อันซูหยวน : เกมฟาร์มในวันสิ้นโลก

บทที่ 118 เป้าหมายที่อาจารย์มอบให้

“เหอะ คำพูดสวยหรูอะไรกัน! เอาเถอะ ฉันก็แค่อยากจะรู้ว่าผู้มีพรสวรรค์ในการยิงธนูที่ผู้คนบอกว่าเป็นยอดฝีมือในรอบร้อยปีจะแข็งแกร่งขนาดไหนก็เท่านั้น....ในอีก 2 สัปดาห์ข้างหน้า ตระกูลอี้ของฉันมีการแข่งขันยิงธนู โดยนอกจากจะมีการแข่งขันกันภายในตระกูลแล้ว ก็ยังเปิดการแข่งขันให้กับรุ่นเยาว์จากภายนอกด้วย”

“เธอเองก็เป็นผู้ใช้ธนูเหมือนกัน ดังนั้น...ฉันคิดว่าเธอก็ควรจะเข้าร่วมการแข่งขันนี้ ถึงของรางวัลจะไม่ได้มากมายอะไร แต่มันก็เป็นธนูที่ยอดเยี่ยมยิ่งกว่าธนูที่เธอมีอยู่ก็แล้วกัน”

พลธนูอี้ไม่ได้คิดว่าเด็กสาวอย่างซูหยวนจะเอาชนะไปได้ ถึงจะบอกว่าเป็นการแข่งขันของรุ่นเยาว์ ทว่า...จำกัดอายุจนถึง 18 ปี ดังนั้นเขาไม่เชื่อหรอกว่าเด็กหญิงอายุน้อยอย่างอันซูหยวนจะเอาชนะพวกที่ฝึกฝนมาก่อนได้ อย่างไรก็ตาม...เหล่ารุ่นเยาว์ทั้งหมด ส่วนใหญ่แล้วไม่มีใครพลาดงานนี้

 ต่อให้พวกเขารู้ว่าทักษะตัวเองยังไม่ถึงขั้น ทว่าการมาที่งานแข่งขันธนูที่ตระกูลอี้จัดขึ้น ก็เหมือนเป็นงานเปิดตัวของพวกเขาด้วย หลายคนได้แสดงฝีมือการใช้ธนูให้เห็นในงานนี้ บางคนก็ได้อาจารย์ที่ยอดเยี่ยมกลับไป บางคนก็มาเพื่อแสดงให้เห็นว่าอาจารย์ของพวกเขาสั่งสอนมาได้ดีแค่ไหน

ที่สำคัญที่สุด จุดประสงค์ของการจัดการแข่งขันนี้ก็เพื่อให้เหล่าผู้ใช้ธนูมารวมตัวกัน หลายครั้งที่เด็กๆมักจะได้รับแรงบันดาลใจจากการแข่งขัน ต่อให้พ่ายแพ้...พวกเขาก็จะหาวิธีการฝึกฝน เส้นทางในการเป็นผู้ใช้ธนูของตนเองได้ นั่นต่างหากที่สำคัญที่สุด!

ซูหยวนเพิ่งได้ยินเรื่องนี้เป็นครั้งแรก เธอเองก็นึกสนใจอยู่บ้าง และคิดว่าอาจารย์เติ้งเองก็น่าจะอยากให้ศิษย์ของเขาเข้าร่วมการประลองนี้ในฐานะนักธนู อย่างไรก็ตาม...เธอไม่มั่นใจเลยว่าการไปที่นั่นจะเป็นผลดีต่อหน้าที่การงานของตัวเองหรือไม่

เหมือนกับที่ทุกคนรู้ ถึงจะบอกว่าเป็นการแข่งขันรุ่นเยาว์ นับว่าไม่ได้เอาเปรียบกันเกินไป แต่เมื่อเทียบกันแล้ว...ซูหยวนก็ไม่สามารถแข่งขันกับพวกรุ่นพี่ที่สำเร็จวิชาธนูระดับสูงสุดท้ายแล้วได้เช่นกัน ซึ่งพวกรุ่นพี่ก็อยู่ในช่วงอายุของรุ่นเยาว์ ดังนั้นอันดับหนึ่งไม่จำเป็นต้องคาดหวัง

ตอนนี้เธอกำลังคิดว่า ถ้าตนเองทำผลงานได้ไม่ดี การไม่ไปเลยอาจจะทำให้ประธานไม่ผิดหวังมากกว่าหรือเปล่า...

