กาลเวลาล่วงเลยผ่านไปหลายเดือน ฤดูเหมันต์อันหนาวเหน็บได้มาเยือนเมืองกวางโจวอย่างเต็มตัว หิมะสีขาวโพลนร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้าที่มืดครึ้ม ปกคลุมหลังคากระเบื้องดินเผาของหอตำราเจดีย์เจ็ดชั้นจนขาวโพลนไปทั่วบริเวณ ลมหนาวพัดกรรโชกแรง หอบเอาความเย็นะเืที่สามารถบาดลึกถึงกระดูกเข้าปะทะทุกสรรพสิ่ง ทว่า ณ ใจกลางของความหนาวเหน็บนั้น ภายในเจดีย์ชั้นบนสุด กลับมีไอร้อนสายหนึ่งแผ่ซ่านออกมาอย่างประหลาด
"ครืนนน..."
เสียงกลไกศิลาและบานประตูหินสลักที่ปิดตายมานานหลายเดือนค่อยๆ ขยับเปิดออกอย่างเชื่องช้า ฝุ่นผงที่เกาะอยู่ตามขอบประตูร่วงหล่นลงมาพร้อมกับไอร้อนระอุที่พวยพุ่งออกมาปะทะกับอากาศเย็นจัดภายนอกจนเกิดเป็กลุ่มควันสีขาวลอยคลุ้ง ท่ามกลางม่านหมอกนั้น ปรากฏร่างของชายหนุ่มผู้หนึ่งก้าวเดินออกมาด้วยจังหวะฝีเท้าที่หนักแน่นและมั่นคง
ไป๋หย่งเจิ้ง ในวัยสิบแปดปี บัดนี้มีสภาพที่ดูไม่ได้นัก ผมยาวสลวยที่เคยถูกรวบมัดอย่างเรียบร้อยบัดนี้หลุดลุ่ยรุงรังยาวสยายไปถึงกลางหลัง หนวดเคราขึ้นครึ้มรอบกรอบหน้า เสื้อผ้าชุดเดิมที่สวมใส่เข้าไปบัดนี้ขาดวิ่นและเต็มไปด้วยคราบเหงื่อไคลที่แห้งกรังจนแข็งกระด้าง สภาพของเขามองเผินๆ ไม่ต่างอะไรจากขอทานข้างถนน ทว่าสิ่งที่ทำให้เขาดูแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงคือ "ั์ตา" และ "กลิ่นอาย" ที่แผ่ออกมาจากร่าง
ดวงตาของหย่งเจิ้งสาดประกายสีทองวาวโรจน์ราวกับมีดวงตะวันขนาดย่อมซุกซ่อนอยู่ภายใน ร่างกายที่เคยดูผอมบางแบบบัณฑิตหนุ่ม บัดนี้อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อที่สมบูรณ์แบบ ผิวพรรณของเขาเปล่งปลั่งและแผ่ความร้อนออกมาตลอดเวลา หิมะที่ร่วงหล่นลงมาโดนตัวเขาพลันละลายกลายเป็หยดน้ำและระเหยกลายเป็ไอในพริบตา นี่คือผลลัพธ์ของการเคี่ยวกรำตนเองอย่างหนักหน่วงจนสามารถบรรลุ "ลมปราณบ่มตะวัน" ไปได้ถึงครึ่งเล่ม!
