ฉันนี่แหละ...คือท่านผู้นั้น That Great Lady is Me.

บทที่ 39 เผลอตัวไปหน่อย

        ตกเย็นสำนักข่าวแทบทุกแห่งต่างรายงานข่าวการแข่งขันทดสอบผู้สมัครว่าที่ผู้นำเดอะนอร์รุ่นที่ 145 ซึ่งเริ่มต้นขึ้นเป็นวันแรก ฉันเองก็ติดตามข่าวนี้อยู่เช่นเดียวกัน เพราะนอกจากจะดูว่าข่าวของตัวเองถูกนำเสนออย่างไรแล้ว ฉันยังสามารถดูว่าคู่แข่งแต่ละคนของตัวเองทำอะไรกันบ้าง ‘รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้ง ชนะร้อยครั้ง’ กลยุทธ์นี้ยังใช้ได้ดีเสมอไม่ว่าโลกจะผ่านไปกี่ร้อยกี่พันปีแล้วก็ตาม ฉันนั่งไล่อ่านข่าวของผู้สมัครแต่ละคนบนฟิงไปเรื่อย ๆ

        “เฮอะ! ยัยแซนด้าก็เข้าใจคิดนะ แต่ก็ไม่รู้ว่าเป็นคนคิดเองทั้งหมดจริง ๆ รึเปล่า” ฉันอ่านข่าวโครงการที่ยัยแซนด้าทำ ยัยนั่นอาจจะคิดเองจริง ๆ ก็ได้ หรือไม่ก็มีคนชี้นำให้ยัยนั่นคิดที่จะทำโครงการแบบนี้ ซึ่งมันก็ดูสมกับเป็นยัยนั่นดี ดูไม่ยากไปแต่ก็ไม่ใช่งานง่าย ๆ ก็ไม่รู้สินะ..แต่ไม่ว่ายังไงคนหนุนหลังยัยนั่นอย่างอาเซเรนและปู่อาร์ทิสก็ไม่มีทางปล่อยให้นางแพ้ตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว

        ยัยแซนด้าทำโครงการปรับทัศนียภาพในเมืองดิโอลด์แบงค็อก ซึ่งมีบางจุดที่เป็นชุมชนสลัมดูไม่ค่อยน่ามองเท่าไหร่สำหรับเมืองที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดอันดับต้น ๆ ของประเทศเมืองหนึ่งและยังเป็นเมืองที่เชื่อมต่อกับเมืองหลวงอีกด้วย

        “เจ้าเซนก็ใช่ย่อย คนที่มีความคิดลึกล้ำแบบหมอนั่นน่าจะเป็นคนคิดโครงการนี้เอง”

        เจ้าเซนไปพัฒนาชุมชนที่สมุทรสงคราม ทำโครงการ “ฟื้นฟูวิถีชีวิตชุมชนริมน้ำโบราณ” เพื่อที่จะอนุรักษ์ชุมชนริมคลองริมแม่น้ำแบบเก่าไว้ ซึ่งเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญแห่งหนึ่งของประเทศ ปัจจุบันวิถีชีวิตชุมชนที่อยู่ริมแม่น้ำลำคลองแบบเก่า ๆ ที่ฉันเคยพบเห็นมากมายเมื่อชาติก่อนพอมาถึงยุคนี้แทบไม่มีเหลือแล้ว การฟื้นฟูเพื่ออนุรักษ์มันไว้จึงถือเป็นเรื่องสำคัญสำหรับประเทศเราที่มีรายได้หลักจำนวนมากมาจากภาคการท่องเที่ยว

        “พี่ชิโน่นี่คู่แข่งตัวฉกาจโดยแท้” ฉันอดชื่นชมเขาไม่ได้ จากผู้ลงสมัครทั้งหมดเขาเหมาะสมที่สุดที่จะเป็นเซอร์แห่งเดอะนอร์…ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ที่ยังไม่มีฉันคนนี้น่ะนะ

        พี่ชิโน่ไปเมืองขอนแก่นทำโครงการ “พัฒนาแหล่งน้ำต้นทุนบรรเทาภัยแล้ง” พอเข้าสู่ช่วงต้นปี ภาคตะวันออกเฉียงเหนือหลายเมืองมักประสบปัญหาไม่มีน้ำดื่มน้ำใช้ ช่วงฤดูฝนก็มีฝนตกน้อย น้ำที่กักเก็บไว้เพื่อเป็นน้ำต้นทุนก็มีไม่พอใช้ในช่วงหน้าแล้ง ปัญหานี้เป็นปัญหาระดับชาติมาตั้งแต่ไหนแต่ไรเลยทีเดียว และการที่พี่ชิโน่เลือกทำโครงการนี้ในหน้าฝนจึงเหมาะสมที่สุด เพราะมันเป็นช่วงที่จะเก็บรวบรวมน้ำได้มากที่สุด

