ต้วนชางส่ายหน้าอย่างเอือมระอา เขาพยายามเขย่าบ่าของ ไป๋ฉางชิง แต่ฝ่ายนั้นกลับไม่ขยับตัวเลยสักนิด
“เสี่ยวไป๋! เสี่ยวไป๋! ปกติไม่เมาง่ายอย่างนี้นี่ แย่จริง เจ้าหลับแบบนี้คิดจะให้ข้าช่วยอุ้มเข้านอนหรือไร?”
ต้วนชางยกขวดสุราขึ้นดู พวกเขากินหมดไปสี่ขวดพอดี ยังเหลืออีกไหที่ซ่อนเอาไว้ แต่ในเมื่อไป๋ฉางชิงหลับไปแล้วก็คงต้องหยุดดื่มเพียงแค่นี้ พ่อบ้านใหญ่ที่เริ่มเมา แข็งใจประคองร่างของไป๋ฉางชิงไปนอนยังห้องของบุตรสาว
“ข้าเองก็ไม่ไหวแล้ว เจอกันพรุ่งนี้นะเสี่ยวไป๋” พ่อบ้านใหญ่เดินไปปิดประตูบ้านแล้วเดินเซเข้าไปในห้องนอน
เหย้าหลีที่ซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้ลุกขึ้นมาถอนหายใจ “หากข้าไม่อาศัยทีเผลอวางยานอนหลับเสี่ยวไป๋ เห็นทีคงต้องรอจนเช้า”
องครักษ์หญิงของธิดาผู้นำห้าเผ่าตรงไปยังหน้าต่างห้องนอนของต้วนชาง หญิงสาวใช้มีดสั้นค่อยๆ แงะบานหน้าต่างแล้วย่องเข้าไป
ต้วนชางที่นอนอยู่บนเตียง หายใจเบาๆ เปลือกตาปิดสนิท เหย้าหลีเดินเข้าไปใกล้ นางแบมือตรงหน้าของต้วนชางแล้วโบกไปมา
“เอ๋? ข้าไม่ได้วางยานอนหลับท่านสักหน่อย เหตุใดท่านจึงได้หลับ? บ้าจริง! แล้วนี่ข้าจะสอบถามได้อย่างไร?”
พลันต้วนชางก็ลืมตาขึ้น รวบตัวของนางแล้วดึงลงเข้ามาหาตัว
“ข้ายังไม่หลับสักหน่อย”
“เอ๊ะ!” เหย้าหลีพยายามจะขืนตัวเองแต่ไม่ทัน นางถูกเขาพลิกกายลงอยู่ใต้ร่าง กลิ่นสุราจากร่างของเขาคละคลุ้ง
“เจ้าวางยาเขา แต่ไม่ได้วางยาข้า ซ้ำยังแอบเข้ามาจนถึงห้องเช่นนี้ ตกลงเจ้าคิดอันใดอยู่เหย้าหลี?”
“ท่าน ท่านรู้ด้วยหรือว่าเป็นข้า?”
ต้วนชางพยักหน้า “ข้าจำกลิ่นน้ำอบของเจ้าได้ คิดแล้วเชียวว่าเจ้าจะต้องหาทางบุกมาเอาเรื่องข้า”
เหย้าหลีพยายามดิ้นรน ตามแผนนั้นนางจะต้องเข้ามาจับเขามัดเอาไว้แล้วก็เริ่มสอบถาม ทว่าดิ้นเท่าไหร่ก็ไม่อาจจะสู้แรงของบุรุษที่อยู่ข้างบนได้เลย นางตกตะลึงที่พละกำลังของนางไม่อาจจะสู้แรงของพ่อบ้านผู้นี้ ที่ผ่านมานางพอจะรู้ว่าต้วนชางมีวรยุทธ์แต่ไม่คิดว่าเขาจะมีกำลังภายในเหนือกว่านาง
“ที่แท้ ท่านก็ระแวงข้าอยู่แล้ว”
“ใช่ ท่านชาย” ต้วนชางชะงักไปเล็กน้อย เขาพยายามควบคุมตนเองไม่ให้พูดคำต่อไปออกมาแต่ก็เผลอไผล “ท่านชายจีบอกให้ข้าจับตาดูพวกเจ้า”
เหย้าหลีที่กำลังตกใจ พอมองเข้าไปในดวงตาของต้วนชางก็ยิ้ม ดวงตาส่วนสีขาวของเขากลายเป็นสีน้ำตาลแล้ว ยาเปิดใจกำลังออกฤทธิ์ คราวนี้นางคงล้วงความลับได้แน่
“พ่อบ้านต้วน ท่านรู้สึกมึนงงใช่หรือไม่?”
