So Bad รักร้ายของนายสารเลว

So Bad....รักร้ายของนายสารเลวChapter.............................21
"อยู่กับคุณย่าก่อนนะลูก วันนี้แม่มีงานด่วน แม่คะอุ่นฝากปุยนุ่นด้วยนะคะ" ฉันหันไปบอกกับคุณย่าที่กำลังอุ้มปุยนุ่นอยู่
"แล้วนี่คุยกับมิกิรู้เรื่องรึยังหล่ะลูกเดี๋ยวก็ปัญหากันอีก"
"ค่ะแม่ ปุยนุ่นแม่ไปก่อนนะคะ ฟอดดด" ฉันก้มลงไปหอมแก้มเด็กอ้วนฟอดใหญ่ วันนี้ฉันไปรับปุยนุ่นก่อนเวลาเนื่องจากวันนี้ทางโรงเรียนมีกิจกรรมก็เลยเลิกเร็ว ฉันนัดกับพี่เบสไว้ตอนสองทุ่ม ระหว่างนี้ก็ต้องทำภารกิจขออนุญาติป๊าก่อน เฮ้ออ พูดถึงเรื่องนี้ก็ขอถอนหายใจเฮือกใหญ่ๆก่อนก็แล้วกัน เรื่องแบบนี้ไม่ลองไม่รู้ มารยาหญิงร้อยเล่มเกวียนคงจะต้องงัดมาใช้บ้างแล้วหล่ะ
"บ๊าย บาย ค่ะแม่อุ่น" ปุยนุ่นโบกมือลาฉันด้วยรอยยิ้ม คงจะมีความสุขสินะที่ได้มาอยู่กับคุณย่า เห็นแบบนี้ฉันก็เบาใจขึ้นเยอะ นอกจากป้าติ๋มแล้วก็มีคุณย่านี่แหละที่ปุยนุ่นยอมอยู่ด้วย .....................................
เมื่อส่งปุยนุ่นเสร็จฉันก็นั่งแท็กซี่ต่อมาที่บริษัทที่คนตัวโตนั่งเป็นผู้บริหารที่นี่อยู่ เด็กฝึกงานแต่นั่งแท่นผู้บริหารสามีฉันนี่เก่งไม่เบานะเนี่ย ฉันไม่เคยมาหรอกนะ ได้แค่ผ่านเท่านั้น
"มาขอพบคุณมิกิค่ะ"
"ได้นัดไว้รึป่าว" ทำไมพนักงานบริษัทนี้ไม่ยิ้มแย้มต้อนรับแขกบ้างเลย หน้าสวยซะป่าว แววตาไม่รับแขกมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า แถมคำพูดคำจายังไม่มีมารยาทเอาซะเลย
"ช่วยบอกเขาได้มั้ยคะ ว่าน้ำอุ่นมาขอพบ" ยัยพนักงานเบะปากแล้วก็ยกหูโทรศัพท์ขึ้นมา ตอนนี้ฉันอยู่ฉันล่างสุดของบริษัท ฉันไม่รู้ว่าห้องไหนคือห้องของผู้บริหารหรอกนะ ติดต่อประชาสัมพันธ์คงจะดีที่สุด
"ขึ้นไปได้ ชั้น9 ห้องขวามือ" ก็ยังคงพูดจาหมาไม่แ_ก ปกตอแล้วฉันไม่ใช่คนที่จะใส่ใจอะไรมาก แต่ฉันไม่รู้ว่าบริษัทนี้เขาใช้หลักเกณฑ์อะไรมาคัดเลือกพนักงานเข้าทำงานกัน
"ขอบคุณนะ " .............................ติ๊งง
ชั้น 9
"คุณน้ำอุ่นใช่มั้ยคะ" คำพูดผิดจากยัยพนักงานข้างล่างมาก แถมใบหน้ายังยิ้มแย้ม ต่างกันราวฟ้ากับเหว
"ใช่ค่ะ"
"เชิญด้านในได้เลยค่ะ คุณมิกิ กำลังนั่งเซ็นเอกสารอยู่"
"ค่ะ"....................................แอดดดดด
พอฉันเปิดประตูเข้ามาก็เห็นคนตัวโตนั่งก้มหน้าก้มตาเซ็นเอกสารที่กองอยู่บนโต๊ะ เป็นผู้บริหารมันไม่ใช่จะสบายเลยแฮะ
"อุ่น " เขาเรียกชื่อฉัน แต่ปากกาก็ยังไม่วางจากมือ แถมหน้าก็ยังคงก้มอยู่แบบนั้น รู้ได้ไงนะว่าเป็นฉัน
"ขา "
"เดินมาหาป๊าหน่อยเร็ว" ฉันวางกระเป๋าไว้บนโซฟาแล้วเดินตรงมาหาเขาอย่างว่าง่าย ต้องทำตัวให้น่ารักเข้าไว้น้ำอุ่น
