ณ ร้านอาหารหรูหรา
แสงแดดยามเย็นส่องผ่านกระจกบานใหญ่ของร้าน บวกกับแสงไฟที่สลัว ทำให้บรรยากาศภายในร้านอาหารเต็มไปด้วยความโรแมนติก มีผู้คนมากมายที่มาทานอาหาร เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะของผู้คนดังทั่วร้าน
ญาณวดีนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร กำลังเล่นโทรศัพท์มือถืออย่างสบายใจ รอก้องเกียรติที่กำลังเดินทางมาหา
นวลพรรณ เดินเข้ามาในร้านอาหารด้วยสีหน้าเ็า สายตาของเธอจับจ้องไปที่ญาณวดี ที่นั่งอยู่คนเดียวตรงโต๊ะริมหน้าต่าง
นวลพรรณพุ่งตรงไปหาญาณวดีอย่างรวดเร็ว
“วดี ในที่สุดก็เจอแก!”
“คุณนวล!” ญาณวดีใมาก
“เธอมาทำไม?”
“ฉันจะมาเอาผัวฉันคืน”
“ผัวเธอ? อย่ามาตลก ก้องรักฉัน ไม่ได้รักเธอ” ญาณวดียิ้มเยาะ
“รักเหรอ? ถ้ารักแล้วทำไมเขายังอยู่กับฉัน ทำไมก้องไม่ทิ้งฉันไปหาเธอ?” นวลพรรณยิ้มเหยียด
“เพราะก้องมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบต่อครอบครัว เธอคิดว่าก้องอยากอยู่กับเธอเหรอ?” ญาณวดีเอนตัวไปด้านหลัง เลิกคิ้วเป็เชิงถามนวลพรรณ
“แก...” นวลพรรณตัวสั่นระริกด้วยความโกรธ
“ฉันจะบอกความลับให้นะ...” ญาณวดีลุกขึ้นเดินไปหานวลพรรณ
“ก้องน่ะ เขาเบื่อมีเซ็กส์กับเธอแล้ว เพราะเธอมันจืดชืด ส่วนฉันน่ะ เร่าร้อนทุกคืน เขาถึงได้ชอบมามีอะไรกับฉันยังไงล่ะ” ญาณวดีกระซิบคำร้ายที่เชือดเฉือนจิตใจนวลพรรณ
“นังแพศยา!”
นวลพรรณคว้าแก้วน้ำบนโต๊ะ สาดใส่หน้าญาณวดี ทำให้ชุดสวยของเธอเปียก
“แก แกตายแน่!!”
ญาณวดีคำราม ก่อนจะพุ่งเข้าไปจิกผมของนวลพรรณ แล้วตบหน้าฉาดจนนวลพรรณเซไปด้านหลัง เสียงตบดังเพียะดังก้องไปทั่วร้านอาหาร ผู้คนต่างหันมามองด้วยความตกตะลึง
“หยุดนะ วดี!”
