รู้ตัวอีกทีเวลาของข้าก็ผ่านมาหนึ่งหมื่นปี : The next 10,000 years of Alchemy Empress

        ย้อนกลับไปไม่นาน

        กลุ่มคนหลายพันคนที่อยู่ในชุดสีดำและมีสัญลักษณ์ประหลาดที่หน้าอกกำลังเร่งเดินทางไปให้ถึงยังบริเวณเทือกเขาที่ปกคลุมไปด้วยความรู้สึกอันตราย

        พวกเขาคือเหล่าคนที่เรียกตนเองว่า“กลุ่มต่อต้านมนุษย์”  พวกเขาไม่ใส่ใจในเรื่องของเผ่าพันธุ์ของตนเองทำให้สามารถเห็นทั้งคนที่มีหูสุนัขและหูแมวกำลังเดินปะปนกัน

        ที่กึ่งกลางของรูปขบวน  ที่นั่นมีกรงที่สร้างจากเหล็กหนาสีดำขนาดใหญ่ด้านในมีเด็กน้อยชาวมนุษย์สองคนที่กำลังจับมือกันและมองไปยังรอบด้านด้วยความหวาดระแวงนั่งอยู่

        เป็นฮุ่ยเอ๋อและถังเย่เย่

        พวกเธอเป็นสองคนที่ตกลงมาบริเวณใกล้เคียงกันในป่า   เด็กน้อยทั้งต้องพยายามเอาตัวรอดด้วยการหาผลไม้และดื่มน้ำจากลำธารแม้ว่าร่างกายของพวกเธอจะเหมือนเด็กที่อายุไม่มากแต่ความแข็งแกร่งนั้นถูกไป่ฟานเซียนใช้โอสถขัดเกลาทุกวันในระหว่างที่พวกเธออาบน้ำ  จึงทำให้แม้จะตกอยู่ในช่วงเวลาวิกฤติแบบนี้พวกเธอก็ไม่ใช่แค่เด็กน้อยอ่อนแอ

        และแม้ว่าจะมีบางครั้งที่บังเอิญไปพบเจอเข้ากับสัตว์อสูรหน้าตาน่ากลัว  แต่ในยามที่พวกเธอตกอยู่ในอันตรายพวกเธอจะรู้สึกว่ามีพลังบางอย่างออกมาปกป้องพวกเธอเอาไว้ทุกครั้ง  ขนาดการตกลงมาจากที่สูงขนาดนั้นก็ยังไม่เป็นไร

        มันต้องเป็นนายหญิงที่ช่วยพวกเธอเอาไว้แน่ๆ

        เด็กทั้งสองคนเน้นอาศัยอยู่ในป่าจึงไม่มีใครสามารถจะเจอตัว และพวกเธอเองก็ยังไม่เคยเจอมนุษย์คนอื่นนอกจากสัตว์ป่าหรือสัตว์อสูรเลย  เรียกได้ว่าเป็นโชคไม่ดีที่คนแรกที่พวกเธอเจอกลับเป็นคนจากกลุ่มต่อต้านมนุษย์เสียอย่างนั้น

        เขาทั้งหลอกล่อและเกลี้ยกล่อมจนแม้ว่าพวกเธอจะยังระแวงแต่ก็ยอมเชื่อใจ  ก่อนที่จะยกพลจำนวนมากมาเพื่อควบคุมตัวเด็กแค่สองคน

        พวกเขาทั้งตื่นเต้นและยินดีที่สามารถค้นพบมนุษย์ในยุคสมัยนี้  จนอยากจะป่าวประกาศออกไปทั่วโลก  โดยเฉพาะกับพวกกลุ่มสนับสนุนนั่น  พวกเขาอยากให้พวกนั้นรู้สึกราวกับจะอกแตกตายที่มนุษย์ซึ่งพวกเขาทั้งเคารพและสำนึกในบุญคุณกลับมาอยู่ในมือของกลุ่มต่อต้านเช่นนี้

        แต่สิ่งที่ทำให้หัวเสียเป็นอย่างยิ่งกลับกลายเป็นว่าพวกเขาไม่สามารถจะทำอันตรายอะไรกับเด็กทั้งสองคนนี้ได้เลย!

