บทที่ 11 ฉันไม่ได้ตั้งใจจะแย่งมอนสเตอร์นะ
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เว่ยเสี่ยวซูอยู่ในดันเจี้ยนมา 5 ชั่วโมงแล้ว
5 ชั่วโมงแห่งการล่ามอนสเตอร์อย่างบ้าคลั่งทำให้เลเวลของเขาพุ่งขึ้นไปถึงเลเวล 5 และค่าประสบการณ์ 99.95% ความเร็วระดับนี้ แม้แต่รุ่นพี่จางอวี่เมื่อสี่ปีก่อนก็ยังเทียบไม่ติด
ทันใดนั้น ที่ด้านหน้าของเว่ยเสี่ยวซูในระยะประมาณ 1 กิโลเมตร ก็มีแสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้น ตามมาด้วยเงาของดาบที่พุ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงดังกังวาน
"เป็วิชาดาบที่รุนแรงมาก!"
เว่ยเสี่ยวซูมองไปข้างหน้าด้วยความตกตะลึง เพียงดาบเดียวก็ทรงพลังขนาดนี้ น่าจะเทียบเท่ากับผู้เล่นระดับ 1 ดาวแล้ว แต่นี่มันดันเจี้ยนทุ่งหญ้า ผู้เล่นที่นี่มีแต่เด็กมัธยมปลายปี 3 ที่เพิ่งปลุกพลังอาชีพเท่านั้น
"น่าสนใจ ไปดูหน่อยดีกว่า ว่าเป็ใครที่เก่งกาจขนาดนี้"
คิดได้ดังนั้น เว่ยเสี่ยวซูก็รีบตรงไปยังตำแหน่งที่แสงดาบปรากฏขึ้น แต่เขาก็ไม่ได้ประมาท ยังคงซ่อนตัวอย่างระมัดระวัง
ไม่กี่นาทีต่อมา เว่ยเสี่ยวซูก็มาถึงจุดหมาย เขาหมอบลงในพุ่มหญ้าสูงท่วมหัว มองลอดช่องว่างออกไป เพียงแค่มองแวบเดียว เขาก็ถึงกับอึ้ง
"เฉียนจื่อห่าว!"
เว่ยเสี่ยวซูไม่คิดเลยว่าในดันเจี้ยนกว้างใหญ่ขนาดนี้ เขาจะบังเอิญเจอกับเฉียนจื่อห่าวได้ โชคชะตานี่ช่างเล่นตลกจริงๆ
"จริงด้วย แสงดาบสีฟ้านั่นต้องเป็ฝีมือเขาแน่ๆ พลังไม่เบาเลยนี่นา"
จากการประเมินของเว่ยเสี่ยวซู เลเวลของเฉียนจื่อห่าวน่าจะอยู่ที่ 3 หรือ 4 เท่านั้น แต่การที่สามารถฟันดาบออกมาได้รุนแรงขนาดนั้น ค่าสถานะของเขาต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ นั่นหมายความว่าเขาต้องมีอุปกรณ์เทพๆ ติดตัวอยู่ไม่น้อย
"ไอ้บ้าเอ๊ย มีเงินแล้วคิดว่าตัวเองเก่งมากนักรึไง"
เว่ยเสี่ยวซูรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังอิจฉาตาร้อน ไม่แปลกใจเลยที่สวีเสี่ยวฉิงจะมั่นใจขนาดนั้นตอนก่อนเข้าดันเจี้ยน บอกว่าจะล่าบอสดันเจี้ยน คงเหมือนกับเฉียนจื่อห่าว ที่ทางบ้านเตรียมชุดอุปกรณ์เทพๆ ไว้ให้เรียบร้อยแล้ว
"เฉียนจื่อห่าว มอนสเตอร์ ระดับสูงตัวนี้พวกเราเจอก่อน นายไม่มีสิทธิ์มาแย่ง!"
"ไม่มีสิทธิ์? ฉันมีสิทธิ์ เพราะฉันแข็งแกร่งกว่าพวกนายไงล่ะ!"
