ถ้าหลานร่าน หลานขอโทษ
ตอน ทดสอบความอดทนครูสอนดนตรี
เช้าวันหยุดที่สดใสในคฤหาสน์หรูหรา แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องอาหารใหญ่ คุณหญิงศศิประภาในชุดผ้าไหมสีเขียวมรกตที่ดูสง่างามนั่งอยู่หัวโต๊ะ คุณท่านพิพัฒน์สามีของเธอก็ยิ้มอย่างใจดีอยู่ตรงข้าม
คุณหนูน้ำฟ้าในชุดเดรสผ้าไหมสีครีมงดงาม หรูหราแต่เรียบร้อย แขนเสื้อยาวกรอมข้อมือ ปกเสื้อตั้งขึ้นเล็กน้อย สวมสร้อยไข่มุกเม็ดงามที่ลำคอ และกำไลข้อมือไข่มุกเข้าชุด รองเท้าส้นสูงสีครีมขับให้เรียวขาดูเพรียวสวย เธอนั่งอยู่ระหว่างคุณตาและคุณยาย
"น้ำฟ้า วันนี้ต้องเรียนไวโอลีนแล้วใช่ไหม" คุณหญิงยาย เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบๆ แต่แฝงความคาดหวัง
น้ำฟ้าพยักหน้าเล็กน้อย "ค่ะคุณยาย"
เธอรู้สึกเบื่อกับการที่ต้องเรียนทุกอย่างตามที่คุณยายกำหนด แม้จะเป็วันหยุดที่เหลือเพียงวันเดียวในสัปดาห์ คุณหญิงยาย้าให้หลานสาวเก่งทุกด้าน ทั้งกีฬา วิชาการ และดนตรี การเข้มงวดและหวังผลสูงของคุณยายนั้นไม่ต่างจากการเลี้ยงดูลูกสาวแท้ๆ ซึ่งเป็สาเหตุหนึ่งที่ทำให้ลูกสาวแท้ๆ ของคุณหญิงยายตัดสินใจหนีออกจากบ้านไปแต่งงานกับชาวต่างชาติ
"ตั้งใจเรียนนะ งานราตรีการกุศลเดือนหน้ายายจะให้หนูขึ้นโชว์บนเวที" คุณหญิงยายกล่าวต่อ
"อ้อ! แล้วเมื่อวานที่ยิมนาสติกเป็ยังไงบ้างจ๊ะ ท่าหกคะเมนตีลังกากลับหลังน่ะ ทำได้ดีขึ้นแล้วใช่ไหม"
"ดีขึ้นแล้วค่ะคุณยาย" น้ำฟ้าตอบพยายามยิ้มให้สดใส
คุณท่านตา ส่งกาแฟคาปูชิโน่ร้อนมาให้คุณหญิงยายพลางหันมายิ้มอย่างใจดีให้หลานสาว "ครูคนใหม่น่ะ เขาเก่งมากนะ ตาเลือกมาอย่างดีเลยจ้ะ"
"ครูคนใหม่ ว่าแต่เขาเป็ใครคะคุณตา" น้ำฟ้าถามอย่างไม่ใส่ใจมากนัก
คุณท่านตายิ้มกว้าง "เป็ครูผู้ชายจ้ะ ครูชาวต่างชาติเลยนะ"
ทันทีที่ได้ยินคำว่า ครูผู้ชาย และชาวต่างชาติ ความเบื่อหน่ายของน้ำฟ้าก็หายไปเป็ปลิดทิ้ง หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล
หลังมื้ออาหารไม่นานนัก ประตูห้องซ้อมดนตรีก็ถูกเคาะเบาๆ คุณป้าแม่บ้านเปิดประตูนำครูสอนไวโอลีนคนใหม่เข้ามา ห้องดนตรีแห่งนี้กว้างขวางและโอ่อ่า ผนังบุด้วยไม้เนื้อดีเพื่อเก็บเสียง
กลางห้องมีแกรนด์เปียโนสีดำขลับตั้งสง่าอยู่ มีเครื่องดนตรีหลากหลายชนิดแขวนประดับอยู่ตามผนัง แสงแดดยามสายส่องลอดหน้าต่างเข้ามาต้องฝุ่นผงเล็กๆ ที่ลอยวนในอากาศ ทำให้บรรยากาศดูอบอุ่นและเงียบสงบ
