ไลฟ์สดเกมสยอง : ความสวยของฉันคือบัฟระดับเอส!

บทที่ 31 ออกจากดันเจี้ยน

"ทำไม? ทำไมเธอถึงได้ชนะทุกครั้ง?"

"เธอคิดว่าตัวเองเป็นใคร?"

เสียงนั้นเต็มไปด้วยความโกรธที่ชัดเจน อวี้เจียวถูกบีบคอด้วยมือที่แข็งแกร่งราวกับกรงเล็บเหล็ก จนหายใจไม่ออก

แม้ว่าความคิดในสมองจะเริ่มกระจัดกระจาย แต่เธอก็ยังได้ยินว่าเสียงนั้นมาจากใคร

"เจ้า... เจ้าหญิง..."

"พูดแบบนี้ยังคิดจะเยาะเย้ยฉันอีก ทำไมแกไม่รีบตาย ๆ ไปซะ! ทำไม!"

อวี้เจียวกดมือลงบนหลังมือของอีกฝ่าย พยายามจะแกะมือนั้นออก แต่ในสภาพที่กำลังขาดอากาศหายใจอยู่นี้ เธอไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้เลย

ในความพร่าเลือน ภาพหลายฉากแวบผ่านในความคิดของเธอ

เธอเดินอยู่บนพรมสีแดง ถือชายกระโปรงยืนงง ๆ อยู่หน้าแสงแฟลช ได้แต่ยิ้มเขินอายไปยังด้านหน้า

ตอนเข้ามาในเกม เธอล้มลงอย่างเก้งก้างบนสนามหญ้า แล้วมีสีหน้าประหลาดใจตอนที่เหลียงเหว่ยยื่นมือมาช่วยพยุงเธอขึ้น

ใบหน้าเรียบเฉยของอวี้ชุน ตอนที่เธอส่งมอบไอเทมล้ำค่าให้กับเธอ

และ... ภาพของไอเซอร์ในตอนที่พูดกับเธอเป็นครั้งสุดท้าย

อวี้เจียวหลับตาลงด้วยความเจ็บปวด ในขณะที่ได้ยินเสียงนับถอยหลังในสมองเริ่มเข้าสู่เลขหลักเดียว

[ห้า]

[สี่]

[สาม]

ในขณะที่อวี้เจียวค่อย ๆ จมดิ่งสู่ความสิ้นหวัง และตัดสินใจหยุดดิ้นรนเมื่อมือเธอหมดแรง

ภาพคำพูดที่อวี้ชุนเคยพูดกับเธอก็แวบเข้ามาในสมอง

มือที่อ่อนแรงค่อย ๆ เลื่อนลง และกำตุ๊กตาเล็ก ๆ ในกระเป๋าแน่น

ทันใดนั้น แสงสีทองก็พุ่งออกมาโดยรอบ

"อ้ากกกก"

สิ่งที่จับตัวเธอไว้ส่งเสียงร้องอย่างแหลมเสียดหู ราวกับถูกถลกหนังทั้งเป็น เจ็บปวดทรมานอย่างแสนสาหัส

อวี้เจียวไม่ทันได้สัมผัสอะไรต่อ วินาทีถัดมาเธอรู้สึกว่าร่างกายเบาหวิวเหมือนตกจากที่สูง ความรู้สึกไม่มั่นคงนั้นทำให้เธอหวาดกลัว แต่เพราะสติที่เลือนลางเธอจึงรับรู้อะไรได้ไม่มากนัก

เวลาผ่านไปนานเหมือนหลายหมื่นปี แต่ในขณะเดียวกันก็เหมือนเพียงแค่หนึ่งวินาทีสั้น ๆ

ร่างของอวี้เจียวร่วงลงสู่อ้อมกอดของใครบางคน พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนของระบบ

[ศูนย์]

[ขอแสดงความยินดี โฮสต์หนีออกจากดันเจี้ยน ‘สโนว์ไวท์’ สำเร็จ จะออกจากดันเจี้ยนภายใน 5 นาที]

"เธอเป็นยังไงบ้าง?"

