~15 ปีก่อน ณ โลกหลังความตาย~
มุมมองของผู้กล้าต้องสาป
'ตื่นซะ...ผู้หลงทาง'
อยู่ๆก็ได้ยินเสียงผู้หญิงในหัว เสียงของผู้หญิงคนนั้นราวกับนํ้าแข็ง
'เ้าผู้กล้า เ้าจะหลับอีกนานแค่ไหนละ จงตื่นสะอย่าทำตัวเป็เ้าชายนิทราที่ไม่ได้ปกป้องอะไรไม่ได้'
ผู้หญิงคนนี้พูดอะไรนะ ผมน่ะฆ่าราซาปีศาจไปแล้วนะ แล้วทำไหมผมจะปกป้องอะไรไม่ได้ละ
'เพราะแบบนี้เ้าเลย-'
ถ้าจะพูดก็พูดให้จบสิว่ะ มาปลุกผมแบบนี้ถ้าเป็ผมเมื่อก่อนจะเดินไปแล้วพูดจาดีๆอยู่หรอก แต่ตอนนี้ผมเปลี่ยนไปแล้วนะ
'ช่วยไม่ละนะแบบนี้ต้องให้เ้าดูเหตุผลที่เ้าปกป้องอะไรไม่ได้ละนะ'
ตูม!!!
เจ็บโว้ยถึงจะไม่มีร่างกายกูก็มีจิตใจนะโว้ย
แล้วตรงหน้าของผมคือา มนุษย์กับมนุษย์
"นี้ละคือความหมายที่'ปกอะไรไม่ได้'"
คราวนี้ผมไม่ได้ยินเสียงมาจากหัวของผม
"นี้หมายความว่ายังไง ทำไมมนุษย์กับมนุษย์ต้องสู้กันเองด้วยละ"
"ถ้าอยากรู้มากละก็มานั่งคุยกันตรงนี้ก่อนละกัน"
ผมหันหน้าไปหาเ้าของเสียงที่พูดขึ้น
"เรามานั่งคุยเื่ราวกันตรงนี้ดีกว่าไหม"
"ก็ได้ ผมก็จะอยากจะรู้เหตุผลที่มนุษย์ต้องสู้รบกันจากคุณ"
ถึงไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้คือใคร แต่ผู้หญิงคนนี้คือเป็สิ่งเดี๋ยวที่เรารู้เื่ราวได้
ตัดจบ
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
นี้นิยายที่ผมแต่งเป็ครั้งแรก ถ้าชอบก็ช่วยกันความคิดเห็น ด้วยนะครับ
แล้วเจอกันใหม่นะครับ