ตำนานผู้วิเศษ

...

ในเวลาเดียวกัน ในคฤหาสน์หลังใหญ่ที่สุดบนยอดเขา ชายคนหนึ่งกำลังดื่มด่ำในราตรีอันน่าสยดสยอง อ่างน้ำกว้างพอให้คนแหวกว่าย แต่น้ำทั้งหมดในอ่างนั้นกลับเป็นเลือด

ชายคนหนึ่งลอยตัวอาบน้ำที่มาจากเลือดใต้แสงจันทร์กับมีใบหน้ารื่นรมย์ได้

บนใบหน้าของชายคนนี้ มีคราบเลือดชโลมพร้อมรอยยิ้ม

เขาคือกุ่ยหราน

"นายท่าน นายท่านขอรับ มีคนร้ายปรากฏ ข้ารองใช้เนตรราตรีของข้ามองออกไป และ... และข้าก็พบว่าเป็นคนที่ท่านตามหา มันคือชายชื่อ 'ยุ่นอี้' " ชายชราที่สวมใส่ชุดผู้วิเศษวิ่งเข้ามาในสวนอาบน้ำกลางแจ้งด้วยความรีบร้อน

กุ่ยหรานดวงตาเป็นประกายพร้อมรีบหันหลังกลับ

"มันปรากฏตัวแล้ว มันปรากฏตัวจริงๆ ฮะฮาฮ่า" กุ่ยหรานหัวเราะบ้าคลั่ง ก่อนจะรีบสวมชุดอย่างรีบร้อนด้วยความดีใจ เป้าหมายของมันสำเร็จแล้ว

แต่ในขณะนั้นเอง ในขณะที่กุ่ยหรานกำลังอารมณ์ดีและมีความสุขอย่างยิ่ง จากการที่แผนการณ์ของตัวเองสำเร็จ มันหลอกล่อให้ 'ยุ่นอี้' ตัวละครที่มีความน่าสนใจต่อเล่านักบุญเลือดออกมาได้ มันเตรียมที่จะไปแจ้งนายแท้จริงของตัวมัน 'ต้าเจิง' นักบุญเลือด

!!!ฉาาาาาาาาาาาบ เสียงสายลมหวีดแหลม ก่อนปรากฏคลื่นตัดอากาศ ร่างชายชราที่สวมชุดผู้วิเศษที่เป็นข้ารับใช้ของกุ่ยหราน

ซ่าาา เลือดของมันแผ่ซ่านออกจากร่างที่อยู่ๆ ก็ไร้ขาดเป็นสองท่อน

กุ่ยหรานขมวดคิ้ว ในใจของเขามีอารมณ์ที่แปรปรวนมาก สิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้รวดเร็วและน่าหวาดกลัวมาก มีหลายอย่างที่ทำให้เขาที่แม้จะเป็นผู้วิเศษที่แท้จริงยังต้องรู้สึกประหลาดใจ

ทำไมสัญชาตญาณของตัวเขาถึงดูพร่องลงไป และใครกันที่สามารถเข้ามาที่นี่ได้โดยที่เขาไม่รู้ตัวได้ กุ่ยหรานหวาดระแวง มือข้างหนึ่งของกุ่ยหรานปรากฏวงเวทย์สีแดงสดเรืองแสงในทันที เขาไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย

ชายในชุดดำปิดซ่อนใบหน้าปรากฏออกจากความมืด รอบตัวของเขาค่อยๆ ปรากฏวงเวทย์อันแล้วอันเล่ารอบตัว วงเวทย์ของชายคนนี้ดูลึกล้ำและบรรพกาลอย่างประหลาด

"!เจ้าเป็นใคร" กุ่ยหรานแผดเสียงในใจรู้สึกกังวลเป็นอย่างมาก

"คิกคิก ทำไมเจ้าจะต้องอยากรู้ด้วยล่ะ ชายที่ทอดทิ้งความเป็นมนุษย์ไปแล้วจำเป็นจะต้องสนใจด้วยเหรอ มันจะไม่สนุกกว่าเหรอที่เจ้าจะได้ตายโดยไม่ต้องรู้อะไร ไอ้สวะอมนุษย์"

