เสร็จจากงานในครัวจื่อรั่วจึงได้ปลีกตัวแยกออกมาเพื่อเตรียมตัวเข้าป่า
"นั่นเ้าจะไปไหนอีกหรือ" อวี้หลานเอ่ยถามเมื่อเห็นจื่อรั่วสะพายตะกร้าใบใหญ่เดินเข้ามาในครัวเพื่อเตรียมเสบียงก่อนออกเดินทาง
"ข้าจะเข้าป่าไปหาสมุนไพรสักหน่อยน่ะ"
"ไปซื้อเอาที่ร้านยาก็ได้นี่ไม่เห็นต้องเข้าป่าให้ลำบากเลย" อวี้หลานบอก
"ข้าจะเข้าไปหาสมุนไพรให้เ้าส้มอยากเดินเที่ยวชมทิวทัศน์ธรรมชาติในป่าเขาด้วย" จื่อรั่วตอบพร้อมกับจัดเตรียมอาหารและน้ำใส่ลงในตะกร้าใบใหญ่
"เช่นนั้นก็ตามใจเ้าเดี๋ยวเอาขนมไปกินระหว่างทางด้วยก็แล้วกัน" อวี้หลานบอกก่อนจะหันไปเตรียมขนมหวานให้นางอีกอย่างก่อนส่งให้จื่อรั่วใส่ลงในตะกร้า เสร็จแล้วจื่อรั่วจึงได้ออกเดินทางทันที
เดิมทีนางตั้งใจจะเข้าไปหาสมุนไพรให้เ้าส้มเท่านั้นหากแต่คิดว่าไม่ได้เข้าไปบ่อยสักเท่าไรก็อยากเดินเที่ยวชมทิวทัศน์รอบป่าสักหน่อยก็แล้วกัน เพียงไม่นานก็เดินเข้าสู่เขตของผืนป่าบรรยากาศที่เงียบสงบทุกครั้งที่ได้เห็นสีเขียวของต้นไม้ใบหญ้าทำให้รู้สึกผ่อนคลาย จื่อรั่วเดินเรื่อยตามทางเดินเล็กนางเพลิดเพลินกับการชื่นชมทิวทัศน์ของธรรมชาติจนกระทั่งมารู้สึกตัวอีกทีเมื่อบรรยากาศโดยรอบเปลี่ยนไปจากที่สว่างกลายเป็มืดครึ้มคล้ายกำลังจะมีพายุในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้านี้ เพียงเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยามเม็ดฝนก็ได้โปรยปรายลงมาอย่างหนัก ซึ่งห่างออกไปเล็กน้อยมีถ้ำเธอจึงเลือกจะเข้าไปหลบฝนหวังว่าไม่นานฝนคงหยุดหากแต่เวลาผ่านไปหลายชั่วยามแล้วฝนก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะหยุดลงง่าย
"จะตกอะไรหนักหนาควรจะหยุดได้แล้วข้าจะได้รีบกลับ" นี่ก็มืดค่ำแล้วสายฝนก็ยังโปรยปรายลงมาไม่ขาดสายเธอจึงได้เดินลึกเข้าไปในถ้ำก่อนจะหาเศษไม้เพื่อก่อไฟให้แสงสว่างและความอบอุ่น
"จื่อรั่วไปไหนทำไมข้าไม่เห็นนางั้แ่เช้าแล้ว" บรรยากาศด้านนอกสายฝนโปรยปรายวันนี้เขายังไม่เห็นจื่อรั่ว
"ข้าก็ไม่ทราบขอรับเดี๋ยวข้าไปถามพ่อครัวอวี้หลานให้ขอรับ" ลู่จิ่วบอกก่อนเดินมุ่งหน้าไปยังห้องครัวในทันทีเมื่อถามไถ่ได้ความแล้วเขาจึงกลับมาแจ้งแก่หลิวหยางทันที
"แม่นางจื่อรั่วเดินทางเข้าป่าไปั้แ่เช้าแล้วขอรับ"
"อะไรนะ นางเข้าป่าแล้วไม่เห็นมีผู้ใดบอกข้าสักคน" หลิวหยางเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์เสีย แล้วยิ่งเวลานี้มืดค่ำแล้วฝนก็ตกหนักเสียด้วย
"นายอำเภอจะไปไหนหรือขอรับ"
"ข้าจะออกไปตามหาจื่อรั่ว หากคืนนี้ข้าไม่กลับมาพรุ่งนี้เช้าพาคนออกตามหาให้ทั่วเข้าใจหรือไม่"
"ขอรับ"
หลิวหยางรีบเร่งออกตามหาจื่อรั่วด้วยความร้อนใจกลัวจะเกิดอันตรายแก่นาง เขาไม่รู้ว่านางจะออกเดินไปทางทิศไหนจึงได้แต่ภาวนาในใจขอให้เส้นทางที่เขาเลือกไปนี้เจอกับนางด้วยแล้วกัน หลิวหยางออกเดินตามทางเล็กที่บัดนี้เม็ดฝนโปรยปรายลงมาอย่างหนักและทางเดินเจิ่งนองไปด้วยสายน้ำที่ไหลลงมาจากที่สูง เขารับรู้ถึงความหนาวเย็นของน้ำที่หล่นลงมาจากฟ้าโชคดีที่เขาใส่เสื้อกันฝนออกมาด้วยไม่อย่างนั้นคงได้เปียกปอนไปทั้งตัวแน่ เขาจำได้รางๆ ว่าทางเส้นนี้หากเดินลึกเข้าไปอีกจะมีถ้ำอยู่เขาจึงได้เร่งฝีเท้าให้เร็วกว่าเดิมเพียงไม่นานก็มาถึงยังปากถ้ำแห่งนั้น เมื่อเข้ามายังภายในถ้ำที่มืดสนิทเขาเดินเข้าไปเพียงไม่ไกลก็เหลือบไปเห็นแสงสว่างจากด้านในเขาจึงยิ้มออกมาอย่างดีใจต้องเป็จื่อรั่วแน่นอน เขาเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปด้านในก็พบกับร่างของจื่อรั่วที่นอนหลับอยู่ข้างกองไฟ
