ตอนที่ 22 ฮันนี่เสียวซ่านบนยอดไม้
กฤษณพันธ์เดินคุยกับเขื่อนเพชรมาเหมือนคนบ้า
พูดเองตอบเองตลอดเวลาเขารู้สึกเหมือนตัวเองบ้ายังไงไม่รู้
'หรือว่าเราเป็คนบ้า'
เขาคิดในใจ
"คุณทำยังไงถึงทำให้ผมไม่สามารถบังคับตัวเองได้"
เขื่อนเพชรถามด้วยความแปลกใจ
"ไม่รู้จริงๆครับอยู่ๆผมก็สามารถขยับตัวเองได้"
กฤษณพันธ์ตอบอย่างงงงวย
แล้วผมจะพาคุณไปหาเครือเขาหลงพันปีได้ยังไง
ถ้าผมไม่สามารถบังคับร่างกายนี้ได้
"ไม่รู้สิครับคุณก็บอกผมสิว่า จะไปทางไหนผมจะพาคุณไปเอง?"
เขาเริ่มหิวมองซ้ายมองขวาหาอะไรกินสักอย่าง
มองไกลๆเป็ต้นไม้ใหญ่ลูกสีแดงๆ
ดูมันน่าจะกินได้เขาจึงเดินทางไปหาต้นไม้นั้น
เขาไปถึงต้นไม้นั้นจึงรู้ว่ามันเป็ต้นชมพู่
ลูกเท่ากำปั้นสีแดงสดน่ากินเขาก้มลงหยิบไม้
ฟาดผลชมพู่ให้ตกลงมาหยิบลูกชมพู่
ขึ้นมากัดกินอย่างกะหาย เขื่อนเพชรพูดขึ้น
"ก็หวานอร่อยดีนะ"
กฤษณพันธ์ขมวดคิ้วถาม
"อ้าวคุณรู้รสชาติด้วยได้ด้วยหรอ?"
ทั้งสองก็ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือมาไกล
"ว้าย....ช่วยด้วย!!!"
เขาได้ยินเสียงดังลงมาจากผาด้านล่าง
ใต้ต้นชมพู่กฤษณพันธ์ตกตะลึงชายหนุ่มจำได้ว่า
เสียงนั้นเป็เสียงของแสงระวีเขาดีใจที่ได้ยินเสียงเธอ
นั้นหมายความว่าพวกเธอยังปลอดภัยอยู่
"ไปได้แล้วพวกเธออยู่ในอันตราย
คุณจะมายืนทำอะไรอยู่นี้ไปช่วยพวกเธอเดี๋ยวนี้"
เขื่อนเพชรออกคำสั่งกฤษณพันธ์ตื่นจากใ
รีบค่อยๆวิ่งไต่เถาวัลย์ลงไปด้านล่างด้วยความยากลำบาก
"เร็วๆสิเชื่องช้าอย่างนี้จะไปช่วยใครได้
เอาร่างคืนมาเดี๋ยวผมจะลงไปช่วยเอง"
เสียงเขื่อนเพชรบ่นว่าอย่างไม่พอใจ
ที่กฤษณพันธ์ค่อยๆไต่เถาวัลย์ลงไป
"อย่างนี้จะไปช่วยอะไรใครเขาได้ คืนร่างกายมาให้ผมเดี๋ยวนี้"
กฤษณะพันธ์เริ่มโมโห
"ก็เอาไปสิ!ถ้านายเก่งก็ลงไปช่วยพวกเขา ให้ทันเอาร่างของฉันไป"
กฤษณะพันธ์กลั้นใจอยู่เฉยๆ เพื่อ้าคืนร่างให้กับเขื่อนเพชร
"อ้าววว..หยุดทำไม?เร็วสิเดี๋ยวก็ช่วยพวกนั้นไม่ทันหรอก"
เขื่อนเพชรรีบสั่ง
"ก็ผมจะคืนร่างให้คุณคุณก็เอาไป
ช่วยพวกเขาสิเร็วๆเข้ามาเอาร่างไป"
เขื่อนเพชรรีบพูด
"ก็ผมพยายามแล้วมันขยับอะไรไม่ได้
ั้แ่ได้ขวานฟ้ามาอยู่ในมือผมก็บังคับร่างนี้ไม่ได้เลย!
