จางเหวินเซียวถึงกับตัวนิ่งค้างที่เห็นว่า ฮูหยินจางซีผิงได้นั่งคอยตนเองอยู่ที่เรือนแห่งนี้ ใบหน้าของฮูหยินจางซีผิงที่จางเหวินเซียวได้เห็น ก็ช่างน่ากลัวอยู่ไม่น้อยเ้าตัวจึงรีบเดินเข้าไปหาทันที แต่ดูเหมือนว่า จางเหวินเซียวจะยังไม่ทันได้เดินเข้าไปใกล้ฮูหยินจางเสียด้วยซ้ำ ก็ได้มีเสียงพูดของฮูหยินจางที่ดังขึ้นมาเสียก่อน
"เหวินเซียว เ้าจำที่เคยสัญญากับแม่ได้หรือไม่ รู้ไหมว่าแม่เป็ห่วงเ้ามากแค่ไหน" ฮูหยินจางพูดด้วยเสียงที่เรียบเฉยและจริงจัง จนจางเหวินเซียวนึกกลัวอยู่ไม่น้อย
"จำได้ขอรับท่านแม่ แต่ลูกไม่ได้ไปก่อเื่อะไรที่ไม่ดีเลยนะขอรับ"
จางซีผิงมองไปที่ใบหน้าของบุตรชายด้วยความเป็ห่วง และค่อยจับสังเกตดูด้วยว่าที่จางเหวินเซียวได้พูดออกมานั้นจริงหรือไม่ เมื่อจางเหวินเซียวเห็นว่าฮูหยินจางไม่ได้พูดอะไรออกมา เ้าตัวจึงรีบเดินเข้าไปกอดร่างของจางซีผิงเอาไว้ และรีบบอกถึงเหตุผลที่ตนเองกลับมาที่จวนในเวลานี้
"ท่านแม่ขอรับ ที่ลูกกลับจวนในเวลานี้เพราะลูกได้เข้าไปช่วยคนเอาไว้ขอรับ จึงทำให้ลูกกลับเข้าจวนช้า ท่านแม่อย่าได้โกรธลูกเลยนะขอรับ" จางเหวินเซียวบอกเหตุผลออกไป ว่าทำไมตนเองถึงได้กลับจวนในเวลาเช่นนี้ แต่ดูเหมือนว่าคำพูดที่จางเหวินเซียวได้พูดออกไป จะทำให้จางซีผิงใอยู่ไม่น้อย นางมองใบหน้าของจางเหวินเซียวด้วยความเป็ห่วง ภายในใจของนางได้เพียงแต่คิดว่า ถ้าเกิดจางเหวินเซียวได้รับอันตรายขึ้นมาอีกครั้งจะทำเช่นไร
"ดีแล้ว ที่อาเซียวของแม่ได้ช่วยคนผู้นั้นเอาไว้" ฮูหยินจางพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม แล้วมองไปที่ใบหน้าของบุตรชายอีกครั้ง
"ขอรับท่านแม่ แล้วแบบนี้ท่านแม่ก็จะไม่ทำโทษลูกใช่หรือไม่ขอรับ" จางเหวินเซียวพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม แล้วมองไปที่ฮูหยินจางเพื่อสื่อความหมายอย่างที่ได้พูดออกไป แต่ดูเหมือนว่ารอยยิ้มที่จางเหวินเซียวมีอยู่จะต้องหมดลง เมื่อเ้าตัวได้ยินคำพูดของฮูหยินจางที่ได้พูดออกมา
"อย่างไรเสีย แม่ก็ต้องทำโทษเ้าอยู่ดีเหวินเซียว" จางซีผิงพูดจบนางก็เดินออกไปจากเรือนของจางเหวินเซียวไปทันทีถึงจะมีเสียงเรียกของบุตรชายตามมาให้ได้ยินก็ตาม
"ท่านแม่ขอรับ......"
