มายทิชเชอร์คุณครูสุดสวย

“อะไร นายคิดจะซ่อนของเหรอ?” ซูจีจ้องไปที่เขาด้วยดวงตากลมโตสวยงามของเธอ และเริ่มต่อว่า “ฮึ่ม เรายังไม่ได้แต่งงานกัน และนายคิดจะซ่อนของจากฉันแล้ว หลังจากแต่งกับนายไป ใครจะรู้ว่านายจะไปหาคนที่สามอีกมั้ย!”

“จะ...จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง...” เหงื่อเย็นไหลอาบหัวเขา เขาแอบพูดว่า ไม่ใช่แค่สาม ฉันยังมีคนที่สี่ ที่ห้า....

“งั้น นายจะให้มันกับฉันหมดใช่มั้ย?”

“ฉันจะให้ ให้หมดเลย...” ฉินเฉาพยักหน้าซ้ำๆ

“งั้นก็ดี ตอนนี้สารภาพมา นายเอาของดีอะไรมาบ้าง หลังกลับมาจากทริปเมืองตงชวน?”

ซูจีพูด ดวงตากลมโตคู่งามของเธอเป็นประกาย ฉินเฉาแอบสั่นอยู่ภายใน รู้สึกราวกับกระต่ายที่กำลังถูกเหยี่ยวจับจ้อง

เขาเอาแหวนออกมาอย่างช่วยไม่ได้ และหยิบเอาบางสิ่งออกมา

“ดูสิ ฉันได้เจ้านี่มา” พร้อมกันนั้น เขาวางกระบี่คู่ใหญ่ลงบนเตียง

“ว้าว! นี่มันกระบี่เขาจากแก่นแท้ของกระทิงดำหนิ!” ซูจีลืมอาการบาดเจ็บของเธอ และตะโกนเสียงดังด้วยความประหลาดใจอย่างมีความสุข อยากจะลุกขึ้นนั่งและเล่นกับกระบี่คู่นี้

แต่เมื่อเธอเริ่มขยับ เธอพลันรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่สั่นอยู่ทั่วร่าง หน้าเธอซีดและไอออกมาอย่างน่ากลัว

“ดูเธอสิ! รีบอะไร!” ฉินเฉากลัว พลันวางมือลงที่หลังซูจี และเริ่มส่งปราณแท้ของเขาให้เธอ ฉินเฉาใช้พลังพุทธะของเขาจากพระสูตรหัวใจเพชร พลังพุทธที่บริสุทธิ์ไหลเข้าไปในร่างซูจี ซึ่งช่วยฟื้นคืนความแข็งแกร่งให้ร่างของเธอทันที

พร้อมกันนั้น ฉินเฉาก็ให้ซูจีกินยาฟื้นลมปราณด้วยมืออีกข้าง ให้ยาละลายตัวในร่างของเธอ

ยาฟื้นลมปราณเป็นยาที่ทรงพลัง รวมกับพลังพุทธที่บริสุทธิ์ของฉินเฉา ซูจีพลันรู้สึกสดชื่น และความแข็งแกร่งเริ่มกลับมาที่ร่างกายของเธอ

เธอรู้สึกผ่อนคลาย รูขุมขนทุกรูบนร่างของเธอเปิดออก ซูจีอดครางออกมาเบาๆ อย่างมีความสุขไม่ได้

ความอ่อนช้อย และน้ำเสียงที่ทรงเสน่ห์ยากจะหาใครเปรียบนี้ดังอยู่ในหูฉินเฉา ทำให้อุณหภูมิในร่างของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมาก

“เอิ่ม...ฉันจะช่วยเธอละลายยา แฮ่ม...” ฉินเฉาพูดขณะที่มือที่เป็นอิสระของเขาเริ่มสำรวจ ค่อยปีนขึ้นไปที่หน้าอกของซูจี จนถึงตอนนี้ ซูจีเป็นที่รักของครอบครัวของเธอ และเมื่อเธอไปที่วัด ก็ไม่เคยพบกับผู้ชายที่แตะตัวเธออย่างไม่สุภาพอย่างนี้