“ทำไม? หรือเธอยังไม่เข้าใจความสำคัญของเรื่องนี้?”

“ขอโทษนะคะ ฉันไม่คิดว่าฉันจะชนะจนได้รับรางวัลเป็นธนูชั้นยอดมาหรอกค่ะ ดังนั้น....”

“ไม่ใช่ว่าเธอมาจากเขตชั้นนอกหรอกหรอ?”

“คะ?”

“เพราะว่าเธอมาจากเขตชั้นนอก ต่อให้ตระกูลจางสนับสนุนเธอ แต่ก็น่าจะมีเงินไม่มากพอไม่ใช่หรือ?”

“.........” ซูหยวนยังไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายพูดถึงอะไร เธอรู้แค่ว่าท่าทางของเขาเต็มไปด้วยความดูแคลนยามที่เห็นเธอปฏิเสธการเข้าร่วมการแข่งขันเพื่อเกียรติยศและเปิดตัวในฐานะนักธนู ในฐานะที่เขาเป็นตระกูลอี้ ซึ่งบูชาธนูมากกว่าพ่อแม่ของตนเอง ซูหยวนเข้าใจดีว่าเขากำลังดูถูกเธอด้วยเรื่องอะไร

แน่นอนว่าซูหยวนไม่ได้คลั่งไคล้การเป็นนักธนูเหมือนพวกเขา ที่เธอสนใจมีเพียงการสร้างผลงานและก้าวขึ้นเป็นพนักงานที่น่าภาคภูมิใจ หลังจากนั้นก็เกาะขาทองคำ ใช้ชีวิตอย่างสงบสุขในหน้าที่ของตนเอง เพราะแบบนั้น...เกียรติยศในฐานะนักธนูไม่ได้นับเป็นอะไรสำหรับเธอเลย

พลธนูอี้มองซูหยวนขึ้นลงรอบหนึ่งก่อนจะใช้แรงจูงใจที่น่าสมเพชในสายตาของเขา

“ถ้าเธอติดอันดับ 1 ใน 50 ของรุ่นเยาว์ทั้งหมดได้ เธอก็จะได้เข้าไปในพื้นที่ล่าของตระกูลอี้ ถึงเวลานั้น...เธอยิงอะไรที่อยู่ข้างในนั้น นอกจากจะถูกนับเป็นคะแนนแล้ว ก็ยังมอบให้เป็นเงินสนับสนุนในการเป็นนักธนูด้วย โดยพวกกลายพันธุ์ 1 ตัว จะได้รับเงิน 1,000 เครดิต ซึ่งไม่รวมแกนพลังงานและซากพวกกลายพันธุ์ที่จะเป็นของเธอ...”

“บางปีก็มียอดอัจฉริยะปรากฏตัวขึ้น พวกเขาสร้างรายได้จากการแข่งขันนี้มากกว่าล้านเครดิต ดังนั้น...ถ้าเธออยากจะหาโอกาสสร้างรายได้ งานนี้ก็เป็นอีกงานที่จะทำให้เธอมีต้นทุนเพิ่มนอกจากของที่ตระกูลจางมอบให้ อีกทั้ง...เธอก็ไม่ได้เสียอะไรสักอย่างด้วย” 

