หลิงซีซีเดินวนไปมาอยู่ภายในบ้าน นี่ก็ผ่านมาได้ 3 ชั่วยามแล้วั้แ่สองคนนั้นขึ้นเขาไป บรรยากาศรอบด้านเริ่มมืดลงแล้ว แต่ทั้งเย่ซินเย่วและหลิงซีหลางก็ยังไม่กลับมา หลิงซีซีเป็กังวลใจอย่างยิ่ง นางกลัว กลัวเหลือเกินว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับทั้งสองคน
ความกังวลใจของหลิงซีซีอยู่ไม่นาน ประตูหน้าบ้านก็ถูกเคาะเสียงดัง ก่อนออกจากบ้านทั้งสองคนสั่งให้หลิงซีซีล็อคประตูให้ดีห้ามใครเข้า เพราะในบ้านเหลือเพียงเด็กหญิงและเด็กทารกอีกสองคน
“ซีซี เปิดประตูหน่อย” หลิงซีหลางะโเรียกหลิงซีซีให้มาเปิดประตู
หลิงซีซีที่รออยู่แล้วรีบเดินออกมาเปิดประตูให้ทั้สองคนทันที เมื่อเห็นว่ามีของอยู่เต็มมือพวกเขาก็ช่วยยกเข้ามาในบ้านให้อย่างกะตือรือร้น
เมื่อวางของทั้งหมดลง ทั้งสามคนก็ช่วยกันแยกของในตระกร้าออกจากกัน วันนี้พวกนางได้ต้นกระเทียมป่า เห็ดฟาง เห็ดหอม หน่อไม้ กระต่ายป่าสามตัว และผิงกั่วอีกสิบชั่งได้
“อาหลาง พี่รบกวนเ้าเอาผิงกั่วสองชั่งกับกระต่ายนี่ไปให้บ้านแม่พี่ที” เย่ซินเย่วแยกผิงกั่ว 2 ชั่งกับกระต่ายป่าหนึ่งตัวใส่ตระกร้าสำหรับหิ้ว แล้วใช้ผ้าคลุมทับอีกชั้นป้องกันสายตาคน “แล้วอย่าลืมยืมรถเข็นใส่ของกลับบ้านมาด้วยนะ”
“ขอรับ”
เด็กชายคว้าตระกร้าเดินออกไปทันที พรุ่งนี้เขาตกลงกับพี่สะใภ้ใหญ่ไว้ว่าจะไปเก็บผิงกั่วลงมาจากเขาให้หมด แต่มันมีจำนวนมากหากใช้รถเข็นจะทำให้ขนย้ายกลับบ้านมาได้ง่ายขึ้น
เย่ซินเย่วที่เห็นหลิงซีหลางออกจากประตูไปแล้ว ก็หันให้ความสนใจกับของที่วางอยู่บนแครหน้าบ้านอีกหน ของทั้งหมดนี่ต้องจัดการให้เรียบร้อยก่อน เพราะมีแต่ของสด
“ซีซี เ้าทำอาหารแล้วหรือยัง”
“ทำแล้วเ้าค่ะ”
“งั้นเอาเห็ดฟางนี่ไปชุบแป้งทอด อีกสักหนึ่งอย่างเถอะ” พูดจบเย่ซินเย่วก็ยื่นกระจาดที่ใส่เห็ดฟางแยกไว้ให้หลิงซีซี นางอยากกินเห็ดชุบแป้งทอด นางอยากกินั้แ่เก็บมันแล้วพอถึงบ้านจึงยกมั้ยให้หลิงซีซีเอาไปทอดทันที
หลิงซีซีหยิบกระจาดเห็ดฟางแล้วเข้าห้องครัวไป เย่ซินเย่วก็มองไปที่เห็ดหอมในกระจาดอีกอัน เห็ดหอมมีวิธีการทำให้แห้งไม่ยากอะไรเพียงตากเห็ดหอมไว้ที่โล่งแจ้ง มีลมโกรกตลอดเวลาและรับแสงแดดได้ตลอดทั้งวัน มีการขยับพลิกคว่ำหงายให้แดดโดนเห็ดหอมทั้งดอก เมื่อเห็นว่าแห้งสนิทก็เป็อันเสร็จ
เมื่อจัดการเห็ดหอมเสร็จ เย่ซินเย่วก็เดินไปอาบน้ำหลิงซีซีค่อนข้างน่ารักทีเดียว นางรู้ว่าพี่สะใภ้ใหญ่นาง่นี้ชอบอาบน้ำมาก ต้องอาบหรือไม่ก็เช็คตัวทุกเช้าเย็นจึงต้มน้ำไว้รอ เย่ซินเย่วเพียงยกหม้อต้มน้ำมาผสมน้ำธรรมดาและอาบ
