ตอน 5 รังแกนางเกินไปแล้ว
ฟู่หรงยินยอมทำงานในโรงครัวด้วยความลำบากโดยไม่ปริปากบ่นสักคำ...นางคิดเพียงแต่ว่า ต้องรีบทำงานให้ดี ตั้งใจทำงานให้ดีเพื่อหวังว่าหลานอ๋องจะปล่อยนางไป...
ั้แ่ที่นางโดนหลานอ๋องสั่งโบยครั้งนั้น นางก็หวาดกลัวหลานอ๋องไม่กล้าแม้กระทั่งสบตาหลานอ๋อง
ด้วยความที่่เวลานี้ หลานอ๋องยุ่งอยู่กับงานราชการ ในท้องพระโรง...จึงไม่ได้มีเวลาสนใจงานในจวนสักเท่าไหร่
จนกระทั่งวันหนึ่ง.... ฟู่หรงถูกหัวหน้าสาวใช้ในโรงครัวทำน้ำร้อนราดบนใบหน้าของนาง... เพียงเพราะฟู่หรงไม่ยอมทำตามที่นางสั่ง...
ใบหน้าของฟู่หรงมีาแพุพอง น้ำหนองเต็มหน้านางกรี้ดร้องด้วยความเ็ป...
ทุกวันผู้ที่นำอาหารไปจัดเตรียมให้หลานอ๋องในห้องจะเป็หน้าที่ฟู่หรง...แต่เมื่อวันนี้หลานอ๋องกลับมาที่จวนกลับพบว่าคนที่นำอาหารมาจัดเตรียมไม่ใช่ฟู่หรง...จึงเอ่ยถามสาวใช้นางนั้น
"เหตุใดวันนี้เป็เ้าที่มาจัดเตรียมอาหารให้ข้า...ฟู่หรงนางไปไหน"
สาวใช้นางนั้น เงียบ ไม่สามารถให้คำตอบกับหลานอ๋องได้...หลานอ๋องคิดว่าฟู่หรงนางละเลยต่อหน้าที่ของตนหลานอ๋องรู้สึกโมโห...ด้วยความรีบร้อน หวังว่าจะไปสั่งสอนฟู่หรงที่โรงครัว...เมื่อไปถึงโรงครัวกลับไม่พบฟู่หรงเลย
"ฟู่หรงนางอยู่ที่ไหน"
สาวใช้ในครัวทั้งหมดมองหน้ากัน ยิ้มมุมปาก แต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไรว่าเกิดอะไรขึ้นกับฟู่หรงเพราะหัวหน้าสาวใช้โรงครัวสั่งห้ามไว้ถ้าหากใครนำเื่นี้ปริปากพูดออกไปคงจะมีสภาพไม่ต่างกับฟู่หรง...
ท่าทีที่เงียบขึมของสาวใช้ทั้งหมด ทำเอาหลานอ๋องยิ่งโกรธหลานอ๋องคิดในใจว่า
"เื่นี้ต้องมีบางอย่างผิดปกติแน่"
"หลานอ๋องสั่งให้บ่าวผู้ชายในจวนตามหาฟู่หรงให้พบ"
เพียงครู่เดียว...บ่าวก็มารายงานหลานอ๋องว่า
"เรียนนายท่าน...บ่าวพบแม่นางฟู่หรงแล้วนางเก็บตัวอยู่ในโรงม้าหลังจวน.... ตะ แต่ นาง..."
หลานอ๋องฟังบ่าวรายงานไม่ทันจบ ก็รีบเร่งไปที่โรงม้า....หลานอ๋องถึงกับต้องผง่ะ!!!!
เมื่อเห็นมบหน้าของนางเต็มไปด้วยแผลพุพอง....ฟู่หรงร้องไห้จนตาแดงทั้งหวาดกลัว และเ็ปกับแผลบนใบหน้า สภาพของนางตอนนี้ช่างน่าสงสารไม่ต่างอะไรกับคนอัปลักษณ์
ด้วยความเป็ห่วงเป็ใย เพราะลึกๆแล้วหลานอ๋องก็มีใจให้นาง...หลานอ๋องเข้าไปอุ้มนางขึ้นมาบนอก โดยไม่แสดงท่าทีรังเกียจนางแม้แต่น้อยอุ้มนางกลับไปยังห้องของตน
หลานอ๋องโมโหมาก รีบร้อนไปที่โรงครัว
"ใครเป็คนลงมือกับนาง!!!พวกเ้าทำเช่นนี้กล้ารังแกคนในจวน ก่อเื่วุ่นวายในจวน อย่าหวังว่าข้าจะละเว้น"
"ข้าพูดเช่นนี้พวกเ้ายังเงียบอยู่หรือกล้าหรือ!!!!!"