ไม่รู้มันเป็อะไรผมนึกว่าคุณรู้
แล้วไม่ยอมบอกผม?้ายึดร่างนี้"
กฤษณพันธ์ปฏิเสธ
"ไม่รู้จริงๆครับอยู่ๆมันก็บังคับขึ้นได้มาเอง
ขยับแขนขยับขาหัวเราะได้เอง ผมไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง"
เขื่อนเพชรไม่สนใจอะไรตอนนี้ ห่วงคนที่ขอความช่วยเหลือ
"อย่าพูดมากลงไปก่อนเดี๋ยวเื่นี้ คุยกันทีหลังจะไม่ทันช่วยพวกเขา"
กฤษณพันธ์ไต่เถาวัลย์ลงมาด้วยความยากลำบาก
แล้ววิ่งไปตามเสียงที่ได้ยินโผล่พ้นป่าเขา
เห็นซอกหินผาสองฝั่งสูงใหญ่เหมือนตึกตั้งตระหง่านคู่กัน
มีใยแมงมุมขนาดั์ถักทอยึดทั้งสองผาไว้ตรงกลาง
ที่น่าใคือเห็นร่างคนสี่คนติดอยู่บนตาข่ายใยแมงมุม
สองเท้าตะกุยตะกายเหนือพื้นนิดหน่อยและที่สำคัญ
มีแมงมุมตัวใหญ่มหึมาที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน
มันใหญ่เหมือนถังน้ำห้าพันลิตรค่อยๆ
หย่อนตัวลงมาคล้ายกับว่ามันจะจับทั้งสี่กินเป็อาหาร
"ใช้ขวานฟ้าช่วยเขาเดี๋ยวนี้!!!"
เขื่อนเพชรออกคำสั่งกฤษณพันธ์ให้ใช้ขวานฟ้า
ยิงเ้าแมงมุมั์ตัวนั้น ชายผู้ที่ถูกสั่ง
ถามขึ้นด้วยความสงสัยลนลาน
"ยิงยังไงครับอะไรคือขวัญฟ้า"
เขื่อนเพชรมึนหัวตึบ
"โอ๊ย!จะบ้าตายก็อยู่ที่แขนขวาของคุณนั่นไง
มันเป็ปลอกแขนบางๆนั่นแหละ
เขาเรียกขวานฟ้าอาวุธศักดิ์สิทธิ์ใช้มันเลย"
แสงระวีเหลือบไม่เห็นกฤษณะพันธ์ออกมาจากช่องหิน
จึงร้องขอความช่วยเหลืออย่างมีความหวัง
"คุณกฤษณะช่วยแสงด้วยแมงมุมั์มันจะกินแสงแล้ว!!"
กฤษณะพันยืนเก้ๆกังๆมองหาเศษไม้สักท่อน
เขาได้เศษไม้ขนาดเหมาะมือยาวประมาณสองฟุต
หมายจะเอาไปไล่ตีแมงมุมั์
"คุณจะบ้าเหรอจะเอาเศษไม้ ไปตีแมงมุมั์คุณหาที่ตายชัดๆ"
เขื่อนเพชรร้องสั่ง
"รวบรวมสมาธินึกถึงคันธนูและลูกธนูอยู่ที่มือขวา
ภาวนาจิตแล้วปล่อยลูกธนูไส่เ้าแมงมุมั์เดี๋ยวนี้"
กฤษณพันธ์ทำตามที่เขื่อนเพชรบอกสั่ง
ในสมองรวบรวมสมาชิกนึกถึงคันธนู
และลูกธนูที่มือแล้วปล่อยออกไป
"ไป!ออกไป!ไปลูกธนูออกไป"
เสียงกฤษณพันธ์ร้องสั่งอย่างที่เขื่อนเพชรบอก
แต่อนิจจาทุกอย่างว่างเปล่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่จะถือว่าเสียประโยชน์เปล่าก็ไม่ใช่เพราะการทำ!
