12.00น.เราขับรถมาถึงตัวเมืองแล้ว ผมพยายามติดต่อมีอา แต่ก็ไม่เป็ผล คัทก็ติดต่อคราเอลกับทางการไม่ได้เลย บางทีเสาสัญญาณอาจจะล่มไปแล้วก็ได้ ตูม! เสียงะเิเหรอ ไม่สิ มันคือเสียงทุบของสิ่งมีชีวิตขนาดใหญ่ต่างหาก ช้างเหรอ? เป็ไปไม่ได้ เราสองคนมองหน้ากันด้วยความสงสัย ตรงนี้รถผ่านไปไม่ได้แล้วต้องเดินทางเท้าอย่างเดียว นี่มันนรกชัดชัด มันเลวร้ายกว่าเมื่อวานซะอีก ตูม! ผมรีบดึงตัวคัทออกมาจากรถอย่างไว ภาพที่เห็นตรงหน้า ไม่อยากจะเชื่อสายตา อะ..อะ..อสุรกาย! ผมไม่ได้ตาฝาดไปใช่มั้ย นี่ไม่ใช่เกม ไม่มีคู่มือบอกจุดอ่อนไร้สาระเหมือนนอชบอก ศพทหารเมื่อเช้านายหนึ่ง ตอนนี้กลายเป็ปีศาจไปแล้ว แขนที่บวมเป่งทั้งสองข้าง ก้อนเนื้อชิ้นโตที่แยกมาจากคอเหมือนปรสิตั์ ขาที่ตอนนี้บวมข้างเล็กข้าง หน้าที่อยู่ผิดรูป ฟันที่แหลมคมกว่าสัตว์ร้ายในจินตนาการ
“วิ่ง!” ผมดึงคัทลุกขึ้นและจับมือเธอวิ่งอย่างสุดชีวิต
เ้าอสุรกายยังตามมาติดติด ข้างหน้าทางตันแล้ว เราเลี้ยวเข้าซอกตึก เ้าปีศาจยังคงตามมา แต่มันติดช่องตึก หน้าของมันอยู่ใกล้ผมไม่ถึงห้าเมตร ผมสังเกตเห็นตาของมันที่แดงฉาน ปืนของผมตอนนี้เหลือแค่ปืนพกกับลูกซองเท่านั้นที่หยิบมาได้ทัน ส่วนคัทเหลือแค่ดาบซามูไรสองเล่ม กับลูกโม่เท่านั้น ผมไม่ลังเล จับลูกซองประทับบ่าในท่าเตรียมยิง ปัง! นัดเดียวดังสนั่นก้องซอกตึก หนึ่งนัดเท่านั้น พลังอานุภาพของมันหยุดเ้าปีศาจได้ในทันที หัวและปรสิตอันน่าขยะแขยงของมันหายไปครึ่งหนึ่ง เ้าปีศาจสิ้นฤิทธิ์ ล้มหงายหลัง ตึง! คัทผวามาก ผมปลอบเธอ จนเธอได้สติ เรากลับทางเดิมไม่ได้แล้ว ผมพาเธอเดินลัดตึกไปจนสุดทาง พวกซอมบี้มาเยอะมาก อาจจะเป็เพราะได้ยินเสียงปืนที่ผมยิงไปเมื่อครู่ แต่ยังดีที่ไม่มีพวกกลายพันธุ์ คัทให้ดาบผมไว้หนึ่งเล่มเพราะเราต้องใช้ะุให้ประหยัดที่สุด เราช่วยกันสู้จนออกเขตใจกลางเมืองมาได้ คัทใช้ดาบได้คล่องแคล่วมาก พวกผีดิบไม่มีโอกาสได้เข้าใกล้เธอเลย ต่างกับผมที่เหวี่ยงดาบไปมาเหมือนหมาบ้า แต่ตอนนี้เราพ้นจุดนั้นมาแล้ว พวกซอมบี้มันไม่ตามมา นั่นเป็เื่ที่ดีมาก ผมและคัทเหนื่อยมาก ผมพยายามติดต่อหามีอาอีกครั้งแต่ก็ไม่เป็ผลสำเร็จ ผมจึงพักเหนื่อย แล้วเผลอหลับไป
“คราเอล!” เสียงคัทะโ
ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมา เสียงคัทนั่นเอง เธอะโดีใจอย่างสุดขีด จนผมต้องบอกเธอให้เบาเสียง ไม่งั้นพวกซอมบี้แห่มากันแน่ เธอบอกผมว่าคราเอลเพื่อนของเธอติดต่อมาแล้ว ผมรู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูก เขาคงต้องเก่งมากแน่แน่ คัทนัดสถานที่ให้คราเอลมาเจอ ปังๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้น