        ไม่ว่าจะการโจมตีหรือพยายามจะทรมาณหากเป็นสิ่งที่เป็นอันตรายกับพวกเธอแล้วละก็จะมีพลังงานบางอย่างออกมาจากร่างของทั้งสองคนนั้นมาคอยปกป้องไว้ เหล่ากลุ่มต่อต้านได้แต่มองดูด้วยความอับจนหนทาง

        สุดท้ายหลังจากที่ผ่านการตกลงกัน  จึงเลือกที่จะใช้อำนาจและพลังของราชินีมังกรในการแก้ปัญหา!

        ตามปกติราชินีมังกรจะไม่ออกมาจากรังและอยู่ในสภาวะหลับใหลเพราะยังไม่ถึงช่วงเวลาที่นางจะตื่นขึ้นมาในทุกๆปี  แต่ถ้านางรับรู้ถึงตัวตนของมนุษย์ถึงสองคนละก็นางต้องตื่นขึ้นมาด้วยความดุร้ายแน่นอน

        แล้วพวกเขาที่เป็นดั่งสาวกที่ภักดีก็ย่อมได้รับสิ่งตอบแทน ทั้งยังได้ทำลายความเชื่อมั่นของศัตรูไปในเวลาเดียวกัน

        “ท่านหัวหน้านักบวช...เราเริ่มจะเข้าอาณาเขตของท่านราชินีมังกรแล้วครับ”

        ชายคนหนึ่งมีสีหน้าตื่นๆยามที่รายงานเพราะหลังจากนี้มันจะมีอันตรายอยู่ทุกฝีก้าว ส่วนผู้ที่ถูกเรียกว่าหัวหน้านักบวชนั้นคือชายวัยกลางคนที่มีรอยบากอยู่บนใบหน้าเขาเดินอยู่ด้านข้างกรงที่ขังเด็กสาวทั้งสองคนไว้อยู่

        “อืม...ระวังด้วยล่ะ นอกจากคนที่ฉันเลือกไว้ที่เหลือถอยไปเฝ้าข้างนอกหุบเขาให้หมด”

        เขาหันไปสั่งการ  ทำให้ต่อจากนี้จะมีคนประมาณสิบคนเท่านั้นที่ได้ขึ้นไปจนถึงยอดเขา  สิ่งนี้เป็นสิ่งที่พวกเขาปฏิบัติเป็นธรรมเนียมยิ่งคนมากก็ยิ่งวุ่นวาย หากท่านราชินีมังกรไม่พอใจขึ้นมามันจะกลายเป็นปัญหา

        ปกติจึงมีแค่สิบคนที่มีตำแหน่งสูงที่สุดเท่านั้นที่ได้เข้าไปในพิธี

        ขณะเดียวกันฮุ่ยเอ๋อที่อยู่ด้านในกรงแม้จะกลัวแต่ก็ยังต้องทำตัวเข้มแข็ง

        “พวกคุณปล่อยเราไปจะดีกว่านะคะ”

        ถังเย่เย่เองก็พยักหน้าหงึกหงักเห็นด้วยแล้วพูดเสริมว่า

        “ถ้านายหญิงของพวกหนูรู้ละก็จะต้องรีบมาที่นี่แน่!”

        คำขู่ของเด็กน้อยไม่ได้ผ่านเข้าหูของหัวหน้านักบวชคนนั้นเลยแม้แต่น้อยเขาหัวเราะออกมาเสียงดังราวกับกำลังฟังเรื่องตลก

        “พรรคพวกของพวกเธอไม่มีทางจะมาทันหรอก!  พวกเราพึ่งจะปล่อยข่าวออกไปก็ตอนที่เดินทางมาถึงที่นี่แล้ว  ต่อให้ได้ข่าวกว่าจะเดินทางมาถึงพวกเธอก็กลายเป็นศพกันหมดแล้วล่ะ!”

        เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงโหดเหี้ยม เด็กน้อยที่ได้ฟังรู้สึกตัวสั่นขึ้นมาโดยไม่ทราบสาเหตุสัญชาตญาณของพวกเธอกำลังร้องเตือนว่าบางสิ่งที่อยู่ด้านบนของภูเขานี้มันทั้งแข็งแกร่งและน่ากลัวกว่าที่พวกเธอจะสามารถจินตนาการได้แน่นอน

        พวกเขาใช้เวลาสักพักถึงจะมาถึงยอดเขานั่นทำให้ฮุ่ยเอ๋อสามารถเห็นหลุมลึกขนาดใหญ่เหมือนดั่งปล่องภูเขาไฟที่ดับไปแล้ว  เธอไม่สามารถมองเห็นพื้นด้านล่างได้แต่แรงสั่นสะเทือนเบาๆที่พุ่งออกมานั้นเหมือนกับว่ากำลังมีสัตว์ร้ายที่กำลังหลับใหลอยู่ที่ข้างล่างนั่น

        “วางกรงลง”

        กรงที่ขังเด็กน้อยทั้งสองคนไว้ถูกวางลงที่ลานกว้างเบื้องหน้า  เหล่าสาวกของกลุ่มต่อต้านมนุษย์ที่ตามมานั้นถอยหลังออกไปนิดหน่อยแล้วนั่งคุกเข่าลง

        หัวหน้านักบวชที่มีรอยบากบนใบหน้าเดินตรงไปมันมีบางสิ่งที่คล้ายคลึงกับแท่นพิธีตั้งเอาไว้อยู่

        เขาคุกเข่าลงเช่นเดียวกันกับคนอื่น แล้วพูดขึ้นด้วยเสียงอันดังว่า

        “ท่านราชินีมังกรที่เคารพพวกเราสาวกของท่านนำของขวัญมามอบให้ขอรับ!”

        คำพูดของเขาถ้าเป็นคนอื่นมาได้ยินมาได้ยินจะต้องตกใจจนทำอะไรไม่ถูกแน่ๆตามปกติไม่มีคนบ้าที่ไหนกล้าที่จะรบกวนการหลับไหลของราชินีมังกร  แต่ชายคนนี้นั้นมีทั้งความกล้าและความแค้นอยู่เต็มเปี่ยมทั้งเขายังเคยเผชิญหน้ากับราชินีมังกรมาหลายครั้ง แววตาของเขาจึงไม่มีท่าทีลังเล

        “...”

        น่าแปลกที่มันไม่มีสิ่งใด้เกิดขึ้น  ความเงียบเริ่มเข้าปกคลุม  หัวหน้านักบวชของกลุ่มผู้ต่อต้านขมวดคิ้ว  หรือว่าถ้าไม่ใช่ช่วงเวลานั้นของปีท่านจะไม่ยอมตื่นแล้วปรากฏตัวออกมาจริงๆ

        “ท่านราชินีมังกรขอรับ?”

        เขาตะโกนขึ้นอีกครั้งอย่างลังเล  แต่ก็เหมือนกับเมื่อครู่ไม่มีเสียงตอบรับอย่างที่ควรจะเป็นกลับมา

        ถ้าเช่นนั้นมันก็อาจจะมีปัญหาแล้ว

        เพราะข่าวลือเรื่องนี้มันเริ่มแพร่กระจายออกไป กลุ่มคนที่สนับสนุนมนุษย์พวกนั้นเองก็เริ่มเคลื่อนไหว อีกไม่นานที่หุบเขาแห่งนี้ต้องเต็มไปด้วยผู้คนแน่ๆ

        ขณะที่พวกเขายังไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรกันต่อไปเด็กน้อยสองคนที่เห็นโอกาสที่จะหลบหนีก็หันมาพยักหน้าให้กัน พวกเธอสองคนที่ไม่ได้ถูกพันธนาการเพราะคิดว่าเป็นแค่เด็กจับมือกันแล้วตัดสินใจจะฝ่าออกไปหรือไม่ก็หลบหนีเข้าไปในป่า!