ปากยิงลูกธนูของกฤษณะพันธ์ทำให้เ้าแมงมุมั์
หันมาสนใจเขามันปล่อยตัวลงดินอย่างรวดเร็ว
ไต่ย่างสามขุมเข้าหากฤษณพันธ์ทันทีพัดชาะโบอก
"กฤษณะพูดอะไรกับตัวเองไม่เห็นหรอ แมงมุมมันกำลังจะไปหาคุณแล้ว"
ชายหนุ่มหันไปดูแมงมุมั์ หลังจากที่กำลังเถียงกับเขื่อนเพชร!
ตาเหลือกลานเขาถอยหลังสะดุดกิ่งไม้ล้มหงายไป
ไม่ทันที่เขาจะตั้งตัวอะไรเ้าแมงมุมั์
ก็ะโคร่อมร่างชายหนุ่มตัวเขาอยู่ใต้ท้องมัน
ใยอันใหญ่ที่อยู่ก้นแหลมแหลมของมัน
พุ่งใยสีขาวสีเหลืองขาวเท่ากับเชือกมะลิลา แปะตัวเขาไว้กับก้อนหิน
"โอ๊ยยยย!!"
เสียงกฤษณพันธ์ร้องดังลั่นด้วยความใ
ไยเหนียวๆมันเหมือนกาวก้อนใหญ่ๆ
ยึดเขาไว้กับก้อนหินไม่สามารถจะขยับท่อนล่างได้เลย
"ใช้มือข้างขวาของคุณตัดใยกาวออกไปเดี๋ยวนี้"
เสียงเขื่อนเพชรร้องสั่งอย่างร้อนรน
กฤษณพันธ์เอามือขวาจับที่ใยแมงมุม
ก้อนเหนียวเหนียวแล้วดึงไปมา
"ละลายละลาย"
เสียงเขาร้องสั่งละล่ำละลักด้วยความกลัว
ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยเสียงซู่ซู่ดังอยู่เหนือหัวเขา
!!!!ซู่!!!!ซู่!!!!
เ้าแมงมุมั์แยกเขี้ยวน้ำเหนียวเหนียวในปากของมัน
ไหลลงบนตัวเขาเป็หยดใหญ่ๆ
เหมือนมันกำลังจะกินเหยื่อด้วยความกระหาย
"โอ๊ย!!ทำอะไรสักอย่างสิผมจะมาตายง่ายๆอย่างนี้ไม่ได้นะ"
เสียงเขื่อนเพชรคร่ำครวญ
"ก็ผมทำตามคุณทุกอย่างแล้วไม่เห็นมันมีอะไรเกิดขึ้นเลย
อาวุธในตำนานบ้าบออะไรของคุณเนี่ย"
กฤษณพันธ์ร้องตอบด้วยความท้อแท้
สองเขี้ยวงองุ้มอ้ากว้างเหมือนปากรถตักดินแม็คโคร
ค่อยๆหย่อนลงมางับตัวกฤษณะพันธ์ด้วยความใ
เขายกแขนขวาขึ้นบัง!เขี้ยวทั้งสองข้างของมันคี
บเข้าระหว่างกลางลำตัวของเขาเต็มคำ
"โอ๊ย!โอ๊ย!"
