากจะอธิบายก็ทำให้เขารู้สึกลังเลขึ้นมาเสียอย่างนั้น

        แต่ในที่สุดเขาก็หันกลับไปจนได้...

        สิ่งที่ส่องกระทบอยู่ในม่านตาของเขาคือลำแสงที่ปะทุขึ้นในทิศใต้อันแสนห่างไกล...

        เขารู้ดีว่าที่นั่นเป็นทิศของเมืองฉางอัน

        วินาทีนั้น ร่างของเขาเริ่มสั่นสะท้านขึ้นอย่างไม่อาจยับยั้ง

        กริ๊ง...

        เสียงหนึ่งดังขึ้นเบาๆ ม่านของรถม้าที่เบื้องหลังซึ่งมีกระดิ่งแขวนอยู่ถูกเลิกขึ้น ก่อนดวงหน้างามจะยื่นออกมาจากรถม้าในเวลาต่อมา นางมองไปที่ชายหนุ่มอย่างสงสัยด้วยดวงตากลมโตที่สื่อสารความรู้สึกได้อย่างยอดเยี่ยมราวสามารถเอ่ยเป็นคำพูดได้คู่นั้นปานต้องการจะถามว่าเหตุใดถึงหยุดทัพลงอย่างกะทันหัน

        ทว่าชายหนุ่มกลับทำราวกับมองไม่เห็นการถามไถ่จากนาง

        จู่ๆ เขาก็ยกมือขึ้น...

        “เปิดทาง!” เขาออกคำสั่งแบบนั้น

        วินาทีที่สิ้นเสียงสั่งทหารที่ทำหน้าที่ถ่ายทอดคำสั่งก็ตะโกนขึ้นเสียงดังลั่น “เปิดทาง!”

        เสียงสั่งที่ดังสนั่นดังกึกก้องไปทั่วราตรี

        ทันใดนั้น ทหารที่ยืนเรียงรายอยู่เบื้องหน้าก็ถอยออกไปทางซ้ายและขวาจนพื้นที่ตรงกลางกลายเป็นเส้นทางที่กว้างประมาณหนึ่งจั้งด้วยเวลาเพียงไม่กี่อึดใจเท่านั้น

        ชายหนุ่มจับบังเหียนม้าเอาไว้ ก่อนจะฟาดแส้ลงบนหลังม้าอย่างแรง ม้าศึกส่งเสียงพยศดังสนั่นแล้วมุ่งตรงไปที่ทิศของเมืองฉางอันอย่างรวดเร็ว กระทั่งอาชาวิ่งไปจนสุดกองทัพชายที่นั่งอยู่บนนั้นจึงดึงบังเหียนม้าเพื่อสั่งให้สัตว์พาหนะหยุดลง...

        จากนั้น เขาถอดหมวกเกราะสีดำออก กระโดดลงจากหลังม้าท่ามกลางการจับจ้องของทหารทั้งกองทัพ

        ฟุ่บ

        ชายหนุ่มคุกเข่าลงบนพื้นดิน หันหน้าไปยังทิศที่แสงปะทุขึ้น

        ตุ้บ!

        ตุ้บ!

        ตุ้บ!

        เสียงกระทบดังขึ้นสามครั้ง

        เขาไหว้คำนับสามครั้งท่ามกลางสายตาของทหารนับแสน

        เขาคำนับและโขกหัวลงบนพื้นดินเต็มแรง โดยไม่ส่งพลังวิญญาณออกมาเป็นเกราะกำบังแม้แต่น้อยทำให้หน้าผากของเขากระแทกกับพื้นจนกลายเป็นจ้ำเลือด

        “ท่านอาจารย์ วางใจเถอะ”

        “ทงเสวียนจะไม่มีวันลืมคำสัตย์สาบานที่ให้ไว้กับสำนักเทียนหลานเด็ดขาด!”

        เขาพูดขึ้นเช่นนั้น ก่อนจะลุกขึ้นยืน และกระโดดขึ้นไปนั่งบนหลังม้าอีกครั้ง

        “ออกเดินทางต่อได้ เราจะเดินทางทั้งวันทั้งคืนโดยไม่หยุดพัก! จนกว่าจะถึงเมืองซีเหลียง!”