ก้องเกียรติพุ่งเข้ามาห้ามทันทีที่เห็นญาณวดีกำลังจะตบนวลพรรณซ้ำ
“ก้อง! คุณอยู่ข้างมันเหรอ?” ญาณวดีตกตะลึง
“พอได้แล้ว วดี คนมองกันหมดแล้ว” ก้องเกียรติมองหน้าญาณวดีเป็เชิงปราม
“กลับบ้านไปก่อนซะ ค่อยคุยกัน”
ก้องเกียรติบอกญาณวดี ก่อนจะประคองนวลพรรณเดินออกจากร้านอาหาร โดยมีนวลพรรณแอบหันมามองญาณวดีด้วยสายตาเย้ยหยัน
“ฉันไม่ปล่อยแกแน่ นังนวล”
ญาณวดีพึมพำด้วยความแค้น
โหงพรายร้ายดั่งใจ
บ้านร้างเก่าแก่ที่สภาพดูทรุดโทรมตั้งอยู่กลางป่าช้า มีบรรยากาศที่มืดมิด ดูอึดอัด อากาศภายนอกเย็นะเื เสียงนกร้องระงม ได้กลิ่นเหม็นซากศพโชยมาบางเบา
ญาณวดีเดินทางมาถึงบ้านร้างหลังนั้น ด้วยความหวาดกลัว ญาณวดีมองไปรอบๆ ด้วยความระแวง ขณะที่เธอกำลังจะเคาะประตู
“เข้ามา”
ญาณวดีเปิดประตูบ้านและก้าวเข้าไปภายใน ก็พบกับหมอผี ชายชราผู้มีใบหน้าเหี่ยวแห้ง ดวงตาสีดำขลับจ้องมองเธอด้วยความเฉยชา
“อาจารย์คะ ดิฉันมาขอความช่วยเหลือค่ะ” ญาณวดีก้มตัวลงกราบหมอผี
“มีอะไรว่ามา” หมอผีเอ่ยปากถาม
“ดิฉันแอบรักผู้ชายคนหนึ่ง แต่เขามีภรรยาแล้ว ฉันอยากได้เขามาเป็ของตัวเองค่ะ”
“เอาน้ำมันพรายเสน่ห์ที่ข้าให้ไปให้มันกินก็น่าจะสำเร็จแล้วนี่” หมอผีเลิกคิ้วถาม
“เื่นั้น ไว้ดิฉันจะทำค่ะ แต่วันนี้ที่จะมาขอความช่วยเหลือเพิ่มคือ ดิฉันอยากให้ภรรยาของเขาเป็บ้าค่ะ” ญาณวดีบอกจุดประสงค์ที่แท้จริง
“เื่แค่นี้ ง่ายนิดเดียว” หมอผีแสยะยิ้ม
“จริงเหรอคะ? มีวิธีอะไรคะ?” ญาณวดีตื่นเต้น
“ข้าจะเรียกโหงพรายมาช่วยเ้า”
“โหงพรายเหรอคะ?”
“ใช่ โหงพรายจะทำให้เมียของมันเป็บ้า แล้วสุดท้ายไอ้หนุ่มนั่น ก็จะมาหาเ้าเอง”
“จริงเหรอคะ? งั้นดินฉันอยากได้โหงพรายมากค่ะ”
“ข้า้าหัวใจไก่ดำ กระดูกงู น้ำมันพราย และรูปภาพของไอ้หนุ่มนั่น”
“ได้ค่ะ ดิฉันจะหามาให้” ญาณวดีรับคำ
“นำมาให้ข้าในวันโกน ข้าจะทำพิธีให้” หมอผีแสยะยิ้มชั่วร้าย
แสงจันทร์ส่องสว่างท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงัด ภายในห้องนอนขนาดใหญ่ เตียงใหญ่ตั้งอยู่ตรงมุมห้อง
นวลพรรณกำลังนอนหลับใหลอยู่บนเตียงเพียงลำพัง
เธอไม่รู้เลยว่า อันตรายกำลังคืบคลานเข้ามา
เงาตะคุ่มๆ ปรากฎตัวขึ้นภายในห้อง
มันคือโหงพรายที่หมอผีส่งมันมา
โหงพรายแสยะยิ้มน่ากลัว มันค่อยๆ ลอยเข้าหาเตียงนอน
มันเอื้อมมือไปแตะใบหน้าของนวลพรรณ