        แม้ว่าพวกเขาจะมีจำนวนมากมายกว่าพันคนแต่นั่นมันคือก่อนหน้านี้ พวกเขาถูกสั่งให้เฝ้าอยู่ด้านล่าง

        คนที่อยู่ตรงนี้มีแค่สิบคน 

        และพวกเขาบางคนก็ไม่ได้มีตำแหน่งสูงเพราะความแข็งแกร่ง ถ้าวัดกันแค่ร่างกายเฉยๆฮุ่ยเอ๋อคิดว่าเธอยังเหนือกว่าบางคนด้วยซ้ำ

        ที่ต้องระวังนั้นจึงมีเพียงไม่กี่คน พวกเธออาศัยจังหวะที่กลุ่มคนที่ดูเหมือนจะมีพลังมากที่สุดกำลังสุมหัวเพื่อพูดคุยกันอยู่ร่วมมือกันโจมตีไปยังลูกกรงที่ทำจากเหล็ก

        ลมปราณของถังเย่เย่นั้นพัฒนาไปจนถึงจดสูงสุดของขั้นรวมปราณแล้ว ไม่คาดคิดว่าในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานมันจะสามารถทะลวงไปสู่ขั้นผู้ฝึกยุทธ์ได้อย่างราบรื่น!

        ฝ่ามือที่อัดแน่นไปด้วยลมปราณที่เย็นเยียบของเธอปะทะเข้ากับลูกกรงดังเปรี้ยง!

        ก่อนที่ฮุ่ยเอ๋อจะสูดลมหายใจแล้วเคลื่อนไหวด้วยท่วงท่าที่เรียบง่ายแต่ทรงพลัง เท้าของเธอถ่ายเทน้ำหนักทั้งร่างกายและเหนี่ยวนำกระแสพลังจากพื้นโลกขึ้นมาสู่ขา  เอว หน้าอก และเวียนไปจนถึงหมัดขวา  หมัดเล็กๆของเธอเหวี่ยงเข้าไปปะทะในจุดเดียวกัน  เด็กน้อยรู้สึกว่าการโจมตีของตนถูกเสริมพลังจากภายนอก  แค่เพียงการปะทะกันเบาๆลูกกรงเหล็กพวกนั้นก็กระเด็นหักกระจัดกระจาย!

        ชายหนุ่มที่รับหน้าที่ในการเฝ้าพวกเธอตาโตเป็นไข่ห่าน

        “เด็กสองคนนั่นกำลังจะหนี!”

        ที่แล้วมาพวกเขาคิดว่าพวกเธอเป็นเด็กน้อยธรรมดาที่แข็งแรงกว่าปกติเท่านั้น นั่นเพราะว่าหากมีอันตรายมันก็จะมีบางสิ่งคอยปกป้องพวกเธอเอาไว้ เขาไม่คิดว่าทั้งสองคนจะมีพลังซ่อนเอาไว้ร้ายกาจขนาดนี้!

        ทั้งถังเย่เย่และฮุ่ยเอ๋ออาศัยจังหวะนั้นรีบพุ่งเข้าไปในป่า  ระหว่างทางก็มีชายคนหนึ่งที่มีพลังทัดเทียมกับผู้ฝึกยุทธ์ขั้นสิบเคลื่อนกายมาขวางเอาไว้

        “จะหนีไปไหน!”

        เขาพูดด้วยน้ำเสียงเหี้ยมสำหรับเขาที่ถูกสอนมาให้เกลียดชังมนุษย์แล้วถึงจะเป็นเด็กแต่ชายคนนี้ก็ไม่มีท่าทีสงสาร

        เขาลงมืออย่างเต็มกำลังขวานขนาดใหญ่เหวี่ยงเข้าใส่ถังเย่เย่อย่างไร้ปราณี

        แต่วินาทีที่ขวานจะกระทบกับร่างของเด็กน้อยก็มีกระแสพลังบางอย่างพุ่งออกมาจากร่างมันรับการโจมตีจากขวานของเขาไว้จนชายหนุ่มต้องเซถลา เขาลืมไปได้อย่างไรว่าเด็กสองคนนี้มีการปกป้องจากบางอย่างที่น่ารำคาญอย่างยิ่งนั่น!