เมื่อเขาพูดแบบนี้ ดวงตาของซูหยวนก็มีประกายความสนใจอยู่จริงๆ เธอไม่คิดเลยว่าตระกูลอี้จะใจกว้างขนาดนั้น ตอนนี้เธอรู้สึกว่าการแข่งขันนี้ก็น่าสนใจขึ้นมาบ้างแล้ว

เห็นสายตาของเธอ พลธนูอี้ก็แค่นหัวเราะออกมา ไม่ใช่เขาไม่ได้บอกความจริงกับอีกฝ่ายไปทั้งหมดแล้วหรอกหรือ? ความฝันของเธอช่างหอมหวานเหลือเกินเลยใช่ไหม? แต่...เขาก็พูดแล้วว่าจะต้องติด 1 ใน 50 อันดับ หมายความว่าจะต้องผ่านรอบทดสอบทั้งหมดไปให้ได้ก่อน

ซึ่งเด็กสาวที่เพิ่งเข้าเรียนในสถาบันนักล่าอย่างเธอ จะสามารถผ่านการทดสอบพวกนั้น ทำคะแนนจำนวนมากจนติด 1 ใน 50 อันดับได้จริงๆหรือ?

อย่าลืมว่ามันเป็นการแข่งขันที่รวมนักธนูจำนวนมาก ถึงจะบอกว่าเป็นการแข่งขันของรุ่นเยาว์ทั้งหมด แต่การแข่งขันนี้...สมาชิกจำนวนมากของตระกูลอี้ก็เข้าร่วมด้วยเช่นกัน

แม้พวกยอดฝีมือของตระกูลอี้จะไม่ได้เข้าร่วม เพราะพวกเขาต้องเตรียมพร้อมสำหรับการประลองกันเองภายใน ทั้งยังเคยถูกตำหนิว่าเอาเปรียบบุคคลภายนอกด้วย นั่นเพราะตระกูลอี้เป็นตระกูลฝึกฝนธนูเก่าแก่ วิชาลับเกี่ยวกับฝึกธนูมีมากมาย ถ้าส่งอัจฉริยะลงแข่งทั้งหมด อย่างนั้นจะมีใครกล้ามาแข่งกับพวกเขาอีก!

ถึงอย่างนั้น ลำพังนักธนูตระกูลอี้ที่ไม่ได้ฝึกวิชาลับเข้าร่วม ก็เพียงพอจะคว้าอันดับ 1 จนถึง 30 หรือ 40 มาได้แล้ว ส่วนที่เหลือ...จะมีคนภายนอกเข้ามาถึง 10 คนหรือไม่ก็ยังไม่รู้ เช่นนั้นแล้ว...เด็กสาวอย่างอันซูหยวนจะแทรกเข้ามาได้หรือ?

ซูหยวนไม่รู้ว่าพลธนูอี้กำลังคิดอะไรอยู่ เธอเองก็สนใจการแข่งขันนี้แล้ว ดังนั้นจึงไม่ได้ปฏิเสธการเชิญชวนครั้งนี้ไป

อี้เหิงและอี้กังมีพูดถึงเรื่องนี้กันอยู่บ้างระหว่างเดินทางกลับ ได้ยินว่าปีที่แล้ว นักเรียนของอาจารย์เติ้งทุกคนก็เข้าร่วมการแข่งขันนี้ด้วย พวกเขาไม่ได้ติดอันดับการแข่งขันเยาวชนเนื่องจากรุ่นพี่หวังในตอนนั้นเพิ่งจะอยู่ชั้นปีที่หนึ่ง ในขณะที่รุ่นพี่อี้ทั้งสองต้องเข้าร่วมการแข่งขันกันภายในตระกูล เพราะพวกเขาสองคนจัดเป็นอัจฉริยะของตระกูลด้วย