ชายหนุ่มทั้งสองในร่างเดียวกันร้องขึ้นพร้อมกัน
ด้วยความเ็ปเหมือนตัวเขาจะขาด
ออกจากกันเขี้ยวแหลมแหลมตรงเข้ามาเจาะลำตัว
"ให้ผมออกไปจัดการมัน"
เขื่อนเพชรร้องคร่ำครวญด้วยความเ็ป
อย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อนการที่เขาถูกฟ้าผ่าครั้งนั้น
ก็ไม่รู้สึกเจ็บมันเหมือนวูบไปทีเดียว
แต่ครั้งนี้มันเ็ปเหมือนตัวจะขาดออกจากกัน
"ดอกเตอร์กฤษณะพันธ์โดนแมงมุมกินแล้ว"
เสียงหมวดฮันนี่ร้องบอกทุกคนด้วยความใ!
สติที่เลือนรางด้วยความเ็ปเขื่อนเพชรร้องคร่ำครวญ
"คุณกฤษณะพันธ์ให้ผมออกไปจัดการมันผมเจ็บจะตายแล้ว"
ทันใดนั้นเหมือนปาฏิหาริย์แขนขาของเขื่อนเพชร
สามารถมีกำลังขึ้นมาได้เขาสามารถควบคุม
ร่างกายนี้ได้ในบัดดลเขางอตัวดึงแขนซ้าย
ของตัวเองมาถลกแขนเสื้อใช้มือขวา
กำที่ข้อแขนซ้ายแล้วรวบรวมสมาธิ
ธนูที่สักบนแขนซ้ายของเขื่อนเพชร
กลับมาสว่างวาบบนร่างกฤษณพันธ์
ส่องประกายเป็สีทองทันใดนั้น
เสียงคำรามของเขื่อนเพชรดังกัมปนาทขึ้น
"จงคืนสู่สุคติ!!!!"
อำนาจของขวัญฟ้าศักดิ์สิทธิ์อาวุธในตำนาน
เป็ประกายดังสายฟ้าฟาดลูกธนูพุ่งออกจากแหล่ง
มือซ้ายของเขื่อนเพชรเข้ากลางลำตัวของเ้าแมงมุมั์
ะเิเป็เสี่ยงๆน้ำสีขาวข้นแตกกระจาย
ไปทั่วบริเวณนั้นทันที เขื่อนเพชรในร่างกฤษณพันธ์
ดีดตัวตีลังกาเอามือยันพื้นโดดขึ้นบนก้อนหินใหญ่
เหนือคนทั้งสี่ที่ถูกใยแมงมุมั์พันธนาการอยู่
เขาตวัดมือแสงวาบสีแมลงทับก็ตัดใยแมงมุมขาด
เป็ทางยาวทั้งสี่ร่วงลงดินถึงพื้น
เขาเห็นผู้หญิงทั้งสามคนเกือบจะเปลือยกาย
มีแต่ชุดชั้นในคนละชุดเท่านั้นกับชายอีกคนหนึ่ง
นอนห่อหุ้มด้วยใยแมงมุมั์
"เขาทั้งหมดเป็เพื่อนผม"
เสียงกฤษณพันธ์บอกเขื่อนเพชรมีหัว
'สวยกันทุกคนเลยนะ'
เสียงเขื่อนเพชรพูดออกคล้ายคนละเมอ
เขารู้สึกร้อนวูบวาบบนถุงมือขวานฟ้ายังไงไม่รู้
ธาตุปรอทศักดิ์สิทธิ์มีความ้าอีกแล้ว
เขารู้สึกเสียวและร้อนท้องน้อยขึ้นมาทันที
เขาะโลงไปหาทั้งสี่แล้วใช้มือลูบใยแมงมุม
ด้วยมือมือขวาด้วยอิทธิฤทธิ์ของขวานฟ้า
ทำให้ใยแมงมุมเปื่อยยุ่ยออกจากร่างของคนทั้งสี่
ทุกคนเหนื่อยล้าอ่อนแรงมองดูกฤษณพันธ์ด้วยความยินดี
"คุณกฤษณะค่ะขอบคุณมากนะคะที่มาช่วยพวกเราทัน"
พัดชาพูดด้วยเสียงอ่อนหวานด้วยความดีใจ
ที่กฤษณพันธ์คนที่เธอห่วงหารอดกลับมาได้
ฮันนี่เป็คนที่แข็งแรงที่สุดในกลุ่มผู้หญิง
ลุกขึ้นหมายจะพยุงแสงระวี
ค๊อกกกก!!!!!