ตอนนี้เฉียนจื่อห่าวกำลังได้ใจ ในมือถือดาบยาวสีฟ้า มองลงมาที่เพื่อนร่วมชั้นกว่าสิบคนที่ถูกเขาเล่นงานจนล้มลงกับพื้นด้วยท่าทางหยิ่งยโส
"เหอะ! นายก็แค่เก่งแต่กับพวกเรานี่แหล่ะ ถ้าแน่จริงก็ลองไปสู้กับสวีเสี่ยวฉิงกับเว่ยเสี่ยวซูตัวต่อตัวดูสิ"
"หนวกหู!"
เฉียนจื่อห่าวดูเหมือนจะไม่ชอบคำพูดนั้น สีหน้าเปลี่ยนเป็เ็าในทันที เขาฟาดฝ่ามือออกไปอย่างไม่ใส่ใจ ปลดปล่อยพลังดาบออกไป กระแทกคนที่พูดเมื่อครู่จนกระเด็นไปไกลกว่าสิบเมตร สลบไปในทันที
"พวกนายก็รู้ ฉันจะไม่ทำร้ายเสี่ยวฉิง แต่ถ้าฉันเจอเว่ยเสี่ยวซู ฉันจะสั่งสอนมันให้รู้จักที่ต่ำที่สูงเอง!"
หลังจากพูดจบ เฉียนจื่อห่าวก็ไม่สนใจคนอื่นๆ ที่นอนกองอยู่กับพื้นอีกต่อไป เขาหันหลังแล้วเดินไปหามอนสเตอร์ที่ดูคล้ายเต่าตัวหนึ่ง
"เอ๊ะ? นั่นมันเต่าหิน ระดับสูง เลเวล 4 นี่นา" เว่ยเสี่ยวซูพูดด้วยความประหลาดใจ
ก่อนหน้านี้เว่ยเสี่ยวซูเคยพาลูกน้องโครงกระดูกไปฆ่าเต่าหินมาหลายตัว แต่ก็ไม่เจอตัว ระดับสูง สักที ที่แท้มันซ่อนตัวอยู่ที่นี่เอง
แต่ตอนนี้เขาไม่ได้คิดจะแย่ง เพราะมอนสเตอร์ระดับสูง เลเวล 4 แค่นี้ เขาไม่ได้สนใจเท่าไหร่ ไม่จำเป็ต้องไปมีเื่กับเฉียนจื่อห่าวในตอนนี้
เต่าหินมีพลังป้องกันสูงมาก โดยเฉพาะเต่าหิน ระดับสูง เว่ยเสี่ยวซูไม่ชอบเจอมอนสเตอร์ประเภทนี้ เพราะการใช้กลยุทธ์มหาชนจะไม่ได้ผลนัก
แต่การโจมตีของเฉียนจื่อห่าวนั้นรุนแรงมาก พลังดาบแต่ละครั้งสามารถสร้างรอยแผลลึกบนกระดองเต่าหินที่แข็งแกร่ง สมกับเป็นักดาบวายุที่ขึ้นชื่อเื่การโจมตีที่รวดเร็ว
"รับท่าไม้ตายของฉันไปซะ อสรพิษหยกพิฆาต!"
พลังของเฉียนจื่อห่าวเพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน เขายกดาบขึ้นสูงแล้วฟันลงอย่างแรง พลังดาบที่แหลมคมพุ่งทะลุกระดองของเต่าหิน ระดับสูง เืสาดกระจาย
เต่าหิน ระดับสูง ส่งเสียงร้องอย่างน่าอนาถ พลังชีวิตของมันลดลงอย่างรวดเร็ว อีกไม่เกิน 3 วินาที เต่าหิน ระดับสูง ตัวใหญ่เท่ารถยนต์ครึ่งคันก็จะกลายเป็ซากศพ
แต่บังเอิญ ในวินาทีสุดท้าย กระต่ายลมกรดสีขาวตัวหนึ่งก็ะโออกมา ตามมาด้วยประทัดเล็กๆ ลูกหนึ่ง ลอยขึ้นไปบนฟ้า แล้วตกลงไปในกระดองเต่าหิน ระดับสูง ที่แตกเป็เสี่ยงๆ
ตูม!
ลูกไฟะเิในร่างของเต่าหิน ระดับสูง ทำให้มอนสเตอร์ที่ใกล้ตายอยู่แล้วตายในทันที
เฉียนจื่อห่าว: "???"
ทุกคน: "!!!"
เว่ยเสี่ยวซู: "..."
