ราชันย์ปีสาทโลหิต

หลังจากฟ่านป่านแต่งตัวเสร็จแล้ว

หลานเยว่ยื่นมือไปจับหน้าของนาง

"ข้าคงต้องไปซะแล้ว"

"เจ้าจะไปแล้วงั้นรึ?!"

ฟ่านป่านแสดงสีหน้าตกใจเป็นอย่างมาก

"เจ้าอย่าได้กังวล~

เมื่อข้ากลับมานั้นข้าจะมาหาเจ้าด้วยแน่นอน"

หลานเยว่พลันได้ยินเสียงผู้คนกำลังเดินมา

"ชู่วว...มีผู้คนกำลังมา"

"ต้องเป็นท่านพ่อของข้าอย่างแน่นอน"

ฟ่านป่านพูดขึ้นอย่างกังวล

"งั้นข้าไปเลยแล้วกัน"

"เดี๋ยวสิ! เจ้าจะไปทั้งแบบนี้งั้นรึ?"

ฟ่านป่านรีบจับมือของหลานเยว่อย่างแน่น

และหลานเยว่ก็ได้จูบที่ปากของนาง

"ข้าจะกลับมาอย่างแน่นอน~"

เขาได้กอดเธอครั้งสุดท้ายก่อนที่จะจากไป

ฟ่านป่านที่ได้เห็นเขาหายไปต่อหน้าต่อตานั้น

และก็ได้มีคนมาเข้ามาในกระท่อม

"ลูกของข้าอยู่ที่นี่จริงๆด้วย...

พวกเรายังไม่ได้ทะเลาะกันเลยนะ

ทำไมเจ้าถึงได้หนีมานอนอยู่ที่นี่ล่ะ?"

ฟ่านป่านก็ไม่ได้ตอบอะไรพ่อของนาง

เพรานางยังคงช็อกอยู่กับการหายตัวไปอยู่

"เป็นอะไรหรือเปล่าลูก?!"

"ลูก!"

หลานเยว่ได้ใช้พลัง'วาร์ป'กลับมายังหน้า

หมู่บ้านนั้นเองและเขาก็เดินออกไป

จากนั้นหลานเยว่ก็เริ่มบินด้วยความเร็วสูง...

สักพักก็เป็นเวลากลางดึกแล้ว หลานเยว่ก็ยังคงบินอย่างไม่รู้จักเหน็ดไม่รู้จักเหนื่อยต่อไป

และเขาก็รู้สึกว่ามีบางคนกำลังบินตามเขามา

'ผู้ฝึกยุทธ์ระดับพลังสูงกว่าข้างั้นรึ?'

* ผู้ฝึกยุทธ์ระดับพลังตั้งแต่ปราณจิต

จะสามารถใช้ทักษะการบินได้

ซึ่งผู้ที่กำลังตามมานั้น มีความสามารถ

ในการบินถึงขั้นสามารถไล่เลี่ยกับเขาได้

แสดงว่าระดับพลังต้องสูงมากๆแน่

เพราะถ้าเป็นผู้ฝึกยุทธการระดับพลัง

เท่ากันหรือมากกว่สเขาแค่นิดหน่อย

ย่อมไม่สามารถใช้ทักษะการบินสูงแบบนี้ได้

หลานเยว่จึงร่อนลงมายังพื้นดิน

ตามคาดคนที่ตามเขามานั้นก็ลงมาเช่นกัน

หลานเยว่ยืนอยู่ห่างจากคนนั้นอยู่พอสมควร

"เจ้าเป็นใคร? และเจ้าต้องการอะไร?!"

จู่ๆคนๆนั้นก็มาปรากฏอยู่ตรงหน้าของ

หลานเยว่อย่างรวดเร็ว ทำให้เขาตกใจขึ้นมา

"เอ๋? เจ้ามนุษย์ระดับพลังเริ่มต้น?"

"แต่เจ้าสามารถบินได้ถึงขนาดนั้น?"

"ฮ่าๆ~ ข้าเจอของที่มันน่าสนใจแล้วสิ"

หญิงสาวนางหนึ่งได้พูดขึ้น

'ผู้หญิง?!'

'เจ้ามนุษย์? ทำไมถึงได้เรียกเช่นนี้กัน?'

"เจ้าต้องการสิ่งใด?"

หลานเยว่ถามขึ้นอย่างเย็นชา

"เจ้าช่างน่าสนใจจริงๆ~"

หลังจากพูดเสร็จ

หญิงสาวนางนี้ก็ได้จูบเข้าไปที่ปากของเขา

'ต้องการสิ่งนี้งั้นเหรอ? โธ่~ ก็ไม่บอ....'

"อั๊ก!"

'นี่ถึงขั้นเริ่มรุกเองเลยเหรอเนี่ย~?'

'เดี๋ยวนะ! รู้สึกแปลกๆแฮ้ะ~'

"นี่เจ้าเป็นแวมไพร์งั้นรึ?!!!"

หลานเยว่ที่กระโดดออกมาจากตัวของนางพร้อมกับจับต้นคอที่โดนกัดเลือดจึงไหลออก

มาเล็กน้อยและตะโกนถามขึ้นอย่างตกใจ

"ฮ่าๆ~ เลือดของเจ้าช่างอร่อยจริงๆ"

"มาเป็นของข้าเถอะ!"

แวมไพร์สาวพูดพร้อมกับเดินไปหาหลานเยว่

"น่าเสียดาย~ ถ้าเจ้าพูดแบบนั้นในสถานการณ์อื่นล่ะก็ข้าคงดีใจแทบแย่"

หลานเยว่ตอบกลับด้วยที่ยิ้มเล็กน้อย

"สถานการณ์อื่น?

ฮ่าๆ~ เจ้าคิดว่าเจ้สจะทำได้อย่างนั้นรึ?"

แวมไพร์สาวหัวเราะขึ้

"ข้าขอคิดว่าสิ่งที่เจ้ากำลังพูดออกมานั้นว่า

ถ้าข้าทำได้เจ้าก็จะยอมสินะ~?"