"ว้ายยยยยย!!"
โดยที่ไม่ทันตั้งตัวเสียงพญาโขมดดง
โหนเถาวัลย์ลงจากหน้าผามือขวากำเถาวัลย์
ไว้แน่นมือซ้ายเกี่ยวเอวหมวดฮันนี่ลอยละลิ่ว
ขึ้นไปอย่างรวดเร็วโดยที่ไม่มีผู้ใดได้ทันตั้งตัว
หมวดฮันนี่ใใช้ศอกถองที่ใบหน้าของพญาขโมดดง
แต่มันไม่สะทกสะท้านอะไรกลับใช้แขนที่ทรงพลัง
ของมันโหนกิ่งไม้ลอยตัวจากต้นหนึ่ง
ไปสู่ต้นหนึ่งอย่างรวดเร็ว เขื่อนเพชรทะยานตาม
พญาโขมดโหนกิ่งไม้ขึ้นไปบนปลายยอดอย่างรวดเร็ว
รวบรวมสมาธิใช้ธนูมือยิงออกไปด้วยอิทธิฤทธิ์
ของพลังขวานฟ้าพุ่งตรงเข้าใส่ร่างของพญาโขมดดง
แต่เหมือนมันตั้งใจหนีะโม้วนตัว
หลบซ้ายขวาหายไปในป่าอันมืดมิด
"ช่วยด้วยยยยยยยย!!!!"
เสียงฮันนี่ร้องด้วยความหวาดกลัวค่อยๆจางหายลับไปในป่า
เขื่อนเพชรตัดสินใจจะตามไปช่วยก็เป็ห่วงคนทั้งสาม
ที่อยู่ข้างล่างจะไม่ปลอดภัยจึงะโกลับลงมา
หาคนทั้งสามแล้วค่อยติดตามช่วยผู้หญิงคนนั้นอีกที
ถ้าเธอมีชีวิตอยู่ พญาผีขโมดดงมันพาร่างฮันนี่ที่สลบไสล
ด้วยความกลัวและความใตลอดชีวิตที่ได้รับการฝึกฝนมา
ไม่เคยเจอเื่น่ากลัวและสยดสยองเหนือธรรมชาติขนาดนี้
หัวใจจะแกร่งเป็ชายของทอมผู้นี้ ก็ไม่อาจทนกับสถานการณ์นี้ได้
หมวดฮันนี่ค่อยๆฟื้นคืนสติขึ้นมา ในอ้อมแขนของเ้าผีร้าย
เธอไม่รู้เลยว่ามันมีจุดประสงค์อะไรลักพาตัวมา
เธอรวบรวมสติทำเป็ว่ายังสลบอยู่เพื่อรอจังหวะจะหนี
ร่างสูงใหญ่ของมันประมาณเจ็ดฟุตค่อยค่อย
วางเธอคว่ำหน้าลงบนคบไม้ใหญ่เหมือนเตียงสามฟุต
สูงขึ้นมาจากดินประมาณตึกหนึ่งชั้น
มันขึ้นคร่อมร่างเธอข้างหลังใช้มืออันใหญ่โตบีบ
ที่ต้นแขนกดติดคบไม้เธอรู้สึกว่า กางเกงในของเธอถูกฉีกขาดทันที
"ว้ายช่วยยยย..ด้วยยยยยย"
เธอร้องด้วยความใเธอรู้แล้วว่า
มันลักพาตัวเธอมาทำไม?เธอดิ้นรนสุดกำลัง
ร่างกายของเธอที่ใหญ่โตแข็งแรงวันนี้
เหมือนเด็กผู้หญิงเล็กๆในอุ้งมือของพญาผีขโมดดง
มันไม่มีความหมายอะไรเลย มันพยายามที่จะถ่างขาเธอออก
เธอดิ้นรนอย่างสุดกำลัง!สภาพเหมือนกับลิงตัวผู้
ขนาดใหญ่ข่มขืนลิงตัวเมียตัวเล็กกระจ้อยร่อย
เธอพยายามดิ้นรนให้หลุดแต่พญาโขมด
กัดเข้าไหล่ที่ของเธอมันจับแท่งหัวแดงฉาน
ปลายแหลมกดเข้าไปในกลีบรัก ของฮันนี่อย่างไม่ปรานีปราศรัย
สวบ!!