"หากไม่มีผู้ใดพูด..ข้าจะลงโทษโบยพวกเ้าทั้งหมดคนละ 50 ไม้"
ด้วยความหวาดกลัวสาวใช้ในโรงครัวต่างสารภาพไปในทิศทางเดียวกันว่าผู้ลงมือกับฟู่หรงคือหัวหน้าสาวใช้ในโรงครัว...
เพื่อหลีกหนีความผิดนางพยายามคุกเข่าเอาหัวโค้งคำนับหลานอ๋องเพื่อขออภัยโทษ
หลานอ๋องผู้โเี้ไม่พูดอะไร...เดินไปหยิบน้ำร้อนในหม้อที่กำลังต้นเดือดราดลงบนใบหน้าของหัวหน้าสาวใช้ในโรงครัวอย่างช้าๆ....นางร้องด้วยความเ็ป... ยังไม่สาแก่ใจ หลานอ๋องช่างเืเย็นนักนำเกลือสาดเข้าที่ใบหน้าที่พุพองของนาง...พร้อมกับพูดว่า
"พวกเ้าทั้งหลายดูเอาไว้เป็เยี่ยงอย่างหากพวกเ้าเื่เลวทรามต่อคนของข้าเช่นไร พวกเ้าจะต้องได้รับมันกลับคืนไป"
"นำนางออกไปทิ้งที่หน้าจวนซะต่อไปนี้ห้ามเ้ากลับเข้ามาในจวนอ๋องของข้าอีกแม้แต่ครึ่งก้าวไม่งั้นอย่าหาว่าข้าไม่เตือน"
"ลงโทษเ้าเท่านี้ถือว่าข้ามีความเมตตามากพอแล้ว"
ณ จวนสกุลหลิว
ฮูหยินหลิวร้อนใจ เห็นว่าหลิวซีหลานไม่กลับจวนหลายวันแล้ว....ด้วยความที่หลานอ๋องกลัวว่าท่านแม่กับท่านพ่อจะกังวลจึงให้คนไปแจ้งข่าวกับจวนหลิวั้แ่วันนั้น ว่าซีหลานจะพักอยู่ที่จวนอ๋อง
หลายวันผ่านไป... ซีหลานยังไม่กลับจวนหลิว ฮูหยินตั้งใจตามาที่จวนอ๋องเพื่อตามง้อคุณหนูรอง
เมื่อมาถึงที่จวนอ๋องฮูหยินกลับต้องแปลกใจเมื่อเห็นว่าในจวนมีหมอหลวงสองสามคน...และพบสาวใช้จำนวนมากเข้าออกห้องนอนของหลานอ๋อง นางพึงพัมกับตัวเองว่า
"นี่มันเกิดเื่อะไรกันขึ้นลูกชายของข้ามีภัยอะไร เหตุใดมีหมอหลวงมากมายเช่นนี้"
ฮูหยินหลิวไม่รอช้า รีบบุกเข้าไปในห้องนอนของหลานอ๋อง
กลับพบว่าในนั้นมีหญิงสาวผู้หนึ่งนอนอยู่บนเตียงนอน
"นั่นใครกันเหตุใดมีหญิงสาวนอนอยู่บนที่นอนของลูกข้า"
ฟู่หรงลุกขึ้นมาจากเตียงนอน หันหน้ามาหาฮูหยิน
ฮูหยินหลิว.....ถึงกับต้องใร้องกรี้ด กรีดร้องเสียงดังลั่นจวนอ๋อง...