        “พี่ไอด้าทำโครงการจัดการปัญหาขยะมูลฝอยเมืองดิโอลด์แบงค็อก สุดยอดจริง ๆ” นี่ก็เป็นปัญหาโลกแตกระดับชาติ…ขยะล้นเมือง โดยเฉพาะเมืองดิโอลแบงค็อกที่มีประชากรอาศัยอยู่หนาแน่น อีกทั้งยังต้องรับขยะจากเมืองฮาเว่นโฟลทมากำจัดอีกด้วย ต่อให้มีนวัตกรรมบรรจุภัณฑ์ย่อยสลายตัวเองได้แต่ก็ยังมีปัญหาเรื่องขยะมากอยู่ดี

        โครงการของผู้สมัครคนอื่น ๆ ก็ดูธรรมดา ๆ จะเน้นไปทางพัฒนาด้านเทคโนโลยีที่ดูเหมือนจะแสดงความสามารถของตัวเองมากกว่าที่จะเน้นเรื่องการเอื้ออำนวยประโยชน์ให้กับชาวบ้านในชุมชน ในส่วนการนำเสนอข่าวโครงการที่ฉันทำมีผู้แสดงความคิดเห็นจำนวนมาก มีทั้งยกย่อง ชื่นชม ให้กำลังใจ และแน่นอนว่ามีพวกนักเลงคีย์บอร์ด คนที่ไม่ชอบ และความคิดเห็นอื่น ๆ ที่เป็นด้านลบ ซึ่งฉันก็ไม่ไปใส่ใจให้เสียพลังงานดี ๆ ไปเปล่า ๆ  เช่นเดียวกับในลุคอินที่ฉันลงโพสต์ภาพถ่ายตัวเองกับคณะทำงานริมแม่น้ำปิงไว้ตอนกลางวัน มีผู้เข้ามากดหัวใจให้และแสดงความคิดเห็นจำนวนมาก ทั้งคนที่ฉันรู้จักและไม่รู้จัก

        “เลดี้ฮันน่าช่างคิดบททดสอบได้เหมาะสมกับวิสัยทัศน์ขององค์กรจริง ๆ นอกจากทดสอบความสามารถของผู้ลงสมัครแล้ว ยังทำให้ได้พัฒนาประเทศไปในตัวอีกด้วย” ฉันยิ้มนึกถึงเลดี้ฮันน่าอย่างยกย่องชื่นชม สมกับเป็นทายาทที่น่าภาคภูมิใจของฉัน ก่อนยิ้มจะค่อย ๆ หุบเมื่อนึกถึงเรื่องแย่ ๆ ในองค์กรแล้วพูดออกมาอย่างเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน “แต่ใครที่มันใช้องค์กรสุดที่รักของฉันเป็นเครื่องมือทำเรื่องชั่วช้า เดี๋ยวพวกแกคอยดูเถอะ…ว่าบรรพบุรุษอย่างฉันคนนี้จะจัดการพวกแกยังไง!”

        เสียงเตือนข้อความเข้าดังขึ้นรัว ๆ มาสักพักแล้ว เมื่อฉันเปิดดูก็พบว่าเพื่อนและคนรู้จักหลายคนต่างส่งข้อความมาให้กำลังใจ ข้อความของแม่ดูเหมือนจะยาวที่สุด เน้นให้ฉันดูแลตัวเองดี ๆ เพร็ทตี้ก็บอกว่าฉันเลิศที่สุด มีข้อความจากเพื่อนที่เดอะนอร์ด้วย ทุกคนต่างกล่าวชมและเป็นกำลังใจให้ฉัน ฉันส่งข้อความขอบคุณกลับไปให้ทุกคน พูดถึงเดอะนอร์…สำหรับเรื่องฝึกงาน ฉันสามารถทำเรื่องพักงานได้เป็นกรณีพิเศษ และเมื่อการทดสอบจบลงในแต่ละครั้งจะมีช่วงพัก ฉันก็กลับไปทำงานได้เหมือนเดิม

        ตอนนั้นเองมีข้อความส่งมาจากไคลล์ ฉันรีบเปิดอ่าน

        D.Kylle: (ตัวการ์ตูนดุ๊กดิ๊กกล่าวทักทาย Hi)

        D.Kylle: ดูเหมือนโปรเจคของเธอ ชิโน่ และไอด้าจะโดดเด่นกว่าคนอื่นนะ หลังจากนี้ต้องมีคนติดต่อขอเข้าไปช่วยสนับสนุนแน่ ๆ

        Vikky_n: นั่นแหละค่ะที่ฉันต้องการ งบที่เดอะนอร์ให้มามีจำกัด ทำโปรเจคใหญ่ยังไงก็ไม่พออยู่แล้ว