ทันใดนั้น ความรู้สึกแปลกๆ ก็พุ่งขึ้นในใจเธอ เธออดสั่นออกมาไม่ได้ ความปรารถนาของเธอลอยออกมาจากดวงตาที่ชุ่มฉ่ำ เธอมองไปที่ฉินเฉา

“คนเลว...นะ นายมันเลว...” น้ำเสียงนุ่มนวลของซูจีราวกับมือน้อยน่ารักๆ เกี่ยวหัวใจฉินเฉา ทำให้เลือดลมของเขาพลุ่งพล่าน และรู้สึกปวดไปทั้งร่าง

ตั้งแต่เหลียวตงไคตาย เขาก็ไม่เคยได้ดื่มกาแฟจากหยูลู่อีกเลย ฉินเฉาเป็นคนราศีเมษ ต้องการการหยอดน้ำมันเหมือนกับเครื่องจักรทั่วไป รวมกับ เมื่อเขาได้ลิ้มลองผลไม้ต้องห้ามครั้งแรก เขาก็ยิ่งมีความต้องการมากขึ้นและมากขึ้น

บางครั้ง เขายังสงสัยว่าหลัวเต๋อที่ผู้คนพากันเรียกว่าเทพปีศาจ ที่จริงแล้วอาจจะเป็นเทพปีศาจบ้ากาม

“ฉันก็เลวอย่างนี้แหละ...” ฉินเฉายิ้ม เขาเริ่มเพิ่มแรงเข้าไปในมือ ในขณะเดียวกัน มืออีกข้างที่ข้างหลังก็ค่อยไหลลงไปที่บั้นท้ายกลมกลึงของเธอ

ร่างของซูจีสั่น และตัวอ่อน ไม่เหลือแรงใดๆ

“นาย นายรังแกคุณผู้หญิงคนนี้จริงๆ ระวังไว้เถอะ คุณผู้หญิงคนนี้จะแก้แค้นนาย....” ซูจีพูด หายใจเข้าลึกๆ และจากนั้นก็ร้องออกมาอย่างอ่อนโยน

“ช่วยด้วย...มีคนลวนลาม...”

“ฮึ่ม ใช่ นายท่านคนนี้กำลังลวนลามเธอ!” ฉินเฉาค่อยๆ เคลื่อนเข้าไปใกล้ริมฝีปากนุ่มๆ ของซูจี “แต่พี่สาวของเธอกำลังยืนกันที่ประตู แม้ว่าเธอจะร้องออกไป ก็ไม่มีใครเข้ามาช่วยเธอหรอก....”

“พี่อยู่ที่ประตู?” ซูจีตกใจ ดวงตาของเธอเผยให้เห็นถึงความแตกตื่น “อย่า อย่าทำอย่างนี้ มันน่าอาย...”

แม้ว่าเธอจะพูดอย่างนั้น ริมฝีปากของเธอก็ยังดึงดูดคนอื่น ซูจีแทบจะรอจูบไม่ไหว ค่อยๆ หลับตาลงอย่างช้าๆ

เพียงแค่ริมฝีปากของทั้งคู่แตะกัน ประตูพลันถูกผลักเข้ามา

“ศิษย์น้อง ฉันซื้อเป็ดย่างของฝากเธอกลับมาให้แล้ว...” หลวงจีนหัวโล้นรูปหล่อผลักประตูเข้ามา เมื่อเห็นฉากนี้ ถุงกระดาษในมือเขาพลันร่วงลงพื้น

ในสายตาของฝ่าเซียง ฉินเฉาอยู่ในตำแหน่งที่สุดต่ำช้า เอียงทับร่างซูจี เหมือนพยายามจะบังคับเธอ

ขณะที่ปากของซูจียังพึมพำส่งเสียงขอให้ช่วยออกมา สวรรค์ ศิษย์น้องยังอยู่ในช่วงอ่อนแอ แต่เจ้าตัวบ้ากามบัดซบนี่กลับใช้โอกาสนี้ลงมือกับเธอ!