ต้วนชางรู้สึกว่าตนเองคล้ายเริ่มจะเลื่อนลอยนิดๆ เขาจึงพยายามกดร่างของนางเอาไว้ “นี่ข้า ข้าเป็นอันใด?”
“ท่านกำลังจะเล่าให้ข้าฟังว่าในวังจีแห่งนี้มีที่ซ่อนของมีค่าอยู่ที่ใดบ้าง?”
พ่อบ้านชะงักไปครู่หนึ่ง “ที่ซ่อนของมีค่า”
“เจ้าคิดจะมาขโมยเงินทองในวังจีหรือ?”
“ไม่ใช่ ข้าต้องการไข่มุกสวรรค์”
“ไข่มุกสวรรค์ ไม่ได้อยู่รวมกับของมีค่าที่เรือนหยาดน้ำค้าง”
เหย้าหลีดวงตาเบิกโพลง “แล้วมันซ่อนอยู่ที่ใด?”
ต้วนชางที่รู้สึกล่องลอย ตอบออกมาอย่างควบคุมตนเองไม่ได้ “อยู่ในเรือนนอนของนายท่าน”
“ตรงไหน?”
“ตรง....” ชายหนุ่มที่ต่อสู้กับฤทธิ์ของยาอยู่นาน คล้ายจะใช้พลังภายในทำให้ตนเองเริ่มควบคุมตนเองได้บ้าง “ตรงห้องนอนของของนายท่าน”
“หือ? ซ่อนเอาไว้ตำแหน่งใด?”
“ซ่อน...ซ่อนเอาไว้....”
เหย้าหลีมองเห็นดวงตาของต้วนชางที่ค่อยๆ เปลี่ยนจากสีน้ำตาลเป็นสีขาวก็ตกใจ นางพยายามย้ำถามอีกครั้ง “ไข่มุกสวรรค์ถูกซ่อนเอาไว้ที่ใด?”
“ที่....” ต้วนชางยังไม่ได้ตอบ พลันเขาก็เริ่มควบคุมร่างกายตนเองได้
เหย้าหลีที่พยายามดิ้นสุดความสามารถแต่ก็ยังไม่อาจหนีจากสองมือแข็งแรงของต้วนชางที่จับแขนเธอเอาไว้
“เจ้า เจ้าใช้ยาใดกับข้า?” เขากดเสียงต่ำ ดวงตาเต็มไปด้วยความแค้นเคือง สองตาของเขาจ้องลึกลงในในดวงตาของนาง
เหย้าหลีส่ายหน้า เม้มปากแน่น
“หากเจ้าไม่ตอบ ข้าจะ...” ต้วนชางมองดูหญิงสาวตรงหน้า เขานึกไม่ออกว่าจะทารุณนางอย่างไรดี? เขาไม่อยากทำร้ายนางแต่จำต้องปกป้องเจ้านายของตน
“ปล่อยข้า! ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้!” แววตาของหญิงสาวแข็งกร้าว
“ปล่อยเจ้าไปไม่ได้ เจ้ารู้ความลับนั่นแล้ว หากนายท่านรู้เข้า เจ้าจะถูกโบยจนตายรู้หรือไม่?”
“ข้าไม่กลัว! ปล่อยข้า!”
“เหย้าหลี เจ้ามาหลอกเอาความลับจากข้า ข้าจะปล่อยเจ้าไปอย่างนี้ไม่ได้” ต้วนชางเสียงแข็ง เขาใช้ร่างกดทับนางเอาไว้แล้วสกัดจุดเอาไว้ไม่ให้นางเคลื่อนไหว “ข้าจะต้องทำให้เจ้าเก็บเรื่องนี้ไว้”
หญิงสาวที่ไม่อาจกระดิกตัวได้นอนหงายอยู่บนเตียง ต้วนชางลงไปที่มุมห้องเปิดหีบหยิบเอาขวดยาขวดหนึ่งออกมา
“พ่อบ้านต้วน ท่านคิดจะทำสิ่งใด?”
“ทำให้เจ้าต้องอยู่กับข้าน่ะสิ” ต้วนชางที่ยังมีอาการเมาสุราและฤทธิ์ยาที่นางใส่ลงไปในสุราตกค้างอยู่ ทำให้เขาคล้ายจะมึนงงอยู่บ้างขณะ
“นั่นมันยาอะไร?”