        เสียงของเขาดังขึ้นอย่างเด็ดเดี่ยว และดังก้องอยู่ในราตรีอันแสนมืดมิดเป็นเวลานาน

        ทางใต้ของเมืองฉางอัน ทางทิศตะวันออกของแม่น้ำหลีเจียง

        แม่น้ำหลีเจียงอันแสนเชี่ยวกราก มีต้นน้ำจากยอดเขาที่สูงตระหง่านทางตะวันตกมันไหลผ่านและรับน้ำจากธารน้ำรวมไปถึงลำห้วยนับร้อย ก่อนจะไหลไปรวมกับแม่น้ำชางเจียงในเมืองหวั่นโจวจนกลายเป็นแม่น้ำที่มีสายน้ำเชี่ยวกราก ณ ชายฝั่งของแม่น้ำเจียงตงแล้วไหลสู่ทะเลไปในที่สุด

        แม่น้ำสายนี้รินไหลเช่นนี้มานานนับพันปีแล้ว

        หินที่ริมตลิ่งถูกสายน้ำพัดชโลมมานานนับพันปีแล้วเช่นกัน

        ทว่าหินเหล่านั้นกลับแข็งแกร่งและมั่นคงดังเดิมไม่ว่าตลอดพันปีที่ผ่านมาสายน้ำจะเชี่ยวกรากมากเพียงใดก็ไม่เคยสั่นคลอนพวกมันได้เลยสักครั้ง

        สงบทว่าก็มั่นคง... เหมือนนักดาบแห่งเมืองเจียงตงไม่มีผิด

        และในตอนนี้ นักดาบผู้หนึ่งก็กำลังยืนตระหง่านอยู่บนหินก้อนนี้เช่นกัน

        เขาเป็นชายผู้น่าจะมีอายุราวสามสิบกว่าๆ แล้ว

        เขามีหนวดเครารุงรัง ผมเผ้ายุ่งเหยิง อยู่ในชุดผ้าแพรสีดำ

        ดวงตาที่สุกสกาวและสว่างไสวของเขามีประกายแสงสีม่วงประดับอยู่...

       ราวว่าเขาจะยืนเช่นนี้มานานมากแล้วยืนมองสายน้ำอันแสนเชี่ยวกรากภายในแม่น้ำมองดูสถานที่อันแสนงดงามที่อีกฟากฝั่งของแม่น้ำซึ่งปรากฏให้เห็นอยู่ลิบๆ

        แม่น้ำหลีเจียงเป็นเหมือนหุบเหวลึก ซึ่งแบ่งเมืองฉางอันกับเจียงตงออกจากกันราวเป็นคนละโลกเช่นนั้น

        มีคนจากฟากโน้นข้ามมาตายในเขตของเมืองเจียงตง และไม่ได้ข้ามกลับไปอีกเลย

        ทว่าก็มีคนจากฝั่งนี้ข้ามไปตายที่เมืองฉางอัน และไม่ได้กลับมาอีกเช่นกัน

        เขาไม่รู้ว่าตนจะถูกฝังเอาไว้ที่ใดกันแน่แต่เขารู้ดีว่าตนต้องไปที่นั่นในอีกสองเดือนให้หลัง เพื่อเด็ดหัวของใครคนหนึ่งอย่างที่พวกเขาต้องการจะทำมาหลายชั่วอายุคน

        นี่เป็นหน้าที่ และเป็นชะตาชีวิตของเขา...

        ทว่าในตอนนั้นเอง ลำแสงอันแสนเจิดจ้าก็ปะทุออกมาจากเมืองที่เขากำลังมุ่งไป

        จู่ๆ เขาก็มีสีหน้าแปรไปในพริบตา มือที่จับดาบอยู่สั่นเทาขึ้นอย่างไม่อาจควบคุม

        ฟึ่บ!