เมื่อได้ยินเสียงคนเข้ามาในห้อง ซูจีและฉินเฉาก็ราวกับเด็กที่มือจับอยู่ในโถคุกกี้ ภายในพริบตา พวกเขาพลันแยกออกจากกัน

แต่ตาของฝ่าเซียงเต็มไปด้วยความโกรธ และเขายื่นมือออกมา ไม้เท้าสีทองลอยออกมาจากร่างของเขา และภายในพริบตา เขาคว้ามันไว้ในมือ

นั่นคืออาร์ติแฟคระดับโลก ใจฉินเฉากระตุก หลวงจีนนี้ไม่ธรรมดา แต่เป็นคนพิเศษคนหนึ่ง

“โจรชั่ว! กล้าดียังไงถึงกล้าลงมือทำเรื่องเสื่อมเสียกับศิษย์สำนักพุทธอย่างเรา! หลวงจีนผู้น่าสงสารคนนี้ ในฐานะพุทธะ จะส่งแก โจรชั่วไปใช้ชีวิตหลังความตาย!”

พร้อมกันนั้น เขาสั่นมือและพุ่งเข้าใส่ฉินเฉา

“อ๊า! ศิษย์พี่! อย่า!” ซูจีกลัว และร้องออกมาเสียงดัง แต่ตาของฝ่าเซียงตอนนี้แดงก่ำด้วยความโกรธไปแล้ว และคำรามออกมาเสียงดัง

“ศิษย์น้อง ศิษย์พี่จะกำจัดเจ้าโจรชั่วที่ล่วงเกินเจ้า แล้วเจ้าจะบริสุทธิ์เหมือนเดิม!”

ในขณะเดียวกัน หลวงจีนรูปนั้นก็เหวี่ยงไม้เท้า ซึ่งเหมือนจะหนักเท่าภูเขา ที่กำลังส่งเสียงหนวกหูออกมา

ฉินเฉากระโดดขึ้นโดยสัญชาตญาณ กระโดดไปที่อีกฝั่งของเตียง ไม้เท้านั้นพลันตกลงที่โต๊ะที่ทำจากเหล็กข้างเตียง ฟาดมันพังลง สร้างหลุมขนาดใหญ่บนพื้น

หลวงจีนรูปนี้แข็งแรงมาก! ฉินเฉาแอบตกใจ ราวกับร่างกายของเขาถูกพลังพุทธะของฝั่งตรงข้ามกระตุ้น เขาพลันเปลี่ยนร่างเป็นปีศาจ กรงเล็บคู่ยื่นออกมา ตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีเขียว และผมของเขากลายเป็นสีแดง รูปลักษณ์เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน

“ปีศาจจากนิกายหลัวซา!” แม้ว่านิกายหลัวซาจะใกล้พังมาหลายปีแล้ว แต่ฝ่าเซียงยังคงจำรูปลักษณ์ที่เป็นเอกลักษณ์ของพวกเขาได้ “ฉันไม่คิดเลยว่าจะได้เผชิญกับปีศาจที่ชั่วร้ายในเมืองซู่หนานนี้ หลวงจีนที่น่าสงสาร ฝ่าเซียงคนนี้ จะพิชิตสัตว์ประหลาด กำจัดมารร้าย ในฐานะของพุทธะ!”

พร้อมกันนั้น ฝ่าเซียงก็สะบัดจีวร เผยให้เห็นถึงฝ่ามือซ้ายของเขา แสงสีทองฉาบอยู่บนนั้น

“ฝ่ามือเขาซูมี่!” พร้อมตะโกนเสียงดัง เขาฟาดฝ่ามือมาที่ฉินเฉา

อากาศสั่นสะเทือน และฝ่ามือสีทองขนาดมหึมาลอยมา ตามมาด้วยอากาศที่หมุนวน กดฉินเฉาลง

ฉินเฉาขมวดคิ้ว เขากลัวว่าการต่อสู้ของพวกเขาทั้งสองจะโดนซูจี เขารีบหลบ ทำลายหน้าต่าง กระโดดออกไป