“ก้องเหรอคะ?” นวลพรรณรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างมาลูบไล้ที่ใบหน้าของเธอ
เธอลืมตาขึ้นแบบสะลึมสะลือ เธอก็เห็นเงาดำตะคุ่มกำลังคร่อมตัวเธออยู่ ใบหน้าของมันคล้ายเป็หญิงสาว ใบหน้าซีดขาว ดวงตาสีดำขลับ และริมฝีปากแดงฉานกำลังแสยะยิ้มฉีกจนเกือบถึงหูให้เธอ
“กรี๊ดดดด”
นวลพรรณกรีดร้องด้วยความใ เธอเห็นโหงพรายยืนอยู่ปลายเตียง นวลพรรณรู้สึกกลัวจนตัวสั่น เธอพยายามจะกรีดร้องอีกครั้ง แต่เสียงของเธอหายไป
โหงพรายยิ้มอย่างโหดร้าย มันเอื้อมมือไปจับคอของนวลพรรณ และออกแรงบีบ
นวลพรรณรู้สึกเหมือนถูกบีบคอจนหายใจไม่ออก เธอดิ้นรนขัดขืน แต่ก็ไร้ผล โหงพรายบีบคอของนวลพรรณแน่นขึ้น เธอรู้สึกเหมือนจะหมดสติ
ภาพสุดท้ายที่เธอเห็นคือ ก้องเกียรติกำลังวิ่งเข้ามาหาเธอ จากนั้นภาพก็ดำมืดไป
ตัณหาราคะร้อนแรง
โรงพยาบาลเอกชนขนาดใหญ่ใจกลางเมือง ภายนอกเป็อาคารสูงใหญ่ทันสมัย ผู้คนสัญจรไปมาอย่างรีบเร่ง บรรยากาศเต็มไปด้วยความตื่นตัว ผู้คนเดินเข้าออกกันขวักไขว่
ภายในของโรงพยาบาลตกแต่งอย่างหรูหรา สะอาดตา พนักงานทุกคนแต่งกายสุภาพ ยิ้มแย้มแจ่มใส
บริเวณโถงกลางมีผู้ป่วยและญาติรอคิวเข้ารับการตรวจ สามารถนั่งผ่อนคลายบนโซฟานุ่มๆ มีเสียงเพลงบรรเลงเบาๆ
ตึกผู้ป่วยหนักที่ชั้น 5 เป็โซนที่คุณเกศ หรือคุณกชมน ภรรยาของเอกวัฒน์รักษาตัวอยู่
ห้องที่คุณเกศพักเป็ห้องผู้ป่วยส่วนตัว มีขนาดกว้างขวาง สว่างไสว มีหน้าต่างขนาดใหญ่ มองเห็นวิวเมืองได้ไกล
บนเตียงผู้ป่วย คุณเกศนอนหลับตาอย่างสงบอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดขาว เครื่องช่วยหายใจส่งเสียงออกมาเป็ระยะ สายยางน้ำเกลือ และจอแสดงผลสัญญาณชีพ เอกวัฒน์นั่งอยู่ข้างเตียง จับมือของเธอไว้ด้วยความเป็ห่วง
บรรยากาศภายในห้องเงียบสงัด ชัญญากำลังจัดแจกันดอกไม้อยู่มุมห้อง แอบมองทั้งคู่ด้วยความริษยา
“นายขา ไปนอนพักผ่อนตรงโซฟาหน่อยมั้ยคะ” ชัญญาแตะแขนของเอกวัฒน์เบา
“อืม..ก็ดีเหมือนกัน” เอกวัฒน์มีสีหน้าไม่สดชื่น
“นายคะ ญ่าว่านายไปล้างหน้าซักหน่อยดีกว่าค่ะ จะได้สดชื่น เดี๋ยวญ่าช่วยนะคะ” ชัญญาประคองเอกวัฒน์ไปที่ห้องน้ำ โดยที่เขาไม่ได้ขัดขืนใดๆ
“น่าสงสารคุณเกศนะคะ” ชัญญาเอ่ยเบาๆ ขณะเอาผ้าเช็ดตัวชุบน้ำเช็ดตามใบหน้าให้เอกวัฒน์
“......”