“มีใครอยู่ในนั้นรึเปล่า” มีคนมาเคาะประตูเรียก
ต้องเป็พลทหารคาเอลแน่แน่ คัทรีบเปิดประตูออกไป แต่ผิดคาด พวกที่มาเคาะประตูคือพวกขาโจ๋ที่สนุกกับวันสิ้นโลกนี่ต่างหาก พวกมันใส่เกราะอย่างแ่า ตึก! ด้ามปืนกระทบเข้าอย่างแรงที่ท้ายทอยผม
“ไคล์!” นั่นคือเสียงสุดท้ายที่ผมได้ยินก่อนจะสลบไป
16.50น.ผมมึนหัวมาก สะลึมสะลือตื่นขึ้นมา พวกสารเลวนั่นมันมัดเรา ยึดอาวุธพวกเราจนหมด
“ของดีนี่หว่าดาบเล่มนี้ ฮ่าฮ่า” พวกมันคนหนึ่งพูดขึ้นมา พร้อมกับลูบดาบของคัท
“พวกแก้าอะไรวะ?” ผมตะคอกใส่พวกมัน
ผัวะ! มันตบหน้าผมทันทีที่จบประโยค
“เฮ้ยไอ้จืด แฟนสวยดีนี่ ข้าขอละกันนะ” มันพูดขึ้น
“อย่ายุ่งกับเธอนะไอ้สารเลว!” ผมตะคอกใส่พวกมัน
บุบ! มันเอาด้ามปืนตบผมอย่างจัง
“ถ้าแกเอ่ยปากเน่าๆ ของแกอีกครั้ง ฉันจะเป่าสมองแกซะ” มันบอก มันพยายามจะข่มขืนคัท
“ไม่! อย่านะ!” คัทะโสุดเสียง
“อย่าขัดขืนพวกพี่เลย” ไอ้ชั่วคนหนึ่งบอก
“ไอ้สวะเอ๊ย! รังแกผู้หญิงเหรอว่ะ?” ผมะโด่ามันสุดเสียง
“ข้าเตือนเอ็งแล้วนะ” มันบอก พร้อมหันปืนมาที่ผม
พวกมันหยุดยุ่งกับคัทชั่วขณะ อย่างน้อยผมซื้อเวลาให้เธอได้มีโอกาสรอดก็ยังดี ก่อนที่คราเอลจะมา พวกมันทุกคนเริ่มหันปืนมาที่ผม พวกมันง้างนก เสียงดัง แกร๊ก!
“ไม่!” คัทะโอย่างสุดเสียง
ขอโทษนะมีอา ขอโทษนะเนล ผมขอโทษจริงจริง ผมหลับตาพร้อมไปโลกหน้า ปัง! ปัง! ปัง! เสียงปืนยิงอย่างต่อเนื่อง เืกระเด็นสาดเต็มหน้าผม ผมไปแล้วเหรอ ผมลืมตา พวกชั่วนอนจมกองเืสิ้นลมหายใจ ปรากฏร่างชายสูงใหญ่ ในชุดทหาร อาวุธครบมือ เขาปิดฉากฆ่าพวกชั่วได้สวยงามมาก ถึงมันจะใส่เกราะ แต่เขาก็ยิงเข้าหัวทุกนัด
“คราเอล!” คัทเรียกชื่อชายคนนั้นอย่างดีใจ
ส่วนผมหมดแรง ใจเต้นผิดจังหวะ ดีใจที่รอดและดีใจที่คัทไม่เป็อะไร ผมวูบหมดสติไปหลังจากคราเอลช่วยแก้เชือกให้
“เป็ยังไงบ้างไคล์” คัทถามผมหลังจากเห็นผมลืมตา
“ดีขึ้นมาบ้าง” ผมตอบ
“ผมคราเอลยินดีที่ได้รู้จักครับ” คราเอลแนะนำตัว
“ผมไคล์ครับ ขอบคุณมากครับ คุณมาทันเวลาพอดี” ผมตอบ
“คุณเป็คนดูแลคัทมาั้แ่เกิดเื่ ผมต้องขอขอบคุณ คุณจริงจริง” เขาพูด
“ผมก็ไม่ได้พึ่งพาได้ขนาดนั้นหรอกครับ คัทเธอเก่งอยู่แล้ว” ผมพูดแกมเขิน
“ครับผม งั้นเรามาเข้าเื่กันเลย ตอนนี้ค่ายหัวเมืองแตกแล้ว เราไม่รู้ว่าเกิดขึ้นได้อย่างไร ผมได้เก็บเครื่องบินของทางการไว้ในสนามบิน เพราะที่นั่นปลอดภัย ตอนนี้ไม่เหลือใครในเมืองวิลลาซแล้ว คุณจะไปกับเรา…?”
