ตอนที่ 74 จ่ายอย่างสาสม
เชียนจางซึ่งเป็นศิษย์สำนักราชสีห์ทองคำที่ยิ่งใหญ่ มีพลังลมปราณแกร่งกล้าและมีความสามารถระดับผู้เชี่ยวชาญยุทธขั้นสูง
แล้วสำนักราชสีห์ทองคำได้รับการยกย่องว่ามีทักษะทรงพลังมากและร้ายกาจสุด
ตัวตนของเขาควรจะเป็นคนแข็งแกร่งที่สุด
สำนักอื่น... ไม่ควรมีอัจฉริยะ!!!
เขาเดินทางมาที่เมืองหมอกดำและถูกห้อมล้อมไปด้วยผู้คนมากมายหลายสำนัก
ทำให้เขารู้สึกดี...
แต่เมื่อเขาเห็นกลุ่มพันธมิตรดาบปราบมาร
เขาไม่มีความสุข...
กลุ่มพันธมิตรดาบปราบมารรวมตัวกันสร้างชื่อชั้นจนเทียบเคียงกับสำนักราชสีห์ทองคำและมีเพลงดาบน่าสะพรึงกลัวลือชา
เขาไม่พอใจมาก...
นอกจากนี้ยังมีศิษย์ที่มีความสามารถและได้รับการยกย่องเป็นอัจฉริยะรุ่นเยาว์
หัวใจกระตุกแรงและเปลวไฟแห่งการดูหมิ่นลุกโชนในจิตใจโหมกระหน่ำรุนแรง
ให้แม่นางอี้เซียวตัวน้อยได้รับบทเรียนที่น่าจดจำ
เป็นการดีที่สุดที่จะสร้างเงาในใจของเธอและไม่กล้าฝึกฝนศิลปะการต่อสู้อีกต่อไป
เปลี่ยนอัจฉริยะให้เป็นขยะ
ในที่สุดเขาใช้วิธีการรุนแรงเพื่อบังคับให้แม่นางตัวเล็กแห่งพรรคนภาครามมาท้าทายกับเขา
เมื่อเห็นแม่นางตัวเล็กบนสนามและเขาก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะในใจ
แสดงกรงเล็บราชสีห์ทองคำ...
กรงเล็บราชสีห์ทองคำที่ยิ่งใหญ่นั้นถูกใช้โดยเขา
คว้าจับร่างแม่นางไปทุกส่วน
แม้ว่าแม่นางอี้เซียวยังเด็ก อย่างไรก็ตามกับมีรูปร่างหน้าตาดีและขนาดหน้าอกที่ใหญ่มาก
ทันใดนั้นเขาเบิกบานใจและมีความสุข
จิตใจอุบาทว์และเลวทรามไม่ยอมปล่อยหน้าอกแม่นางตัวเล็กไปง่ายๆ
เมื่อมองไปที่แม่นางอี้เซียวใบหน้าเล็กๆก็แสดงอาการหวาดกลัวและเชียนจางก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกยินดีที่ทุกอย่างเข้าทางหมด
ยังพอมีเวลา...
เขาเล่นสนุกกับเธอช้าๆ
แต่ในตอนนี้เขาไม่รู้ว่ามีใครพูดอะไรบางอย่างในหูของแม่นางอี้เซียว
แม่นางตัวน้อยพยักหน้าอีกครั้งและอีกครั้ง
ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไป
จากนั้นสีหน้าก็กลายเป็นสีแดงขึ้นเรื่อยๆ
ในที่สุดมันก็เป็นการแสดงออกที่ชัดเจน
เขากำลังโกรธและหงุดหงิด...
การแสดงของแม่นางอี้เซียวยืนยันการคาดเดาบนใบหน้าของเชียนจางได้เป็นอย่างดี
เทคนิคดาบเบาของแม่นางตัวน้อยเปลี่ยนไปและท่วงท่าที่แสดงไม่สูญเปล่าอีกต่อไป
ก่อนการป้องกันเขาตื่นตระหนกเล็กน้อยเมื่อเผชิญหน้ากับเทคนิคดาบที่เต็มไปด้วยความดุร้ายและก้าวร้าว
ดาบเล่มแรกมาถึงมือขวาของเขาและใบดาบเปล่งประกายออร่าด้วยความเฉียบคม
เชียนจางตกใจและตกตะลึง
แม่นางน้อยผู้นี้ใช้พลังลมปราณ!