เอกวัฒน์นิ่งเงียบ ไม่พูดจาใดๆ ภายในใจเขาไม่ได้รู้สึกเศร้า หรือเสียใจที่ภรรยาของเขาป่วยอาการหนัก
ภายในใจและร่างกายของเขาตอนนี้กลับรุ่มร้อนไปด้วยไฟปรารถนา
เขาอยากััหญิงสาวตรงหน้า อยากเล่นรักกับเธอ
เขาพยายามข่มอารมณ์และความรู้สึก เพราะมันไม่ควรเกิดขึ้นที่นี่ ตอนนี้
แต่ดูเหมือนว่า ความพยายามของเขาจะไร้ผล เพราะมือแสนสวยของชัญญากำลังััไปตามร่างกายของเขา
“อ๊ะ”
ชัญญาอุทานเบาๆ เมื่อเอกวัฒน์ดึงตัวเธอเข้าไปจูบอย่างดุดัน เร่าร้อน ชัญญาไม่ได้ต่อต้าน เธอตอบรับจูบของเขาอย่างดื่มด่ำ มือของพวกเขาโอบกอดกันแน่น
เอกวัฒน์ดันตัวชัญญาไปติดกับผนังห้องน้ำ ร่างกายของพวกเขาแนบชิดกัน เสียงจูบดังไปทั่วห้องน้ำ
เอกวัฒน์ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอออก เผยให้เห็นเนินอกอวบอิ่ม เขาก้มลงจูบหน้าอกของเธอ มือของเขาลูบไล้ร่างกายของเธอ เขาปลุกเร้าเธอจนเธอรู้สึกตื่นเต้น
“อ๊า..นายขา” ชัญญาครางออกมาด้วยความสุข
“เบาๆ สิ” เอกวัฒน์ขบติ่งหูของเธอเบาๆ
“อื๊อ..ไม่..ไหว.ค่ะ.” ชัญญากระซิบตอบด้วยเสียงกระเส่า
“หึ” เอกวัฒน์คลี่ยิ้มอย่างพอใจ
เอกวัฒน์อุ้มชัญญาขึ้นไปวางบนอ่างล้างหน้า เขาดันตัวเองเข้าไปที่ร่างกายเธอ โดยที่กระโปรงสั้นของชัญญาไม่ได้หลุดออกจากตัวด้วยซ้ำ
ชัญญารู้สึกตื่นเต้นถึงขั้นสุด การแอบมีอะไรกับเอกวัฒน์ในห้องน้ำที่ภรรยาของเขานอนป่วยอยู่ ทำให้ชัญญาตื่นเต้นเป็ทวีคูณ เธอกำลังจะปลดปล่อยความสุขออกมา
“ยัง..ยังก่อน..” เสียงของเอกวัฒน์ดังงึมงำ
“นายขา...”
เอกวัฒน์ไม่สนใจเสียงร้องของชัญญา ตอนนี้เขาหน้ามืดตามัวหลงเสน่ห์ของชัญญาเต็มที่
เอกวัฒน์เริ่มเล่นรักกับเธออย่างร้อนแรง และเร่าร้อน
ชัญญาหอบ เธอหายใจไม่ทันกับบทรักร้อนแรง เธอกัดไปที่ไหล่ของเอกวัฒน์เพื่อไม่ให้กรีดร้องออกมา
เธอปลดปล่อยความสุขออกมานับครั้งไม่ถ้วน
เอกวัฒน์ยิ้มอย่างพอใจ
พวกเขารักกันอย่างเร่าร้อน ไฟปรารถนาที่เอกวัฒน์เก็บไว้ได้บรรเลงกับชัญญาจนในที่สุดทั้งคู่ก็ปลดปล่อยความสุขออกมา
แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านใบไม้หนาแน่นของสวนสาธารณะ ก้องเกียรติกำลังเดินเคียงข้างญาณวดีตรงไปยังโรงพยาบาลจิตเวช
เมื่อ 3 อาทิตย์ก่อน ก้องเกียรติกลับมาก็พบนวลพรรณนอนสลบไม่ได้สติอยู่ในห้องนอน เขารีบนำภรรยาของเขาส่งโรงพบาบาลทันที แต่ดูเหมือนว่า อาการของเธอไม่ดีขึ้น