        Vikky_n: แต่ในกฎกติกาของการทดสอบนี้มีระบุไว้ว่าสามารถมีผู้ให้การสนับสนุนงบประมาณเพิ่มเติมได้ แต่ต้องไม่ใช่คนในตระกูลหรือเครือญาติ รวมถึงเพื่อนหรือคนรู้จัก ฉันเล็งตรงนี้ไว้อยู่แล้วค่ะ

        Vikky_n: (ตัวการ์ตูนหญิงสาวจอมพลัง)

        D.Kylle: การคัดเลือกผู้นำแบบนี้ดีจัง ประเทศชาติได้รับผลประโยชน์ไปด้วย ถ้าตระกูลเดอแวนเดลมีแบบนี้บ้างคงจะดี

        Vikky_n: แล้วคุณคิดว่าจะมีได้มั้ยล่ะคะ

        D.Kylle: คงยาก มันเกี่ยวเนื่องกับเงินทองและทรัยพ์สมบัติของตระกูล คงจะเกิดปัญหามากกว่าเกิดประโยชน์นะ

        D.Kylle: (ตัวการ์ตูนชายหนุ่มหน้าเครียดแบบตลก)

        Vikky_n: (ตัวการ์ตูนดุ๊กดิ๊กหัวเราะปากกว้าง)

        D.Kylle: ไม่เหมือนเดอะนอร์ที่เลดี้พิ้งค์ระบุไว้ชัดเจนตั้งแต่ช่วงก่อตั้งว่ารายได้ทั้งหมดจากทรัพย์สินของเธอยกให้องค์กร 80% และให้ตัวเอง 20% 

        D.Kylle: คนที่จะมาเป็นผู้นำต่อจากเธอก็จะได้เท่ากับเธอเช่นเดียวกัน หายากมากที่จะมีคนยกเงินเกือบทั้งหมดที่หามาได้เอาไปช่วยเหลือคนอื่น

        Vikky_n: ตายไปก็เอาไปไม่ได้นี่คะ จะเก็บไว้ทำไมตั้งเยอะแยะ เอาไปช่วยสร้างคนสร้างชาติดีกว่าค่ะ แค่รายได้เดือนละ 20% ก็เหลือกินเหลือใช้เยอะแยะ

        D.Kylle: ท่านเลดี้พิ้งค์ก็มีลูกหลานนี่ ไม่คิดจะเก็บไว้ให้ลูกหลานหน่อยเหรอ

        Vikky_n: บริษัทออลเวย์เกรท แรกเริ่มไม่ได้มีแค่เลดี้พิงค์เป็นเจ้าของคนเดียวนะคะ สามีของเธอก็เป็นพาร์ทเนอร์ด้วย แล้วทั้งสองก็ไม่ได้จดทะเบียนสมรสกัน 

        Vikky_n: เป็นความตั้งใจของเลดี้พิงค์ที่จะยกทรัพย์สินในส่วนของเธอให้เดอะนอร์ ส่วนทรัพย์สินในส่วนของสามีก็คือส่วนที่ลูกหลานจะได้ไงคะ

        D.Kylle: เธอพูดอย่างกับเป็นเลดี้พิ้งค์เสียเองแหน่ะ ถึงได้รู้ทั้งเหตุผลและความคิดของท่านขนาดนี้

        ประโยคของไคลล์ทำเอาฉันสะดุ้งเมื่อรู้ว่าเผลอตัวพูดมากเกินไป ดีที่ไม่ใช่การพูดคุยกันแบบเห็นหน้าค่าตา ไม่อย่างนั้นจอมสังเกตอย่างไคลล์ต้องจับพิรุธฉันได้แน่ 

        “คุณวิกกี้…อาหารมื้อเย็นพร้อมแล้วนะคะ รีบมาทานตอนร้อน ๆ กันค่ะ” นักข่าวสาวเลน่าโผล่หน้าเข้ามาทางประตูห้องนั่งเล่นที่ฉันเปิดทิ้งไว้พร้อมส่งเสียงเรียกฉัน

        ฉันหันหน้าไปยิ้มตอบ “โอเคจ้ะ ไปเดี๋ยวนี้แหละ” ก่อนจะรีบพิมพ์ข้อความแก้ตัวกลบเกลื่อนตอบไคลล์กลับไป

        Vikky_n: คนตระกูลโนเรียส่วนใหญ่ก็รู้กันทั้งนั้นแหละค่ะ ยิ่งฉันได้ทำงานกับลุงฑีระก็ยิ่งรู้เยอะ

        Vikky_n: มีคนมาเรียกไปกินมื้อเย็นแล้ว ขอตัวก่อนนะ

        Vikky_n: (ตัวการ์ตูนดุ๊กดิ๊กโบกมือ Bye)