ชายชราผู้ทำหน้าที่ดูแลหอตำรา ซึ่งนั่งผิงไฟอยู่มุมระเบียง ค่อยๆ ลืมตาขึ้นมองชายหนุ่มที่เพิ่งก้าวออกมาจากห้องศิลา ั์ตาที่ฝ้าฟางของชายชราเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงระคนเหลือเชื่อ แม้เขาจะเคยประเมินไว้ั้แ่แรกพบแล้วว่า เด็กหนุ่มผู้นี้พร์ "กระดูกัซ่อนกาย" ที่หาได้ยากยิ่งในรอบร้อยปี แต่การที่สามารถฝึกฝนยอดวิชาที่กินกำลังธาตุหยางอย่างลมปราณบ่มตะวันให้สำเร็จไปถึงครึ่งเล่มภายในเวลาเพียงไม่กี่เดือนนั้น มันอยู่นอกเหนือสามัญสำนึกของมนุษย์ไปไกลโข
"์... เด็กคนนี้คือสัตว์ประหลาดในคราบมนุษย์โดยแท้..." ชายชรารำพึงในใจ พลังลมปราณที่แผ่ออกมาจากตัวของหย่งเจิ้งนั้นบริสุทธิ์และรุนแรงจนแม้แต่ยอดฝีมือรุ่นเก่ายังต้องรู้สึกประหวั่นพรั่นพรึง
ไป๋หย่งเจิ้งสูดอากาศเย็นเยียบของฤดูเหมันต์เข้าปอดลึกๆ เพื่อดับความร้อนรุ่มในกาย ก่อนจะหันไปเห็นชายชราที่นั่งอยู่ เขารีบก้าวเท้าเข้าไปหา พร้อมกับประสานมือคารวะอย่างนอบน้อมตามธรรมเนียมของวิญญูชนสมัยราชวงศ์ถัง
"ผู้าุโ... ข้าไป๋หย่งเจิ้ง ขอขอบพระคุณท่านมากที่คอยส่งข้าวส่งน้ำ และคอยดูแลความสะดวกให้ข้าตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา หากไม่ได้ท่าน ข้าคงไม่อาจทุ่มเทสมาธิให้กับการฝึกวิชาจนสำเร็จลุล่วงมาได้ถึงเพียงนี้" น้ำเสียงของหย่งเจิ้งเต็มไปด้วยความหนักแน่นและจริงใจ
ชายชรามองดูใบหน้าที่ซูบตอบแต่เปี่ยมไปด้วยพลังของเด็กหนุ่ม แล้วลอบถอนหายใจยาว เขารับคำขอบคุณด้วยการพยักหน้าเบาๆ "นายน้อยไป๋ช่างถ่อมตัวเกินไปแล้ว พร์และความมุมานะของท่านต่างหากที่นำพาท่านมาถึงจุดนี้ ข้ามีชีวิตอยู่มาจนปูนนี้ เพิ่งเคยเห็นผู้ที่สามารถควบแน่นลมปราณบ่มตะวันได้รวดเร็วปานท่านเป็คนแรก ท่านคือัที่กำลังจะผงาดขึ้นสู่ท้องนภาอย่างแท้จริง"
คำชมนั้นออกมาจากใจจริง ทว่าลึกๆ ลงไปในแววตาของชายชรากลับซ่อนความรู้สึกปวดร้าวและเวทนาเอาไว้อย่างมิดชิด ยิ่งเห็นความกตัญญูและความตั้งใจของหย่งเจิ้ง ชายชราก็ยิ่งทนไม่ได้ที่จะนึกถึงชะตากรรมอันน่าบัดซบที่กำลังเกิดขึ้นกับ ไป๋หย่งชิง มารดาบังเกิดเกล้าของเด็กหนุ่มผู้นี้
ตลอดหลายเดือนที่หย่งเจิ้งถูกขังอยู่ในห้องศิลาเพื่อฝึกวิชา ชายชรารู้ดีว่าเกิดอะไรขึ้นที่เรือนบุปผาโปรย อดีตฮูหยินผู้เลอโฉมและทรงเกียรติ บัดนี้ถูกพวกเดรัจฉานตระกูลกัวย่ำยีจนไม่เหลือความเป็คน นางถูกปลดเปลื้องอาภรณ์ ถูกล่ามโซ่ และถูกบังคับให้สวมขื่อคาคาดคอในท่าโก้งโค้ง เพื่อรอรับการรุมโทรมจากชายกักขฬะนับสิบคน นางถูกลดทอนศักดิ์ศรีให้กลายเป็เพียงกระโถนรองรับความใคร่ เป็หญิงแพศยาที่ถูกรุมกระหน่ำด้วย ควย ของพวกบ่าวไพร่และอันธพาล ร่างกายของนางเต็มไปด้วยคราบน้ำกาม กลิ่นคาวโลกีย์ และร่องรอยของการถูก เย็ด อย่างป่าเถื่อนทุกวี่ทุกวัน... ซ้ำร้าย นางยังถูกล้างสมองและถูกมอมเมาด้วยรสสวาทจนกลายเป็ทาสกามที่ซื่อสัตย์ของกัวฉงเฟิงและกัวเทียนอวี้ไปเสียแล้ว
ชายชราเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีรวนอยู่ในอก เขาไม่อาจทนเห็นเด็กหนุ่มที่เปี่ยมไปด้วยอนาคตผู้นี้ต้องตกเป็เครื่องมือของคนชั่ว เขาจึงตัดสินใจเอ่ยปากตักเตือนด้วยความหวังดีสูงสุดเท่าที่ฐานะผู้เฝ้าหอตำราจะทำได้
"นายน้อยไป๋... บัดนี้ท่านก็ฝึกวิชาสำเร็จไปถึงครึ่งเล่มแล้ว พละกำลังของท่านในยามนี้มากพอที่จะปกป้องตนเองและคนที่ท่านรัก เชื่อคำเตือนของคนแก่คนนี้เถิด... รีบพามารดาของท่านออกจากสำนักเจิ้นเหว่ยไปเสีย ไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ อย่าได้รั้งอยู่ที่นี่อีกเลย สถานที่แห่งนี้หาใช่วิมานอย่างที่ท่านคิด แต่มันคือถ้ำเสือรังัที่เต็มไปด้วยอันตราย"
ไป๋หย่งเจิ้งชะงักไปเล็กน้อย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันด้วยความสับสน เขาไม่เข้าใจความนัยที่ชายชรา้าจะสื่อ สำนักเจิ้นเหว่ยแห่งนี้คือผู้มีพระคุณที่ให้ที่พักพิงแก่เขากับมารดาในยามตกทุกข์ได้ยาก ทั้งยังเปิดหอตำราอันล้ำค่าให้เขาเข้ามาฝึกวิชา กัวฉงเฟิงคือสหายรักของบิดาที่ตายไป แล้วเหตุใดชายชราผู้นี้จึงบอกให้เขาหนี?
"ผู้าุโ... ท่านกล่าวหนักเกินไปแล้ว ประมุขกัวคือผู้มีพระคุณของตระกูลไป๋ ข้ากับท่านแม่ล้วนติดค้างน้ำใจพวกเขามหาศาล ข้าไม่อาจจากไปโดยไม่ตอบแทนบุญคุณได้..." หย่งเจิ้งตอบด้วยน้ำเสียงซื่อตรง "แต่ข้าจะลองนำคำเตือนของท่านไปพิจารณาดู ตอนนี้ข้าเป็ห่วงท่านแม่เหลือเกิน ไม่ได้พบหน้านางมาหลายเดือนแล้ว ข้าจะไปหานางที่เรือนบุปผาโปรยเดี๋ยวนี้เลย นางจะต้องดีใจมากแน่ๆ ที่เห็นข้าฝึกวิชาสำเร็จ"
กล่าวจบ หย่งเจิ้งก็ขยับเท้าเตรียมจะพุ่งทะยานออกจากระเบียงหอตำรา
"ช้าก่อน! นายน้อยไป๋!"
ชายชราร้องห้ามเสียงหลง หัวใจของเขาร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม หากปล่อยให้หย่งเจิ้งวิ่งไปที่เรือนบุปผาโปรยในเวลานี้ เด็กหนุ่มอาจจะเปิดประตูเข้าไปเจอภาพบาดตาบาดใจ... ภาพที่มารดาของตนกำลังแก้ผ้านอนถ่างขาให้คนตระกูลกัวหรือพวกอันธพาลกำลังแทง ควย เข้าออกใน รูหี ของนางอย่างเมามัน หากหย่งเจิ้งเห็นภาพนั้นเข้า จิตใจของเขาจะต้องแตกสลาย และอาจนำไปสู่การบันดาลโทสะจนถูกยอดฝีมือของตระกูลกัวรุมสังหารได้