หลังอาบน้ำเสร็จเย่ซินเย่วก็เดินออกมาอุ้มเ้าสองแฝดมาให้นม พวกเขารู้ความมากทีเดียว เวลากินนมของพวกเขาค่อนข้างเป็เวลา ทำให้เย่ซินเย่วมีเวลาจัดการงานต่างๆของตนได้
“แอ๊…แอ๊” เสียงร้องผสานของเด็กน้อยทั้งสองดังออกมา เมื่อรับรู้ถึงกลิ่นและบรรยากาศที่คุ้นเคย มารดากลับมาแล้ว
ทารกน้อยสองคนในห่อผ้า ถูกอาบน้ำเช็ดตัวแล้วโดยหลิงซีซี แก้มของเขาทั้งสองย้วยลงดูน่ารัก ดวงตากลมโตมองมาที่เย่ซินเย่ว มือป้อมสองข้างก็ปัดไปมาเรียกร้องความสนใจ เย่ซินเย่วอุ้มเฉฺินเฉินน้อยขึ้นให้นมเขาก่อน
“เ้าตัวน้อยกินใหญ่เชียว แม่ขอโทษที่หายไปนานนะ” พูดจบก็ก้มลงไปหอมแก้มของลูกชายทั้สองอย่างรักใคร่ นางรู้ว่าพวกเขาหิวมากจากการดูดนมของพวกเขา ที่ทั้งแรงและเร็ว แต่ทำอย่างไรได้เื่ในบ้านยังมีให้นางต้องจัดการอีกมากมายนัก
ใช้เวลาสักพักสองแฝดก็อิ่มและหลับไป เด็กเด็กก็อย่างนี้กินอิ่มแล้วก็หลับ เป็เวลาเดียวกับที่หลิงซีหลางที่กลับมาได้สักพักแล้ว กำลังเอาต้นกระเทียมไปลงสวนหลังบ้าน
เย่ซินเย่วเดินเข้าครัวมา ก็เห็นหลิงซีซีง่วนอยู่กับการทอดเห็ดฟางอยู่ จึงช่วยหลิงซีซีจัดชุดชามตะเกียบไปวางบนโต๊ะ ส่วนหลิงซีหลางที่ตามมาทีหลังก็เดินไปยกอาหารที่เสร็จแล้วมาไว้ที่โต๊ะ เมื่อแล้วเสร็จทั้งสามคนก็มานั่งทานอาหารกัน
“วันนี้อาหารเยอะยิ่งนัก” หลิงซีหลางตาโตกับอาหารมากมายบนโต๊ะ พวกเขาไม่ได้กินอาหารเยอะขนาดนี้มานานแล้ว ปกติมีเพียงผักต้มเท่านั้น ถ้าโชคดีหน่อยก็มีโจ๊กข้าวให้กินด้วย
“มีเยอะพวกเ้า ก็ต้องกินเยอะเยอะเข้าใจหรือไม่”
“ขอรับ/เ้าค่ะ”
บนโต๊ะมีอาหารอยู่เพียงสามอย่าง แต่ก็มากมายแล้วสำหรับพวกเขา ทั้งแกงต้มกระดูกหมูที่เหลือจากเมื่อกลางวัน ผัดหมูใส่กุยช่าย ที่หลิงซีซีบอกว่าแม่ของนางมาเยี่ยมหลานที่บ้านตอนนางไม่อยู่แล้วเอาผักกุยช่ายมาให้ และเมนูสุดท้ายที่เย่ซินเย่วรอคอยเห็ดฟางชุบแป้งทอด
“ซีซี ทำไมเ้าทำอาหารเก่งนักล่ะ” เย่ซินเย่วเอ่ยถาม เด็กหญิงเพียงอายุ 8 ปี ทำอาหารได้ก็น่าใแล้ว ยังสามารถทำให้อร่อยและหลากหลายอีก
“พี่ใหญ่เคยสอนไว้เ้าค่ะ พี่ใหญ่จะสอนข้าทุกครั้งที่กลับมาเยี่ยมบ้าน” หลิงซีซีตอบพร้อมยิ้มออกมา นางชอบเวลาที่พี่ใหญ่สอนนางทำอาหารที่สุด ทั้งสนุกทั้งได้กินของอร่อย
“ซีหาน?” เย่ซินเย่วเอ่ยชื่อสามีของนางออกมา สามีนางทำอาหารเป็?