        เพราะพึ่งจะก้าวเข้าสู่ระดับผู้ฝึกยุทธ์ถังเย่เย่จึงยังไม่คุ้นชินกับพลังปราณที่ไหลทะลักออกมาจากในร่างเธอเริ่มควบคุมให้มันไหลเวียนไปทั่วทั้งร่างกายทั้งยังควบรวมไปเน้นเฉพาะที่ขาทั้งสองข้างเป็นพิเศษ

        สิ่งที่เธอทำมันคือการใช้พลังปราณเสริมพละกำลังอย่างที่ระดับผู้ฝึกยุทธ์นั้นชอบทำกัน

        และนั่นทำให้เธอสามารถเคลื่อนไหวได้รวดเร็วยิ่งขึ้นแค่ครู่เดียวขาสั้นๆนั่นก็วิ่งปรู๊ดไปจนใกล้จะถึงชายป่าแล้ว

        แต่กับฮุ่ยเอ๋อนั้นแตกต่างกัน  เด็กคนนี้ยังไม่มีแม้แต่พลังปราณในร่าง สิ่งที่เธอทำได้คือการใช้พละกำลังของตัวเองผสานกับการเคลื่อนไหวแบบแปลกๆที่เธอเริ่มจะเข้าใจมากขึ้นเรื่อยๆเท่านั้นเอง

        ทำให้ก่อนจะรู้ตัวอีกทีฮุ่ยเอ๋อก็ถูกชายที่ได้ชื่อว่าหัวหน้านักบวชคนนั้นตามทันเสียแล้ว

        ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว  พลังที่รุนแรงจนถึงระดับจอมยุทธ์พลุ่งพล่านออกมาจากร่าง

        “อย่าคิดว่าจะหนีไปได้!”

        หมัดที่อัดแน่นไปด้วยพลังของเขาต่อยเปรี้ยงเข้าไปกลางหลังของฮุ่ยเอ๋อโดยไม่ปราณีร่างเล็กๆนั้นกระเด็นไปกระแทกกับต้นไม้ที่อยู่ไกลจนถังเย่เย่ต้องรีบววิ่งไปช่วยด้วยความเป็นห่วง

        แต่เพราะเจตจำนงของไป่ฟานเซียนยังคงปกป้องอยู่ฮุ่ยเอ๋อจึงเหมือนแค่หกล้มจนร่างกายสกปรกนิดหน่อยเท่านั้น  เด็กน้อยไม่ปรากฏบาดแผลใดๆบนร่างเลยสักจุด

        “ฮึ่ม! น่ารำคาญเหลือเกิน”

        เขาสบถอย่างหงุดหงิดก่อนจะพุ่งเข้าไปหาเด็กน้อยทั้งสองเพื่อหวังจะจับตัวพวกเธอไว้อีกครั้ง

        ไม่ว่ายังไงก็ปล่อยให้เด็กสองคนนี่หนีไปไม่ได้!

        กลุ่มของผู้ต่อต้านเริ่มล้อมพวกเธอเอาไว้ตรงกลางถังเย่เย่มีสีหน้ากังวลนิดหน่อยผิดกับฮุ่ยเอ๋อที่พยายามสูดลมหายใจเข้าไปอย่างใจเย็น

        ตูม!

        หมัดขวาของหัวหน้านักบวชพุ่งเข้ามาถูกเธอหลบไปได้แต่แรงลมปะทะนั้นทำให้เธอกระเด็นไปด้านข้างฮุ่ยเอ๋อม้วนตัวแล้วยืนลงกับพื้นอย่างมั่นคง ในระหว่างนั้นถังเย่เย่ก็กำลังรับมือกับการโจมตีของผู้ต่อต้านคนอื่นอยู่

        ฟุ่บ!