อาจารย์เติ้งไม่ได้เข้ามามีบทบาทเกี่ยวกับเรื่องนี้ ไม่ว่าเด็กนักเรียนของเขาจะสนใจเข้าร่วมการแข่งขันหรือไม่ ก็ไม่ได้มีผลอะไรมากนักอยู่ดี การแข่งขันนี้มันไม่ได้ยุติธรรมสำหรับเด็กๆตั้งแต่แรก รอจนกว่าจะมีอายุ 18 ปีเท่ากัน ถึงเวลานั้นถ้าศิษย์ของเขาพ่ายแพ้ ค่อยมาบอกว่าคนเป็นอาจารย์สั่งสอนมาไม่ดีเถอะ

เมื่อได้ยินว่าพลธนูอี้มาเชิญซูหยวนด้วยตัวเอง อาจารย์เติ้งก็หัวเราะออกมาเล็กน้อย เขามีประสบการณ์ในการทำงานมามากแล้ว จะไม่เข้าใจนิสัยของผู้คนได้อย่างไร

อีกอย่าง ความภาคภูมิใจของตระกูลอี้ ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยรู้มาก่อน ในฐานะนักธนูเหมือนกัน มีหลายครั้งที่พวกเขาทะเลาะวิวาทกันเพราะเรื่องฝีมือในการใช้ธนู ยิ่งตอนนี้...พลธนูอี้ที่มั่นใจเหลือเกินว่าตัวเองเป็นผู้มีพรสวรรค์คนหนึ่ง ไหนจะยังมีเด็กอัจฉริยะของตระกูลอี้ถึงสองคนอยู่ที่นี่ แต่ทุกคนกลับมีตำแหน่งไม่สูงกว่าเด็กสาวที่เพิ่งเข้าร่วมกองทัพ เป็นแบบนี้แล้ว...ย่อมไม่พอใจเป็นธรรมดา

“อาจารย์คะ ฉันคิดว่าจะเข้าร่วมการแข่งขันนี้ อาจารย์มีคำแนะนำไหมคะ”

“คำแนะนำงั้นหรือ?” อาจารย์เติ้งมองเด็กสาวเล็กน้อย

เขารู้ว่าเธอแค่มาบอกข่าวเท่านั้น ไม่ได้คิดจะสอบถามความเห็นหรือต้องการอะไรจากเขาอยู่แล้ว แต่ถึงอย่างนั้น...เด็กสาวคนนี้ก็เป็นคนที่สร้างความประหลาดใจให้เขามานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว ถ้าครั้งนี้เธอทำมันได้อีกครั้งล่ะก็...ถึงเวลานั้น ต่อให้สหายผู้ใช้หอกของเขามาคุกเข่าขอร้อง เขาก็จะไม่ปล่อยซูหยวนให้ไปเป็นศิษย์ของใครอีกแล้ว!

“ทำมันให้เต็มที่ เธอยังไม่ต้องรีบร้อนมากนัก ด้วยอายุของเธอ ยังมีเวลาอีกหลายปีที่จะเข้าร่วม...” อาจารย์เติ้งจ้องตาซูหยวนก่อนจะพูดอีกประโยค

“แต่ในฐานะอาจารย์...ฉันคาดหวังว่าเธอจะสามารถผ่านเข้ารอบ 1 ใน 50 คนได้ แล้วก็สอยทรัพยากรของตระกูลอี้มาให้หมด อาจารย์อยากเห็นสีหน้าของพวกนั้นตอนเสียใจที่เชิญเธอเข้าร่วม!”

ซูหยวนไม่ได้คิดเลยว่าอาจารย์เติ้งก็มีมุมมองแบบนี้ด้วย ปกติแล้วเห็นว่าเขาเป็นคนเงียบขรึมไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจา มีแค่ตอนที่อธิบายวิธีการฝึกฝนหรือมอบคำแนะนำเท่านั้นที่จะพูดมากหน่อย เช่นนี้แสดงให้เห็นว่า...ก่อนที่เขาจะเป็นอาจารย์เติ้ง พันเอกผู้แข็งแกร่งเช่นปัจจุบันนี้ ตอนวัยเยาว์ก็คงผ่านอะไรมาไม่น้อยเหมือนกัน