เมื่อได้ยินเสียงของอวี้ชุน อวี้เจียวถึงได้ตอบสนองอย่างเชื่องช้า

เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น ถึงได้พบว่า หลังจากใช้ไอเทมไปเมื่อสักครู่ เธอถูกส่งตัวมาอยู่ในอ้อมกอดของอวี้ชุนโดยตรง

เมื่อเห็นใบหน้างดงามเย็นชาที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ใบหน้าของอวี้เจียวก็แดงก่ำขึ้นมาทันที

เธอรีบดิ้นเบา ๆ เพื่อบอกให้อีกฝ่ายปล่อยตัวเธอลง

อวี้ชุนเข้าใจเจตนาทันที เธอจ้องมองเด็กสาวด้วยสายตาลุ่มลึก แฝงไปด้วยความรู้สึกอาลัยอาวรณ์ที่ยากจะสังเกตเห็น

อวี้เจียวไม่ทันสังเกตเห็น ตอนนี้เธอรู้สึกผิดเล็กน้อยขณะเงยหน้ามองอีกฝ่าย

"ขอบคุณนะ ฉันหนีออกมาได้ก็เพราะไอเทมที่คุณให้มา"

หลังจากพูดจบ เธอคล้ายนึกอะไรขึ้นได้ รีบล้วงตุ๊กตาในกระเป๋าออกมาแล้วยื่นให้อวี้ชุน

ทว่าอวี้ชุนกลับไม่ยื่นมือรับไว้ เธอส่ายหัวอย่างไม่ใส่ใจ

"เก็บไว้เถอะ ของแบบนี้ไม่มีประโยชน์อะไรสำหรับฉันหรอก ถ้าใช้กำปั้นได้ ฉันก็ไม่หนีเลย"

"และฉันยังวิ่งเร็วกว่าเธอนิดหน่อย เธอน่าจะต้องการมากกว่า"

อวี้เจียวหลังจากฟังคำพูดของเธอแล้วก็หน้าแดงอย่างห้ามไม่อยู่ แต่หยุดคิดสักครู่ก่อนจะเอ่ยปากโต้แย้ง

"อวี้ชุน ผู้หญิงใช้หมัดบ่อย ๆ ไม่ค่อยดีนะ"

อวี้ชุนหลังจากฟังคำพูดนี้จบ สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ตอนนี้เธอจ้องมองที่อวี้เจียวตลอด แต่ไม่พูดอะไร

อวี้เจียวก็ไม่ได้พูดอะไรอีก ตอนนี้เห็นรายการสรุปปรากฏในความคิด เธอจึงเริ่มรอผลลัพธ์

และไม่นาน เสียงก็ดังขึ้นข้างหู

"อวี้เจียว เราเพิ่มเป็นเพื่อนกันเถอะ"

"เพิ่มเพื่อน?" อวี้เจียวมองไปที่อวี้ชุนข้าง ๆ ด้วยความประหลาดใจ

เธอยังไม่ทันคิดว่ามีฟังก์ชันแบบนี้ด้วย

"อืม" อวี้ชุนเริ่มแนะนำเธออย่างใจเย็น

"ที่หน้าจอเสมือนของเธอด้านล่าง คลิกที่กล่องแชตตรงมุมขวาล่างของข้อความ ข้างในมีเครื่องหมายบวกซึ่งเป็นที่สำหรับเพิ่มเพื่อนโดยเฉพาะ"

"เมื่อกลายเป็นเพื่อนแล้ว กล่องแชตของฉันจะปรากฏขึ้น ถ้าเธออยากหาฉันในอนาคต เธอสามารถส่งข้อความหาฉันได้ทันที"

อวี้เจียวพบฟังก์ชันนั้นแล้ว แต่ยังไม่ทันค้นหาชื่อของอวี้ชุน เธอก็เห็นคนขอเพิ่มเธอเป็นเพื่อน

เดิมทีคิดว่าเป็นอวี้ชุน แต่เมื่อกดเปิดดู กลับปรากฏชื่ออีกคนหนึ่งบนนั้น

สีหน้าของเธอเปลี่ยนไปในทันที

ตอนนี้สายตาของเธอละออกจากหน้าจอเสมือน และมองไปที่เหลียงเหว่ยที่ไม่ได้เข้ามาใกล้ ๆ ตลอดเวลา

ดูเหมือนจะรับรู้ถึงสายตาของเธอ เหลียงเหว่ยหันมามองและยิ้มเล็กน้อย

"พวกเราเพิ่มเพื่อนกันด้วยดีไหม"

อวี้เจียวลังเลเล็กน้อย แต่ก็เลือกที่จะตอบรับคำขอเป็นเพื่อน

ทางฝั่งเฝิงไท่ หลังจากได้ยินคำพูดของอวี้ชุน ก็เพิ่มเพื่อนกับทั้งเซวียจื่อเหยียนและเหลียงเหว่ย

