บทที่ 31 คุณคงเข้าใจผิดไปแล้ว
สวี่เจาตี้กลับมาแช่เมล็ดแตงกวา ถั่วฝักยาว และพริกที่ซื้อมาตอนกลางวันไว้ในน้ำ ส่วนผักใบเขียวและต้นหอมอื่น ๆ ก็แค่โรยดินและหว่านลงดินก็พอ
สวี่เจาตี้กับหลิวชุนหัวถือโอกาสที่ยังเก็บผักกูดได้ ทั้งสองคนออกไปเก็บสองถึงสามเที่ยวั้แ่เช้าตรู่
หลังจากเก็บผักกูดเสร็จในตอนเช้า สวี่เจาตี้ก็หาเวลาลวกผักกูดแล้วนำไปตากให้แห้ง
เธอถืออ่างล้างเท้าลงบันได ไปตักดินนุ่ม ๆ มาจากหลังอาคาร แล้วนำกลับมาบ้าน เติมน้ำแล้วปั้นเป็ก้อนกลมขนาดเล็ก จากนั้นก็ใส่เมล็ดแตงกวาที่แช่ไว้ทีละเมล็ดเข้าไปในก้อนกลมเ่าั้ ถั่วฝักยาวและพริกก็ทำเช่นเดียวกัน
ลูกดินเล็ก ๆ เหล่านี้ถูกจัดวางอย่างเป็ระเบียบบนระเบียง เธอกลัวว่ามันจะถูกแดดเผา จึงคลุมมันด้วยเสื้อผ้าเก่า ๆ ที่ไม่สามารถสวมใส่ได้แล้ว
หลังจากทำสิ่งเหล่านี้เสร็จ เธอก็เก็บผักกูดที่ตากแห้งไว้เมื่อไม่กี่วันก่อน
ใน่ไม่กี่วันมานี้ แขนและข้อเท้าของเธอไม่เ็ปแล้ว อากาศก็อุ่นขึ้นเรื่อย ๆ ต่อจากนี้ไปคงไม่ใช่เื่ดีที่จะทำอาหารแค่วันละสองมื้อ
เธอหยิบหนังสือธัญพืชและน้ำมัน ตั๋วอาหาร และเงินที่เหลืออยู่เพียงไม่กี่สิบหยวนออกมา กังวลว่าจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไร
ตอนนี้คิดดูแล้ว งานที่ฟาร์มหมูนั้นไม่เหมาะกับเธอจริง ๆ
สวี่เจาตี้มีสีหน้าเศร้าหมองติดต่อกันหลายวัน
วันนี้หลิวชุนหัวเรียกเธอไปเก็บผักกูดบนูเา ถือโอกาสที่ผักกูดยังไม่แก่เกินไป ยังสามารถเด็ดได้อีกหนึ่งหรือสองครั้ง
สวี่เจาตี้เพิ่งก้าวออกจากลานบ้านไปได้ไม่นาน รถจากสถานีตำรวจก็มาถึง
มีคนสวมเครื่องแบบตำรวจสามคนลงจากรถ เดินมาที่ประตูลานบ้านแล้วแสดงบัตรประจำตัวพลางกล่าวว่า "สวัสดีครับ พวกเราเป็เ้าหน้าที่จากสถานีตำรวจของอำเภอ ขอถามหน่อยว่าคุณสวี่เจาตี้อาศัยอยู่ที่นี่หรือเปล่าครับ?"
นายทหารสองคนที่เฝ้าประตูรับบัตรประจำตัวมาดู หลังจากยืนยันว่าเป็เ้าหน้าที่จากสถานีตำรวจจริง จึงถามว่า "สวัสดีครับ ขอถามหน่อยว่าพวกคุณมีธุระอะไรกับเธอเหรอ ตอนนี้เธอไม่อยู่ครับ"
"พวกเรามีบางเื่อยากจะคุยกับผู้นำของพวกคุณเป็การส่วนตัว คุณคิดว่าจะช่วยแจ้งผู้นำของพวกคุณให้หน่อยได้ไหม?"
"ได้ครับ กรุณารอสักครู่"
นายทหารตัวเล็กโทรหาผู้บังคับการโจว หลังจากอธิบายสถานการณ์แล้ว ผู้บังคับการโจวมองไปที่เฉินเจี้ยนกั๋วที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วพูดว่า "ได้ ให้พวกเขาเข้ามา"
หลังจากวางสาย นายทหารตัวเล็กพูดว่า "เชิญทางนี้ครับ ท่านผู้นำอนุญาตให้พวกคุณพบแล้ว ขอให้พวกคุณลงทะเบียนที่ประตูใหญ่ด้านหน้าก่อนเข้ามาด้วยครับ"
"ขอบคุณครับ"
พวกเขาทั้งสามยิ้มแย้มแจ่มใสและดูใจดี ไม่เหมือนมาหาเื่แต่อย่างใด
แต่นายทหารทั้งสองคนก็ไม่ค่อยมั่นใจ
"คงไม่ใช่ว่าพี่สะใภ้ไปก่อเื่อะไรอีกใช่ไหม?"