“ขอรับ พี่ใหญ่เป็ผู้ช่วยพ่อครัวอยู่ที่เมืองเว่ยหลาน เมืองที่อยู่ข้างข้างเมืองเป่ยหนิงของเรา อาหารของพี่ใหญ่อร่อยมากที่สุดเลยขอรับ”
หลิงซีหลางที่ได้พูดถึงพี่ใหญ่ก็ตาเป็ประกาย พี่ใหญ่ของเขานะเก่งที่สุดเลย
เย่ซินเย่วที่ได้ฟังก็กินข้าวต่อ ไม่ถามอะไรอีก ตอนแรกนางไม่รู้ว่าสามีนางทำอาชีพอะไร ในความทรงจำที่ได้มา เย่ซินเย่วคนก่อนนางไม่สนใจว่าสามีที่นาง้าจะแต่งงานด้วยทำงานอะไร นางเพียงหลงใหลไปกับรูปลักษณ์ของหลิงซีหานเพียงเท่านั้น ข้อมูลอาชีพของหลิงซีหานจึงไม่มีในสมองนาง
แต่สามีของนางคนนี้ถือว่าใช้ได้ทีเดียวเพราะทุกเดือนก็ส่งเงินมาให้ค่อนข้างมากทีเดียว ยิ่งพอเขียนจดหมายแจ้งเขาไปว่านางท้อง เขาก็ส่งเงินมาให้เพิ่มขึ้นอีก ถ้าคิดแล้วตัวเขาเองก็เป็บุรุษที่ดีคนหนึ่ง เพราะขนาดไม่เต็มใจจะแต่งงาน แต่เมื่อได้แต่งงานกับเย่ซินเย่วแล้วก็ส่งเงินกับมาดูแลไม่ขาด
ทั้งสามกินอาหารใกล้เสร็จ เย่ซินเย่วก็เดินไปหยิบผิงกั่วมาปลอกใส่จานให้เด็กเด็กได้กิน ทั้งสองคนไม่ได้กินผลไม้มานานมากแล้ว ผิงกั่วนี่ทั้งหวานทั้งกรอบอร่อยยิ่ง หลิงซีหลางที่กินผิงกั่วหมดไปหนึ่งลูกแล้ว ก็กินต่อลูกที่สองทันทีราวกับอาหารที่กินไปก่อนหน้ายังไม่ถึงครึ่งกระเพาะ
“หวานนักเ้าค่ะ” หลิงซีซีที่กินหมดไปหนึ่งลูกแล้วเช่นกัน ก็เอ่ยขึ้นผิงกั่วนี่อร่อยมากนางชอบมัน
เย่วินเย่วนิ่งคิด ผิงกั่วบนูเานั้นยังมีอีกมาก หากปล่อยไว้นานคงเน่าเสียไปหมดก่อน ถึงจะเอามากินอย่างไรพวกนางก็ไม่น่าจะเอามากินได้ทัน
“พวกเ้าว่า ถ้าเรานำพวกมันไปขายในเมือง จะมีคนซื้อหรือไม่” เย่ซินเย่วเอ่ยขึ้น หลิงซีหลางที่ได้ยินก็ตาเป็ประกายทันที
“น่าจะได้นะขอรับ เราเอาไปขายในตลาดในเมืองกัน ข้าเคยเห็นพวกชาวบ้านเก็บผักป่าไปขายกันอยู่” หลิงซีหลางอดตื่นเต้นไม่ได้ ผิงกั่วบนต้นนั้นเยอะมาก ถ้าขายหมดทั้งต้นนั้นพวกเขาน่าจะได้หลายตำลึงอยู่
“งั้นพรุ่งนี้ เราตื่นเช้าหน่อยไปเก็บมันแล้วไปขายในเมืองกัน” เย่ซินเย่วสรุป
“ขอรับ”
“ข้าขอไปด้วยได้หรือไม่เ้าค่ะ พี่สะใภ้ใหญ่” หลิงซีซีที่นั่งฟังทั้งสองคุยกันก็เอ่ยขึ้น นางอยากมีส่วนร่วมด้วยนางไม่อยากอยู่แต่บ้านอย่างนี้ ถึงนางจะอยากอยู่เล่นกับหลานหลานก็ตาม