ชายชราต้องรีบหาข้ออ้างมาหยุดยั้งความใจร้อนของเด็กหนุ่มให้จงได้ เขาสูดลมหายใจลึก พยายามปั้นหน้าให้ดูเคร่งขรึมตามแบบฉบับผู้าุโที่ยึดมั่นในธรรมเนียมประเพณี
"นายน้อยไป๋ ท่านโปรดหยุดคิดสักนิด! ท่านลองก้มดูสภาพของตนเองในยามนี้สิ เสื้อผ้าขาดวิ่น ผมเผ้ารุงรัง เนื้อตัวเหม็นสาบไปด้วยกลิ่นเหงื่อไคล ราวกับขอทานที่เพิ่งคลานออกมาจากกองขยะ หากท่านไปพบมารดาในสภาพเช่นนี้ มีแต่จะทำให้นางต้องใและเป็ห่วงท่านเปล่าๆ"
หย่งเจิ้งชะงักฝีเท้า ก้มลงมองสภาพอันน่าสมเพชของตนเองแล้วก็ต้องยอมรับความจริง "ท่านพูดมีเหตุผล... สภาพของข้าในตอนนี้ดูไม่ได้จริงๆ"
"อีกอย่างหนึ่ง..." ชายชรารีบพูดเสริม "ธรรมเนียมของวิญญูชนสมัยถัง การที่ท่านออกมาจากการเก็บตัวฝึกวิชาในอาณาเขตของผู้อื่น สิ่งแรกที่ท่านควรทำหาใช่การไปพบมารดา แต่ท่านควรจะต้องไปแสดงความเคารพและขอบคุณท่านประมุขกัวฉงเฟิงที่ห้องโถงหลักเสียก่อน เพื่อแสดงให้เห็นถึงมารยาทและความกตัญญูรู้คุณ หากท่านละเลยธรรมเนียมข้อนี้ไป คนเขาจะครหาเอาได้ว่าตระกูลไป๋ไร้สิ้นการอบรมสั่งสอน"
คำว่า 'ตระกูลไป๋ไร้สิ้นการอบรม' เป็จุดอ่อนที่จี้ใจดำของหย่งเจิ้งอย่างจัง ในฐานะบุตรชายคนเดียวของตระกูลที่ล่มสลาย เขาตั้งปณิธานไว้ว่าจะต้องกอบกู้ชื่อเสียงของบิดาให้จงได้ การเสียมารยาทต่อผู้มีพระคุณจึงเป็สิ่งที่เขายอมรับไม่ได้
"ผู้าุโกล่าวเตือนสติได้ถูกต้องยิ่งนัก ข้ามันช่างโง่เขลาและใจร้อนเกินไป" หย่งเจิ้งประสานมือโค้งคำนับอีกครั้ง "เช่นนั้นข้าจะไปอาบน้ำชำระล้างร่างกาย โกนหนวดเครา และผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ก่อนจะไปเข้าพบท่านประมุขกัวและนายน้อยกัวที่ห้องโถงใหญ่ รบกวนผู้าุโช่วยนำทางข้าที"
ชายชราลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่สามารถเบี่ยงเบนความสนใจของเด็กหนุ่มได้สำเร็จ "ได้... ตามข้ามาเถิด ทางสำนักได้เตรียมเรือนพักและน้ำอุ่นไว้รอรับรองท่านแล้ว"
ร่างของชายชราเดินนำหน้าไป๋หย่งเจิ้งลงจากบันไดหอตำราไปอย่างเงียบเชียบ ท่ามกลางเสียงลมหนาวที่พัดหวีดหวิว ั์ตาของชายชราที่มองตรงไปเบื้องหน้านั้นเต็มไปด้วยความซับซ้อนที่ยากจะอธิบาย มันมีทั้งความโกรธแค้นต่อความชั่วช้าของตระกูลกัว ความเห็นอกเห็นใจต่อชะตากรรมของเด็กหนุ่มที่ใสซื่อ และความรู้สึกจนปัญญาที่ไม่อาจยื่นมือเข้าไปช่วยเหลืออะไรได้มากกว่านี้
เขาทำได้เพียงแค่ช่วยยืดเวลาออกไป เพื่อไม่ให้ัหนุ่มตัวนี้ต้องเผชิญกับความจริงที่โหดร้ายและสกปรกโสมมเร็วเกินไปเท่านั้น... ความจริงที่ว่ามารดาที่เขารักและเทิดทูน บัดนี้ได้ตายจากไปแล้ว เหลือเพียงแต่ "หญิงร่านราคะ" ที่ยินดีอ้าขาให้ศัตรูเย็ดเพื่อแลกกับความสุขทางกายเท่านั้นเอง.
