ตำนานผู้วิเศษ

เมื่อเจียตัวจากไป ในบ้านที่ไร้ผู้คน เซี่ยซีหานพบว่าบนโต๊ะของตัวเอง นอกจากหนังสือเล่มใหญ่ที่ได้มาจากเด็กชายขนมเปี๊ยะทองคำ 'เสี่ยวหรุ่ย'

มันยังมีข้าวของอีกมากมายกองอยู่ ในจำนวนนั้นมีสิ่งที่ทำให้เซี่ยซีหานตาลุกวาว มันคือเงินบูลนี่ ผลึกสีน้ำเงินขนาดเล็กเท่าเหรียญกองอยู่ตรงนี้หลายสิบสิบเหรียญ แต่พอเซี่ยซีหานคิดดีๆ เมื่อตอนนั้นเหล่านักรบจากป้อมปราการยุทธภัณฑ์ต่างสัญญาจะมอบเหรียญบูลนี่ให้มัน

ดังนั้น เหรียญบูลนี่ที่อยู่ตรงนี้คงจะได้มาจากคนเหล่านั้น

เซี่ยซีหานหัวเราะคิกคิกคิก จากนั้นก็นับเงินบูลนี่อย่างมีความสุข "... 20 บูลนี่ 21 บูลนี่ 22 บูลนี่ ... ... ... 45 บูลนี่ พวกเขาให้เงินบูลนี่ข้าร่วมกันถึง 45 บูลนี่!!! นี่แทบจะเป็นเงินเก็บของข้าตลอด 4 ปี รวยแล้วข้ารวยแล้ว" เซี่ยซีหานพูดอย่างดีใจ

โดยแท้จริง... ในโลกแห่งผู้วิเศษ จำนวนเงินบูลนี่จำนวนนี้ช่างน้อยนิด แต่สำหรับคนธรรมดามันมากมายเกินบรรยาย เซี่ยซีหานยังไร้ประสบการณ์ ตอนนี้มันยังไม่ได้เข้าวงการผู้วิเศษอย่างแท้จริง

จากนั้นเซี่ยซีหานก็เริ่มจัดระเบียบความคิดและหยิบสิ่งต่างๆ บนโต๊ะขึ้นมาดู มันมีอัญมณีสีแปลกๆ หลายอย่างที่ตัวมันไม่รู้จัก ชิ้นหนึ่งมีสีแดงมากราวกับเลือดสดส่องประกาย แต่น่าแปลก... ภายในอัญมณีมองลึกเข้าไปคล้ายเห็นจุดแสงเป็นเส้นๆ ไหวระเรื่อๆ อยู่ตลอด มันน่าสนใจมาก

ด้วยความโลภเซี่ยซีหานจึงคิดจับมันขึ้นมาเพื่อสำรวจทันที

แต่เมื่อเซี่ยซีหานจับมันขึ้น อยู่ๆ พลังโอน่าและจิตตระหนักรู้ของในตัวมันก็สั่นไหวเล็กน้อย และมันก็ไหลเข้าสู่อัญมณีสีแดงประหลาด ราวกับสิ่งนี้ดึงดูดจิตของมันเข้าไปได้

"!!!กี้กกกกกกกกกกกกกกกกก"

เซี่ยซีหานผะหงัก มันเห็นค้างคาวปีศาจตัวใหญ่พุ่งเข้าหามันพร้อมแผดเสียงร้อง ร่างค้างคาวปีศาจตัวนี้ใหญ่มาก

มันตกใจก่อนปล่อยมือออกจากอัญมณีสีแดง ภาพนั้นจึงหายไปในทันที

"!!!นี่มันอะไร ทำไมพอข้าจับอัญมณีสีแดงอันนี้ แล้วตัวข้าถึง... มองเห็นภาพนิมิตของค้างคาวปีศาจ นี่ข้าหลอนไปงั้นเหรอ หรือมันคือความกดดันทางจิต ข้ากำลังป่วย" เซี่ยซีหานบ่นกับตัวเองอย่างกังวล แต่ด้วยสติปัญญาที่มี ดังนั้นมันรู้ว่า สิ่งที่มันพูดไปตอนแรกทั้งหมด ไม่ใช่คำตอบที่ถูกต้อง