“…”
เย่ซินเย่วไม่เห็นด้วย ควรมีคนอยู่ที่บ้านดูแลสองแฝดและหลิงซีซีเป็เด็กผู้หญิงการขึ้นเขาไปลึกขนาดนั้นค่อนข้างลำบาก
“นะเ้าค่ะ” หลิงซีซีเอ่ยเว้าวอน
เย่ซินเย่วเห็นซีซีหันมองด้วยดวงตากลมโตนั่นก็ใจอ่อน แก้มกลมของเด็กหญิงป่องกลมขึ้น ปากน้อยเม้มเข้าหากันน่ารัก น่ารักเกินไปแล้ว สายตาออดอ้อนนั่นมันอะไร ราวกับกระต่ายตัวน้อยร้องขออาหาร
“ได้ งั้นตอนเช้าก็เอาเฉินเฉินกับเล่อเล่อไปฝากบ้านแม่พี่ก่อน”
“เ้าค่ะ”
สุดท้ายนางก็ยอมให้หลิงซีซีไปด้วย ทำอย่างไรได้หลิงซีซีน่ารักเกินไป นางที่เคยอยู่แต่กับดงผู้ชายกล้ามโตมาตลอด เจอความน่ารักขนาดนี้เข้าไปจะไม่ใจอ่อนยังไงไหว
เมื่อตกลงกันได้ เย่ซินเย่วก็ให้หลิงซีหลางไปแจ้งบ้านแม่ของนางว่าพรุ่งนี้จะเอาสองแฝดไปฝากไว้ จึงเหลือแค่เย่ซินเย่วและหลิงซีซีช่วยกันเก็บของ ล้างจานชาม เมื่อเสร็จก็แยกย้ายกันเข้านอน เพราะพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า
เย่ซินเย่วตื่นมาในตอน่ปลายยามอิ๋น ( 03.00 – 04.59 น. ) จะเดินไปต้มน้ำที่ครัวก็เจอเข้ากับหม้อที่ต้มน้ำไว้แล้ว จึงยิ้มออกมาหลิงซีซีช่างรู้ใจนางนัก นอกจากน่ารักแล้วยังนิสัยดีอีก นางจัดการทำธุระส่วนตัว่เช้าจนเสร็จเรียบร้อย เด็กน้อยทั้งสองกินนมอิ่มแล้ว ก็นอนยิ้มตาใสมองมาที่นาง
เย่ซินเย่วอุ้มทั้งสองใส่ตระกร้าแล้วพาออกมาที่ครัวด้วยกัน เช้านี้กลิ่นหอมของหมั่นโถวลอยออกมา หลิงซีซีที่เห็นพี่สะใภ้เดินมาก็ยิ้มให้
หลิงซีหลางและหลิงซีซีนั่งรอนางอยู่ก่อนแล้ว พวกเขาจัดการธุระส่วนตัวกันเสร็จก่อนนาง ทั้งสามคนนั่งกินข้าวเช้ากันทันที เพื่อทำเวลาไม่ให้ช้าจนเกินไป
หลังจากเอาสองแฝดไปฝากไว้บ้านแม่แล้ว พวกเขาก็เดินขึ้นเขาทันทีพร้อมรถเข็นหนึ่งคัน ตอนนี้เป็เวลาต้นยามเหม่า ( 05.00 – 06.59 น. ) แล้ว หลิงซีหลาง้าเป็คนลากรถเข็นเอง แต่เย่ซินเย่วบอกนางจะลากเองห้ามใครวุ่นวายอีก ตอนนี้พวกเขาล้าช้ามากแล้ว หากให้หลิงซีหลางลากรถเข็นขึ้นเขา นางคงไม่ถึงสักที