ในขณะที่พายุหิมะโหมกระหน่ำอยู่เบื้องนอก ทว่าภายในห้องโถงใหญ่ของเรือนบุปผาโปรยกลับอบอวลไปด้วยไอร้อนจากเตาผิงสำริดขนาดใหญ่ที่สุมด้วยถ่านไม้หอม กลิ่นสุราเลิศรสผสานกับกลิ่นเครื่องหอมราคาแพงลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณ บรรยากาศภายในห้องโถงแห่งนี้ช่างหรูหราและเต็มไปด้วยความฟอนเฟะทางกามารมณ์อย่างถึงที่สุด
กลางห้องโถง เหล่าสาวใช้หน้าตางดงามกำลังร่ายรำไปตามจังหวะเสียงพิณและขลุ่ย พวกนางสวมชุดกระโปรงผ้าไหมที่บางเบาและนุ่งน้อยห่มน้อย ท่วงท่าการร่ายรำนั้นจงใจเลียนแบบนางอัปสรบนสรวง์ ทว่าแฝงไปด้วยจริตจะก้านที่ยั่วยวนและเชิญชวนให้บุรุษเข้าไปลิ้มลอง
บนตั่งไม้บุผ้านุ่มตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่ตำแหน่งประธาน กัวเทียนอวี้ นายน้อยแห่งสำนักเจิ้นเหว่ย กำลังนั่งเอนกายชมการร่ายรำด้วยท่าทีเกียจคร้านและสำราญใจ บนหน้าตักกว้างของเขามีร่างอรชรของสตรีผู้หนึ่งนั่งพับเพียบอิงแอบอยู่อย่างแนบชิด สตรีผู้นั้นคือ ไป๋หย่งชิง อดีตฮูหยินเอกแห่งตระกูลไป๋ ผู้ซึ่งบัดนี้ได้กลายเป็ "สมบัติสาธารณะ" และสัตว์เลี้ยงแสนเชื่องของตระกูลกัวไปเสียแล้ว
การแต่งกายของนางในวันนี้ช่างขัดแย้งกับสถานะทาสกามอย่างสิ้นเชิง นางไม่ได้สวมชุดไว้ทุกข์สีขาวผ้าดิบเนื้อหยาบเหมือนอย่างเคย แต่นางถูกจับแต่งกายด้วยชุดกระโปรงเกาะอกเอวสูง (Qixiong Ruqun) แบบฉบับสตรีชั้นสูงสมัยราชวงศ์ถัง เรือนผมสีดำขลับที่เคยถูกกระชากทึ้งจากการถูกรุมโทรม บัดนี้ถูกสางและเกล้ามวยขึ้นอย่างประณีตงดงามตามแบบฉบับของสตรีที่ออกเรือนแล้ว ประดับประดาด้วยปิ่นทองคำระย้าที่สั่นไหวทุกครั้งที่นางขยับตัว
มองผิวเผิน นางดูงดงาม บริสุทธิ์ และสูงส่งราวกับเทพธิดา ทว่าหากเพ่งมองให้ดีจะพบความวิปริตที่ซ่อนอยู่ ชุดผ้าแพรไหมสีชมพูอ่อนที่นางสวมใส่นั้นตัดเย็บจากเนื้อผ้าที่บางเฉียบจนแทบจะโปร่งแสง แขนเสื้อกว้างใหญ่และชายกระโปรงยาวกรุยกราย ทว่า่อกที่รัดรึงนั้นกลับจงใจคว้านลึกและดันเต้าถันคู่งามให้ล้นทะลักออกมาอวดสายตา ยอดอกสีเข้มที่แข็งเป็ไตดันเนื้อผ้าแพรจนเห็นเป็ตุ่มไตชัดเจน และที่สำคัญที่สุดคือ... ภายใต้ชุดที่ดูงดงามบริสุทธิ์นั้น นางไม่ได้สวมใส่อาภรณ์ชั้นในใดๆ เลยแม้แต่ชิ้นเดียว ทุกสัดส่วนของร่างกายพร้อมที่จะเผยเนื้อหนังและเปิดรับการรุกล้ำได้ทุกเมื่อ