ซีหลานที่นั่งดื่มชาในสวน ได้ยินเสียงกรีดร้องเสียงดังจำได้ว่าเสียงนั้นคือเสียงของท่านแม่
นางรีบรุดมาที่ห้องของหลานอ๋อง.... กลับพบเห็นใบหน้าของฟู่หรงเช่นกัน
ซีหลานใมาก ด้วยความสงสารซีหลานเดินเข้าไปหาฟู่หรงจับมือของฟู่หรงเบาๆ
"เ้าเป็อะไรไป เหตุใดใบหน้าที่สวยงามของเ้าเป็เช่นนั้นใครรังแกเ้า" ซีหลานถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนแววตาที่ห่วงใยส่งให้กับฟู่หรง
ฮูหยินหลิวเห็นเช่นนั้นยิ่งรับไม่ได้ รีบเข้าไปดึงมือของซีหลานออก
"ซีเอ๋อร์ นี่เ้าเป็อะไรไปแม่นางผู้นี้เป็ใครกัน หน้าตาอัปลักษณ์เช่นนี้ เหตุใดมาอยู่ในห้องนอนของชวนเอ๋อร์"
"ท่านแม่คนนี้คือคนที่ข้าบอกกับท่านว่าพี่มีใจให้นาง"
"ท่านแม่เห็นกับตาแล้วใช่หรือไม่ว่านางสามารถมาอยู่ในห้องของท่านพี่ได้และได้รับการดูแลเป็พิเศษแตกต่างจากสาวใช้ทั่วๆไป"
"เช่นนี้หากไม่เรียกว่านางในดวงใจจะให้ข้าเข้าใจว่าอย่างไร"
"หยุดนะ ซีเอ๋อร์ อย่าพูดจาเหลวไหลเื่นี้แม่ต้องคุยกับชวนเอ๋อให้รู้เื่!!!!"
"มิเช่นนั้นแม่นางเกาถงเล่อจะเข้าใจผิด"
ฮูหยินหลิวคิดในใจ.......
"ไม่ได้การแล้ว...ข้าต้องรีบไปคุยเื่แต่งงานกับสกุลหลิวให้รีบจัดงานขึ้นเร็วที่สุดอีกอย่างข้าต้องรีบให้เกาถงเล่อหาเวลามาใกล้ชิดชวนเอ๋อร์ให้มากขึ้น"
"ข้าจะไม่ยอมให้แม่นางที่หน้าตาอัปลักษณ์เช่นนี้มาเป็ฮูหยินน้อยสกุลหลิวแน่นอนนางผู้นี้ไม่เหมาะสมแม้กระทั่งเป็อนุ... ช่างน่ารังเกียจนัก.... ไร้สกุลไร้ที่มาที่ไป"
"เจิ้งเสอ ท่านอ๋องนายของเ้าไปที่ใด เหตุใดวันนี้ไม่อยู่ที่จวน"
"เรียนฮูหยิน... ท่านอ๋องไปราชการที่วังหลวง...เกรงว่าท่านอ๋องจะกลับจวนตอนหัวค่ำ"
"หึ!!! ดี!!! เช่นนั้นข้าจะอยู่ที่นี่รอหารือกับชวนเอ๋อร์ให้ชัดเจน"
พูดจบฮูหยินหลิวเดินไปนั่งรอในห้องนอนของหลานอ๋อง...ผลักไสให้ฟู่หรงออกไปจากห้องนั้น...
ยังไม่สาสาแก่ใจ...ฮูหยินหลิวอาศัยจังหวะนี้ที่หลานอ๋องไม่ได้อยู่ในจวนสั่งให้บ่าวรับใช้ประจำตัวที่ติดตามมา 3 คน จับ แม่นางอวิ๋นฟู่หรง ไปขายที่ตลาดทาส...
ด้วยความเ็ปทั้งกายใจของนางฟู่หรงไม่อยากตกไปเป็ทาสของจวนไหนอีกแล้ว... นางอาศัยจังหวะที่บ่าวรับใช้ของฮูหยินหลิวทั้งสามคนที่คุมตัวของนางไว้เผลอ...แอบหลบหนีไปในที่สุด...
นางหลบหนีไประเหเร่ร่อน... นางกลัวว่าคนของจวนอ๋งจะตามกลับมาจับนางไปหากนางกลับไปหาแม่ของนาง ดังนั้นเพื่อความอยู่รอด หนีห่างให้ไกลนางตัดสินใจหลบซ่อน...ใช้ชีวิตหลบๆซ่อนๆอยู่ที่กระท่อมหลังน้อยริมชายป่า..
633
![[จบ] บันทึกเส้นทางจักรพรรดิเซียน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1699431956_85018661.webp)