“ฉันจะพยายามค่ะอาจารย์” เด็กสาวไม่ได้รู้สึกสนุกแบบนี้มานานแล้ว

นี่นับเป็นครั้งแรกๆที่เธอไม่ได้ทำเพื่อสร้างผลงานให้ประธานจางชื่นชม หากแต่เป็นการทำเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง ไม่รู้ว่าเพราะคิดจะทำสิ่งที่ต่างออกไปจากเป้าหมายเดิมหรือเปล่า จู่ๆซูหยวนก็รู้สึกสนุกขึ้นมา

เหมือนกับตอนเล่นเกม...

ในฟาร์มอันซูหยวนผู้ร่ำรวย เธออยากจะทำอะไร อยากจะขายสินค้ากดราคา หรืออยากจะก่อกวนผู้เล่นคนอื่นก็ได้ทั้งนั้น แม้แต่การหยอกล้อ NPC ในเกม เธอก็ยังสนุกกับมันเลย 

ชีวิตในเกมและชีวิตจริงที่มีแต่งานนั้นต่างกันมาก ซูหยวนรู้ว่าเธอชอบทั้งสองแบบ การมีเป้าหมายที่จริงจังในชีวิตทำให้เวลาประสบความสำเร็จนั้นรู้สึกเหมือนกับได้ถ้วยรางวัลชีวิต แต่...ชีวิตในเกมก็เหมือนกับดอกไม้ระหว่างทาง ถ้ามันไม่มีสีสันอะไรเลย ชีวิตเธอก็คงจะเข้มงวดเกินไปหน่อย

เดิมทีในชีวิตนี้ ซูหยวนมีเป้าหมายย่อยของตัวเองก็คือการได้ทำให้ครอบครัวอันมีความสุข เธอมาอยู่ในร่างของเด็กสาวที่ได้รับความรักมากขนาดนี้ ย่อมต้องการตอบแทนให้ดี เวลาเห็นพวกเขามีความสุข มีชีวิตที่ดี เธอก็รู้สึกภาคภูมิใจไปด้วย ทว่า...นี่นับเป็นอีกครั้งที่เธอรู้สึกสนุกกับอย่างอื่น

อาจจะเป็นนิสัยที่ซ่อนอยู่ของเธอก็ได้ ตลอดเวลาที่ทำงาน เธอต้องก้มหัวให้ใครคนหนึ่งเสมอเพื่อให้เขายอมรับฝีมือ บางครั้งก็หัวหน้าแผนก บางครั้งก็หัวหน้าฝ่าย หรือบางครั้งก็เป็นประธานบริษัท แต่ครั้งนี้...เธอก็แค่อยากจะเอาชนะใครบางคนขึ้นมา

อาจารย์เติ้งชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตามีประกายของอันซูหยวนเช่นนั้น ที่ผ่านมา เขาเห็นเธอเป็นคนจริงจังกับชีวิต ยังคิดว่าน่าจะเป็นเด็กสาวที่นิสัยเหมือนตน ผู้คนบอกว่าเขาเป็นพวกโตเกินวัย หลังจากที่ผ่านวัยเด็กก็กลายเป็นวัยผู้ใหญ่ ไม่มีช่วงวัยรุ่นดีๆกับเขาเลย ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดว่ามีปัญหาอะไร เพราะสุดท้ายชีวิตของเขามาถึงจุดนี้ได้ ล้วนเป็นความภูมิใจของตัวเขาเอง 

ทว่า...หลังจากได้เห็นคนเหมือนตัวเอง จู่ๆก็มีช่วงเวลาดีๆเช่นนี้ เขากลับรู้สึกอิจฉาอยู่บ้าง