กุ่ยหรานตกใจ ความเป็นอมนุษย์ของตัวเขายังไม่ได้เปิดเผยให้ใครฟัง นอกจากนั้นเขายังฆ่าทุกชีวิตที่รู้เรื่องที่เขาเป็นอมนุษย์ไปแล้วอย่างแน่นอน ทำไมคนผู้นี้ถึงรู้ได้

แต่ในฐานะเป็นผู้วิเศษมานาน กุ่ยหรานก็รู้ดี แม้ตัวเองจะทำลายหลักฐานภายนอกที่ผิวเผินไปจนหมด แต่ถ้าเขาถูกล่าด้วยผู้วิเศษที่แท้จริงระดับสูง คนเหล่านั้นมีเป็นร้อยวิธีที่จะเปิดเผยร่องรอยของตัวเขาได้ เพียงแต่ต้องเจาะจงล่าตัวเขาจริงๆ

"ท่านรู้มาก" กุ่ยหรานพูดน้ำเสียงสั่น ใต้เท้าของตัวเขาค่อยๆ เกิดเป็นระลอกคลื่น ดอกไม้ปีศาจค่อยๆ เบ่งบานออกมา

ร่างของชายชุดดำที่เดินมากใกล้กุ่ยหรานมากขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับหมอกสีขาวค่อยๆ ปรากฏออกจากร่าง จากนั้นสายหมอกก็พุ่งเร็วโอบล้อมบริเวณทั้งหมด

"เจ้าคิดว่าจะจัดการข้าได้ง่ายๆ งั้นเหรอ" ในฐานะเป็นผู้วิเศษมาเนิ่นนาน และรากฐานของตัวเขาก็มาจากบิดาที่เป็นผู้วิเศษที่แท้จริง

กุ่ยหรานมีของเล่นมากมาย ระฆังอันหนึ่งลอยออกมาจากใต้แขนเสื้อของกุ่ยหราน เมื่อกุ่ยหรานเขย่ามันออกดอกไม้ปีศาจของเขาก็คลุ้มคลั่งและเติบโตอย่างรวดเร็ว ขนาดมันใหญ่และสูงกว่าตัวกุ่ยหรานเสียอีก กุ่ยหรานอ้าปากและพ่นเลือด ราวกับว่าเขากำลังให้ปุ๋ยบำรุงพวกมันให้เติบโต

กลางดอกไม้สีแดงที่ดูสวยงาม มันเริ่มผลิบาน แต่มันกลับไม่ได้ดูสวยงาม แต่ดูน่าสยดสยองแทน

ราวกับใจกลางดอกไม้ที่ผลิบานคือปาก มันสำรอกคายบางสิ่งออกมา จะว่ามันดูเหมือนมนุษย์ก็ใช่ ไม่เหมือนมนุษย์ก็ใช่ ร่างมันสูงเพียงครึ่งหนึ่งของมนุษย์เต็มวัยหลังค่อมโก่ง ผอมแห้ง ดวงตากลมโบ๋มีโลหิตไหลซึม ปากอ้า ส่งเสียงฮึกฮักฮึกฮักของลมหายใจแรงอย่างกระหายอยาก แขนสองข้างของพวกมันราวกับเป็นเคียวใบมีด

!ปับ ปับ ปับ

เมื่อพวกมันหลายสิบถูกสำรอกออกมาจากดอกไม้ ระฆังในมือของกุ่ยหราน สั่นระรัว ราวกับว่าเป็นสิ่งที่ใช้ควบคุมพวกมัน เหล่าตัวประหลาดเหล่านี้ เมื่อพวกมันได้ยินเสียงจากระฆัง มันวิ่งเข้าหาชายชุดดำลึกลับอย่างรวดเร็ว