“ผงนิทรา ก็แค่อยากให้เจ้าหลับไปก็เท่านั้น ข้าเองก็จะไม่ไหวอยู่แล้ว”
“เจ้า เจ้ามันคนสารเลว!”
ชายหนุ่มหันไปหยิบเอาผ้าเช็ดหน้ามาขยี้ผงนิทราใส่ จากนั้นก็โปะไปที่จมูกของนาง “พอได้แล้ว พรุ่งนี้เราค่อยตกลงกัน”
เหย้าหลีคอพับหลับไปในทันที ส่วนต้วนชางเองก็ขยับขึ้นไปบนเตียง นอนเคียงข้างกับเหย้าหลี
เช้าวันต่อมา เสี่ยวซวงน้อยตื่นขึ้นไม่เห็นมารดากำมะลอนอนอยู่ข้างๆ ก็โวยวายใหญ่โตให้หยวนจู้พานางออกไปตามหาเหย้าหลี
“ท่านอาหยวน พาข้าไปตามหาท่านแม่ด้วยเถิดเจ้าค่ะ ท่านแม่ข้าหายไปเช่นนี้ ข้าเป็นห่วง” สีหน้าของเด็กหญิงวิตกกังวลอย่างมาก
หยวนจู้เองก็ประหลาดใจ ทุกคราที่เหย้าหลีออกไปปฏิบัติภารกิจ นางมักจะกลับมาก่อนเช้าทุกครั้ง แต่ครานี้นางกลับหายไปจนฟ้าสาง
“เราจะไปเริ่มต้นหาจากที่ไหนดี?” หยวนจู้คล้ายจะรำพึงกับตนเอง
“เมื่อคืนท่านแม่บอกท่านอาหยวนหรือไม่เจ้าคะว่าจะไปไหน?”
หยวนจู้ขมวดคิ้ว นางนึกไม่ออกว่าจะบอกกับเด็กหญิงอย่างไร? แต่นางสังหรณ์ใจว่าภารกิจของเหย้าหลีอาจจะล้มเหลวและถูกพ่อบ้านต้วนจับได้ หากเป็นเช่นนั้น เหย้าหลีอาจจะถูกบิดาของเสี่ยวซวงน้อยจับไปขังเอาไว้รอการลงโทษ
“คือ.....คือว่า...”
“ไปที่ไหนหรือเจ้าคะ?” เด็กหญิงเอียงคอถาม “เป็นที่ที่บอกไม่ได้หรือเจ้าคะ?”
หยวนจู้ยิ้มเจื่อน “จะว่าอย่างนั้นก็ได้”
เด็กหญิงขมวดคิ้ว “ท่านอาหยวนต้องรีบบอกข้านะเจ้าคะ เผื่อท่านแม่มีอันตราย เราจะได้ช่วยเหลือทัน”
สาวใช้เรือนฮูหยินน้อยจึงพยักหน้า “อืม...ถ้าอย่างนั้น เราไปดูที่เรือนเจ้าก่อนดีไหม? ไม่แน่ว่าท่านแม่เจ้าอาจจะไปหาท่านพ่อ”
สตรีสองวัยจูงมือกันเดินรีบร้อนไปยังเรือนพ่อบ้านใหญ่ด้านหลังจวนด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ระหว่างทางเจอบ่าวรับใช้ทั้งสองก็สอบถามถึงต้วนชาง
“แม่นางหยวน เมื่อเช้าเจ้าก็ไปเข้าแถวรายงานตัวไม่ใช่หรือ?”
“ก็ไปน่ะสิ แต่ไม่เห็นพ่อบ้านต้วน ข้าก็ลืมถามคนอื่นๆ ไป”
“อ้าว! เจ้าไม่รู้หรือว่าวันนี้ท่านพ่อบ้านก็ลางานอีกหนึ่งวัน ได้ยินว่าเมื่อคืนดื่มสุรากับผู้ช่วยไป๋ ป่านนี้ก็คงจะนอนหลับพักผ่อนอยู่ที่เรือนนั่นล่ะ”
******************
ไรเตอร์แนะนำ อีบุ๊กเซ็ท
https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NzoiNDQ1ODg3MCI7czo3OiJib29rX2lkIjtzOjY6IjE3OTAxNyI7fQ
3.87M
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