“อาจารย์จะส่งเธอเข้าร่วมในฐานะศิษย์ของฉัน การทดลองไร้สาระรอบแรกจะไม่จำเป็นอีก” เห็นศิษย์สาวเป็นแบบนี้ เขาก็พลอยตื่นเต้นไปด้วย อยากรู้เหลือเกินว่าเธอจะนำพาความสนุกแบบไหนมาให้เขาเห็น

“ขอบคุณค่ะอาจารย์” ซูหยวนรู้ว่าการใช้ชื่ออาจารย์มารับรองตนเอง ก็เท่ากับการแบกชื่อของเขาไปเสี่ยงเสียหายด้วยกัน หากเธอทำผลงานได้แย่ หน้าของอาจารย์ก็จะเหมือนถูกตบ 

ในฐานะที่เขาเป็นถึง “พันเอกเติ้ง” และเป็น “อาจารย์ของสถาบันนักล่าอันดับหนึ่ง” การใช้ชื่อของตัวเองเพื่อสนับสนุนเด็กนักเรียนชั้นปีที่หนึ่งนั้นแทบจะไม่น่าเชื่อเอาเสียเลย

รุ่นพี่หวังที่แอบมองอยู่ด้านข้างเม้มริมฝีปาก ตัวเธอเองก็อยากจะได้รับการรับรองโดยอาจารย์เหมือนกัน ปีที่แล้วที่เธอเข้าร่วมการแข่งขัน กว่าจะผ่านรอบทดสอบไร้สาระไปได้ก็กินเวลาไปไม่น้อยเลย อีกอย่าง...ปีนี้เธอก็เป็นนักเรียนชั้นปีที่สามแล้ว ความมั่นใจของเธอมากขึ้นกว่าเดิม จนคิดว่าสามารถผ่านเข้าไปติดอันดับได้เลย ดังนั้นจะไม่ทำให้อาจารย์เสียใจแน่

อย่างไรก็ตาม นิสัยที่เป็นคนพูดน้อย ทั้งยังติดจะเกรงใจอาจารย์เติ้งมากกว่าใครของเธอทำให้ปากเล็กๆนั้นไม่กล้าขยับ ผมหางม้าสะบัดไปมาเล็กน้อยอย่างผิดสังเกต ซูหยวนจึงเห็นความผิดปกตินั้นไม่ยากนัก

“รุ่นพี่หวังคะ ปีนี้รุ่นพี่ก็จะเข้าร่วมเหมือนกันใช่ไหมคะ”

“หือ? เอ่อ ใช่”

“ถ้าอย่างนั้น ฉันจะขอคำแนะนำจากรุ่นพี่ในการแข่งขันนะคะ ปีนี้...พวกเรามาทำให้ศิษย์ของอาจารย์เติ้งเข้ารอบ 1 ใน 50 กันเถอะค่ะ ถ้าฉันไม่ผ่าน...ต้องฝากความหวังไว้ที่รุ่นพี่แล้วนะคะ”

“เออ อืม....” รุ่นพี่หวังแอบมองอาจารย์ของตนเองที่จ้องทั้งสองอยู่ อาจารย์เติ้งไม่ได้พูดอะไรมากกับเธอ แต่ท้ายที่สุดแล้ว...เขากลับมอบจดหมายแนะนำให้ทั้งรุ่นน้องอันและตัวเธอด้วย

หวังเป่าเป้ยเก็บจดหมายแนะนำนั้นไว้ด้วยความสุขใจ เธอเคารพบูชาอาจารย์เติ้งมากขนาดไหนคงไม่มีใครรู้ไปมากกว่าตัวเธอแล้ว หัวใจเด็กน้อยสั่นไหวไปด้วยความปลาบปลื้ม สักวันหนึ่ง...เธอก็อยากจะยืนเคียงคู่กับอาจารย์ รับภารกิจสุดโหดแล้วจบภารกิจด้วยกัน

บางทีอาจจะมีช่วงเวลาที่อาจารย์เติ้งต้องการความช่วยเหลือจากธนูของเธอก็ได้!

…………………….