ไม่คาดคิด นี่มันเื่บังเอิญจริงๆ เว่ยเสี่ยวซูก็งงไปหมด
โครงกระดูกจอมเวทที่เขาอัญเชิญออกมามีเกือบ 3,000 ตัว เขาไม่คิดเลยว่าจะมีตัวหนึ่งวิ่งไล่กระต่ายลมกรดไปทางเฉียนจื่อห่าว แถมยังโยนลูกไฟไปฆ่าเต่าหินระดับสูงได้อีก
[ยินดีด้วย! คุณสังหารมอนสเตอร์เลเวล 4 "เต่าหิน (Elite)" สำเร็จ ค่าประสบการณ์ +2500]
[ยินดีด้วย! คุณเลื่อนระดับเป็เลเวล 6 สำเร็จ รับรางวัลค่าสถานะทั้งหมด +5]
"บ้าเอ๊ย!"
ในขณะที่แสงเลื่อนระดับส่องสว่างออกมาจากร่างของเว่ยเสี่ยวซู ทุกสายตาก็จับจ้องไปยังตำแหน่งที่เขาซ่อนตัวอยู่
เว่ยเสี่ยวซูสบถในใจ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากพุ่มหญ้า
เขามองเฉียนจื่อห่าวที่จ้องมองมาด้วยสายตาอาฆาต ก่อนจะยักไหล่อย่างจนใจแล้วพูดด้วยน้ำเสียงไร้เดียงสาว่า "ถ้าฉันจะบอกว่านี่เป็อุบัติเหตุ นายจะเชื่อไหม?"
"เชื่อบ้านปู่แกสิ! เว่ยเสี่ยวซู แกตั้งใจใช่ไหม!"
เฉียนจื่อห่าวไม่ชอบหน้าเว่ยเสี่ยวซูอยู่แล้ว ยิ่งโดนแย่งมอนสเตอร์อีก ตอนนี้เขาแทบอยากจะฆ่าเว่ยเสี่ยวซูให้ตายตกไปตรงนั้น
"อัญเชิญ..."
เห็นเฉียนจื่อห่าวพุ่งเข้ามาหาตัวเองอย่างรวดเร็ว เว่ยเสี่ยวซูก็ไม่กล้าประมาท ลูกน้องโครงกระดูกที่อยู่ข้างหลังคงมาช่วยไม่ทัน เขาจึงต้องอัญเชิญเพิ่ม
เฉียนจื่อห่าวเร็วมาก แต่ความเร็วในการอัญเชิญของเว่ยเสี่ยวซูนั้นเร็วกว่า ในพริบตา บริเวณระหว่างเขาทั้งสองก็เต็มไปด้วยโครงกระดูกจอมเวทหลายร้อยตัว
"ฉันบอกแล้วไงว่า ขยะ ต่อให้มากแค่ไหนก็เป็แค่ขยะ" แม้ต้องเผชิญหน้ากับโครงกระดูกจอมเวทหลายร้อยตัว เฉียนจื่อห่าวกลับไม่ยอมถอย
เขาวิ่งเข้าใส่พร้อมกับฟาดฟันดาบในมือ ฆ่าโครงกระดูกจอมเวทราวกับหั่นผัก
เห็นอีกฝ่ายบ้าดีเดือดขนาดนี้ เว่ยเสี่ยวซูก็ไม่กล้าอยู่เฉย เขาใช้การควบคุมโครงกระดูกจอมเวทที่เหนือชั้น เริ่มเคลื่อนที่ไปรอบๆ เพื่อหลีกเลี่ยงการโจมตีโดยตรง
ถึงโครงกระดูกจอมเวทจะอ่อนแอ แต่ก็เป็มอนสเตอร์เลเวล 6 มีความได้เปรียบในเื่ของระดับ ถึงแม้จะยังโดนโจมตีก็ตายในดาบเดียว แต่พลังของประทัดที่พวกมันยิงออกมาก็รุนแรงขึ้นเป็สองเท่าแล้ว
อาชีพนักดาบวายุของเฉียนจื่อห่าวเน้นไปที่ความเร็วและการโจมตี ดังนั้นพลังป้องกันจึงค่อนข้างต่ำ เมื่อโดนประทัดะเิใส่หลายร้อยหลายพันลูก เขาก็เริ่มจะรับมือไม่ไหว