เมื่อถึงเวลาที่ใกล้จะออกจากที่นี่ ในรายชื่อเพื่อนของอวี้เจียวมีทั้งหมดสามคน นอกเหนือจากอวี้ชุนและเพื่อนอีกสองคน ก็มีเซวียจื่อเหยียนที่เข้ามาขอเป็นเพื่อนเองด้วย

ส่วนไต้ฮุ่ยหนิงอาจจะรู้ว่าตัวเองไม่เป็นที่ต้อนรับ จึงไม่ได้เข้าร่วมในครั้งนี้

เมื่อเวลานับถอยหลังใกล้สิ้นสุดลง อวี้เจียวจึงหันไปมองที่อวี้ชุนที่อยู่ข้าง ๆ

"ฉันจะตามหาเธอเมื่อออกไปข้างนอก"

อวี้ชุนทิ้งคำพูดไว้เพียงเท่านี้ จากนั้นก็หายไปต่อหน้าเธอ

หลังจากที่อวี้เจียวเข้ามาที่ดันเจี้ยนนี่เป็นครั้งแรก เธอรู้สึกอย่างแท้จริงว่ากำลังทำภารกิจอยู่ ตอนนี้เธอรู้สึกมีความสุขขึ้นมาบ้าง

ไม่นาน แสงสีขาวสายหนึ่งก็วาบผ่านหน้าเธอไป

เหมือนกับการเดินทางข้ามเวลาในหนัง

เพียงชั่วขณะเดียว เมื่อเธอฟื้นสติและยืนอย่างมั่นคงอีกครั้ง ก็เห็นว่าภาพรอบตัวเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง

เพดานรูปครึ่งวงกลมเต็มไปด้วยแผ่นสะท้อนแสงสีเงิน เธอสามารถมองเห็นเงาตัวเองที่กำลังยืนเงยหน้าจ้องมองอย่างเซ่อซ่าได้อย่างชัดเจน

เมื่อเธอก้มหน้าและมองไปรอบ ๆ ถึงได้พบว่าด้านซ้ายมีประตูบานใหญ่ที่มีผู้คนเดินเข้าออกมากมาย

ส่วนทางขวาคือหน้าจอเสมือนจริงขนาดมหึมาที่แผ่แสงเรืองรอง ดูคล้ายกับหน้าโฮมเพจของแอปพลิเคชันสตรีมมิ่งที่เธอเคยเห็น

หน้าแรกมีแบนเนอร์สไลด์ขนาดใหญ่ กำลังฉายภาพน่าสยองหลายฉาก

มีภาพชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลากำลังเคลื่อนที่ผ่านห้องใต้ดินที่มืดมิด พร้อมกับพูดจาตลกโปกฮาจนคนที่ดูอยู่หน้าจอพากันหัวเราะไม่หยุด

อวี้เจียวจ้องมองอยู่พักหนึ่ง จนสายตาไปหยุดอยู่ที่ตำแหน่ง ‘ยอดนิยมอันดับหนึ่ง’ ตรงกึ่งกลางจอ

นั่นคือชายหนุ่มผมทองดวงตาสีแดง เขาใช้ไอเทมบางอย่างเคลื่อนที่ผ่านป่าที่เงียบสงัดอย่างรวดเร็ว

และไม่นาน ตรงหน้าเขาปรากฏก้อนเนื้อที่ยังมีเลือดหนืด ๆ ไหลลงมา

คนที่ดูอยู่หน้าจอต่างอุทานด้วยความตกใจ ขณะเดียวกัน ข้อความคอมเมนต์โปร่งแสงด้านบนหน้าจอก็เลื่อนไปอย่างบ้าคลั่ง แทบจะกินพื้นที่ทั้งหมดของหน้าจอ

ทว่าชายหนุ่มกลับไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว เขาชักมีดสั้นออกมาแล้วตวัดฟันฉับเข้าที่ระดับสายตาของก้อนเนื้อนั้นอย่างแม่นยำ

ฉัวะ! สิ่งนั้นถูกแยกออกเป็นสองซี่ และชายหนุ่มก็กระโดดลงจากต้นไม้ได้ทันเวลาก่อนที่เลือดในก้อนเนื้อจะระเบิดออกมา

ทุกการเคลื่อนไหวทั้งหมดคมกริบและสะอาด ดูสบายตามาก

หน้าจอระเบิดเป็นเสียงเชียร์ดังขึ้นทันที