"เหตุใดตัวเ้าถึงได้ร้อนราวกับไฟเช่นนี้เล่าเสื้อผ้าก็เปียก" เขายื่นมือไปััตัวก่อนเอ่ยออกมา
"หือ...ท่าน..นายอำเภอ" จื่อรั่วค่อยๆ ลืมตาขึ้นดูเมื่อได้ยินเสียงเรียกที่คุ้นหู
"เหตุใดเ้าเข้าป่าไม่บอกข้าสักคำรู้หรือไม่ว่าข้าเป็ห่วงเ้ามากแค่ไหน" เอ่ยตำหนิด้วยความห่วงใย
"เหตุใดข้าถึงได้รู้สึกหนาวเช่นนี้" ใบหน้าซีดเซียวเอ่ยด้วยเสียงแ่ก่อนยกมือขึ้นมากอดตัวเองด้วยรู้สึกหนาว
"......." เมื่อเห็นอาการป่วยของจื่อรั่วเขาก็ได้แต่ถอนหายใจเบาคิดตำหนินางไม่ลงอีกต่อไปก่อนจะถอนเสื้อตัวนอกของนางออกแล้วสวมเสื้อของเขาเข้าไปแทนอาจทำให้นางรู้สึกอุ่นขึ้นมาได้บ้างจากนั้นเขาจึงนำเสื้อของจื่อรั่วไปผึ่งไว้ให้แห้งก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งอยู่ข้างๆ นาง ไออุ่นจากร่างกายของเขาทำให้จื่อรั่วรู้สึกอบอุ่นมากขึ้นจึงได้พลิกตัวมากอดเขาเอาไว้โดยที่เขาก็มิได้ผลักไส
รุ่งเช้าของวันใหม่จื่อรั่วรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็เห็นว่าร่างของเธออยู่ในอ้อมกอดของหลิงหยางก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวหากแต่เขากลับยิ่งกอดเธอเอาไว้แน่น
"เ้าตื่นแล้วหรือไหนข้าดูสิหายตัวร้อนแล้วหรือยัง" หลิวหยางยื่นมือไปแตะที่หน้าผากของเธอเพื่อวัดอุณหภูมิ
"ข้าไม่เป็ไรแล้ว"
"ไม่เป็ไรก็ดีแล้วข้าขอนอนต่ออีกหน่อยก็แล้วกัน" หลิวหยางหลับตาลงแล้วกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น
"ท่านจะนอนก็ปล่อยข้าก่อนสิ" จื่อรั่วขืนตัวก่อนจะเหลือบไปเห็นเสื้อของตัวเองที่
"อือ อย่าเสียงดังสิข้าจะนอน"
"นี่ท่านทำอะไรข้าเหตุใดเสื้อผ้าของข้าถึงไม่อยู่บนตัวของข้า"
"แล้วเ้าคิดว่าข้าทำอะไรเล่า"
"คงไม่ใช่ว่าท่าน...." กำปั้นน้อยรัวใส่แผงอกแกร่งไม่ยั้งก่อนจะถูกหลิวหยางรวบเอาไว้ทันควัน
"เ้าใจเย็นๆ ก่อนสิข้าไม่ได้ทำอะไรเ้าทั้งนั้นเ้าก็ดูบนตัวเ้าก่อน" หลิวหยางอธิบาย
"ไม่ได้ทำอันใดแล้วเหตุใดเสื้อของข้าถึงได้ไปอยู่ตรงนั้น"
"ก็เสื้อของเ้าเปียกแล้วอีกอย่างข้าเห็นว่าเ้าหนาวก็เลยเอาเสื้อของข้าให้เ้าใส่แล้วเสื้อของเ้าข้าก็ผึ่งเอาไว้อย่างที่เ้าเห็นหรือว่าเ้าอยากให้ข้าทำอันใดเ้าอย่างนั้นหรือ"
"ท่านจะบ้าหรืออย่างไร" จื่อรั่วยกขยับคอเสื้อเข้าหากันถอยออกห่างเขาทันทีแต่กลับถูกรั้งให้เข้ามาใกล้อีกครั้ง แขนแกร่งรวบเอวเล็กเอาไว้ก่อนยื่นใบหน้าเข้าใกล้แล้วเอ่ยกระซิบข้างใบหู
"หากเ้าอนุญาตข้าก็ไม่ขัดวันนี้ข้าจะคิดบัญชีกับแมวป่าที่กัดข้าในคืนนั้น" รอยยิ้มเ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าหลิวหยางพลันฝังคมเขี้ยวลงบนซอกคอขาวอย่างจงใจหากแต่เขาไม่ออกแรงกัด
"นี่ท่าน............" จื่อรั่วเอียงตัวหลบ หัวใจสั่นไหวเต้นโครมคราม
1K
