จากสุดยอดเทพเซียนมาเป็นคุณพ่อสุดแกร่ง

บทที่ 41 เวรเอ้ย…

หลังจากออกมาจากหุบเขามรณะ เย่เฟิงก็กลับไปที่หมู่บ้านชิงซานทันที

ตอนที่เขากลับมาถึงหมู่บ้าน ชาวบ้านมองเย่เฟิงด้วยสายตาแปลกๆ ซึ่งเย่เฟิงก็สัมผัสได้

หรือว่าจะเกิดอะไรขึ้น?

ใจของเย่เฟิงเต้นแรง เขาจึงรีบไปที่บ้านของเฉินซู่ซู่

แต่ปรากฏว่าบ้านของเฉินซู่ซู่หายไปแล้ว

บ้านเดิมของเฉินซู่ซู่ถูกรื้อถอนจนราบเป็นหน้ากลอง

เย่เฟิงเห็นดังนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไป เขาเอื้อมมือคว้าชาวบ้านคนหนึ่งไว้แล้วถามว่า “บอกฉันมาว่าสองวันนี้เกิดอะไรขึ้นในหมู่บ้าน?”

“ฉัน ฉัน…”

ชาวบ้านคนนั้นถูกสายตาโกรธเกรี้ยวของเย่เฟิงทำให้ตกใจจนแทบจะฉี่ราด

“ฉันถามอยู่นะ!” เย่เฟิงตะคอกอีกครั้ง

ชาวบ้านคนนั้นจึงรู้สึกตัว แล้วพูดด้วยเสียงสั่นๆ ว่า 

“คือ คือจ้าวเอ้อร์เฮย เขาพาคนแปลกหน้ากลุ่มหนึ่งมาหาเรื่องที่บ้านของม่ายเฉิน จับตัวแม่ม่ายเฉินและเสียวเสี่ยวไป แล้วยังรื้อบ้านของม่ายเฉินทิ้งอีก 

แล้วหลิวอาสุ่ยก็พาคนกลุ่มหนึ่งไปสู้กับพวกจ้าวเอ้อร์เฮย ผลสุดท้ายก็โดนอัดเข้าโรงพยาบาลกันหมด…”

“แล้วพี่เฉินกับเสียวเสี่ยวอยู่ที่ไหน?”

“อันนี้ อันนี้ฉันไม่รู้…”

เย่เฟิงปล่อยมือจากชาวบ้านคนนั้น

หลังจากที่ถูกปล่อย ชาวบ้านคนนั้นก็วิ่งหนีไปเร็วกว่ากระต่ายเสียอีก

“จ้าวต้าเฮย แกตายแน่!”

ในเวลาเดียวกัน ที่คฤหาสน์ของจ้าวต้าเฮย

จ้าวเอ้อร์เฮยกำลังกินดื่มสนุกสนานกับคนกลุ่มหนึ่ง

อาหารที่กินก็คืออาหารทะเลและแตงโมที่เย่เฟิงปลูกและเลี้ยงไว้ ส่วนความบันเทิงก็คือผู้หญิง

“ไม่คิดเลยว่าปลาที่เย่เฟิงเลี้ยงจะอร่อยขนาดนี้ ไม่แปลกใจเลยที่ขายหมดเร็วขนาดนี้ หรือว่าเขามีวิชาลับในการเลี้ยงปลาสืบทอดมาจากบรรพบุรุษ?” จ้าวเอ้อร์เฮยพูดอย่างสงสัย

“พี่เอ้อร์เฮย พี่พูดอะไร ฉันไม่เข้าใจ” ผู้หญิงที่นอนอยู่ในอ้อมกอดของจ้าวเอ้อร์เฮยพูด

“ไม่เข้าใจก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันจะทำให้เธอเข้าใจเร็วขึ้น!”

“พี่เอ้อร์เฮย ไม่เอาแล้ว แม่ม่ายคนนั้นยังอยู่ที่นี่”

“กลัวอะไร ก็ปล่อยให้เธอดูไป”

เฉินซู่ซู่อยู่ที่นี่จริงๆ แต่มือและเท้าของเธอถูกมัดไว้ ได้แต่มองจ้าวเอ้อร์เฮยด้วยความหวาดกลัวและโกรธแค้น

“จ้าวเอ้อร์เฮย เมื่อไหร่ที่เย่เฟิงกลับมาเขาไม่เอาแกไว้แน่ คอยดูเถอะ!” เฉินซู่ซู่พูดออกมาด้วยความโกรธ

“ฮ่าฮ่า ม่ายเฉิน ฉันรอเย่เฟิงกลับมาอยู่พอดี รอเขาให้กลับมา แล้วดูสิว่าฉันจะจัดการมันยังไง แล้วพอจัดการมันเสร็จแล้ว ฉันก็จะจัดการเธอ ฮ่าฮ่า…”

“เดรัจฉาน! จ้าวเอ้อร์เฮย แกมันสัตว์เดรัจฉาน!”