"คงไม่ใช่หรอกมั้ง"
ผู้บังคับการโจวพูดจบแล้วก็วางสายโทรศัพท์ เขามองเฉินเจี้ยนกั๋วอย่างมีความหมายลึกซึ้งพลางกล่าวว่า "คนจากสถานีตำรวจมาแล้ว มาหาภรรยาของนาย ภรรยาของนายไปเก็บผักป่าบนเขากับภรรยาของฉัน ตอนนี้พวกเขามาหาฉันแล้ว"
เฉินเจี้ยนกั๋วพูดว่า "ผมทำให้คุณลำบากอีกแล้ว ตอนนี้ผมจะไปคุยกับพวกเขาด้วยตัวเอง"
ผู้บังคับการโจวยังคีบบุหรี่อยู่ในมือ เห็นเฉินเจี้ยนกั๋วหมุนตัวจะเดินออกไป จึงพูดเสียงดุว่า "กลับมา นายจะไปยุ่งอะไรด้วย นายไปทำงานของนายก่อน ฉันจะฟังว่าเกิดอะไรขึ้นก่อน ถ้านายไปวุ่นวายด้วย หากเกิดเื่จริง ๆ ขึ้นมา มันจะยิ่งวุ่นวายกว่าเดิม"
ที่สำคัญคือ ในใจของเขาก็ยังไม่มั่นใจ
เฉินเจี้ยนกั๋วรู้สึกไม่สบายใจ เขาไม่อยากสร้างปัญหาให้กับผู้บังคับการโจว จึงจำต้องไปยังสนามฝึกก่อน
อารมณ์ของเขาไม่ดี ั้แ่เช้าเขาไม่ได้ละเว้นการรังแกพวกทหารใหม่เหล่านี้เลย
พวกเขาวิ่งห้ากิโลเมตร โดยมีเขาวิ่งตามหลัง
"เกิดอะไรขึ้นกับผู้กองเฉินของเราเหรอ? เมื่อสองสามวันก่อนอารมณ์ดีมากไม่ใช่เหรอ?"
"แน่นอนว่าต้องทะเลาะกับพี่สะใภ้อีกแล้วสิ"
เฉินเจี้ยนกั๋วเห็นพวกเขาเคลื่อนที่ช้าลง จึงะโไล่หลังว่า "ขยับขาให้ไวหน่อย ถ้าเป็ลูกผู้ชายก็ต้องเร็วกว่านี้สิ อืดอาดเหมือนผู้หญิงไปได้"
เจียงต้าไห่กับจางชิ่งตงมองเห็นเฉินเจี้ยนกั๋วโมโห ทั้งสองคนก็มีสีหน้างุนงงเช่นกัน
เฉินเจี้ยนกั๋วคิดว่า เธอเพิ่งเข้าเมืองมาได้ไม่กี่วัน ยังไม่ถึงสามวันด้วยซ้ำ แต่เ้าหน้าที่ตำรวจก็มาหาถึงที่แล้ว ต้องเป็เื่ร้ายแรงแน่ ๆ
ทางฝ่ายผู้บังคับการโจวเห็นเ้าหน้าที่ตำรวจแล้วก็กล่าวอย่างสุภาพว่า "สวัสดีครับ ยินดีต้อนรับพวกคุณมาที่หน่วยของเรา ทหารกับตำรวจเป็ครอบครัวเดียวกัน เชิญนั่งก่อนเถอะ"
เ้าหน้าที่ที่อยู่ข้าง ๆ ชงชาให้ทั้งสามคนแล้วก็ถอยออกไปอย่างเงียบ ๆ
ตำรวจพูดว่า "ท่านผู้นำครับ อย่าได้เกรงใจพวกเราเลย วันนี้พวกเรามาที่นี่เพื่อพบกับคุณสวี่เจาตี้เป็หลักครับ"
"พวกคุณมาหาเธอเพราะเื่อะไรเหรอ บอกผมก่อนได้ไหม ผมจะดูว่าจะจัดการอย่างไร"
ตำรวจทำหน้างุนงงพลางกล่าวว่า "จัดการอะไรเหรอครับ? ผมคิดว่าคุณคงเข้าใจผิดแน่ ๆ"
"วันนี้พวกเรามาที่นี่เพื่อมอบรางวัลให้กับคุณสวี่เจาตี้"
"รางวัล?"
ผู้บังคับการโจวรู้สึกประหลาดใจเป็พิเศษ
"ใช่แล้ว เมื่อไม่นานมานี้ คุณสวี่เจาตี้ได้ช่วยพวกเราจับผู้ค้ามนุษย์สองคนในเมือง และยังช่วยเหลือเด็กผู้หญิงคนหนึ่งจากมือของพวกเขาด้วย
นี่ครับ พวกเราจึงมอบรางวัลให้เธอเป็แป้งขาวห้าสิบจิน และน้ำมันถั่วเหลืองอีกสิบจิน"
"อ้อ ยังมีเงินอีกสองร้อยหยวนและธงประกาศเกียรติคุณ*[1]หนึ่งผืน เงินและธงนี้ได้รับมอบหมายมาจากคนอื่น"
เมื่อพูดจบ ธงในมือก็ถูกคลี่ออก บนนั้นเขียนว่า 'มอบให้แก่สหายสวี่เจาตี้ ช่วยชีวิตในยามอันตราย น้ำใจลึกล้ำดั่งมหาสมุทร'
เมื่อผู้บังคับการโจวเห็นธงสีแดงสดที่วางอยู่ตรงหน้า ก็รู้สึกว่าดูเป็มงคลมาก
นี่มันเื่ดีที่ยิ่งใหญ่มาก ๆ เลยนะ!