“ไม่ครับ ผมต้องตามหามีอาก่อน กับเนล” ผมสวนขึ้นทันควัน
“เที่ยวบินรอบแรกออกตอนหกโมงเช้าวันนี้ คุณสบายใจได้เื่น้องสาวคุณ เธอปลอดภัยแล้ว อ่อ...คัทเล่าให้ผมฟังหมดแล้วล่ะ เื่ของครอบครัวคุณผมเสียใจด้วยนะครับ” คราเอลตอบ
“ขอบคุณครับ แต่แฟนของผมเธอยังไม่ปลอดภัย ผมคงไปจากที่นี่ไม่ได้ครับ” ผมตอบเขา
“เที่ยวบินอพยพแล้วล่ะ ไม่มีการอพยพอีกแล้ว ตอนนี้เราไม่จำเป็ต้องทำเวลานี่นา” คัทมองผมและทำหน้าอ้อนวอนคราเอล
“โอเค ผมต้องยอมแพ้คุณใช่มั้ยเนี่ย ตกลงตามนี้ครับ พวกเราจะช่วยตามหาคุณมีอา แล้วเราจะไปด้วยกัน” คราเอลบอกผม
“ไม่เป็ไรครับ ผมอยากให้พวกคุณไปเตรียมเครื่องบินรอพวกเรา ผมจะไปหามีอาเอง ถ้าผมหามีอาเจอ ผมจะยิงพลุสีนี่ส่งสัญญาณ ผมจะไปหาลานจอดเครื่องบินที่ใกล้ที่สุดเมื่อผมพบเธอ หากวันนี้เที่ยงคืนแล้วไม่ได้สัญญาณจากผม ให้พวกคุณไปได้เลย” ผมบอก
“ไม่! จะบ้าเหรอพวกเราสู้ด้วยกันมาเท่าไหร่ ฉันมีชีวิตรอดก็เพราะนายนะ ไคล์!” คัทตะคอกใส่ผมสุดเสียง
“ฉันได้ตัดสินใจไปแล้วคัท ฉันจะไม่คืนคำตัวเอง” ผมบอกเธอ
“แต่...” คัทกำลังจะเอ่ย
“คัท ฟังฉันให้ดีดีนะ ต่อไปนี้คุณคราเอลจะดูแลเธอ เธอต้องเข้มแข็ง เหมือนที่เธอสอนฉันไง! คุณคราเอล ตกลงตามที่ผมพูดนะครับ” ผมสวนขึ้นก่อนที่เธอจะพูด
คราเอลยิ้มแล้วพยักหน้า พร้อมส่งวิทยุสื่อสารกับพลุไฟให้ผม
“นายต้องกลับมานะ ไปรับมีอาแล้วกลับมา สัญญานะ” คัทพูดทั้งน้ำตาน้ำ พร้อมยกดาบให้ผมหนึ่งเล่ม
“ฉันสัญญา แล้วเจอกันนะ เพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน” ผมบอกคัท
“คุณคราเอล ถ้าผมไม่ได้ส่งสัญญาณตามเวลาที่กำหนด หรือเกิดอะไรขึ้น ขอให้คุณไปได้เลย ไม่ต้องพยายามตามหาผม” ผมกระซิบบอกคราเอล
เขาพยักหน้าแล้วเดินจากไปพร้อมกับคัท คัทหันมาส่งยิ้มให้ผมก่อนจะเดินหายไปในความมืด
"เอาล่ะมีอา เธออยู่ไหนกันนะ? " ผมพึมพำกับตัวเอง
6K