        ร่างของใครบางคนทะยานมาร่อนลงที่เบื้องหลังของเขา

        เจ้าของร่างเป็นเด็กหนุ่มที่ยังแลดูอ่อนเยาว์มากเขามีดาบยาวห้อยอยู่เบื้องหลัง และอยู่ในชุดผ้าแพรสีดำเช่นกันคนผู้นี้ก็เป็นนักดาบเหมือนกันสินะ

        “พี่ใหญ่! ทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่ละ!ข้าตามหาท่านตั้งนาน ท่านลุงใหญ่กับลุงสองกำลังรอท่านกลับไปหารือเรื่องข้ามแม่น้ำในอีกสองเดือนอยู่นะขอรับ!?” เด็กหนุ่มบอกแบบนั้นขณะที่ใบหน้าก็เปล่งประกายไปด้วยความตื่นเต้นและร้อนรน ราวปรารถนาบางสิ่งมากจนอดใจรอไม่ไหวแล้วเช่นนั้น

        แต่ชายที่ยืนหันหลังให้ไม่ได้ตอบอะไรกลับมาเพราะเขามองคนตัวใหญ่จากทางด้านหลังชายหนุ่มจึงเห็นเพียงว่ามือที่กำลังถือดาบของชายตรงหน้ามีเส้นเลือดปูดขึ้นเพราะออกแรงบีบมากเกินไปเท่านั้น

        “พี่ใหญ่ ท่านเป็นอะไรไปรึ?” เมื่อรับรู้ได้ถึงความไม่ปกติของชายตรงหน้าคนหนุ่มจึงถามขึ้นเบาๆ

        ทว่าชายผู้นั้นกลับยังเอาแต่นิ่งเงียบ

        เด็กหนุ่มรู้ว่าต้องมีบางอย่างเกิดขึ้นเป็นแน่แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ถามออกมาอีกครั้งเสียงทุ้มต่ำของชายตรงหน้าก็ดังขึ้นมาเสียก่อน

        “หนิงเฟิง” เขาเรียกเด็กหนุ่มแบบนั้น

        “ขอรับ!”เด็กหนุ่มขานรับ เมื่อมองไปที่แผ่นหลังของชายตรงหน้า จู่ๆ แสงแห่งความยกย่องก็ประกายขึ้นในดวงตาเขารู้ว่าอีกสองเดือนชายตรงหน้าจะพาพวกเขาบุกเข้าไปในเมืองฉางอันเพื่อสะสางความแค้นที่สืบเนื่องมานานกว่าร้อยปีของเผ่า...

        “กลับไปบอกท่านลุงกับพวก... เลื่อนเวลาข้ามฟากไปอีกหนึ่งเดือน”

        “หา? เพราะอะไรกัน?” เขาคิดไม่ถึงเลยว่าสิ่งที่คนตรงหน้าต้องการบอกจะเป็นเรื่องนี้ตระกูลของพวกเขารอคอยวันนี้มานานนับร้อยปีแล้วบรรพบุรุษตั้งเท่าไหร่ที่ต้องจากโลกไปพร้อมกับความแค้นเคืองและเสียดายที่ไม่อาจรอจนถึงวันนี้ได้

        หากไม่ใช่เพราะใครคนนั้นยังอยู่ในเมืองฉางอัน พวกเขาคงข้ามแม่น้ำไปตั้งแต่ตอนที่ดาวดวงนั้นเริ่มสว่างขึ้นแล้ว

        แต่ในตอนที่ทุกอย่างถูกเตรียมการจนพร้อม ชายผู้นี้กลับมาบอกว่าต้องรอเพิ่มอีกเดือนเช่นนั้นรึ?เหตุนี้ เด็กหนุ่มที่ชื่อหนิงเฟิงจึงทั้งตกใจและสงสัยเหลือเกิน

        “หากมีผู้อาวุโสจากโลกไป คนรุ่นหลังต้องงดการเข่นฆ่างดการเชือดเฉือนเป็นเวลาสามเดือน”

        ชายหนุ่มทำราวมองไม่เห็นท่าทีสงสัยของหนิงเฟิง เขาเพียงพูดทิ้งท้ายเอาไว้เท่านั้นร่างใหญ่กะพริบวาบ แล้วหายไปพร้อมกับดาบคู่ใจเสียแล้ว