ชะตาฟ้า ข้าลิขิต

เส้นทางสายหลักมีรถม้าหนึ่งคันที่วิ่งผ่านกลุ่มทหารเฝ้ายาม รถม้าคันนี้เคลื่อนตัวไปยังทิศเหนือ ที่ซึ่งจุดหมายปลายทางคือประตูเมืองของเมืองหยางโจว

ภายในรถม้าคือร่างในอาภรณ์สีขาวของชายหนุ่มที่มีใบหน้าธรรมดา กำลังเมียงมองเส้นทางด้วยรอยยิ้มบางๆ “ลาก่อนเมืองหยางโจว”

เขาคือจางหลินที่ได้เปิดใช้งานทักษะยุทธ์การเปลี่ยนแปลงเจ็ดสิบสองประการ ให้กลายเป็นชายหนุ่มที่มีใบหน้าที่ไม่โดดเด่นและไม่สะดุดตา

จางหลินได้ใช้อัตลักษณ์ของหนึ่งในสมาชิกจากกลุ่มบัญญัติสวรรค์ที่ถูกฆ่าตายไป เพราะชายผู้นี้ไม่มีภูมิหลังที่แน่ชัด และเขาก็เป็นเพียงเด็กกำพร้าที่ไม่มีที่ซุกหัวนอนก่อนจะมาเจอกับจางหลิน

ด้วยตัวตนนี้เขาสามารถโลดแล่นในแคว้นฉู่แผ่นดินใหญ่ได้อย่างอิสระ โดยที่ไม่ต้องระแวดระวังว่าใครจะรู้จักหรือจำเขาได้

แต่สิ่งที่เขาต้องกังวลหลังจากออกจากเมืองหยางโจวก็คือชายที่เรียกขานตนเองว่าจักรพรรดิไร้บัลลังก์! 

ความแข็งแกร่งของชายผู้นั้นเกินกว่าที่มนุษย์ธรรมดาจะเข้าใจ

สัญชาตญาณบอกเขาว่า จักรพรรดิไร้บัลลังก์ผู้นั้นสามารถตบหยุนเหวินให้ตายได้ในฝ่ามือเดียว!

หากจักรพรรดิไร้บัลลังก์มีตัวตนอยู่ที่ไหนสักแห่ง เขายิ่งต้องระวังตัวมากยิ่งขึ้น และเขาหวังว่าทักษะยุทธ์การเปลี่ยนแปลงเจ็ดสิบสองประการจะช่วยเขาให้รอดพ้นจากสายตาของจักรพรรดิไร้บัลลังก์ได้

นี่ถือได้ว่าเป็นครั้งแรกที่เขาออกมาจากเมืองหยางโจว ที่ซึ่งเป็นพื้นที่ปลอดภัยสำหรับเขา 

ไม่มีใครรู้เลยว่าจะมีอะไรรอเขาอยู่ที่โลกภายนอกนั่น

จากที่จางหลินได้ศึกษามา ว่ากันว่าแคว้นฉู่ถูกแบ่งออกเป็นสี่มณฑลใหญ่ และมณฑลที่เขากำลังไปคือ【มณฑลหนาน】โดยมีสำนักจักรพรรดิดาราตั้งอยู่ใจกลาง และมีเมืองหยางโจว เมืองอู่โจว เมืองกวงโจวอยู่ในขอบเขตของมณฑลหนาน

และยังมี【มณฑลเหอ】ที่เป็นที่ตั้งของสำนักจักรพรรดิพิรุณ และมี【มณฑลจิง】โดยมีสำนักจักรพรรดิเหมันต์เป็นศูนย์กลาง

มณฑลสุดท้ายคือมณฑลที่มีเพียงเชื้อพระวงศ์และขุนนางราชบริพารเท่านั้นที่จะสามารถเข้าไปได้ ที่แห่งนั้นถูกเรียกว่า【มณฑลหลวงต้าฉู่】

