ตอนที่ 8
เวลาล่วงเลยไปสองเดือน การก่อสร้างอาคารได้แบบร่างที่สมบูรณ์และเริ่มลงมือก่อสร้างแล้ว
หญิงสาวเอนกายบนเก้าอี้ทำงานคู่ใจคิ้วขมวดเข้าหากันขอบตาคล้ำใบหน้าเหนื่อยล้าราวกับไม่ได้พักผ่อนมานาน
“ผ่านไปสองเดือนแล้ว เหตุใดถึงไม่มีใครอาสามาเป็อาจารย์ให้ข้าเลยสักคน” หญิงสาวบ่นพึมพำปนความหงุดหงิดเล็กน้อยออกดวงตากลมโตค่อยปิดลง เก้าอี้ถูกโยกไปมาเป็จังหวะ ทำเอาหญิงสาวที่ไม่ได้พักผ่อนมานานเคลิ้มใกล้จะเข้าสู่การพักผ่อน
ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะการพักผ่อนของหญิงสาว
“องค์หญิงเพคะ องค์จักรพรรดินีทรงเรียกไปพบเพคะ” ลิลลี่หญิงรับใช้คนสนิทเ้าของเสียงเคาะประตูเอ่ยขึ้น
เธอถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่าย
ร่างกายผอมบางที่เหนื่อยล้าค่อยๆ ลุกไปอาบน้ำและแต่งตัว
ตำหนักจักพรรดินี
หญิงสาวเดินเข้าไปในห้องขนาดใหญ่เห็นบรรดาเหล่าคุณหญิงวัยกลางคนจ้องมองเธอตาเป็มันราวกับวิเคราะห์อะไรบางอย่าง
เธอเดินเข้าไปนั่งข้างๆ มารดาของตน หน้าเล็กซบลงที่ไหล่ของมารดาเบาๆ แล้วปิดตาลงด้วยความเหนื่อยล้า มือของมารดาลูบผมที่นุ่มสลวยไปมาทำให้ผู้เป็ลูกใกล้หลับเต็มทน
“เื่จัดหาอาจารย์ประจำสถานศึกษาเดี๋ยวข้าจะเป็คนช่วยเองคลายคิ้วที่ขมวดเป็ปมได้แล้วองค์หญิงน้อย” จักรพรรดินีกล่าวออกมา ปลายนิ้วเรียวจิ้มไปมาหว่างคิ้วของลูกสาวสองสามที
สาวน้อยดวงตาเบิกกว้างพร้อมดีดตัวขึ้นมาทันทีทันใด ด้วยความดีใจจึงกอดและหอมแก้มมารดาของตน
จักพรรดินียิ้มเอ็นดูลูกสาวผู้น่ารัก
“ข้าเรียกเ้ามาเพราะเื่นี้แหละ”
จักรพรรดินีเอ่ยออกมาแล้วหยุดไปสักพัก
“แล้วก็มีอีกเื่ เื่การหมั้นหมายของลูก”
“ข..ข้ามีคนที่ชอบอยู่แล้วค่ะท่านแม่” เธอเอ่ยออกมาด้วยท่าทีเขินอาย นิ้วเรียวยาวเกี่ยวปอยผมทัดหูเผยให้เห็นใบหน้าที่แดงระเรื่อ
เหล่าคุณหญิงต่างเอ็นดูท่าทางนั้น
“ไม่ทราบว่าเป็ท่านชายตระกูลไหหนหรือคะ” ท่านหญิงคนสนิทของจักพรรดินีถามขึ้นด้วยความสงสัย
“ไม่ใช่ท่านชายหรอกค่ะ”
ท่านหญิงต่างพากันใจินตนการไปว่าสาวน้อยตรงหน้ามีใจให้คนอายุมาก
จักรพรรดินีกระแอมเบาๆ เป็การเตือนว่าให้พอได้แล้ว
“หากองค์หญิงทรงไม่รังเกียจหม่อมฉันอยากแนะนำให้พระองค์ทรงรู้จักเพคะ เขาเป็คนซื่อตรงแต่ก็มีมุมที่น่ารักอยู่เพคะ” ดัชเชสแอชฟอร์ดเอ่ยขึ้นมา
ดัชเชสแอชฟอร์ดเป็ทั้งอดีตดอกไม้แห่งแวดวงสังคมและเป็เพื่อนที่สนิทที่สุดของเสด็จแท่หากข้าปฏิเสธไปซึ่งหน้าเป็เื่แน่
หญิงสาววิเคราะห์ในใจเงียบๆ
“ได้ยินมาว่าท่านชายกำลังจะเลื่อนขั้นเป็ถึงรองหัวหน้าหน่วยอารักษ์ขาด้วยนี่คะ ทั้งที่อายุยังน้อยอยู่แท้ๆ ความสามารถกลับโดดเด่นขนาดนี้ในอนาคตต้องรุ่งโรจน์เป็แน่ค่ะ” เหล่าคุณหญิงต่างเอ่ยชม
หญิงสาวส่งยิ้มเล็กน้อยก่อนจะกล่าวขอบคุณ
“งั้นข้าขอตัวกลับไปพักผ่อนก่อนนะคะท่านแม่”
ระหว่างทางกลับเธอแวะไปที่สวนขององค์จักรพรรดิเพราะสวนที่นั่นร่มรื่นที่สุด
เธอนอนเอนกายอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่อย่างสบายใจแล้วผล็อยหลับไป
ชายหนุ่มเห็นหญิงสาวนอนหลับอยู่ใต้ต้นไม้จากห้องทำงานสะกิดเรียกให้ผู้เป็พ่อของเธอหันมาดูองค์จักรพรรดิจึงรับสั่งให้เขาพาองค์หญิงกลับตำหนัก
เขาเดินไปใกล้ๆ เธอและเรียกเบาๆ เธอกลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ
เขาเลยอุ้มเธอขึ้นและไปส่งที่ตำหนัก สาวใช้ในพระราชวังต่างส่งสายหวานแหวนให้ทั้งคู่
11K