แม้ว่าเขาจะฝึกฝนกรงเล็บราชสีห์ทองคำจนมือไม้แกร่งกล้าเหมือนเหล็ก แต่เขาก็ไม่สามารถรับมันได้หมดจด
อย่างไรก็ตามเชียนจางไม่กล้าแตะต้องดาบที่มีพลังลมปราณแฝงตรงไปตรงมา
แม้รับดาบเล่มนี้ได้ แต่อาจเกิดการสูญเสียอวัยวะบนร่างกายของเขา
เขาพยายามรักษามือและไม่กล้ารับดาบ
ศิลปะการต่อสู้ของเขาอยู่ในมือของเขา
เชียนจางไม่หวาดกลัวได้อย่างไร?
เขาคือศิษย์ราชสีห์ทองคำผู้มีชื่อเสียงในทวีปและมีชื่อเสียงมากในเมืองหมอกดำ
เขาพยายามปราบปรามศิษย์อัจฉริยะที่มีชื่อเสียงที่จะมาเทียบเคียง
แต่เขาไม่ยอมสูญเสีย...
เป็นไปได้อย่างไรที่เขาจะแลก?
ความเสี่ยงนี้เขาไม่สามารถรับได้!
เขาถูกกำหนดให้สร้างชื่อเสียงเป็นที่รู้จักไปทั่วโลกและกลายเป็นศิษย์ยอดเยี่ยมที่สุดของสำนักราชสีห์ทองคำ
เขาจะเสี่ยงชีวิตที่รุ่งโรจน์ได้อย่างไร!
ล่าถอย!!!
เชียนจางทั้งหดหู่และโกรธ
ใครสามารถทำได้แบบนี้กัน?
โดนเล่นงานจุดอ่อนของเขาโดยตรงและปล่อยให้เขาได้รับแรงกดดันอย่างต่อเนื่อง
ถอยอีกครั้งและถอยต่อเนื่อง!
ทำไม...
เพราะอะไรกัน...
เชียนจางกรีดร้องอยู่ในใจและถูกบังคับให้ต้องล่าถอยตลอดเวลา
ท้ายสุดเขาแพ้...
เขาไม่เชื่อว่าแม่นางอี้เซียวจะเก่งขึ้นผิดหูผิดตาอย่างกะทันหันแบบนี้ได้เด็ดขาด
เรื่องนี้ต้องมีสาเหตุ... !!!
จากนั้นเขามองไปที่ด้านข้างขอบสนาม
เห็นศิษย์พรรคนภาครามแสดงอาการดีใจและสีหน้ามีความสุขเผยออกมา
ด้านข้างของลานพบเด็กหนุ่มสวมชุดสีขาวมีสัญลักษณ์โดดเด่นบ่งบอกว่าเป็นศิษย์หลักแห่งสำนักอาญาสวรรค์
เชียนจางจ้องมองไปที่เด็กชายดวงตาเป็นสีแดงแสดงความเกรี้ยวกราดและโกรธจัด
เด็กคนนั้นดูเหมือนจะรู้ตัวและเงยหน้าขึ้นมองเขา
ปากเผยให้เห็นฟันขาวหกซี่
เหมือนลักษณะของการเยาะเย้ย
"แกเป็นใคร?"
น้ำเสียงดุร้ายและนัยน์ตาสีแดงคู่หนึ่งจ้องมองเด็กชายสวมชุดสำนักอาญาสวรรค์
ถ้าไม่ใช่เพราะเด็กคนนี้ แล้วเขาจะแพ้แม่นางตัวเล็กๆของพรรคนภาครามได้อย่างไร
มันเป็นความอับอายต่อหน้าศิษย์ที่มีชื่อเสียงหลายคนของทวีปหรือไม่?
เมื่อนึกถึงเรื่องที่เขาพ่ายแพ้เด็กสาวตัวเล็กและแพร่กระจายไปยังผู้คนภายนอก
เขารู้สึกโกรธแค้นและใบหน้าดุร้ายมาก
มือทั้งสองกางออกเป็นรูปกรงเล็บจ้องมองเด็กหนุ่มอาญาสวรรค์
เตรียมจู่โจมทุกเมื่อ...
ตราบใดที่เด็กหนุ่มแห่งสำนักอาญาสวรรค์คนนี้ไม่มีชื่อเสียง
เขาจะให้เด็กหนุ่มจ่ายอย่างสาสม
ใบหน้าของเด็กหนุ่มแสดงรอยยิ้มและกล่าวอย่างใจเย็น "ศิษย์หลักแห่งสำนักอาญาสวรรค์ ซูเวย"