ไป๋หย่งชิงยกจอกสุราทองคำขึ้นด้วยสองมือที่สั่นน้อยๆ นางเผยอปากอวบอิ่ม 머อมจอกสุราไว้ ก่อนจะโน้มตัวลงไปป้อนสุรานั้นเข้าสู่ริมฝีปากของกัวเทียนอวี้อย่างเอาใจ หยดสุราบางส่วนไหลย้อยลงมาตามมุมปากของนาง หยดแหมะลงบนร่องอกที่ขาวผ่องและเบียดชิดกัน กัวเทียนอวี้กลืนสุราลงคอพลางหัวเราะในลำคอ มือหนาของเขาไม่เคยอยู่นิ่ง มันล้วงเข้าไปใต้ชายกระโปรงผ้าไหมที่บางเบา ลูบไล้ไปตามเรียวขาขาวเนียนของนาง ก่อนจะลากเลื้อยขึ้นไปกอบกุม เนินหี ที่ไร้สิ่งปกปิด นิ้วหยาบกร้านของเขาแหวกว่ายเข้าไปในร่องสวาทที่เปียกแฉะ บดขยี้ติ่งเนื้อที่ไวต่อความรู้สึกสลับกับล้วงลึกเข้าไปใน รูหี ที่ตอดรัดนิ้วของเขาอย่างร่านสวาท
"อ๊ะ... อ๊า... นายน้อย... ท่านแกล้งข้าอีกแล้ว..." ไป๋หย่งชิงครางเสียงหวานหยาดเยิ้ม ใบหน้าของนางแดงซ่านด้วยความเสียวซ่าน ทว่านางไม่ได้ขัดขืนหรือปัดป้องเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งแอ่นสะโพกรับััจากนิ้วของเขาอย่างเต็มใจ ปล่อยให้ชายหนุ่มรุ่นราวคราวลูกล้วงแคะแกะเกาของสงวนของตนเองต่อหน้าธารกำนัลอย่างหน้าไม่อาย
ในขณะที่สถานการณ์ความใคร่กำลังดำเนินไปอย่างถึงพริกถึงขิง บานประตูห้องโถงก็ถูกผลักออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของชายฉกรรจ์สามคน ต้าเกอ พี่ใหญ่หน้าปรุ หลี่อวี๋ ชายร่างหนา และ อาสุก ไอ้แห้งจอมวิปริต ทั้งสามคือกลุ่มอันธพาลที่เคยฝากฝังรอยแค้นและน้ำกามไว้ในร่างกายของไป๋หย่งชิงมานับครั้งไม่ถ้วน
พวกมันเดินอาดๆ เข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าตั่งไม้ สายตาหยาบโลนของพวกมันกวาดมองเรือนร่างกึ่งเปลือยของไป๋หย่งชิงที่นั่งถ่างขาอยู่บนตักนายน้อยอย่างไม่เกรงใจ ต้าเกอแสยะยิ้มกริ่ม ก่อนจะประสานมือรายงานเสียงดังลั่น
"เรียนนายน้อย! ไอ้เด็กเมื่อวานซืน... ลูกชายของนางหญิงร่านแซ่ไป๋ มันออกจากหอฝึกวิชาแล้วขอรับ! ตอนนี้มันกำลังเดินทางไปพบท่านประมุขที่ห้องโถงรับรองหลัก!"