ครั้งล่าสุดที่ก้องเกียรติพบหมอผู้ดูแล คุณหมอบอกว่า นวลพรรณมีอาการหึงหวงผิดปกติ คิดมาก วิตกกังวล มักจินตนาการไปเองว่า คนอื่นกำลังคบชู้กับสามีของเธอ ที่สำคัญ เธอมีอาการหูแว่วได้ยินเสียงประหลาด มองเห็นภาพหลอนผู้หญิงคนหนึ่งตลอดเวลา อารมณ์แปรปรวน และมีความคิดหวาดระแวง ซึ่งเป็อาการของโรคจิตประเภทหนึ่ง
คุณหมอได้บอกเขาว่า ต้องส่งตัวเธอเข้าโรงพยาบาทจิตเวช เพื่อรักษาอาการของเธอ
ก้องเกียรติไม่รู้จะปรึกษาใคร คนที่เขาสามารถพูดคุยได้มีเพียงญาณวดีคนเดียว
ปลายทางที่พวกเขากำลังจะเดินไปถึงคือโรงพยาบาลจิตเวช หรือเรียกง่ายๆ ว่าโรงพยาบาลบ้า
นวลพรรณถูกกักขังอยู่ที่โรงพยาบาลแห่งนี้
ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงหน้าประตูโรงพยาบาล
กลิ่นยาฆ่าเชื้อ โชยมาแตะจมูก บรรยากาศรอบตัวดูอึดอัด ก้องเกียรติกับญาณวดีมองหน้ากัน ก่อนจะตัดสินใจก้าวเข้าไปภายใน
ทันทีที่พวกเขาเข้าไป ก็รู้สึกเหมือนมีสายตาหลายคู่จ้องมองพวกเขาอยู่ ผู้ป่วยจิตเวชหลายคนยืนอยู่ตามมุมห้อง
บางคนหัวเราะ บางคนร้องไห้ บางคนก็จ้องมองพวกเขาด้วยสายตาว่างเปล่า
ก้องเกียรติกับญาณวดีรู้สึกขนลุกซู่ แต่พวกเขาก็พยายามใจเย็น ทั้งสองคนเดินไปตามทางเดินมุ่งหน้าไปยังห้องผู้ป่วยของนวลพรรณ
ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงหน้าห้อง เป็จังหวะที่พยาบาลวัยกลางคนเปิดประตูออกมา
“มาหาใครคะ?”
“มาหานวลพรรณค่ะ” ญาณวดีตอบ
“คุณนวลพรรณอยู่ด้านโน้นค่ะ”
ก้องเกียรติกับญาณวดีเดินเข้าไปในห้อง นวลพรรณนั่งอยู่บนเก้าอี้ เธอดูผอมลงมาก ดวงตาของเธอหมองคล้ำ เธอไม่พูดอะไร เธอเพียงแค่มองก้องเกียรติกับญาณวดีด้วยสายตาว่างเปล่า
ก้องเกียรติรู้สึกใจสลาย เขาไม่เคยเห็นภรรยาในภาพนี้มาก่อน
“นวล จำพวกเราได้ไหม?” ก้องเอ่ยถาม
นวลพรรณไม่ตอบอะไร กลับมองพวกเขาด้วยสายตาว่างเปล่าเหมือนเดิม
“นวล....” ก้องเกียรติกำลังจะจับตัวภรรยาของเขา
“ม่ายย อย่าเข้ามา ไปให้พ้น” นวลพรรณกรีดร้องเสียงดัง
“คุณคะ ออกห่างจากคนไข้ด้วยค่ะ” พยาบาลคนเดิมรีบเข้ามาพาตัวนวลพรรณออกจากตรงนั้น
“ทำไมนวลถึงเป็แบบนี้ไปได้” ก้องเกียรติมีสีหน้าเศร้าหมอง
“ไม่เป็ไรนะคะ ฉันจะคอยอยู่เคียงข้างคุณเอง” ญาณวดีบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนและโอบกอดก้องเกียรติไว้
“ขอบคุณนะ ผมนี่โชคดีจริงๆ ที่ยังมีคุณ” ก้องเกียรติยิ้มออกมา
ญาณวดีแอบยิ้มออกมาอย่างสะใจ
ก้องเกียรติไม่มีวันรู้ว่า ต้นเหตุที่ทำให้นวลพรรณเป็แบบนี้ ก็คือ ญาณวดี
6K
