ดาวโหลด Ebook ได้ที่เว็บ MEB นะคะ
“เลี้ยงข้าวผมละกัน” ชายหนุ่มสรุปสั้น ๆ ง่าย ๆ
“ที่บ้านไม่มีข้าวกินหรือไง ถึงต้องถ่อมาให้ฉันเลี้ยงถึงที่นี่” เธอถามกลับอย่างไม่พอใจ นอกจากจะเสียเวลามายืนตากแดดคุยกับเขาแล้วยังต้องเสียเวลาพาไปเลี้ยงข้าวอีกเหรอ ไหนว่ามีเงินเยอะซื้อกินเองไม่เป็หรือไง
“มี แต่อยากให้คุณเลี้ยง จบปะ” ธนภูมิลอยหน้าลอยตาพูดด้วยท่าทางที่คิดว่ากวนสุด ๆ
“พรุ่งนี้ละกัน” ธิษณามดีตอบรับหวังจะให้เื่มันจบ ๆ ไป บอกตัวเองเลยว่าต่อไปนี้ อย่าคิดใช้งานหมอนี่อีกเด็ดขาด
“วันนี้ เที่ยงนี้ด้วย” ธนภูมิต่อรองแกมบังคับกลาย ๆ ก่อนจะยิ้มและพยักหน้าอย่างท้าทายเมื่อเห็นธิษณามดีทำหน้าดุและยืนบ่นงึมงำ
“คุณนี่มัน...ก็ได้ ตอนเที่ยงคุณมารอฉันที่หน้าโรงเรียนละกัน” ด้วยเหตุผลเดิมคืออยากจะให้เื่มันจบ ๆ ไป ธิษณามดีจึงยอมชายหนุ่มอีกครั้ง และคิดว่าครั้งนี้คงไม่มีอะไรอีก ทว่า...
“ไม่ละ ผมี้เีขี่รถกลับไปกลับมาขอเข้าไปรอข้างในได้ไหม ร้อนจะละลายอยู่แล้วเนี่ย” ชายหนุ่มบ่นพลางเงยหน้าหยีตามองพระอาทิตย์ที่ส่องแสงพลางปาดเหงื่อที่เริ่มไหล่มาที่ขมับ แม้เขาจะยกหมวกกันน็อคบังแดดเป็ระยะ ๆ ก็ตาม
“ฉันจะทำงาน”
“ผมก็ขอเข้าไปนั่งรอเฉย ๆ ไม่กวนหรอก เห็นผมเป็เด็กหรือไง เปิดประตูเร็ว ๆ ร้อน” ไม่เพียงแค่เร่ง ชายหนุ่มยังเดินกลับไปที่รถสตาร์ทเครื่องขยับมันมารอวิ่งเข้าไปจอดด้านในทันที
“ไอ้ผู้ชายบ้า” ธิษณามดีด่าอย่างไม่รู้จะพูดอะไรดีกับความหน้าด้านหน้ามึนของผู้ชายคนนี้ แต่ก็ยอมเปิดประตูให้เขาเคลื่อนรถเข้าไปจอดภายในโรงจอดรถของโรงเรียน แล้วปิดประตูจะเดินกลับเข้าไปทำงานต่อ
“จะไปไหน รอผมด้วยสิ” ธนภูมิที่ล็อกรถเสร็จรีบะโถามพร้อมกับวิ่งตาม
“คุณจะตามมาทำไม ฉันจะไปทำงาน อยากรออยู่ส่วนไหนของโรงเรียนก็นั่งรอนอนรอไปสิ แต่ห้ามไปรบกวนครูและเด็ก ๆ พอ” สั่งเสร็จธิษณามดีที่คิดว่าคนที่ตัวเองบอกจะเข้าใจจึงเปิดประตูจะเดินเข้าห้องพักครู เพื่อไปยังห้องตัวเองที่อยู่ภายในนั้น แต่เขากลับเดินตามเธอต้อย ๆ
“ผมขอเข้าไปในห้องทำงานคุณได้ไหม ขืนรออยู่ข้างนอก ครูคนอื่นและเด็ก ๆ ผ่านมาเห็นคงมองผมด้วยสายตาแปลก ๆ เผลอ ๆ พานจะกลัวด้วย” ธนภูมิยกเหตุผลขึ้นมาอ้าง และมันก็มีน้ำหนักมากพอที่จะทำให้หญิงสาวหันกลับมามอง
“ก็ได้ ๆ คุณนี่มันลื่นไปได้ตลอด” ถึงจะบ่นแต่สุดท้ายธิษณามดีก็หาเหตุผลมาหักล้างสิ่งที่ธนภูมิพูดไม่ได้ เพราะไม่มีครูคนไหนรู้ว่าจะมีคนแปลกหน้าเข้ามาในโรงเรียน ถ้ามาเจอคงจะสงสัยและใไม่น้อย ว่าใครปล่อยผู้ชายหน้าตาดีแต่ปากเสียคนนี้เข้ามา “นั่งรอที่โซฟาละกัน การงานไม่มีหรือไง ถึงได้มีเวลามาตามทวงบุญคุณคนนั้นคนนี้ยังกับพวกทวงหนี้โหด” ธิษณามดียังบ่นไม่เลิก
“มี แต่วันนี้ลาหยุดเพื่อมาหาคุณเป็พิเศษเลยนะ” ธนภูมิที่ไม่ได้ยี่หระกับการโดนบ่นทิ้งตัวลงบนโซฟาแล้วนั่งกางแขนกางขาด้วยท่าทีสบายใจ
“ลางานมาทวงหนี้บุญคุณกับฉันเนี่ยนะ คิดได้ยังไง” ธิษณามดีพูดเหน็บ
“ถ้าไม่ใช่ผมคนนี้ไม่มีทางคิดได้หรอก”
เมื่อเห็นท่าทีไม่ได้รู้ร้อนรู้หนาวหรือสะดุ้งะเืเวลาโดนเหน็บโดนด่า ธิษณามดีก็รู้เลยว่าเสียเวลาเปล่าจึงเลิกพูด แล้วก้มหน้าก้มตาทำงาน แต่ก็ไม่ลืมที่จะโทรบอกแม่บ้านให้ยกน้ำมาเสิร์ฟแขกที่ไม่ได้รับเชิญ
4K
