์ ฉิบหายแล้วไหมล่ะ
แต่ในเนื้อเื่ไม่มีเหตุการณ์นี้นี่น่า
ป้ารองผู้นี้ แค่ป่วยจากการทำงานหนัก และนางเอกก็ให้หมอรักษาหาย จนสามารถแผลงฤทธิ์ได้ ไม่มีประโยคไหนที่บอกว่านางตั้งครรภ์สักคำ
ในนิยายนั้น หลังจากที่หลินเว่ยเว่ยหายดีนางก็กลับไปจัดการบ้านเดิมสามี แต่คนแถวนั้นก็บอกว่า ทุกคนย้ายไปกันหมดแล้ว
แต่เหตุการณ์มันก็ไม่ปกติั้แ่แรก ั้แ่เข้ามาในร่างของหลินลี่ก่อนกำหนด และป้ารองนางก็ไม่ใช่คนเดิม
บางทีชีวิตจริงมันอาจโหดร้ายกว่านั้นก็ได้
"แม่นางหลิน ตะ..แต่ว่าท่านยังไม่ได้ออกเรือน" และใช่นี่เป็อีกเื่หนึ่ง ที่ทำให้บ้านสามีถึงทิ้งนางไปอย่างง่ายดาย
หลินเว่ยเว่ยคนเก่าไม่้าให้ใครรู้ว่านางแต่งงานกับบัณฑิตจนๆ ถ้าไม่โดนพี่ใหญ่ของนางบังคับว่า ถ้าไม่แต่งก็ต้องไปอยู่อารามบวชเป็ชี นางจึงไม่ได้จัดงานแต่ง ไม่มีเกี๊ยวเ้าสาว แค่คำนับฟ้าดินอย่างง่ายๆ
คนในหมู่บ้านรู้แค่ว่านางถูกส่งไปอยู่บ้านญาติที่เมืองอื่นเท่านั้น หมอหลี่จึงแปลกใจเมื่อทราบว่านางตั้งครรภ์
หลินลี่ที่เห็นทุกคนเงียบไป แม้แต่หลินเว่ยเว่ยก็ยังใไม่หาย นางจึงรู้สึกว่าต้องพูดอะไรออกไปสักอย่าง “ที่จริง ป้ารองแต่งออกไปแล้วเ้าค่ะ หมอหลี่ แต่ไม่มีใครทราบ อีกทั้งสามีนางก็…”
หลินลี่ไม่กล้าพูดว่า ป้ารองผู้นี้โดนบ้านสามีไล่ออกมา แต่หมอหลี่กลับเข้าใจว่าที่ไม่กล้าพูดเพราะสามีนางตายแล้ว
“แต่ทำไมถึง ข้าไม่ทราบละ” หมอหลี่ยังคงสงสัย
เื่นี้ใครก็ต่างรู้ว่า เมื่อก่อนนั้นตาเฒ่าหลินเคยช่วยเหลือนายอำเภอเอาไว้โดยบังเอิญ นายอำเภอจึงมอบที่ดินให้เฒ่าหลินหลายแปลง
ตาเฒ่าหลินจึงเป็ที่นับหน้าถือตา หลินเว่ยเว่ยวัย 18 ก็หมั้นหมายกับบุตรชายของขุนนางเล็กๆ แต่อนาคตไกลผู้หนึ่ง
แต่ก็ถึงคราวพลิกผันเมื่อน้องชายคนเดียวของตาเฒ่าหลี่ ติดการพนันจนเ้าหนี้้าเอาชีวิตของเขา ตาเฒ่าหลินสงสารน้องชายจึงขายที่ดินทำกินไปหลายส่วน เพื่อใช้หนี้
แม้ขายไปเยอะแล้ว แต่ก็มีที่ทำกินมากกว่าคนในหมู่บ้านอยู่ดี แต่จะนับเป็อะไรไปได้ เมื่อเทียบกับบุตรขุนนาง จึงโดนถอนหมั้น ทั้งที่กำลังจัดงานมงคลอีกในไม่กี่เดือน
ตาเฒ่าหลินถึงตามใจหลินเว่ยเว่ยมากเพราะรู้สึกผิดที่ทำให้บุตรสาวเสียโอกาสที่สำคัญไป จึงไม่บังคับนางแต่งงานออกไป และยังมอบที่ดินให้นางเท่ากับพี่ชายคนโตที่อายุห่างกันมากกว่า 10 ปี
นางจึงเป็สาวเทื้อที่อายุมากที่สุดในอำเภอนี้ ทั้งที่หน้าตางดงาม ไม่แปลกเลยที่คนจะแปลกใจเมื่อไม่ทราบว่านางแต่งออกไปแล้ว
“ข้าอายผู้อื่น หมอหลี่ก็รู้ว่ามีเื่ภูมิหลังอย่างไร หมอหลี่ได้โปรดรักษาเป็ความลับให้ข้าด้วย” หลินเว่ยเว่ยจึงตัดสินใจพูดออกไป
หมอหลี่สงสารนางจับใจ นางเองก็เคยกำลังได้แต่งงานกับบุตรชายขุนนางผู้หนึ่ง เพราะบิดานางเคยเป็หมอหลวง แต่เมื่อถูกใส่ร้ายจึงถูกปลดออกมา นางก็โดนถอนหมั้นไปด้วย พ่อนางจึงพานางมาอยู่ชนบทเพื่อรักษาชีวิตไว้ เื่ราวของหลินเว่ยเว่ยจึงทำให้หมอหลี่ได้แต่สะท้านในใจ
“ได้ข้ารับปาก ข้าจะช่วยเหลือเ้าเอง การเป็แม่ม่ายสามีตายลำบากไม่น้อย ทั้งยังมีเด็กที่กำลังเกิดมาอีก” ทุกคนมองหน้ากันราวกับมีเื่เข้าใจผิด
หลินซานที่เงียบไปนาน เมื่อเห็นหมอหลี่เข้าใจผิด เขากำลังแก้ต่างให้ก็โดนพี่ใหญ่ปิดปากเสียก่อน เขาที่โตแล้วก็พอจะเข้าใจจึงไม่ร้องโวยวายออกมา
หมอหลี่กลับไปแล้ว พร้อมกับความเงียบ ทั้งสี่มองหน้ากัน มีคำพูดมากมายที่้าพูด แต่กลับไม่มีใครพูดออกมา โดยเฉพาะหลินเว่ยเว่ยที่เอาแต่นั่งนิ่ง เหมือนตุ๊กตาไร้ชีวิต
หลินลี่เองก็้าจะพูดอะไร แต่ก็คิดแล้วคิดอีก เพราะกลัวจะกระทบใจคนฟังอย่างป้ารอง
“ข้าหิวแล้ว มื้อนี้ข้ารบกวนพวกเ้าก่อนได้หรือไม่” หลินเว่ยเว่ยเอ่ยทำลายความเงียบ
“ไม่รบกวนแม้แต่น้อย ป้ารองข้าจะทำอาหารสุดฝีมือ ทั้งมื้อนี้ยังมีเนื้อหมูอีก ไว้ใจข้าได้เลย”
หลินฮวารีบเอ่ยขึ้นอย่างสดใส นางเองก็อึดอัดใจ จึงต้องรีบออกมาพร้อมลากน้องชายคนเล็กออกไปด้วย
หลินเว่ยเว่ยครุ่นคิดบางอย่างและเผลอหลับไป