แม้เมืองหยางโจวจะถูกเรียกรวมกันว่าเป็นหนึ่งในพื้นที่ของแคว้นฉู่ แต่ในความเป็นจริงเมืองหยางโจวถูกปกครองโดยคนจากสำนักจักรพรรดิดารา และผู้ที่อยู่นอกแผ่นดินใหญ่จะไม่ถูกนับว่าเป็นพลเมืองของแผ่นดินใหญ่อย่างเป็นทางการ

หรือจะเรียกได้ว่าเมืองหยางโจว เมืองอู่โจวและเมืองกวงโจวเป็นพื้นที่อันห่างไกลที่ถูกทอดทิ้ง

ในแคว้นฉู่แผ่นดินใหญ่ แม้ว่าจะมีสำนักฝึกฝนปราณที่เปรียบได้ดั่งจุดศูนย์กลาง แต่ก็ยังมีองค์กรต่างๆที่ไม่ได้ขึ้นตรงกับสามสำนักอาศัยอยู่เช่นกัน

อาชีพที่ถือได้ว่าหายากที่สุดในแคว้นฉู่ก็คือนักพยากรณ์, ปรมาจารย์เครื่องรางและปรมาจารย์จารึก

อาชีพเหล่านี้ไม่สามารถสอนสั่งไปยังบุคคลทั่วไปได้ นอกเสียจากต้องสืบทอดผ่านรุ่นสู่รุ่นเท่านั้น 

โดยเฉพาะกับนักพยากรณ์ที่ถือได้ว่าเป็นอาชีพที่มีเพียงหนึ่งในสิบล้าน และโดยส่วนใหญ่ผู้ที่เป็นนักพยากรณ์มักจะไม่เปิดเผยตัวตน นอกเสียจากจะถูกเรียกโดยอ๋องฉู่เพื่อให้ทำนายดวงเมืองเท่านั้น

แม้นักพยากรณ์จะเป็นอาชีพที่ดูไม่หวือหวา แต่ความสามารถของพวกเขานั้นทำให้แคว้นฉู่ชนะสงครามมาหลายต่อหลายครั้ง และหลีกเลี่ยงการล่มสลายไปได้หลายหน 

ฉะนั้นไม่ผิดเลยหากจะกล่าวว่า นักพยากรณ์ก็เป็นอีกหนึ่งตัวแปรที่ช่วยค้ำจุนแคว้นฉู่ไว้จากผู้ที่ไม่ประสงค์ดี 

ส่วนอาชีพที่อยู่นอกเหนือจากนั้นก็สามารถพบเห็นได้ทั่วไป แต่อาชีพที่เป็นที่ต้องห้ามสำหรับสามสำนักก็คือนักฆ่าและองค์กรค้ามนุษย์ รวมถึงผู้ที่ปกครองพื้นที่ของตลาดมืด 

พวกเขาเหล่านี้จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับความมั่นคงภายในมณฑลทั้งสี่ เนื่องจากว่าสภาพความเป็นอยู่ของพวกเขาไร้กฎระเบียบเกินไป และสามสำนักก็ถูกห้ามไม่ให้พัวพันกับผู้ที่ทำอาชีพมืดเหล่านี้

ซึ่งข้อมูลเหล่านี้เป็นข้อมูลเพียงผิวเผินที่จางหลินได้อ่านมาจากตำราที่มีอยู่ในคฤหาสน์เจ้าเมือง และเขาก็พอจะรับรู้มาบ้างว่ากฎเกณฑ์ที่แท้จริงของแผ่นดินใหญ่นั้นไม่ต่างจากเมืองหยางโจว

ขอเพียงแค่มีความแข็งแกร่ง! ทุกสิ่งก็สามารถแก้ปัญหาได้อย่างง่ายดาย!

จางหลินยังคงอ่านตำราในระหว่างเดินทาง จู่ๆคนขับรถม้าก็หันมาเอ่ยถามจางหลินด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม “เจ้าหนู เจ้าจะให้ข้าไปส่งที่ไหน?”

จางหลินเงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อยและตอบไปว่า “ไปที่ศาลาพลเรือนมณฑลหนาน ข้าต้องการหยกตัวตน”

“หืม?” คนขับรถม้าอุทานอย่างสงสัย “เจ้ายังไม่เคยลงทะเบียนหยกตัวตนพลเมืองของแผ่นดินใหญ่มาก่อนงั้นรึ?”

จางหลินตอบอย่างซื่อๆ “ข้าอาศัยอยู่ในเมืองหยางโจวมาตั้งแต่เกิด จะไปมีหยกพลเมืองของแผ่นดินใหญ่ได้อย่างไร?”

“โอ้? เป็นเช่นนั้น” คนขับรถม้าไม่ได้ถามอะไรอีก ก่อนที่เขาจะกุมบังเหียนม้าและตรงไปยังทางเข้าของมณฑลหนานแผ่นดินใหญ่ซึ่งอาจจะต้องใช้ระยะเวลากว่าครึ่งวัน

หลังจากเดินทางมานาน พวกเขาก็ได้แวะที่โรงเตี๊ยมข้างทางเพื่อให้อาหารม้า รวมถึงการกักเก็บเสบียงให้เพียงพอต่อการเดินทางไปถึงมณฑลหนานโดยที่ไม่ต้องแวะโรงเตี๊ยมแห่งที่สอง

จางหลินลงจากรถม้ามาล้างหน้าล้างตา แต่ทว่าหางตาของเขากลับเหลือบมองไปยังรถม้าหรูหราที่ตั้งพักอยู่ไม่ไกล 

ดูเหมือนว่าคนขับรถม้าคันข้างๆเองก็ต้องการให้ม้าของตนมาแวะพักและเตรียมเสบียงด้วยเช่นกัน

เขามองไปรอบๆและพบว่าคนขับรถม้าหรูหรากำลังข้ามไปซื้อสุราที่โรงเตี๊ยมอีกฝากของถนน

จู่ๆ จางหลินก็บังเอิญได้ยินบทสนทนาที่ดังออกมาจากรถม้าหรูหราคันนั้น

“คิดไม่ถึงเลยว่าจางหลินจะตายไปแล้ว พวกเรามาประจำการที่เมืองหยางโจวให้เสียเที่ยวจริงๆ”

“อย่าบ่นไปเลยน่า ถึงอย่างไรพวกเราก็ได้ค่าตอบแทนเป็นเม็ดยาระดับ 3 อยู่ดี แค่การประจำการอยู่ที่เมืองหยางโจวไม่เห็นจะเป็นงานยากอะไร”

“แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน พวกเราจะได้มีเวลาเป็นของตัวเองบ้าง อยู่ในสำนักตลอดเวลาก็น่าเบื่อเกินไป”

“และอีกอย่างการประลองจัดอันดับกำลังก็ใกล้จะมาถึงแล้ว หากผู้เฒ่าซูหยานไม่เรียกพวกเรากลับไป พวกเราจะสั่งสอนศิษย์ใหม่พวกนั้นได้อย่างไร?”

“ศิษย์ใหม่งั้นรึ? ว่ากันว่าทางสำนักจักรพรรดิดารามีศิษย์นอกสำนักสามคนที่เพิ่งจะเข้ามาใหม่ แต่ถูกเคลื่อนย้ายให้กลายเป็นศิษย์ชั้นในโดยที่ไม่จำเป็นต้องสอบหรือแข่งขันอะไรเลย คิดไม่ถึงเลยว่าการประเมินของสำนักจักรพรรดิดาราจะตกต่ำได้ถึงขนาดนี้”

“เจ้าเข้าใจผิดแล้ว การเคลื่อนย้ายศิษย์นอกสำนักสามคนนั้นไม่ได้มาจากการประเมินของผู้อาวุโสชั้นใน แต่ทั้งสามคนถูกเคลื่อนย้ายโดยพลการจากความต้องการของผู้อาวุโสหยุนเท่านั้น เพราะพวกเขาคือผู้รอดชีวิตที่เหลือสามคนสุดท้ายของตระกูลจาง”

“ตระกูลจางงั้นรึ? ผู้อาวุโสหยุนช่างมีเมตตาเสียจริง”

“.....”