อีกด้านหนึ่งของสนามบินคุณชายกีรติทีีเพิ่งจะมาถึงกำลังกวาดตามองผู้คนที่เดินออกมาจากฝั่งทางออกผู้โดยสาร แต่ก็ไม่วายเจอพวกพนักงานของสายการบินที่มองมายังตนพร้อมกับโปรยรอยยิ้มจนกระทั่งมีสาวสวยดีกรีแอร์โฮสเตสสายการบินดังคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเขา
“คุณชายกีรติรึเปล่าคะ?” หล่อนถามเขาเป็ภาษาไทย .
“ครับ คุณพูดไทยได้?”
เขามองหล่อนด้วยความแปลกใจเพราะหน้าตาเ้าตัวออกไปทางยุโรปมากกว่าจะเป็คนเอเชียด้วยซ้ำ
“อ่อ เอลี่ค่ะ” หล่อนแนะนำตัวเองก่อน
“พอดีเคยอยู่ที่เมืองไทยน่ะค่ะ แต่ตอนนี้ย้ายกลับมาอเมริกาแล้ว” หล่อนบอกเขา
“อ่อครับ” ชายหนุ่มพยักหน้า.
“แล้วคุณมีธุระอะไรกับผมงั้นหรอ?” ชายหนุ่มถามหล่อนด้วยความสงสัย
“ก็….ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ”
“เห็นว่าเป็คนดังก็เลยอยากมาทักทาย” ก็ตามสไตล์เดิมของพวกสาวๆ ที่เข้ามาโปรยเสน่ห์ให้เขา
“มีแต่คนให้ฉายาคาสิโนว่ากับผม คุณไม่รู้หรอ?”
“เคยได้ยินค่ะ แต่พอดีเอลี่เป็คนเชื่อในสิ่งที่ััเองมากกว่า” หล่อนขยับตัวเองเข้ามาแนบชิดร่างสูงพร้อมกับใส่บางอย่างในกระเป๋าเสื้อของชายหนุ่ม
“ตอนนี้เบอร์โทรศัพท์ของเอลี่อยู่ในกระเป๋าคุณชายแล้ว”
“เอลี่จะรอนะคะ”
หล่อนกระซิบข้างหูบ่งบอกความปรารถนาของตัวเองอย่างจงใจ ในขณะที่เสือหนุ่มมองเหยื่อสาวคนตรงหน้าอย่างพึงพอใจ
“จะให้เตรียมห้องเลยมั้ยครับคุณชาย” สิงหาถามเขาอย่างรู้ใจเ้านายหนุ่ม
“เอาไว้ก่อน เรามีเื่ที่สำคัญกว่า”
คุณชายกีรติบอกกับลูกน้องพลางมองหามิสเตอร์ลีร์ แต่แล้วสายตาของชายหนุ่มก็เหลือบไปเห็นผู้หญิงคนหนึ่งกำลังลากกระเป๋าเดินตรงมา
“เธอคนนั้น….” ความโดดเด่นของหญิงสาวทำให้เขาจดจำเธอได้
.
.
“คุณหญิงคะ”
เสียงเรียกของผู้ชายงไทยวัยกลางคนทำให้หญิงเพ็ญต้องหันไปมอง .
“ใช่คุณหญิงเพ็ญดาลักษณ์รึเปล่าครับ” หล่อนถามเธอพร้อมกับชูรูปถ่ายมาเทียบกับไปหน้าของหญิงสาว
“คุณคือคุณลุงดนัยหรอคะ”
หญิงเพ็ญถามเพราะท่านพ่อบอกกับเธอว่าจะมีคนของท่านมารอรับหญิงสาวที่สนามบิน โชคดีที่ท่านพ่อซื้อบ้านที่นี่ทิ้งไว้หลังหนึ่งเอาไว้พักเวลาที่ท่านบินมาทำธุระที่นี่อีกทั้งยังมีคนดูแลบ้านไว้พร้อม
“ครับ” ลุงดนัยพยักหน้า
เชิญทางนี้ครับคุณหญิง”
หญิงสาวจึงเดินตามลุงดนัยไปที่รถโดยไม่รู้เลยว่ามีสายตาของใครคนหนึ่งจับจ้องเธออยู่ตลอดเวลา
.
.
กลับมาที่คุณชายกีรติ
“ให้ส่งคนไปตามดูเธอมั้ยครับ”
ลูกน้องผู้รู้ใจถามเ้านายหนุ่มอีกครั้ง ดูเหมือนว่าเธอคนนี้จะทำให้เ้านายของตนพึงพอใจอยู่ไม่น้อย
“ไม่เป็ไร มีครั้งที่สองได้”
“ฉันก็ต้องได้พบเธอเป็ครั้งที่สามอีก”
คุณชายกีรติบอกอย่างมั่นใจ มันไม่ใช่เื่บังเอิญที่คนสองคนซึ่งอยู่คนละซีกโลกจะมีโอกาสได้พบเจอกันอีกแบบนี้ แล้วเขาก็เห็นมิสเตอร์ลีร์ในเวลาต่อมา ชายหนุ่มจึงต้องละความสนใจจากหญิงเพ็ญไปหาคู่ค้าทางธุรกิจของตนแทน .