ความรวดเร็วและกระหายของพวกมันอยู่ในระดับน่ากลัว แต่นั้นสำหรับคนธรรมดาหรือนักรบที่ต่ำกว่าสามดาบ

เกรงว่าแต่ละตัวมีความแข็งแกร่งไม่น้อยกว่านักรบสองดาบ

แต่แม้ระดับของพวกมันจะเป็นเพียงนักรบสองดาบ แต่จำนวนที่กุ่ยหรานสร้างมันออกมาได้นั้นอยู่ในระดับน่าหวาดกลัว และดูราวกับว่าพวกมันถือกำเนิดได้ไม่มีหมด เกรงว่าแม้แต่นักรบห้าดาบอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ แต่เขาต้องถึงกับความตายแน่นอน หากพวกมันกลายเป็นสิบ เป็นร้อย เป็นพัน

!เปรี๊ยบ เปรี๊ยบ

ร่างของชายชุดดำราวกับเทพอัสนี ดวงตาของเขามีแสงสว่างจ้า ตัวเขาและไอหมอกสีขาวราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน เขาพุ่งผ่านเหล่าตัวประหลาดในพริบตา ทำร่างของพวกมันเหล่าตัวประหลาดครึ่งร้อยมอดไหม้ในพริบตา

"เร็วมาก" กุ่ยหรานพูดอย่างตกใจ ก่อนในพริบตาคอของเขาจะถูกตัดขาด ร่างชายชุดดำพุ่งมาหาเขาเป็นเส้นแสงด้วยความเร็วสูงมาก มันไม่ควรเป็นทักษะของผู้วิเศษเพียงอย่างเดียว

ศีรษะของกุ่ยหรานตกลงสู่พื้น พร้อมตาที่ยังไม่หลับ ปากของกุ่ยหรานยังสั่นระริกด้วยความไม่พอใจ

ชายชุดดำที่หันหลังให้กุ่ยหรานหัวเราะ พร้อมสองมือหมุนควงดาบคู่อย่างชำนาญ ก่อนจะพูดอย่างไม่ไยดี "เจ้าไม่ตายง่ายๆ แบบนี้หลอก แสดงความสามารถของอมนุษย์ของเจ้าให้ข้าเห็น ไม่งั้นการฆ่าเจ้ามันจะไม่สนุกสำหรับข้าเลยแม้แต่น้อย"

ใบหน้าของกุ่ยหราน ศีรษะที่ตกอยู่ที่พื้นแปรเปลี่ยนจากนิ่งเฉยและตกตะลึงเป็นโกรธแค้น ความบ้าคลั่งเกาะกินจิตใจของตัวเขา แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังแฝงไว้ด้วยความหวาดกลัว

กุ่ยหรานรับรู้ว่าชายผู้นี้ไม่ได้เป็นแค่ผู้วิเศษ แต่เขายังมีศักยภาพของนักรบด้วย และนั่นคือปัญหา

ในตอนแรกกุ่ยหรานตั้งใจจะใช้เหล่าตัวประหลาดของตัวเอง เพื่อหยั่งเชิงความสามารถและพลังวิเศษของฝั่งตรงข้าม ว่ามีลักษณะเช่นไร แต่พอเริ่มลงมือ กุ่ยหรานก็รู้ได้ทันทีว่ามีความห่างชั้นมาก เขาอยากจะหนีไปจากที่นี่มาก แต่ก็รู้ว่าหากไม่สามารถทำให้ชายคนนี้หลีกหนีหรือบาดเจ็บสาหัสได้ ตัวเขาไม่มีวันออกจากสายหมอกสีขาวที่ชายคนนี้สร้างขึ้นได้แน่

