เทพยุทธ์โลกนิยาย

ตอนที่ 46

ขุนนางที่องค์จักรพรรดิจ้องเป็นชายหนุ่มรูปงามนามว่า ชุยแท

แม้จะถูกจักรพรรดิมองด้วยความเคียดแค้น แต่ชุยแทก็ไม่ได้แสดงความรู้สึกตื่นตระหนกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย

ขุนนางหลายคนในท้องพระโรงต่างรู้สึกสงสารชุยแท พวกเขารู้ว่าคนที่จักรพรรดิเคียดแค้นจริงๆแล้ว คือ ชุยนาน บิดาของชุยแท

ชุยแทจึงตกอยู่ในสถานการณ์ที่เรียกว่า เพราะเกลียดบ้าน จึงลามไปเกลียดนกกา แต่ขุนนางทุกคนก็ไม่กล้าออกปากช่วย พวกเขารู้ว่าความแค้นขององค์จักรพรรดินั้นอยู่ในระดับที่ว่า ถ้าจักรพรรดิองค์ก่อนไม่เอ่ยปากขอไว้ ตระกูลชุยคงถูกทำลายไปแล้ว

จ้องอยู่สักพักจักรพรรดิไป๋ป้าเทียนก็ถอนสายตากลับ ชุยแทเป็นขุนนางหนุ่มมากความสามารถ ถ้าไม่ใช่เพราะมันเป็นคนตระกูลชุย พระองค์คงจะสนับสนุนให้ชุยแทเป็นเสาหลักของบ้านเมือง

ชุยนาน!! จักรพรรดิไป๋ป้าเทียนเชื่อมั่นเสมอ ว่ามันคือตัวการสำคัญ ของโศกนาฏกรรมในอดีต แม้พระองค์จะหาหลักฐานและเหตุผล มาเอาผิดมันไม่ได้ จนพระองค์ต้องทำตามคำสัญญาที่ให้ไว้กับพระบิดา แต่เรื่องนี้ก็ยังเป็นเงามืดในจิตใจพระองค์ 

พระองค์จึงตัดเส้นทางความก้าวหน้าของชุยแททุกวิถีทาง การที่ยอมให้ชุยแทเข้าร่วมประชุมในท้องพระโรง ก็ถือว่าพระองค์ให้ค่ากับความสามารถของชุยแทอย่างมากแล้ว

แต่มันจะไม่มากไปกว่านี้อีก!! นี่คือสิ่งที่องค์จักรพรรดิตั้งพระทัยไว้

จักรพรรดิทอดพระเนตรดูบุตรชายคนโต 'ถ้าข้าขัดขวางอีกมันคงจะเป็นการหักหน้าโส่วหนาน พวกขุนนางเจอคำพูดของชุยแทเข้าไป ก็คงไม่มีใครกล้าเสนอชื่ออีก...เฮ้อ...คงได้แต่หวังว่าโส่วหนานจะทำมันออกมาได้ดี'

ตัดสินใจได้แล้ว จักรพรรดิไป๋ป้าเทียนก็ประกาศกร้าวดังกังวานไปทั่วท้องพระโรงว่า "องค์ชายใหญ่ไป๋โส่วหนาน ข้าจะแต่งตั้งเจ้าเป็นผู้นำทัพ นำทหารสี่พันนายไปปราบปรามศัตรูที่มารุกรานราชอาณาจักรของเรา!"

องค์ชายใหญ่ดีใจมาก แทบเก็บอาการไม่อยู่ จึงรีบคุกเข่า "น้อมรับบัญชาขอรับพระบิดา! ข้าจะไม่ทำให้ท่านต้องผิดหวัง ข้าจะทำให้พวกมันรู้ว่าราชอาณาจักรของเรานั้น เข้มแข็งเกรียงไกรเพียงใด!!"

____________________________

สามวันต่อมา…

องค์ชายใหญ่ออกเดินทาง จากประตูเมืองทิศใต้ไปพร้อมทหารองครักษ์ สองร้อยนาย ส่วนทหารสี่พันนายองค์ชายใหญ่ต้องไปรับเอาจากค่ายทหารที่หัวเมืองฝั่งใต้

วันเดียวกัน ณ ศาลาริมน้ำในตำหนักองค์หญิงแปด  ไป๋เหมยเซี่ยนกำลังนั่งคุกเข่าทำสมาธิ อยู่ๆอากาศโดยรอบก็ถูกดูดไปรวมกัน ข้างหน้านางปรากฏเป็นลวดลายบางอย่าง กำลังประกอบกันให้สมบูรณ์

เมื่อประกอบเสร็จ ก็ปรากฏเปลวเพลิงอันร้อนระอุออกมา ความร้อนของมันสูงถึงขนาดเผาพื้นเป็นรูโหว่ในชั่วพริบตา

ยามนั้นไป๋เหมยเซี่ยนจึงได้ลืมตาขึ้น แล้วยื่นมือไปกอบเอาเปลวไฟลูกนี้ ทว่าดวงไฟกลับไม่ทำร้ายนางแม้กระทั่งเสื้อผ้า มันแค่ลามเลียไปตามแขนของนางเหมือนอยากจะเล่นด้วย

"หึหึ...พี่กุนหลางน้องเป็นผู้ใช้กฎแล้วนะ...ท่านละพัฒนาไปถึงไหนแล้ว"

____________________________

ในมิติของเจ้าระบบไป๋กุนหลางกำลังยืนเผชิญหน้ากับเฟิ่งกุย ที่เจ้าระบบสร้างขึ้นและเป็นผู้ควบคุม อยู่บนเวทีลานประลอง

เมื่อระฆังข้างลานประลองดัง ไป๋กุนหลางสาวเท้าเข้าประชิดเจ้าระบบอย่างรวดเร็ว แต่เจ้าระบบกลับเคลื่อนที่ทิ้งระยะห่าง แล้วปลดปล่อยตาข่ายฟ้าขนาดฝาโอ่งมังกรใส่ไป๋กุนหลางหลายอัน

สำนึก สัมผัสสายลมพงไพร!

