ตอน สอนจูบ
“แด๊ดจะทำ… อะไร… อุปส์”
น้ำเสียงของมาร์วินเลือนหายไปตอนที่ริมฝีปากของผมนาบลงไปบนกลีบปากสวยของเขา
“…”
เด็กน้อยผู้ไร้เดียงสาของผมตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาปใบหน้าของเขาร้อนผ่าว นิ่งเป็หุ่น ลมหายใจค่อยๆ เปลี่ยนเป็จังหวะเป็หอบถี่เปลือกตาปิดสนิทลง เขาปล่อยให้ผมถาโถความปรารถนาอันร้อนแรงเข้าใส่ตัวเขา ผ่านทางรอยจูบที่ประทับลงไป
ฉ่า!
เสียงหัวใจของผมดังซ่าราวกับก้อนเนื้อในอกถูกนาบด้วยเหล็กร้อนเผาไฟมันค่อนข้างจะบ้าระห่ำมากเกินไปที่ผมตัดสินใจทำสิ่งนี้ลงไปทว่ามันได้เกิดขึ้นและมาไกลเกินกว่าที่ผมจะถอยหลังกลับไปได้อีกแล้วริมฝีปากของผมเรียวปากของเขา บดจูบลงไปอย่างหนักหน่วง เรียกร้อง หึงหวงและ… แสนรัก
รสชาติแห่งจุมพิตระหว่างผมกับเขามันให้ความรู้สึกหอมหวานซาบซ่านดีเหลือเกินร่างกายของผมค่อยๆ ตื่นตัวขึ้นช้าๆเหมือนหนอนผีเสื้อที่กำลังตะเกียกตะกายออกจากเปลือกที่ห่อหุ้มร่างอันงดงามของมันเอาไว้ปีกอ่อนเริ่มแข็งแรงขึ้น ขยับกระพือแล้วสยายปีกออกอวดโฉมในที่สุด
พระเ้า! ผมรู้สึกดีเป็บ้า เนิ่นนานจนไม่อาจนับเวลาได้ที่ผมเฝ้าคอยรอห้วงเวลาแห่งความรู้สึกอันแสนสุขนี้
กระทั่งผมััได้ชัดเจนถึงหยาดน้ำตาอุ่นร้อนของมาร์วินที่ไหลออกมาแตะแต้มที่แก้มของผมตอนนั้นเองหัวใจที่กำลังพองโตอยู่แตกดังปุ ผีเสื้อแสนสวยที่กำลังกางปีกบินอยู่ท่ามกลางมวลดอกไม้ปีกของมันถูกเด็ดออกแล้วร่างก็หล่นตุบลงพื้นดินอย่างน่าสังเวชผมถอนริมฝีปากออกจากเขาจ้องมองใบหน้าที่เจิ่งนองไปด้วยหยาดน้ำตา มาร์วินหลับตาเม้มเรียวปากที่ผมได้ลิ้มรสความหวานของมันเมื่อครู่ ริมฝีปากของเขาสั่นแรงสั่นะเืนั้นกระทบเข้ามาในหัวใจของผม
“มาร์วิน ฉัน… เอ่อ”
“แด๊ด ช่วยออกไปจากห้องของผมก่อนได้ไหมครับ”
เด็กน้อยเอ่ยขึ้นกับผมอย่างสุภาพโดยที่ไม่ลืมตามองหน้าผมด้วยซ้ำ
“ฉัน”
“ผมอยากอยู่คนเดียว”
“โอเค”
ผมลุกขึ้นยืนมองร่างบอบบางของเด็กผู้ชายตรงหน้า เนื้อตัวเบาโหวงเหมือนิญญาได้ถูกเขากระชากออกไปจากร่างเนื่องจากความผิดพลาดของผมเอง ผมรุกเขาหนักเกินไป รีบกระโจนก้าวข้ามเส้นคั่นอันเปราะบางตอนนี้เขาอาจจะเกลียดผมไปแล้วก็ได้ พ่อที่จูบลูกชายในโลกนี้จะมีสักกี่คนกัน
ผมเดินออกมาจากห้องนอนของมาร์วินอย่างเลื่อนลอย รู้สึกตัวอีกทีผมก็มานั่งอยู่ในบาร์แห่งหนึ่งในมือถือแก้วเหล้าและยกมันกระดกเข้าปาก ผมไม่อยากจะคิดเลยไปถึงวันพรุ่งนี้ด้วยซ้ำหากเราสองคนพบหน้ากันเขายังจะเป็เด็กดีของผมอยู่เหมือนเดิมเหรอเปล่า…
“สวัสดีครับ คุณแมกนัสใช่ไหม ผมขอคุยด้วยสักครู่ได้ไหมครับได้โปรด”
“ออกไปห่างๆ เ้านายของฉัน”
เสียงของวิลเลี่ยมและชายหนุ่มอีกคนดังขึ้นทำให้ผมหันไปมองพวกเขาวิลเลี่ยมกำลังกันเด็กหนุ่มคนหนึ่งจากการที่เขาพยายามจะเข้ามาขอพบผม
“ปล่อยให้เขาเข้ามาวิลเลี่ยม” ผมเอ่ยขึ้นมาอย่างรำคาญ
“ขอบคุณมากครับ”
“นายเป็ใครแล้วมีธุระอะไรกับฉัน”
“ผมชื่อดิเอโก้ครับคุณแมกนัสพ่อของผมบอกว่าคุณจะช่วยผมได้หากผมตกที่นั่งลำบาก”
“พ่อของนายเป็ใครวะ”
ผมแสยะยิ้มก่อนจะยกเหล้าเทเข้าปาก
“ลูเทอร์ครับ เขาบอกว่าคุณจะช่วยแน่หากผมมาหาคุณ”
ลูเทอร์! แน่นอนว่าผมรู้จักเขา ผู้ชายตัวโตเหมือนหมีที่ครั้งหนึ่งเขาเคยใช้ร่างกายอันใหญ่โตของเขาให้เป็ประโยชน์โดยการเป็เกราะบังะุให้ผม ผมได้ข่าวว่าเขาตายเมื่อหลายปีก่อน
“นายอายุเท่าไหร่ดิเอโก้”
“25ปีครับคุณแมกนัส”
“แล้วนายอยากให้ฉันช่วยอะไร”
“ผมอยากได้งานทำ จะให้ผมเป็คนสวนหรืออะไรก็ได้ผมทำได้หมดทุกอย่าง”ผมเห็นแววตาของดิเอโก้ แววตาที่มุ่งมั่นของเด็กหนุ่ม
“วิลเลี่ยมพาหมอนี่กลับไปด้วย”
ผมหันไปหาบอดี้การ์ดของผมลูเทอร์สมควรจะได้รับคำขอบคุณจากผมผ่านลูกชายของเขา ดิเอโก้เป็เด็กหนุ่มรูปงามหน่วยก้านดีบางทีผมอาจใช้ประโยชน์จากเขาได้ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง
“ครับบอส ตามฉันมา”
“ขอบคุณมากครับคุณแมกนัส ขอบคุณครับ”
ผมยกมือโบกไปมาในอากาศแล้วหันไปให้ความสนใจกับเครื่องดื่มต่อคืนนี้ผมอยากนอนหลับไปโดยที่ไม่ต้องคิดถึงเื่แย่ๆ
649
![โลกเก่ามันน่าเบื่อ ไปต่างโลกดีกว่า[Mpreg]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1589431364_33980965.webp)