ผู้หญิงคนนี้กล้าหาญจริง ๆ ถึงกับช่วยคนจากพวกค้ามนุษย์ได้ นี่มันวัตถุดิบชั้นดีสำหรับทหารสอดแนมชัด ๆ เลย
โอ้โห โอ้โห น่าเสียดายจริง ๆ
น่าเสียดายที่หญิงสาวคนนี้เป็ผู้หญิง และแต่งงานไปแล้ว
เฮ่อ...
รอยยิ้มบนใบหน้าของผู้บังคับการโจวสดใสเหลือเกิน ยิ้มราวกับดอกทานตะวันที่หันเข้าหาดวงอาทิตย์
"โอ้ ขอบคุณ ขอบคุณพวกคุณมาก ๆ คู่สามีภรรยานี้ช่างเหลือเกิน เื่ใหญ่ขนาดนี้กลับไม่บอกฉันสักคำ"
เมื่อผู้บังคับการโจวยิ้มอย่างมีความสุข เขานึกถึงตอนที่เข้าเมืองไปประชุมเมื่อไม่นานมานี้ ซึ่งสวี่เจาตี้และเฉินเจี้ยนกั๋วออกมาจากโรงพยาบาล รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็แข็งค้างทันที
วันนั้นเขาเห็นสวี่เจาตี้หน้าซีดและดูอ่อนแอมาก
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป เขาถามว่า "คงไม่ใช่เมื่อสองสัปดาห์ก่อนใช่ไหม?"
"ใช่แล้ว แขนของผู้หญิงคนนั้นถูกพวกค้ามนุษย์กรีดยาวประมาณสิบกว่าเิเ ได้ยินว่าเย็บไปสิบกว่าเข็ม"
ผู้บังคับการโจวคิดจะเรียกตัวเฉินเจี้ยนกั๋วกับจางชิ่งตงมาดุด่าสักยก
เขาก็ว่าแล้ว คนปกติดี ๆ ทำไมถึงออกมาจากโรงพยาบาล ที่แท้ก็เพราะเื่นี้นี่เอง
ตำรวจพูดว่า "ท่านผู้นำครับ ยังมีอีกเื่หนึ่ง ร้านอาหารของรัฐในอำเภอกำลังรับสมัครพนักงานฝ่ายสนับสนุน พวกเราได้แนะนำคุณสวี่เจาตี้คนนี้ นี่คือจดหมายแนะนำ รบกวนคุณช่วยรับไว้ให้เธอด้วย พวกเรายังมีงานต้องทำ ขอตัวก่อนนะครับ"
ผู้บังคับการโจวพูดว่า "ไหน ๆ พวกคุณก็มาถึงแล้ว อยู่ร่วมทานอาหารง่าย ๆ สักมื้อเถอะครับ"
"ไม่ได้หรอก พวกเราจะไม่รบกวนเวลาของคุณแล้ว ผมได้จัดการให้คนเอาของไปวางไว้ที่หน้าห้องทำงานของคุณแล้ว"
ผู้บังคับการโจวกล่าวว่า "ถ้าอย่างนั้นก็ขอบคุณพวกคุณมากจริง ๆ"
"เป็สิ่งที่สมควรทำอยู่แล้ว เื่ราวการช่วยชีวิตอย่างกล้าหาญของเธอสมควรได้รับการยกย่อง ในซองนี้มีเงินสองร้อยหยวน ขอให้คุณช่วยมอบให้กับคุณสวี่เจาตี้ด้วย"
"ได้ ๆ ผมจะส่งให้ด้วยตัวเองแน่นอน"
ผู้บังคับการโจวส่งคนกลุ่มนี้ไปที่ประตูใหญ่ ระหว่างทางกลับ ในใจก็ด่าเฉินเจี้ยนกั๋วและจางชิ่งตงอยู่หลายรอบ
เฉินเจี้ยนกั๋วและจางชิ่งตงเดินไปยังลานกว้าง ทั้งสองคนจามติดต่อกันหลายครั้งขณะเดินตามหลังกัน
เจียงต้าไห่ถาม "พวกนายเป็อะไรกัน?"
เฉินเจี้ยนกั๋วมีสีหน้าหม่นหมอง เขามีเื่ในใจจึงไม่สนใจตอบเจียงต้าไห่ แล้วรีบเดินตรงกลับบ้านอย่างรวดเร็ว
[1] ธงประกาศเกียรติคุณ (锦旗) ธงผ้าที่มอบให้กับหน่วยงานหรือคน มีตัวอักษรเขียนบนธงผ้าเพื่อแสดงความชมเชย เคารพ หรือขอบคุณ
6K