เย่ซินเย่วเดินนำทั้งสองคนกลับไปทางเดิมที่เคยทำสัญลักษณ์ไว้ ไม่นานก็มาถึง ผิงกั่วบางส่วนถูกสัตว์กัดกินไปแล้ว แต่ยังมีเหลืออีกมากที่ยังไม่ถูกกิน ทั้งสามคนจึงลงมือเก็บทันที ไม่นานบนรถเข็นก็มีผิงกั่วอยู่เต็มคัน เย่ซินเย่วคิดไว้แล้วว่ารถเข็นไม่น่าใส่พวกมันได้หมด จึงให้หลิงซีซีหยิบผ้าผืนใหญ่มาด้วย
พวกเขาเก็บผิงกั่วอีกชุดนึงใส่ผ้าผืนใหญ่ ไม่นานผิงกั่วก็หมดต้นพวกนางจึงผูกผ้าผืนใหญ่นั่น เอาใบไม้มาคลุมทับไว้อีกทีเพื่อป้องกันคนและสัตว์มากัดกินอีก ไว้หลังจากไปขายผิงกัวในเมืองแล้ว นางจะขึ้นมาเอามันลงเขาไปอีกรอบ
“เสร็จแล้วล่ะ เราไปกันเถอะ”
เย่ซินเย่วลากรถเข็นลงมาจากเขา ตอนนี้เข้าสู่่ต้นยามเฉิน ( 07.00 – 08.59 น. ) แล้ว จึงเห็นชาวบ้านเริ่มขึ้นเข้ามาเก็บผักป่ากันเรื่อยเรื่อย บริเวณชายป่าเริ่มมีคนมาหาของป่ากันประปราย
“อาหลาง ผิงกั่วเยอะแยะเชียวน่ากินนัก” ตู่ชิงหลินที่อยู่ข้างบ้านหลิงทางฝั่งขวาเดินเข้ามาถาม เมื่อเห็นทั้งสามเดินออกมาจากป่ากันมาแต่เช้า พร้อมผิงกั่วมากมายบนรถเข็น นางไม่อย่างจะทักเย่ซินเย่วจึงทักหลิงซีหลางแทน เพราะนางแอบชอบหลิงซีหานที่เป็พี่ชายข้างบ้านมานาน แต่เจออีกาบางตัวคาบไปกิน
“ขอรับ” หลิงซีหลางตอบกลับ พลางเดินตามเย่ซินเย่วต่อไม่สนใจตู้ชิงหลิน
“พวกเ้าไปเก็บกันมาจากไหนหรือ บอกข้าหน่อยได้หรือไม่ข้าอยากกินบ้าง” ตู้ชิงหลินเอ่ยอย่างสงสัย นางขึ้นมาเก็บผักป่าเป็ประจำไม่เคยเห็นต้นผิงกั่วสักต้น ดูจากผิงกั่วลูกใหญ่นั่นรสชาติคงหวานมากแน่แน่
“เอ่ออออ….” หลิงซีหลางไม่รู้จะตอบอย่างไร
“อาหลาง เื่ของที่บ้านคนนอกไม่ต้องรู้ทุกเื่หรอก”
เย่ซินเย่วเอ่ยขึ้นเสียงดัง หลังจากเห็นว่าหลิงซีหลางรับมือกับผู้หญิงตรงหน้าไม่ได้ เฮ้อ…วุ่นวายเสียจริงนางอุตส่าห์ออกมาแต่เช้า ยังจะมาเจอคนอื่นอีก
“เ้า”
หลิงซีหลางทำอะไรไม่ถูกทำเพียงเดินตามเย่ซินเย่วไป เย่ซินเย่วที่เดินนำมาเพียงปรายตามองตู่ชิงหลินเท่านั้น แล้วเดินนำออกมาทันที ทิ้งคนถามกระทืบอยู่กับที่ไว้อย่างนั่น ไม่สนใจอีก
เย่ซินเย่ว : ผู้หญิงน่ารำคาญแบบนี้ มีอยู่ทุกที่จริง
2K