เฮือก!!
"โอ๊ยยยยยย"
อ้ากกก!!
เธอร้องด้วยความเ็ป เหมือนกลีบของเธอจะฉีกขาดออกจากกัน
"โอ๊ยปล่อยฉันเจ็บสงสารฉันเถอะ อย่าทำฉันเลยโอ๊ยยยยย"
เ้าสัตว์ร้ายเหมือนมันไม่เข้าใจภาษาอะไรทั้งสิ้น
มันซอยกระแทกยิกยิกครองออกมาในลำคอ
ตับๆๆๆ!!
"ฮือ!!!!ฮืออออออ!!!!ค๊อกกกกค๊อก!!"
โอ๊ยๆๆๆ..อ้าๆๆๆ!!
ฮันนี่รู้สึกคับแน่นในช่องลึกของเธอไม่เคยพบพานมาก่อน
มันใหญ่โตจนอัดแน่นจุกเต็มท้องน้อย
เธอบิดกายด้วยความเ็ปและเสียวซ่าละคนกัน
"ซิ๊ดดดดดซ์..โอ๊ยยยยย..เจ็-บ..เจ็บบบบบ!!
เธอครวรคางหลุดปากออกมาอย่างไม่รู้ตัว
"อย่าทำฉันฉันเจ็บอย่าาาาาา!!!"ซู๊ดดดดซ์!!"
ปั๊บๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
พญาโขมดมันซอยเอวของมันอย่างไม่ปรานีปราศรัย
กดกระแทกเต็มแรงเท่าที่มันจะทำได้
!!!โครม...โครม!!!โครม....โครม!!!โครม!!!
กิ่งไม้ขนาดใหญ่ที่มันกดกระแทกฮันนี่
เป็จังหวะอย่างรุนแรงเหมือนกับว่า กิ่งไม้อันใหญ่นั้นจะฉีกขาดไปลง
"อ้าาาาาซ์..อ้ารรรรรซ์..!!!
มันเสียวซ่านร้องคำรามโหยหวนลั่นป่า
กดกระแทกแช่ท่อนลำอันใหญ่โตคาไว้
ในร่องกลีบปล่อยน้ำขุ่นข้นออกมาเต็มร่องรักซันนี่
เฮือกกกก!!
ปรี๊ดๆๆๆๆ!!!!
"ว้ายยยยย..อุ๊ยยยยยยย..สะ..เสียววววว..โอ๊ยยยย!!!"
เธอเสียวเกร็งสุดชีวิตตัวสั่นสะท้านไม่เคยได้รับ
ความสุขสมอย่างนี้กับสาวคนไหนเลยมันคือที่สุด
ของชีวิตเธอจริงๆที่ถูกสัตว์ป่าเถื่อน
ข่มขืนบนกิ่งไม้ตาเหม่อลอยสติดับวูบไป
(((((((((((โปรดติดตามตอนต่อไป))))))))
4K