ฝ่ามือนั้นไล่ตามเขาออกนอกหน้าต่าง พร้อมกับเริ่มขยายขนาดอย่างรวดเร็ว ภายในพริบตา ฝ่ามือนั้นก็อยู่เหนือหัวเขาราวกับเมฆสีดำ

ฉินเฉาตกใจ ระดับพลังของฝ่าเซียงสูงจริงๆ ทำให้เทคนิคของเขาพลันน่ากลัวไปด้วย เขาจะต้องเป็นผู้เชี่ยวชาญขั้น ความสามารถเทวะแน่นอน

ด้วยระดับพลังของเขา ฉินเฉาในปัจจุบันแน่นอนว่าไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฝ่าเซียง

แต่เมื่อเขาพุ่งเข้ามาหา ฉินเฉาทำได้แค่พุ่งชนเท่านั้น

เวรเอ๊ย ฉินเฉาคิดอย่างเศร้าใจ ฉันแค่ล่วงเกินภรรยาตัวเอง ทำไมฉันต้องมาโดนจัดการ นี่ไม่ยุติธรรม!

แต่ฝ่ามือนี้ไม่ได้สนใจคำว่ายุติธรรม หรือไม่ยุติธรรม ภายในพริบตา มันก็มาถึงร่างของเขา

พร้อมเสียงหวีดหวิว พลังซึ่งไม่อาจต้านทานกดลงมาที่ฉินเฉา เขารู้สึกราวกับกำลังถูกภูเขากดทับ ฟาดร่างของเขาลงกับพื้น ถ้าเขาไม่ได้ฝึกพระสูตรหัวใจเพชร ฝ่ามือนี้คงฟาดเขาจนกลายเป็นกองเลือดเนื้อแล้ว

พื้นสั่นเบาๆ คนไข้ที่กำลังเดินอยู่ใกล้ๆ พากันสะดุ้ง เกิดอะไรขึ้น พวกเขาพากันคิด พวกเขาเหมือนกับเห็นอะไรสีทองๆ ตกลงพื้น

เมื่อพวกเขาสงบสติลง พวกเขาพากันเข้าไปดู แต่กลับไม่เห็นวัตถุสีทองนั้น เห็นแต่ผู้ชายนอนอยู่ในหลุมในร่างมนุษย์

“มีคนฆ่าตัวตาย!” ทุกคนตะโกนออกมาอย่างแตกตื่น

ฝ่าเซียงยื่นหัวออกนอกหน้าต่าง จ้องไปที่ฉินเฉา ที่กำลังนอนอยู่บนพื้น เขาพนมมือและพึมพำ

“อามิตตาพุธ ให้พุทธะชะล้างบาปของเจ้าเถิด”

“ฉินเฉา!” ด้วยความช่วยเหลือของยาฟื้นลมปราณ ความแข็งแรงของซูจีฟื้นกลับมา เธอลุกนั่งบนเตียง มองไปที่ฝ่าเซียง และถาม “ศิษย์พี่ ท่านทำอะไรกับฉินเฉา?”

“เขารับฝ่ามือเขาซูมี่ของฉันไป ตกลงจากตึก และตายไปแล้ว” ฝ่าเซียงพูดกับศิษย์น้องของเขา “ศิษย์น้อง เจ้าวางใจได้ โจรร้ายที่ทำให้เจ้าเสียเกียรตินั้นได้ตกลงไปในนรกไร้ที่สุดแล้ว”

“อะไรนะ?” หน้าของซูจีซีด ความแข็งแรงที่เธอเพิ่งฟื้นกลับมาพลันสลายออกจากร่างของเธอ “คนเลว...ฉันบอกแล้วว่าอย่ามา...ทำไมนายถึงไม่ฟัง และมาตายอย่างนี้เนี่ยนะ? ฉัน คุณหนูคนนี้จะหาสามีสัก 8 หรือ 10 คน และจะเป็นหญิงม่ายที่ปล่อยตัว ให้นายโกรธจนต้องปีนขึ้นมาจากนรก....”