หลายวันแล้วที่จางเหวินเซียวไม่ได้ออกไปที่นอกจวนอีก มันทำให้เ้าตัวรู้สึกเบื่ออยู่ไม่น้อยจึงได้แต่เดินไปเดินมาอยู่ภายในเรือน เสี่ยวจินที่เห็นคุณชายของตนเองเป็เช่นนี้ก็ได้แต่มองดูเท่านั้น
"เสี่ยวจินข้าเบื่อ ข้าอยากออกไปเที่ยวที่นอกจวน" พูดจบจางเหวินเซียวจึงเดินไปนั่งที่โต๊ะทันที ก่อนที่เ้าตัวจะหยิบแก้วชาขึ้นมาดื่มแล้ววางลงไป เสี่ยวจินได้แต่งงกับท่าทางของคุณชายตนเอง เพราะในแก้วชาใบนั้นมันไม่มีน้ำชาเลยแม้แต่น้อย เสียวจินจึงรีบเติมน้ำชาใส่แก้วให้คุณชายของตนเองอีกครั้ง
"ใช่แล้วเสี่ยวจิน หรือว่าข้าจะหนีออกไปดี" จางเหวินเซียวพูดจบเ้าตัวก็ลุกขึ้นยืนทันที แต่คำพูดที่จางเหวินเซียวได้พูดออกมาสร้างความใให้กับเสี่ยวจินอยู่ไม่น้อย
"ไม่ได้นะขอรับคุณชาย! " คำพูดที่เสี่ยวจินได้พูดออกมาจึงทำให้จางเหวินเซียวนั่งลงไปที่โต๊ะอีกครั้ง
"แล้วข้าจะทำเช่นไรดีเสี่ยวจิน"
"คุณชายก็ลองไปขอให้นายท่านช่วยพูดกับฮูหยินอีกสิขอรับ บ่าวว่าอย่างไรฮูหยินก็ต้องยอมขอรับ" คำพูดที่เสี่ยวจินได้พูดออกมา จึงทำให้จางเหวินเซียวกลับมายิ้มได้อีกครั้ง
"จริงด้วยเสี่ยวจินข้าลืมคิดไปได้อย่างไรกัน ว่ายังมีท่านพ่ออยู่อีกทั้งคน ขอบใจเ้ามากนะเสี่ยวจินสมแล้วที่ข้าให้เ้าเป็มือขวาของข้า" จางเหวินเซียวพูดจบเ้าตัวจึงลุกขึ้นแล้วเดินออกไปทันที แต่ดูเหมือนว่าจางเหวินเซียวจะยังไม่เดินไปถึงประตูของเรือนเสียด้วยซ้ำ ก็ต้องหยุดความคิดลงเมื่อได้ยินเสียงของเสี่ยวจินได้พูดออกมาเสียก่อน
"คุณชายจะไปที่ใดหรือขอรับ" เสี่ยวจินถามออกไปด้วยความสงสัย ที่เห็นคุณชายของตนเองรีบร้อนเดินออกไปเช่นนี้
"ข้าก็จะไปหาท่านพ่ออย่างไรเล่าเสี่ยวจิน"
"แต่นี่มันยามห้ายแล้วนะขอรับคุณชาย" (ประมาณสามทุ่ม)
จางเหวินเซียวจึงหันมองออกไปที่นอกหน้าต่างทันที และก็เป็จริงอย่างที่เสี่ยวจินได้พูดบอกเพราะตอนนี้มันมืดเสียจนมองอะไรไม่เห็นอะไรเสียแล้ว
"ก็จริงอย่างที่เ้าว่ามาเสี่ยวจิน" จางเหวินเซียวจึงเดินกลับมานั่งที่เดิมอีกครั้ง ก่อนที่เ้าตัวจะคิดอะไรขึ้นมาได้ แล้วมองไปที่เสี่ยวจินก่อนจะพูดให้เสี่ยวจินได้รับรู้
"เสี่ยวจินพรุ่งนี้เ้าแต่งตัวมาให้พร้อม เราจะออกไปที่โรงเตี๊ยมพร้อมท่านพ่อกัน"
"อะไรนะขอรับคุณชาย แล้วฮูหยินจะยอมหรือขอรับ"
"ก็เ้าเป็คนบอกเองไม่ใช่หรือเสี่ยวจิน ว่าให้ไปขอกับท่านพ่อ ข้าก็จะแต่งตัวไปรออยู่ที่รถม้าอย่างไรเลยเล่าเสี่ยจิน นี่ก็ดึกแล้วเ้าก็ไปนอนเถอะเราจะได้ไปรอท่านพ่อั้แ่เช้า" จางเหวินเซียวพูดจบเ้าตัวก็เดินตรงไปที่เตียงทันที ปล่อยให้เสี่ยวจินได้แต่ยืนมองดูเท่านั้น
"ขอรับคุณชาย"
1K