น้ำฟ้าเงยหน้าขึ้นมองครูคนใหม่ ชายหนุ่มผู้นั้นมีรูปร่างผอมสูงสง่า ใบหน้าคมคาย ผมสีบลอนด์ทอง ดวงตาสีฟ้าใสราวกับท้องฟ้าไร้เมฆ เขาคือครูสอนไวโอลีนที่คุณท่านตาคัดสรรมาอย่างดี
"สวัสดีค่ะคุณหนูน้ำฟ้า นี่คือคุณลีโอ ครูสอนไวโอลีนคนใหม่ค่ะ" คุณป้าแม่บ้านแนะนำด้วยรอยยิ้ม
"สวัสดีค่ะคุณลีโอ" น้ำฟ้ากล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงสุภาพ ใจของเธอเต้นระรัวอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อนเมื่อได้เห็นหน้าครูสอนคนใหม่
คุณลีโอยิ้มให้เธออย่างเป็มิตร "สวัสดีครับคุณหนูน้ำฟ้า ยินดีที่ได้รู้จักครับ" เสียงของเขาฟังดูนุ่มนวลและน่าฟัง
หลังจากป้าแม่บ้านออกไปคุณลีโอก็หยิบไวโอลีนขึ้นมาถืออย่างสง่างาม น้ำฟ้าเองก็หยิบไวโอลีนของตนขึ้นมาถือบ้าง เธอเชิดอกตั้งหน้า ยืนอยู่ตรงข้ามคุณครูในท่าที่พร้อมสำหรับการเรียนรู้
คุณลีโอเริ่มสีคันชักไล่ตัวโน้ตั้แ่โด เร มี อย่างช้าๆ และบรรจง เสียงไวโอลีนก้องกังวานไปทั่วห้อง น้ำฟ้าก็สีคันชักไวโอลีนตามเขาไปทีละตัวโน้ตอย่างตั้งใจ
คุณลีโอชมเป็ภาษาไทยว่า "ดีมากครับ มีพื้นฐานดีมาก"
น้ำฟ้าส่งยิ้มหวานให้เขา เธอรู้สึกถึงความโชคดีที่เกิดมาพร้อมกับความอัจฉริยะ ไม่ว่าจะเรียนอะไรเธอก็สามารถทำความเข้าใจและทำได้โดยง่าย แม้ในบางวิชาที่เธอไม่ได้ตั้งใจเรียนมากนัก เธอก็ยังคงทำผลงานได้ดีเยี่ยม
คุณลีโอยังคงสอนตัวโน้ตต่อไปอย่างใจเย็น น้ำฟ้าตั้งใจเรียนอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่คุณลีโอไม่วางตา ความรู้สึกบางอย่างที่นอกเหนือจากการเรียนรู้ เริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเธอ
น้ำฟ้าเลื่อนคันชักไล่ตัวโน้ตตัวสุดท้ายจบ เสียงไวโอลีนก้องกังวานไปทั่วห้อง เธอเงยหน้าขึ้นมองครูลีโอ "ครูช่วยเล่นเพลงให้หนูฟังซักเพลงได้ไหมคะ"
ครูลีโอยิ้ม "ได้สิครับ อยากฟังเพลงอะไรล่ะ"
"คุณตาบอกว่าครูเก่งมาก แต่หนูไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่า งั้นเล่นเพลงยากที่สุดสำหรับครูได้ไหมคะ" น้ำฟ้าเอ่ยท้าทาย
ครูลีโอหัวเราะเบาๆ "ได้ครับ สบายมาก"
"แต่ต้องปิดตานะคะ" น้ำฟ้าเงยหน้าสบตาครูอย่างไม่ลดละ ดวงตาของเธอเป็ประกายท้าทาย
"ก็ยังสบายมากครับ" ครูลีโอตอบอย่างอวดดี แต่แววตาของเขาก็ฉายแววเก่งกาจและมีดีจริงๆ
ฮิ! น้ำฟ้ายิ้มก่อนจะถอดเสื้อชั้นในลูกไม้สีขาวออกมาจากทางคอเดรสอย่างรวดเร็ว ทำเอาครูลีโออึ้ง ตาขาวค้างโตเท่าไข่เป็ด