"เวรละ!... นี่น่าจะเป็นสมบัติประหลาด ภาพค้างคาวปีศาจที่ข้าเห็นมันดูคล้ายกับ 'ปีศาจค้างคาวตาแดงปีกเลือด' ที่ในเหมืองนั้นมาก แต่มันก็มีจุดต่าง เจ้าตัวนี้ดูแข็งแกร่งและตัวใหญ่กว่าพวกปีศาจค้างคาวตาแดงปีกเลือด 3 ถึง 4 เท่าได้ นอกจากนั้นช่วงตัวของมันยังกล้ามแน่นยังกับคนเล่นเวทบึกสุดๆ ข้าควรถามมันกับเจียตัวไม่ก็ท่านลุงเหอหมิ่น ท่านเป็นนักรบอาวุโสที่มากประสบการณ์ ท่านต้องรู้จักสิ่งนี้" เซี่ยซีหานเอามือจิ้มๆ อัญมณีสีแดงประหลาดอีกสองสามทีอย่างขี้ขลาด ก่อนจะไม่กล้าจับมันอยู่นาน

เวลาผ่านไปสักพัก รอบนี้เซี่ยซีหานมันลองเอาหนังสัตว์มาทำเป็นผ้าและจับอัญมณีสีแดงดู มันพบว่าไม่มีการไหลของพลังโอน่าและจิตตระหนักรู้ เซี่ยซีหานเบาใจ

เซี่ยซีหานไม่กล้าจับอัญมณีอื่นๆ บนโต๊ะอีกต่อไป หากยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร มันจึงใช้แผ่นหนังห่ออัญมณีเหล่านี้ไว้

ก่อนจะปาดเหงื่อ

ต่อมาเซี่ยซีหานสังเกตเห็นโทเคนประหลาดสองอัน ชิ้นหนึ่งเป็นรูปคล้ายนักบวชชรา ประทับไว้เหนือศีรษะชายชรามีดวงดาวมากมายอยู่ ด้านหลังมีอักษรตราอยู่ มันเขียนเอาไว้ว่า 'นักวิจัย'

เซี่ยซีหานเข้าใจในโทเคนอันนี้ทันที นี่น่าจะเป็นสิ่งที่เจียตัวเคยบอกมัน โทเคนสำหรับบอกฐานะของผู้วิเศษ

"แล้วอันนี้ละ"

เซี่ยซีหานหยิบโทเคนอีกอันขึ้นมา จ้องมองมัน แต่เขา... ดูเหมือนจะไม่เข้าใจเท่าไหร่ โทเคนอันนี้มีลักษณะของ 'แพะ' ที่น่าหวาดกลัวสลักอยู่ มันคืออะไร

ด้วยความไม่เข้าใจเซี่ยซีหานพลิกโทเคนนี้ไปด้านหลังทันที มีข้อความว่า 'บ้านเร้นลับ' อยู่ มันคืออะไรกัน

นอกจากข้อความ เซี่ยซีหานเห็นมีผลึกอัญมณีเล็กติดอยู่ มันมีสีเหลือง ภายในคล้ายมีแสงเล็กๆ เป็นคล้ายเส้นแสงไหวอยู่ตลอด

'นี่มัน' เซี่ยซีหานคิดได้ทันทีว่า ของแบบนี้คืออะไร มันคืออัญมณีประหลาดที่พึ่งทำให้มันเจอภาพหลอน

แต่ครั้งนี้มันกลับติดอยู่ด้านหลังโทเคน ความอยากรู้ทำให้เซี่ยซีหานอยากสัมผัสมัน

นอกจากนั้นเมื่อเซี่ยซีหานคิดดีๆ ของเหล่านี้อย่างน้อยๆ เจียตัวต้องเคยผ่านมือ หากมันเป็นอันตรายอย่างยิ่งยวด เจียตัวไม่ควรเอามาวางไว้แบบนี้

คิดได้แบบนี้เซี่ยซีหานก็กลืนน้ำลาย

มันคิดว่ามันควรลองเสี่ยงตายดูสักครั้ง อัญมณีสีแดงอันใหญ่บนโต๊ะ แค่ทำให้มันเห็นภาพหลอนของค้างคาวปีศาจตัวใหญ่

ส่วนอัญมณีด้านหลังโทเคนเล็กนิดเดียว มันต้องไม่น่ากลัวไปกว่าอัญมณีอันนั้น

คิดได้แบบนี้เซี่ยซีหานก็เอามือนิ้วโป้งลูบไปที่มันเบาๆ

ครั้งนี้ไม่เห็นภาพที่น่าหวาดกลัว

แต่มันกลับเห็นบ้านต้นไม้ขนาดใหญ่ รอบด้านเต็มไปด้วยป่ารก แต่รอบตัวบ้านกลับดูเรียบร้อยและเป็นระเบียบ ไม่ช้าก็มีอักษรขึ้นมา