คำเรียกขานว่า "นางหญิงร่านแซ่ไป๋" ดังสะท้อนไปทั่วห้องโถง ทว่าไป๋หย่งชิงที่นั่งอยู่บนตักของกัวเทียนอวี้กลับไม่มีท่าทีโกรธเคือง ขัดเขิน หรือรู้สึกรู้สาต่อคำดูถูกเหยียดหยามนั้นแม้แต่น้อย รอยยิ้มบนใบหน้าของนางไม่ได้จางหายไป กลับยิ่งทวีความหยาดเยิ้มและวิปริตมากยิ่งขึ้น นางค่อยๆ หันใบหน้าที่แดงระเรื่อไปมองกัวเทียนอวี้ แววตาของนางเต็มไปด้วยความเทิดทูนและศิโรราบ
"ขอแสดงความยินดีด้วยเ้าค่ะ นายน้อย..." นางเอ่ยเสียงหวานเจื้อยแจ้ว ราวกับนกแก้วนกขุนทองที่ถูกฝึกมาอย่างดี "ในที่สุด... ลูกชายของข้าก็ออกจากหอฝึกวิชาเสียที บัดนี้เขาก็พร้อมที่จะเป็ 'เครื่องมือ' ชิ้นเยี่ยม ในการออกไปเสี่ยงตายรวบรวมจี้หยก และเสาะหายอดวิชาลับมาประเคนแทบเท้าท่านแล้วเ้าค่ะ"
กัวเทียนอวี้เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาประหลาดใจระคนขบขันพาดผ่านใบหน้าหล่อเหลาที่แฝงไปด้วยความชั่วร้าย เขาดึงนิ้วที่เปียกชุ่มไปด้วยน้ำรักออกจาก รูหี ของนาง แล้วเช็ดคราบน้ำกามสีใสลงบนผ้าไหมราคาแพงที่อกเสื้อของนางอย่างจาบจ้วง
"โอ้? เ้าพูดออกมาได้หน้าตาเฉยเชียวนะ ฮูหยินไป๋..." กัวเทียนอวี้แค่นยิ้มเยาะ "เ้าไม่โกรธเคืองพวกข้าหรอกหรือ? ที่หลอกใช้ลูกชายสุดที่รักของเ้าให้ไปเสี่ยงตาย หนทางข้างหน้าเต็มไปด้วยยอดฝีมือและอันตรายนานัปการ หากมันพลาดพลั้ง... ลูกชายเพียงคนเดียวของเ้าอาจจะตายกลายเป็ผีเฝ้าป่า ไม่มีแม้แต่ศพให้ฝังเชียวนะ"
ไป๋หย่งชิงส่ายหน้าช้าๆ เส้นผมที่เกล้ามวยไว้อย่างดีสั่นไหว นางยกมือขึ้นลูบไล้แผงอกของกัวเทียนอวี้อย่างออดอ้อน "ทำไมข้าจะต้องโกรธด้วยล่ะเ้าคะ? ในเมื่อชีวิตของเขา... หากสามารถทำประโยชน์และสร้างความพึงพอใจให้กับนายน้อยได้ นั่นก็ถือเป็เกียรติสูงสุดของตระกูลไป๋แล้ว..."
นางหยุดพูดชั่วครู่ ดวงตาฉ่ำปรือช้อนขึ้นมองชายหนุ่มด้วยไฟราคะที่ลุกโชน "และอีกอย่าง... เื่ลูกน่ะ... หากไอ้เด็กโง่นั่นตายไป ข้าก็แค่ขอให้นายน้อย หรือท่านประมุข... ช่วยกระแทก ควย เข้ามาใน หี ของข้าแรงๆ แล้วปล่อยน้ำเชื้อให้ข้าตั้งท้อง มอบลูกคนใหม่ให้ข้าเมื่อไหร่ก็ได้นี่เ้าคะ... ข้าเป็แม่พันธุ์ของพวกท่านอยู่แล้ว"
คำพูดที่ไร้ซึ่งยางอายและผิดเพี้ยนไปจากความเป็มนุษย์โดยสิ้นเชิงของมารดาผู้หลงผิด ทำเอาเหล่าอันธพาลทั้งสามที่ยืนฟังอยู่ถึงกับลอบกลืนน้ำลายและส่งเสียงซี๊ดปากด้วยความตื่นตัวทางเพศ ความร่านสวาทของนางช่างรุนแรงจนสามารถทำให้บุรุษรอบข้างเกิดอารมณ์กำหนัดได้ในพริบตา
"ฮ่าๆๆๆ! ประเสริฐ! ประเสริฐมาก!" กัวเทียนอวี้ะเิเสียงหัวเราะลั่นห้องโถงด้วยความชอบใจอย่างถึงที่สุด เขาออกแรงตะปบขยำหน้าอกคู่โตของไป๋หย่งชิงผ่านเนื้อผ้าบางเบาอย่างรุนแรง บีบเค้นจนเนื้อปลิ้นออกตามง่ามนิ้ว "ดีมาก! เ้ารู้ฐานะ 'สัตว์เลี้ยง' ของตัวเองดีเยี่ยม ไม่เสียแรงที่ข้ากับท่านพ่อเสียเวลาอบรมและ 'ปรุงรส' เ้ามาหลายเดือน เ้าเรียนรู้ได้รวดเร็วจนไม่ต้องสั่งสอนอะไรกันให้มากความอีกต่อไป!"