น้ำฟ้าเดินมายืนบนโซฟาด้านหลังครูลีโอ เพราะเขาตัวสูงมาก จากนั้นเธอก็ใช้เสื้อชั้นในลายลูกไม้สีขาวปิดตาครูลีโอ แล้วมัดสายชั้นในมาทางท้ายทอย รัดจนแน่น เขาไม่สามารถมองเห็นอะไรได้เลย เมื่อมั่นใจว่าเรียบร้อยแล้ว เธอก็กระโจนกลับมายืนตรงหน้าเขา
"เริ่มได้เลยค่ะ เทพไวโอลีน" น้ำฟ้าเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความท้าทายและเ้าเล่ห์
ครูลีโอไม่พูดพร่ำทำเพลง เขายกไวโอลีนขึ้นบรรเลงเพลงคลาสสิกยุค 80 ได้อย่างเหลือเชื่อ แม้จะถูกเสื้อชั้นในของน้ำฟ้าปิดตาไว้ เขายังผิวปากประกอบเพลงและโยกตัวไปมาอย่างพลิ้วไหวราวกับกิ่งไม้ที่อ่อนเอนตามสายลม
เสียงเพลงบรรเลงอย่างต่อเนื่องคล้ายสายน้ำที่ไหลหลั่ง ทุกตัวโน้ตฉ่ำเย็นและปลอบประโลมใจ
จู่ๆ คุณหนูน้ำฟ้าก็ค่อยๆ คุกเข่าลงตรงหน้าครูลีโอ มือเรียวเล็กของเธอเลื่อนลงไปรูดซิปกางเกงของเขาอย่างเงียบเชียบ แล้วล้วงแท่งเอ็นที่ยังคงอ่อนตัวอยู่เล็กน้อยของเขาออกมาบีบกำเบาๆ
"โอย! ๆ อะไรกันนี่ครับ!" ครูลีโอร้องอุทานด้วยความใ เขาถอยเอวดิ้นหนีเล็กน้อย มือยังคงสีคันชักไวโอลีนอย่างไม่หยุดยั้ง
"มีสมาธิสิคะ เล่นเพลงต่อไป ไหนว่าทำได้สบายมาก" น้ำฟ้าเอ่ยราวกับว่าเธอเป็ครูสอนเสียเอง "บทเรียนวันนี้คือต้องนิ่งค่ะ อย่าหวั่นไหวกับสิ่งเร้า"
ครูลีโอพยักหน้าเล็กน้อย แล้วเล่นเพลงต่อด้วยโน้ตสูง เสียงไวโอลีนบรรเลงอย่างช้าและยืดยาว ทุกตัวโน้ตเต็มไปด้วยความไพเราะ
หมับ! ๆ น้ำฟ้ากำขยำแท่งเอ็นที่อ่อนตัวนั้นด้วยสองมือราวกับเด็กกำลังเล่นปั้นดินเหนียว แท่งเอ็นของครูลีโอเริ่มแข็งพองขึ้นเรื่อยๆ มันพองใหญ่โตจนมือน้อยของน้ำฟ้ากำไม่รอบ
"โห เล็กกว่าครูอลันแต่ยาวกว่าอีกแน่ะ" น้ำฟ้าพึมพำเบาๆ แล้วเริ่มกำรูดแท่งเอ็นยาวด้วยสองมือ ส่วบ! ๆ ๆ แท่งเอ็นลำร้อนขาวปลั่งเริ่มแดงเถือกั้แ่ปลายยันโคน
ครูฝรั่งเสียวจนขาสั่น เนื้อตัวก็สั่นเทาไปหมด ใบหน้าหล่อเหลาของเขาแดงก่ำ เหงื่อผุดพรายตามไรผม
แผล๊บ! ๆ ๆ น้ำฟ้าแลบลิ้นเลียวนๆ รอบหัวดอกเห็ดทรัฟเฟิลแดงฉานอย่างไม่ลดละ
โอ้ววว! จีซัสสสส!
ครูลีโอร้องลั่นด้วยความเสียวแก่นกาย เขาทนไม่ไหว ทำคันชักบาดสายไวโอลีนขาดผึง เสียงไวโอลีนขาดสะบั้นลงอย่างกะทันหัน ไม้สีก็หลุดมือลงมากองบนพื้น
จุ๊บ! ๆ ๆ น้ำฟ้าไม่สนใจ เธออ้าปากครอบดูดส่วนหัวของครูจนแก้มตอบ แล้วยังเอียงหน้าหมุนไปมารอบทั้งที่แท่งลำยังคาอยู่ในปาก
โอ้ว! ซี๊ด! โอ้วมายก๊อตตต!
ครูลีโอร้องลั่นห้อง ปากสั่น น้ำลายหกรดหัวเด็กสาว ั้แ่เกิดมาจนโตเขาไม่เคยโดนผู้หญิงคนไหนดูดแท่งเอ็นแล้วเอียงหน้าหมุนไปหมุนมาขณะที่แท่งเอ็นยังคาในปากเลย หรือนี่จะเป็บทเรียนใหม่สำหรับคุณครูของคุณหนู
455