"บ้านเร้นลับเปิดประมูลครั้งต่อไป วันที่ 24 เดือน 8 ปีเวทย์เว่ยที่ 3454"

จากนั้นเซี่ยซีหานคล้ายเห็นภาพเมืองใหญ่ ถนนหนทางและหมู่บ้านหมุนเร็ว ราวกับว่านี่เป็นการบอกพิกัดกับมัน สำหรับใช้ในการเดินทางไปที่ 'บ้านเร้นลับ'

เซี่ยซีหานอดตื่นเต้นไม่ได้ นี่คือโลกผู้วิเศษ มันต้องแบบนี้สิ

แต่หัวใจที่พองโตของเซี่ยซีหานก็แบนลีบแฟบแบนอย่างรวดเร็ว

'ข้าจะไปทำไม ที่นั่นต้องมีแต่คนน่ากลัวแน่ ข้าก็แค่คนธรรมดาที่อ่อนแอ ไม่สิตอนนี้ข้าแข็งแกร่งขึ้นแล้วนิดหน่อย แต่ก็ยังอ่อนแอเกินไป ข้าไม่สามารถเสกภูเขาน้ำแข็งได้แบบเจ๊แก่คนนั้น ถ้าข้ายังทำแบบนางไม่ได้ ข้าไม่ควรไปที่ไหนที่เสี่ยงอันตราย' เซี่ยซีหานพูดกับตัวเองเกินคำว่าถ่อมตนไปมาก มันคือไอ้ขี้ขลาดหนูในรูอย่างแท้จริง

ตอนนี้เซี่ยซีหานโยนโทเคนบ้านเร้นลับทิ้งไปอย่างไม่ไยดี

ตอนนี้สิ่งที่อยู่บนโต๊ะเซี่ยซีหานสำรวจหมดแล้ว

มันเหลือเพียงหนังสือเล่มใหญ่สองเล่ม

เซี่ยซีหานเอามือแตะหนังสือ อยู่ๆ ดวงตาก็มีประกายความหวังบางอย่าง

"ใช่แล้ว ตอนนี้ข้าไม่จำเป็นต้องสนใจเรื่องอื่น ข้าควรมุ่งความสนใจไปที่ช่วยลุงเจียตัวที่เหมือนกับพ่อคนใหม่ขอข้า จากนั้น..." เซี่ยซีหานก็เปิดหน้าจอระบบที่ไม่ได้เปิดขึ้นมาหลายวัน มันยิ้มอย่างขมขื่นเมื่อเห็นอายุขัยของตัวเอง

"ข้าควรเร่งหาทางเพิ่มอายุขัยของข้าขึ้นไปอีก แม้ข้าจะไม่สนใจการเป็นอมตะหรืออายุยืน แต่อย่างน้อยๆ ข้าก็หวังว่าจะอยู่ได้ถึง 80 หรือ 100 ปี เพียงพอที่จะกลับบ้านและไปเจอน้องสาวอีกครั้ง หลังจากนั้นข้าก็ค่อยแห้งเหี่ยวและแก่ตายอย่างธรรมชาติ" T-T เซี่ยซีหานถอนหายใจ

-----

- [เซี่ยซีหานผู้วิเศษระดับ 2 ขั้น 5 "ชื่อทางการผู้ฝึกหัดขั้น 5"] -

- [จิตแห่งราชัน ระดับ 0 : 45.45%] -

- [ทักษะแห่งดิน ระดับ 3 : 99.99% / ทักษะแห่งไม้ ระดับ 2 : 17.19%] -

- [ทักษะปีศาจไร้หน้า ระดับ 0 : 79.99% / ทักษะวิหครุ่งอรุณ ระดับ 2 : 0.14%] -

- [ทักษะช่างหลอม ระดับ 3 : 20.49% ช่างชำนาญ] -

- [โอน่า : 3880.88 หน่วย "✬☆☆☆☆ ความบริสุทธิ์ของโอน่าไร้ดาว : 34.75%"] -

- [องค์ปัญญา : 451 หน่วย] -

- [ศักยภาพร่างกาย : 894 หน่วย] -

- [อายุขัย: 43 ปี 15 วัน] -

-----