ไป๋หย่งชิงยิ้มรับคำชมอันน่ารังเกียจนั้นอย่างปลาบปลื้มยินดี ราวกับได้รับรางวัลชิ้นใหญ่ นางถูไถแก้มลงบนฝ่ามือของเขาอย่างประจบประแจง
"เอาล่ะ ฟังให้ดีนังตัวดี..." กัวเทียนอวี้บีบปลายคางของนางแน่นจนนางต้องเชิดหน้าขึ้น แววตาของเขาเปลี่ยนเป็จริงจังและอำมหิต "จำแผนการที่พวกเราตกลงกันไว้ให้แม่นยำ เ้าต้องคอยอยู่ใกล้ชิดมัน คอยจับตามองการเคลื่อนไหวของลูกชายเ้าให้ดีที่สุด ทุกฝีก้าว ทุกความลับที่มันล่วงรู้เกี่ยวกับจี้หยกและวิชาลับ เ้าจะต้องคาบข่าวมาบอกข้ากับท่านพ่อให้หมดสิ้น ห้ามปิดบังแม้แต่ครึ่งคำ!"
ไป๋หย่งชิงพยักหน้ารับคำสั่งอย่างแข็งขัน สายตาของนางไม่มีแววลังเลเลยแม้แต่น้อย "ข้าเข้าใจแล้วเ้าค่ะ นายน้อยโปรดวางใจ ข้าจะไม่ทำให้ท่านต้องผิดหวัง..." นางแย้มยิ้มวิปริต พลางกระซิบด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบ "หากวันใดนายน้อย้าให้มันตาย... ขอเพียงท่านเอ่ยปากมาคำเดียว ข้าก็พร้อมที่จะเป็คนผสม 'ยาพิษ' ลงในข้าวให้มันกินด้วยมือของข้าเองเ้าค่ะ"
กัวเทียนอวี้ที่ได้ฟังคำสัตย์สาบานอันโเี้จากปากของคนเป็แม่ ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาราวกับคนบ้า เขาก้มลงไปขบกัดซอกคอขาวเนียนของนางอย่างแรงจนเกิดรอยช้ำสีเื
"ยอดเยี่ยม! เ้านี่มันยอดเยี่ยมจริงๆ นังแพศยาชั้นต่ำ! นังตัวไร้ยางอาย!" กัวเทียนอวี้สบถด่าด้วยถ้อยคำหยาบคาย พลางเลื่อนมือลงไปตบฝ่ามือลงบนบั้นท้ายของนางเสียงดังลั่น "เพี๊ยะ!" "นับเป็เคราะห์กรรมอันหนักหนาของบรรพชนตระกูลไป๋โดยแท้ ที่ตาบอดรับสตรีเช่นเ้ามาเป็สะใภ้! และนับเป็ความโชคร้ายบัดซบที่สุดในชีวิตของลูกชายเ้า ที่เกิดมามีแม่ที่ร่านและเลวทรามอย่างเ้า! ฮ่าๆๆๆ!"
เสียงด่าทอและเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของกัวเทียนอวี้ดังก้องกังวาน ส่วนไป๋หย่งชิงนั้น แม้จะถูกด่าทอด้วยถ้อยคำที่เหยียบย่ำศักดิ์ศรีความเป็มนุษย์และผู้เป็แม่จนจมดิน แต่นางกลับยิ้มรับคำพูดเ่าั้ด้วยใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสุขเสียว ไม่มีท่าทีสะทกสะท้านหรือสำนึกเสียใจแต่อย่างใด คำด่าทอเ่าั้เปรียบเสมือนเชื้อเพลิงชั้นดีที่สาดรดลงบนกองไฟแห่งราคะในใจนาง ยิ่งถูกเหยียดหยาม นางก็ยิ่งตื่นตัว ยิ่งรู้สึกว่าตนเองไร้ค่า นางก็ยิ่งมีความสุขที่ได้ตกเป็ทาสของพวกเขาอย่างสมบูรณ์แบบ... เครื่องมือชิ้นสำคัญที่ถูกลับจนคมกริบ พร้อมที่จะกรีดแทงหัวใจของลูกชายตนเองทุกเมื่อ
2K
![ทะลุมิติมาหมอหญิงอย่างข้าจะยิ่งใหญ่ในใต้หล้าให้ดู [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1757389753_11392520.webp)