จ้าวเอ้อร์เฮยไม่สนใจเฉินซู่ซู่ ปล่อยให้เธอด่าไป รอจนเธอเหนื่อยก็จะหยุดเอง

แต่ในขณะนั้น ก็มีคนเปิดประตูเข้ามาอย่างกะทันหัน

“พี่เอ้อร์เฮย แย่แล้ว…”

“ใครให้แกเข้ามา ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าก่อนเข้ามาต้องเคาะประตู ออกไป เคาะประตูเข้ามาใหม่!” จ้าวเอ้อร์เฮยตะคอกอย่างโกรธเคือง

ชายหนุ่มที่เข้ามาทำได้เพียงออกไปปิดประตูแล้วเคาะประตูใหม่

“เข้ามา”

จ้าวเอ้อร์เฮยจัดเสื้อผ้าของเขา นั่งลงบนเก้าอี้ทำงานของพี่ชาย วางท่าราวกับเป็นมาเฟีย

สองวันนี้จ้าวต้าเฮยไม่อยู่วันนี้ที่นี่เขาเป็นใหญ่ ทำให้เขาได้ใจเป็นอย่างมาก

ชายหนุ่มคนนั้นเดินเข้ามาอีกครั้ง

“ว่ามา มีอะไร”

“พี่เอ้อร์เฮย คนที่เฝ้าอยู่ที่ทางเข้าหมู่บ้านเห็นเย่เฟิงกลับมาแล้ว”

“อะไร ทำไมแกไม่รีบบอก!”

จ้าวเอ้อร์เฮยตกใจจนรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ ตบชายหนุ่มคนนั้นไปหนึ่งที เพราะคิดว่าชายหนุ่มไม่รีบบอกเขา

ชายหนุ่มเอามือปิดหน้ารู้สึกน้อยใจ เขาอยากจะบอกว่าเมื่อกี้เขาจะบอกแล้ว แต่เป็นพี่เอ้อร์เฮยเองที่ให้เขาออกไปก่อน

“ยังยืนอยู่ทำไม ไปเรียกพี่เป้ากับคนอื่นๆ ลงมา บอกว่าตัวจริงมาแล้ว”

“ครับ พี่เอ้อร์เฮย!”

ไม่นาน ในคฤหาสน์ของจ้าวต้าเฮยก็มีคนมารวมตัวกัน

คนเหล่านี้ล้วนเป็นคนที่จ้าวเอ้อร์เฮยเรียกมาจากในอำเภอ แต่ละคนล้วนโหดเหี้ยม 

จ้าวเอ้อร์เฮยพาพวกเขามารื้อบ้านของเฉินซู่ซู่ และทำร้ายหลิวอาสุ่ยกับคนอื่นๆ

“จ้าวเอ้อร์เฮย คนที่แกพูดถึงอยู่ไหน ฉันอยากเห็นว่าไอ้หนุ่มนั่นมันมีสามหัวหกแขนหรือยังไง ถึงได้กล้ามาหาเรื่องเถ้าแก่จ้าว”

ชายหัวโล้นคนหนึ่งพูดด้วยท่าทางหาเรื่อง

เขาชื่อหลี่เป้า ทุกคนเรียกเขาว่าพี่เป้า เป็นที่ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมในอำเภอ แม้แต่คนรวยหลายคนก็ยังกลัวเขา 

เคยได้ยินว่ามีเศรษฐีคนหนึ่งไม่ให้เกียรติเขา แล้ววันรุ่งขึ้นคนคนนั้นก็หายไป ต่อมาพบว่ากลายเป็นศพในภูเขา 

ทุกคนคาดเดากันว่าเป็นฝีมือของหลี่เป้า แต่ก็ไม่มีหลักฐาน แต่หลังจากที่เศรษฐีคนนั้นตายไป ภรรยาและลูกสาวของเขาก็ดูเหมือนจะประสบเคราะห์กรรม ได้ยินมาว่าชะตากรรมน่าอนาถมาก

โดยสรุปแล้ว ตั้งแต่นั้นมาแทบไม่มีใครกล้าหาเรื่องกับหลี่เป้า แม้แต่จ้าวเอ้อร์เฮยเมื่อเจอหลี่เป้า ก็ยังแสดงความเคารพอย่างสุภาพ

“พี่เป้า คนน่าจะมาถึงแล้ว เดี๋ยวต้องพึ่งพวกพี่แล้ว”