        คราวนี้ฮุ่ยเอ๋อสามารถหลบได้อย่างหมดจดสมาธิของเธอกำลังเพิ่มสูงขึ้นโดยไม่รู้ตัว ลมหายใจของเธอนั้นช้าลงและช้าลงเรื่อยๆ

        จนมันแทบจะเป็นหนึ่งเดียวกับสภาพแวดล้อม

        เธอไม่รู้ตัวเลยสักนิดสายตาของเธอจับจ้องไปที่การโจมตีของหัวหน้านักบวชที่เข้ามาเป็นชุด

        ในครั้งแรกๆเธอมีผิดพลาดจนโดนโจมตีกระเด็นไปบ้าง  แต่เพราะมีพลังของไป่ฟานเซียนคอยช่วยเหลือทำให้เธอไม่บาดเจ็บ เด็กน้อยกำลังทำเหมือนกับว่าฝึกซ้อมอยู่อย่างไรอย่างนั้น เธอกำลังพัฒนาขึ้นในทุกกระบวนท่าที่กำลังเคลื่อนไหว

        หัวหน้านักบวชกำลังประหลาดใจในตอนแรกเขาสามารถโจมตีโดนเด็กคนนี้ได้สบาย แต่ยิ่งนานขึ้น นานขึ้นเขากลับพึ่งมารู้ตัวว่าการโจมตีของเขาถูกเด็กคนนี้หลบหรือไม่ก็เบี่ยงออกไปได้จนหมด!

        นี่จึงจะเป็นสิ่งที่จำเป็นต่อฮุ่ยเอ๋อและดีต่อเธอจริงๆ!

        ที่แล้วมาเพราะเป็นการฝึกซ้อมทำให้ฮุ่ยเอ๋อไม่ได้รับความรู้สึกกดดันเพียงพอ เมื่อได้สัมผัสกับการต่อสู้จริงแบบนี้เข้าจึงทำให้เธอสามารถพัฒนาขึ้นได้อย่างรวดเร็ว!

        เปรี้ยง!

        หมัดเล็กๆของเด็กน้อยอยู่ๆก็เคลื่อนไหวอย่างสวยงามมันซัดเข้าไปที่ใบหน้าของหัวหน้านักบวชผู้นั้นโดยที่ดวงตาของเขายังคงเบิกกว้างเพราะความตกใจอยู่!

        ฮุ่ยเอ๋อเองก็พลันได้สติขึ้นมาเช่นเดียวกัน

        เด็กน้อยมองหมัดของตัวเองอย่างไม่เชื่อสายตา เธอไม่อยากจะเชื่อว่าเธอจะสามารถรับมือกับการต่อสู้กับตัวตนระดับจอมยุทธ์ได้อย่างสูสีแบบนี้

        ถึงส่วนหนึ่งจะเป็นเพราะการปกป้องของนายหญิงก็เถอะไม่งั้นเธอคงลงไปกองและลุกไม่ขึ้นตั้งแต่ที่รับหมดแรกของเขาเข้าไปแล้ว

        ...หรือว่าสภาวะนี่จะเป็น“ปรมัตถ์” ?

        เมื่อครู่นี้ฮุ่ยเอ๋อรู้สึกเหมือนกับว่าสติของตัวเองกำลังล่องลอย สิ่งที่เธอสนใจมีเพียงร่างกายของตนและคู่ต่อสู้ตรงหน้า มันเป็นเหมือนกับสภาวะพิเศษที่ทุกการเคลื่อนไหวในร่างกายจะถูกเชื่อมต่อถึงกัน  ทั้งยังสามารถดึงพลังจากสภาพแวดล้อมเข้ามาได้อย่างเป็นธรรมชาติ

        ถ้าไป่ฟานเซียนมาเห็นย่อมต้องประทับใจ

        เพราะเด็กน้อยนี่ข้ามผ่านหลักการของปรมัตถ์ในขั้นหนึ่งมาได้เร็วกว่าที่นางคิดเสียอีก!