“เฮ้ ฉันปีนกลับมาแล้ว...ใครกล้ามายุ่งกับเธอ ฉันจะฆ่ามัน!”

เมื่อซูจีกำลังสับสน น้ำเสียงห่ามๆ พลันลอยเข้ามา

ซูจีมีความสุขขึ้นมาทันที ในขณะเดียวกัน ฝ่าเซียงตกใจ เขารีบมองออกไปที่หน้าต่าง

เห็นเพียงฉินเฉากำลังนั่งอยู่บนขอบหน้าต่าง หยิบเอาบุหรี่ออกมาสูบ หลังจากดูดควันเข้าปาก เขาพูดกับฝ่าเซียง

“หลวงจีน ถ้าอยากจะสู้ มาสู้กันบนดาดฟ้า!” พร้อมกันนั้น ฉินเฉายืนขึ้น และราวกับนกสีดำตัวใหญ่ ลอยขึ้นไปพร้อมกับเสียงลม

“เขารอดจากฝ่ามือเขาซูมี่ที่ฟาดใส่เขาได้จริงๆ!” ฝ่าเซียงช่วยไม่ได้ต้องพูดออกมาด้วยความประหลาดใจ “เขาเป็นปีศาจจากนิกายหลัวซาจริงๆ วันนี้ ถ้าฉันไม่สามารถกำจัดเขาไปได้ หลวงจีนผู้น่าสงสารคนนี้ จะไม่ขอเป็นศิษย์พุทธะอีกต่อไป!”

พร้อมกันนั้น โดยไม่สนใจความเห็นของซูจี เขาก็ออกไปจากหน้าต่าง และกระโดดขึ้นไปที่ดาดฟ้า

ดาดฟ้าของโรงพยาบาลไม่เล็ก เพียงพอที่จะเป็นสถานที่ต่อสู้ระหว่างพวกเขาทั้งสองคน

กำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่ทรงพลัง ฉินเฉาไม่กล้าละเลย เขาใช้ประโยชน์จากเลือดที่กระอักออกมาหลังจากรับฝ่ามือเขาซูมี่เพื่อร่ายคาถาจนเป็นกลุ่มเปลวไฟสีดำ

เมื่อฝ่าเซียงมาถึง เขาก็เห็นเพลิงหยินสีดำนี้ลอยอยู่ตรงหน้าฉินเฉา

“หรือว่านี่คือ...” ฝ่าเซียงขมวดคิ้ว “เพลิงหยินเก้าเร้นลับ?”

ในสำนักฝ่าเซียงได้ค้นคว้าวิจัยเทคนิคต่างๆ ของนิกายทั้ง 6 ของเส้นทางปีศาจ

จากทั้งหมด ที่น่ากลัวที่สุดคือเพลิงหยินเก้าเร้นลับของนิกายหลัวซา ตราบเท่าที่มีคนสามารถฝึกเพลิงหยินนี้ได้ เขาก็สามารถต่อยอดไปที่ขย้ำเก้าเร้นลับ และนอกจากนี้ยังใช้วิชาลับอัญเชิญได้ด้วย

อาจารย์ของเขาได้บอกกับเขาว่า ถ้าต้องปะทะกับคนจากเส้นทางปีศาจที่ฝึกเพลิงหยินเก้าเร้นลับ เขาต้องเลือกระหว่างกำจัดคนนั้นเสีย...หรือไม่ก็ให้หนีไป

แต่ความรู้สึกของฝ่าเซียงบอกว่าชายตรงหน้าเขานี้ยังมาไม่ถึงขั้นสร้างรากฐาน (ระดับ 4) และตอนนี้เขาอยู่ในขั้นความสามารถเทวะเรียบร้อยแล้ว (ระดับ 5) ฝ่าเซียงท่องอามิตตาพุธในใจเพื่อทำใจให้แข็ง

วันนี้ ฉันสาบานว่าฉันต้องกำจัดคนคนนี้ให้ได้!

จบตอน