และนั้นก็ทำให้กุ่ยหรานจำต้องใช้ทุกสิ่งที่ตัวเองมีเพื่อการต่อสู้

นอกจากนั้นกุ่ยหรานยังหวังให้ใครมาช่วยเขาโดยเร็วที่สุด แต่ผ่านการปะทะไปหลายสิบอึดใจ แต่ไม่มีสัญญาณใดๆ ที่นักบวชเลือดต้าเจิงปรากฏตัว กุ่ยหรานก็รับรู้ได้ทันทีว่าตัวเขาถูกผนึกด้วยพลังวิเศษหรือสมบัติวิเศษบางอย่างของชายลึกลับ

!!!พรวด พรวด

จากร่างที่ไร้ศีรษะของกุ่ยหราน มีบางสิ่งบางอย่างงอกออกมาราวคลื่นโถม มันบิดเบี้ยวและก่อรูป เป็นสิ่งที่ยากจะแยกแยะว่ามันคือตัวอะไร ร่างคล้ายลิงที่มีแต่หนังไร้ขน แขนมันยาวกว่าลิงธรรมดาเท่าตัว เพราะมีสามข้อต่อ นิ้วของมันทั้งหมดเล็บยาวมีสีดำและดูคมราวกับมีด ไอ้ลิงไร้ขนตัวนี้มันมีศีรษะบิดหมุนกลับด้าน

เมื่อมันอ้าปากและแลบลิ้น ลิ้นของมันยืดยาวเร็ว ลิ้นมันยืดได้ราวกับลิ้นนั้นเป็นหนอนยักษ์ที่ยืดยาวได้อย่างอิสระ ลิ้นยาวมันไปร้อยรัดศีรษะของกุ่ยหรานขึ้นมา และเริ่มการเชื่อมติดกัน เส้นรยางค์ที่น่าขนลุกถักทอลิ้นและคอของกุ่ยหรานเชื่อมกัน

พอลิ้นและศีรษะของกุ่ยหรานเชื่อมต่อกันสำเร็จ ทั่วทั้งลิ้นใหญ่ของลิงยักษ์สีเนื้อขาวซีด ดวงตานับไม่ถ้วนก็ปรากฏ

ชายชุดดำมอง ก่อนจะพูดจาบางอย่างด้วยน้ำเสียงที่เย้ยหยันต่ออมนุษย์กุ่ยหราน

"เป็นจริงอย่างที่ได้ยินมา อมนุษย์นั้นมักมีร่างแท้จริงที่น่าสะอิดสะเอียน เพื่อมีชีวิตอมตะ แต่เจ้าได้รับร่างกายแบบนี้มา เจ้ายอมรับมันได้เหรอ"

"!มันไม่ใช่เรื่องของเจ้า" กุ่ยหรานแผดเสียงพร้อมร่างลิงยักษ์กลับหัวของตัวเองพุ่งเข้าหาชายชุดดำลึกลับ

กุ่ยหรานละทิ้งการต่อสู้ด้วยสติปัญญาอย่างผู้วิเศษ แต่เขาเลือกที่จะใช้ความบ้าคลั่งและกำลังของอมนุษย์ของเข้าต่อสู้ เป็นที่รู้กัน ข้อดีที่สุดของอมนุษย์คือความเป็นอมตะ

!ฟับ

ชายลึกลับตัดแขนของกุ่ยหรานในร่างลิงยักษ์ กุ่ยหรานหัวเราะและแผดเสียงว่า "ไอ้โง่ข้าไม่มีวันตาย ข้าเป็นอมตะ ฮะฮาฮ่า"

มือของลิงยักษ์ประหลาดในข้างที่ไม่ถูกตัดมันทุบพื้นทำลายอย่างบ้าคลั่ง ทำแผ่นดินรอบตัวกุ่ยหรานแตกร้าวระเบิดเป็นหลุมลึกต่อเนื่อง แต่น่าเสียดายที่การกระทำนี้แทบจะไม่ทำอันตรายชายชุดดำลึกลับเลย ร่างเขาเป็นสายหมอกคล้ายลอยผ่านร่างกุ่ยหรานไปมาอย่างสบายๆ แม้ความจริงการลงมือของกุ่ยหรานจะเร็วและรุนแรงมากก็ตาม