“รอบนี้ฉายเดี่ยวหรอครับ”
ชายหนุ่มทักทายมิสเตอร์ลีร์ ด้วยความที่บริษัทของเขาเป็โปรแกรมเมอร์และมิสเตอร์ลีร์ก็เป็บริษัทที่ทำเกมส์ออกสู่ท้องตลาด ทั้งคู่จึงเป็คู่ค้าที่สนิทสนมกันเป็เวลานานพอสมควร
“อ่อครับ ่นี้ภรรยาของผมเธอใกล้คลอดแล้วเลยไม่สะดวกกับการเดินทางสักเท่าไหร่นะครับ” มิสเตอร์ลีร์พูดถึงภรรยาชาวฝรั่งเศสที่แต่งงานกันมาสักพักและทั้งคู่กำลังจะมีลูกด้วยกัน
“ขอแสดงความยินดีล่วงหน้านะครับ” ชายหนุ่มแสดงความยินดี.
“แล้วคุณชายล่ะครับ เมื่อไหร่จะมีข่าวดีบ้าง” มิสเตอร์ลีร์ย้อนถามเขาและนั่นก็ทำให้คาสโนว่าหนุ่มหัวเราะออกมาเบาๆ
“ผมยังไม่คิดเื่นั้นครับ”
เขาบอกมิสเตอร์ลีร์ มันจะมีข่าวดีอย่างที่คู่ค้าหนุ่มถามได้ยังไงในเมื่อชายหนุ่มไม่ได้คบกับใครอย่างจริงจัง เขาพอใจกับชีวิตอิสระและใช้เงินซื้อความปรารถนาทางกายแบบนี้ไปเรื่อยๆ มากกว่า
.
.
.
ด้านหญิงเพ็ญ….
Line Group
Tidty : คุณหญิงอยู่วังรึเปล่า จะชวนไปช๊อปปิ้งหน่อย
Ppendaluck : โทษทีนะติ๊ดตี่ ตอนนี้หญิงอยู่อเมริกาน่ะ
Rosy : จริงดิ! คุณหญิงมาั้แ่เมื่อไหร่?
Rosy : อยู่เมืองไหน?
Rosy : แล้วมากี่วัน?
Ppendaluck : หญิงอยู่บ้านพักของท่านพ่อที่ซานดิเอโกน่ะ
Rosy : ดีจัง โรซี่ก็อยู่ในแคลิฟอร์เนียเหมือนกัน
Rosy : คุณหญิงมาอยู่หลายวันมั้ย?
Ppendaluck: หญิงยังไม่มีกำหนดกลับเลย
Rosy : ดีจริงจะได้มีเวลาเที่ยวหน่อย
Ppendaluck : หญิงไม่เคยมาที่นี่ ไม่รู้จักที่นี่เลยน่ะสิ
Rosy : ไม่เป็ไร อีกสองสามวันสอบเสร็จแล้ว เดี๋ยวโรซี่พาไปเปิดหูเปิดตาเอง
Rosy : เดี๋ยวค่อยนัดวันกันอีกทีนะ
Ppendaluck : อื้ม ขอบใจนะโรซี่
หญิงสาวค่อยยิ้มออกเมื่อคิดว่าอยู่เมืองนี้เธอไม่ต้องเหงาอีกต่อไป ไม่ใช่ว่าที่นี่จะไม่มีคนพาเธอไปเที่ยว แต่นั่นก็ล้วนแต่เป็คนของท่านพ่อ ยังไงมันก็ไม่สะดวกใจเท่าเพื่อนในกลุ่มที่คบหากันมานานมากกว่า
“คุณหญิงคะ”
“นี่ลิซ่า หลานสาวของแมรี่”
ลุงดนัยแนะนำเด็กสาวเชื้อสายอเมริกันซึ่งเป็หลานสาวของคนดูแลบ้านและอายุน่าจะเด็กกว่าเธอสักสามสี่ปีให้หญิงสาวรู้จัก ในขณะที่ลิซ่ากำลังส่งยิ้มให้เธอ
“สวัสดีจ้ะลิซ่า”
“นี่เธอยังเรียนอยู่รึเปล่า?” หญิงลักษณ์ถามลิซ่าเมื่อคำนวณดูอายุของเด็กสาวแล้ว
“ทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยค่ะ”
“การมาดูแลคุณ พาคุณไปนะ่นไปนี่ตามที่คุณอยากไปก็คืองานของฉัน” ลิซ่าบอกเธอด้วยน้ำเสียงฉะฉานเรียกความเอ็นดูให้แก่หญิงสาวไม่น้อย .
“เธอเก่งจัง”
หญิงเพ็ญชื่นชมเด็กสาว เด็กคนนี้ท่าทางเป็คนขยันและคงจะรู้จักช่วยตัวเอง เด็กสาวทำงานไปด้วยหาเงินไปด้วยผิดกับเธอที่มีเงินของท่านพ่อและมีหม่อมย่าคอยซัพพอร์ตตลอด
แม้กระทั่งเรียนจบแล้วหญิงสาวก็ยังไม่มีความกล้าพอที่จะหางานแล้วยืนด้วยขาของตัวเองเหมือนลิซ่าและหญิงลักษณ์หรือเพื่อนคนอื่นๆ หญิงสาวเลือกจะเป็ผู้ช่วยของท่านพ่อที่มูลนิธิตามคำแนะนำของหม่อมย่า หญิงเพ็ญรู้ว่าท่านคงหวังดีเธอจึงทำตามคำแนะนำของท่านแทนที่จะเลือกทำตามความฝันของตัวเอง
“ลิซ่าจะเป็ไกด์นำเที่ยวให้กับคุณหญิง”
“ถ้าคุณหญิงอยากไปไหนหรือ้าอะไรก็บอกเธอนะครับ” ลุงดนัยบอกเธอ
“ขอบคุณค่ะลุงดนัย” เธอพยักหน้าแล้วลุงดนัยก็ขอตัวออกไปเพราะหมดหน้าที่ของตัวเอง
………………
ฝากกดติดตามและกดถูกใจนิยายใหม่เป็กำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ
1K