“วางใจได้เลย ศัตรูของเถ้าแก่จ้าว ก็คือศัตรูของฉัน แต่พอเรื่องนี้จบ ผู้หญิงคนนี้ แกก็ควรจะยกให้ฉันได้แล้วนะ”

หลี่เป้าหมายถึงเฉินซู่ซู่

ตั้งแต่มาที่หมู่บ้านชิงซาน เขาเห็นเฉินซู่ซู่แล้วก็ชอบทันที ถ้าไม่ใช่เพราะจ้าวเอ้อร์เฮยคอยขัดขวาง เขาคงได้เสียกับเฉินซู่ซู่ไปนานแล้ว

ในใจของจ้าวเอ้อร์เฮยสบถด่าอยู่ แม่ม่ายเฉินเขาหมายตาไว้ก่อนแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะเย่เฟิงโผล่มาป่วน เขาคงได้เฉินซู่ซู่ไปนานแล้ว 

แต่ในตอนนี้ เขาก็ไม่กล้าพูดอะไร ได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ แล้วพูดว่า 

“เรื่องนี้พี่เป้าสบายใจได้ รอจัดการไอ้หนุ่มนั่นเสร็จแล้ว ไม่ต้องพูดถึงผู้หญิงคนนี้ แม้แต่จะหาเพิ่มให้อีกสองสามคนก็ไม่มีปัญหา”

แต่ในใจของเขากลับคิดว่า พอจัดการเย่เฟิงเสร็จแล้ว เขาต้องจัดการเฉินซู่ซู่ก่อน พอเล่นเสร็จแล้วค่อยยกให้หลี่เป้า ก็เหมือนกัน

“ดี ฮ่าฮ่า!”

หลี่เป้าหัวเราะเสียงดัง

แต่ในขณะนั้น “โครม!” ประตูก็ถูกถีบกระจุย

ยังไม่ทันเห็นตัว บรรยากาศชวนขนหัวลุกก็แผ่กระจายออกมา

ทุกคนสัมผัสได้ถึงจิตสังหารได้อย่างชัดเจน

ไม่นานร่างของเย่เฟิงก็ปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขาทันที

“จ้าวเอ้อร์เฮย แกอยากตายใช่ไหม!”

เย่เฟิงเห็นเฉินซู่ซู่ เขาเห็นว่าเฉินซู่ซู่ไม่เป็นอะไร ก็โล่งใจลงไปบ้าง แต่ที่นี่เขาไม่เห็นเสียวเสี่ยวเลย ดวงตาก็เย็นชาจนถึงขีดสุด

“เย่เฟิง ไอ้สารเลว ฉันยังไม่ได้ไปหาแก แกก็ดันพาตัวเองมาส่งถึงที่” จ้าวเอ้อร์เฮยเห็นเย่เฟิงก็ยังกลัวอยู่บ้าง แต่ความโกรธมีมากกว่า

 “พี่เป้า จัดการมันเลย”

“อ้อ แกเองสินะที่เป็นศัตรูกับเถ้าแก่จ้าว” หลี่เป้ามองเย่เฟิงขึ้นลงแล้วยิ้มเยาะ “ไอ้หนุ่ม คุกเข่าขอร้องฉันสิ แล้วฉันจะไว้ชีวิตแก”

“พวกแกเป็นคนที่ช่วยจ้าวเอ้อร์เฮยรื้อบ้านพี่เฉิน แล้วทำร้ายหลิวอาสุ่ยกับคนอื่นๆ งั้นเหรอ?” เย่เฟิงจ้องมองหลี่เป้าและคนอื่นๆ อย่างเย็นชา

“ไอ้หน้าอ่อน ฉันพูดกับแกอยู่นะ แกไม่ได้ยินหรือไง คุกเข่า!”

“คนที่ควรคุกเข่าคือพวกแกต่างหาก”

“แกหาเรื่องใส่ตัวเองนะ ตายซะ!”

หลี่เป้าออกคำสั่ง คนรอบเขาก็มุ่งหน้าไปหาเย่เฟิงทันที

บางคนถืออาวุธ บางคนก็มือเปล่า

แหม ช่างดูองอาจสง่างามจริงๆ

แต่เย่เฟิงไม่แม้แต่จะมองพวกเขา กลับเดินตรงไปข้างหน้า

เพล้ง เพล้ง เพล้ง!

ตอนที่เย่เฟิงเดินไปถึงหน้าหลี่เป้า คนที่อยู่ข้างหลังเขาก็ล้มลงกับพื้นทั้งหมด บางคนมือหัก บางคนเท้าหัก สรุปไม่มีใครที่ไม่บาดเจ็บ

เวรเอ้ย…