"มานั่งนี่มา" เขาเลื่อนเก้าอี้ทำงานออก แล้วใช้มือตบไปที่หน้าขาของเขา วินาทีให้ทำอะไรก็ยอมค่ะ
"หนักมั้ยคะ"
"ไม่นะ ฟอดดด คิดยังไงมาหาป๊า ฮื้มม ฟอดด กำลังคิดถึงอยู่เลย" พูดไปหอมไป ช้ำหมดไปทั้งตัวแล้ว
"วันนี้ปุยนุ่นเลิกเร็วค่ะ อุ่นก็เลยพาลูกไปหาคุณย่า"
"คิดถึงป๊ามั้ย"
"คิดถึงสิคะ ไม่คิดถึงคงไม่มาหา "
"ฟอดดด น่ารักที่สุด " หอมอีกแล้ว เปลืองตัวชะมัดเลยอยู่ใกล้ป๊าเนี่ย จากนั้นเขาก็นั่งเซ็นเอกสารต่อ โดยที่มีฉันนั่งอยู่แบบนั้น เซ็นไปหอมแก้มไป ซุกนู่นซุกนี่ไปเรื่อย เอาที่สบายใจเลยค่ะป๊า......
"ป๊าขา"
"ฮื้ม ว่าไง"
"คืนนี้อุ่นขอไปช่วยงานมีเบสนะคะ คือ พี่เบส"
"ไม่" คำไม่จบประโยค ยังไม่ทันได้อธบาย เจอคำเดียวไป ถึงกับชะงัก
"ป๊า แต่อุ่นรับปากกับพี่เบสไปแล้วนะคะ "
"ก็โทรไปบอกมันว่าผัวไม่อนุญาติ !" ฉันถึงกับสะดุ้ง ได้แต่นั่งตัวลีบอยู่ในอ้อมกอดของเขา"
"ถ้าอุ่นไม่ได้พี่เบสช่วยเรื่องงาน ป่านนี้อุ่นกับลูกคงไม่มาอยู่สุขสบายแบบทุกวันนี้หรอกค่ะ "
"........"
"ปล่อยอุ่นได้แล้วค่ะ อุ่นจะกลับแล้ว คืนนี้อุ่นจะไปนอนบ้านคุณแม่กับลูกนะคะ" ......................................... "คะ คุณมิกิครับ เหล้าครับ"
อึก อึก อึก
ผมกระดกเหล้าเพียวๆรวดเดียวจนหมดแก้ว โมโหไอ้เบสชิบ ดูแลพนักงานยังไงให้บกพร่องขนาดนี้ พีอาร์ในร้านหายเกลี้ยงเหลือเพียงไม่กี่คน สุดท้ายมันก็ต้องโทรไปตามเมียผมให้มาช่วยทำงาน แน่นอนครับผมไม่ยอมอยู่แล้ว แต่น้ำอุ่นอ้างบุญคุณของไอ้เบสสารพัด แถมยังขู่ผมอีกว่าถ้าไม่ให้ทำจะพาปุยนุ่นหนีผมไปอีก เอ้ออ สุดท้ายผมก็ต้องยอม ยอมมานั่งเฝ้าเมียอย่างที่เห็น
"ไอ้เบสกูแม่งอยากฆ่ามึงหว่ะ "
"ผะ ผม ไม่ทราบจริงๆครับว่าคุณมิกิกับน้ำอุ่น เป็น.."
"ถ้าไม่ติดว่าเมียกูขอไว้นะ กูจะไล่มึงออก แม่งโมโห มึงดูสายตาไอ้เชี่ยพวกนั้นมองเมียกู" ตั้งแต่ผมมาถึงร้านมันก็ยังโดนด่าแบบต่อเนื่อง
"เอ่อ ครับๆ "
"มึงพูดเป็นแค่นี้รึไงวะ !" แม่งเกิดมาไม่เคยโมโหขนาดนี้มาก่อน เป็นถึงเจ้าของผับแต่ต้องมานั่งเฝ้าเมียทำงานพีอาร์ในผับของตัวเอง ยิ่งเห็นสายตาของไอ้พวกหื่นพวกนั้นผมแม่งยิ่งอยากฆ่าไอ้เบส ร่างนุ่มนิ่มที่ผมหวงนักหวงหนา กำลังทำหน้าที่บริการเครื่องดื่มให้แขกในร้ายอยู่ ชุดเดรสสั้นจู๋กับนองเท้าสั้นสูงปรี๊ด เห็นแล้วแม่งโคตรขัดใจ วันนี้ผมขอซัดเหล้าหนักๆ สายตาจับจ้องไปที่น้ำอุ่นอยู่ตลอดเวลา แต่ข้อดีของผับผมก็คือแขกที่เข้ามาส่วนใหญ่จะเป็นพวกมีระดับ เบาใจไปได้กับเรื่องลวนลามพูดจาลามก แต่ถ้ามีผมก็ไม่ไว้หน้าเหมือนกัน
"ไอ้เบส มึงไปตามอุ่นมานี่ดิ๊"
"ครับ" ในเมื่ออยากทำงานผมก็จะให้เธอทำให้เต็มที่
"ป๊ามีอะไรรึป่าวคะ" เธอรีบร้อนเดินมาทางผมในทันที
"ชงเหล้าให้หน่อยสิ ไอ้เบสชงไม่หร่อย " ก็แค่อยากให้เมียอยู่ใกล้ พีอาร์คนไหนก็ไม่สวยเท่ากับเมียผม
"ป๊า อุ่นรู้นะ อุ่นทำงานนะคะ " ผมรีบรั้งคนตัวเล็กลงมานั่งที่ตักทันที ไม่อยากให้เธอพูดมากไปกว่านี้อีกแล้ว
"งั้นป๊าก็ขอสั่งในฐานะที่ป๊าเป็นเจ้าของผับ ว่าให้อุ้นบริการป๊าแค่คนเดียว โอเคมั้ย" เป็นยังไงหล่ะ ขู่ผมไม่เยอะ ถึงตาผมเอาคืนบ้าง
"แต่ลูกค้าเต็มร้านเลยนะคะป๊า"
"ให้ไอ้เบสจัดการ ใช่มั้ยไอ้เบส" ผมหันไปหาไอ้เบสที่เอาแต่ยืนก้มหน้าไม่พูดไม่จา โดนด่าจนหงอยแดกไปเลย
"คะ คะ ครับ ไหวครับ อุ่นอยู่นี่แหละ เดี๋ยวพี่จัดการเอง" หึ มันต้องแบบนี้
"ป้อนปน่อยสิ" ผมอ้อนให้เธอป้อนนู่นนี่ พีอาร์ส่วนตัว สวยซั่มได้ เฉพาะผมคนเดียวเท่านั้น คนอื่นอย่าแม้แต่จะคิด ผมนั่งกอดนั่งอ้อนเธอจนเวลาล่วงเลยใกล้ผับปิด ผมสังเกตเห็นสีหน้าของคนตัวเล็กแล้วว่าวันนี้เธอคงเพลียมาก สงสัยเพราะนอนแต่หัวค่ำจนชินไปแล้ว
"กลับบ้านกัน ไหวมั้ย"
"อุ่นเจ็บเท้า สงสัยจะโดนรองเท้ากัด" ผมไม่รอช้ารีบอุ้มเธอขึ้นมาแล้วพาเดินไปที่รถทันที สองแขนเล็กโอบรอบคอของผม คงจะเหนื่อยมากสินะ ..................................
"อ๊ะ เจ็บ" อยากจะตีให้ตายจริงๆ แผลใหญ่มาก ทนใส่ไปได้ยังไงให้รองเท้าบ้านี่ ผมหยิบรองเท้าส้นสูงคู่นั้นขว้างลงถังขยะทันที
"เจ็บมากมั้ย" ใบหน้าแหยเกบ่งบอกเลยว่าเจ็บ เท้าทั้งสองข้างของเธอเป็นแผลเหวอะ
"ทำไมต้องทนขนาดนี้"
"อุ่นอยากช่วย"
"ทีหลังไม่ต้องแล้วนะ รู้มั้ยว่าป๊าเป็นห่วง ไม่อยากให้เจ็บแบบนี้อีก"
"ค่ะ" เธอพยักหน้าเบาๆแล้วสวมกอดผม
"ไปอาน้ำ แล้วออกมาทำแผล"...........................ผมนั่งทำแผลใส่ยาให้เธอ ผมเข้าใจว่าเธออยากช่วยไอ้เบสจริงๆ ส่วนไอ้เบสผมก็ด่ามันไปแบบนั้นแหละ ที่จริงมันเป็นคนที่ทำงานดีที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมาแล้ว วันนี้ถือว่ามันพลาดไปหน่อย ถ้าเทียบกับที่มันทำมาผมให้อภัยมันได้อยู่แล้วน้ำอุ่นนอนหลับไปทั้งๆที่ผมยังนวดขาให้เธออยู่ สงสัยจะง่วงมากจริงๆ ผมเก็บหลอดยานวดเข้าที่ จากนั้นก็ทิ้งตัวลงนอนกอดร่างนิ่มไว้แนบอก......................................

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

Chapter.21 ตามหึงตามหวง

นิยายแนะนำ

So Bad รักร้ายของนายสารเลว

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

Chapter.21 ตามหึงตามหวง

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้