ไป๋กุนหลางไม่ได้หลบ แต่ฟันตาข่ายทุกอันที่เข้ามาขาดกระจุย!

ตึง!!

พอตาข่ายฟ้าอันสุดท้ายขาด ไป๋กุนหลางก็กระทืบเท้าลงพื้นอย่างแรง ใช้เป็นหลักในการพุ่งใส่เจ้าระบบ ทว่าเจ้าระบบกลับยังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วเท่าเดิม 

ทว่าอยู่ๆ ในจุดที่เท้าของไป๋กุนหลางจะแตะพื้น ก็มีตาข่ายฟ้าปรากฏออกมาอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย บีบบังคับให้ไป๋กุนหลางต้องเปลี่ยนกระบวนท่า

ชักเท้ากลับแล้วแทงกระบี่ใส่พื้น!

สำนึก ประจักษ์ห้วงสมุทร

ปัง!!

พลังกระบี่แผ่กระจายออกเป็นละลอกคลื่นทำลายตาข่ายฟ้าสลายไป จึงค่อยวางเท้าลงได้อย่างปลอดภัย แต่จังหวะบุกของไป๋กุนหลางก็ถูกตีขัด จนรวนเรเสียโอกาสรุก แถมเจ้าระบบยังใช้จังหวะนี้ถอยเว้นระยะห่างให้เท่าเดิม เหมือนกับตอนเเรก

สถานการณ์กลับไปเป็นเหมือนตอนเริ่มต้น ไป๋กุนหลางจำต้องเฟ้้นหาวิธีใหม่

'แม่งเอ๊ย!..ข้าไม่เชื่อหรอกหน่า ว่าข้าจะทำลายระยะห่างนี่ไม่ได้!..ข้าจะตีมันให้แตกกระจุยเลยคอยดู!'

ย้าก!

ไป๋กุนหลางคิดเสร็จจึงตวาดลั่น แล้วพุ่งเข้าใส่เจ้าระบบอีกรอบ ครั้งนี้ไม่มีกลยุทธ์อาศัยแค่ความดุดันและบ้าบิ่น! ไม่สนว่าอะไรจะมาขวางหน้า สิ่งที่ทำคือเหวี่ยงกระบี่ฟันลูกเดียว!

เจ้าระบบก็เหมือนจะต้านทานความดุของไป๋กุนหลางไม่ไหว ระยะห่างลดลงเรื่อยๆสุดท้ายเจ้าระบบก็เข้ามาอยู่ในระยะกระบี่ทว่า…

เหี้ย!! ไป๋กุนหลางอุทาน

ในขณะ จะ ระดมพลถล่มเจ้าระบบ ไป๋กุนหลางสังเกตเห็นใบมีดทำมาจากตาข่ายฟ้า ขนาดหนึ่งฝ่ามือ ลอยโค้งออกมาจากด้านหลังเจ้าระบบที่กำลังถอย สิบแปดเล่ม!

และด้วยความที่อยู่ในระยะกระชั้นชิด ไป๋กุนหลางเลยหมดโอกาสหลบ

สำนึก เที่ยวชมบรรพต!

เปรี้ยงๆๆๆ!!!

เปรี้ยง!...ปัดป้องใบมีดตาข่ายฟ้าเล่มที่หก ไป๋กุนหลางจำต้องถอยหลังหนึ่งก้าว เพราะแรงปะทะ

เปรี้ยง!...ใบมีดเล่มที่สิบสอง แรงปะทะก็บีบให้ไป๋กุนหลางถอยอีกหนึ่งก้าว

เปรี้ยง!...ใบมีดเล่มที่สิบแปด ไป๋กุนหลางก็ถอยอีกหนึ่งก้าว

ปัดป้องใบมีดตาข่ายฟ้าสิบแปดเล่ม ถอยหลังรวมสามเก้า อาจจะดูเหมือนเป็นเรื่องติดขัดเพียงเล็กน้อย แต่มันไม่ใช่เลย การถอยหลังสามก้าวนี้ ได้เป่าเอาความอหังการที่ไป๋กุนหลางสู้อุตส่าห์รีดเค้นออกมา หายวับไปกับสายลมและแสงแดด

ไป๋กุนหลางสูญเสียโอกาสรุกอีกครั้งแล้ว…

การประลองในยกต่อมา เหตุการณ์ยังคงเป็นแบบเดิม ไป๋กุนหลางพยายามหาโอกาสบุก เจ้าระบบก็พยายามเว้นระยะห่าง แล้วตีขัดการบุกของไป๋กุนหลาง

สภาพการณ์ดูเหมือนทั้งสอง จะมีฝีมือสูสีกัน แต่ความจริงแล้วมันไม่ใช่เลย!

จังหวะการต่อสู้ของไป๋กุนหลาง ถูกเจ้าระบบชักจูงจนเสียขบวน ไม่ว่าจะเป็นรุก,รับ เร็ว,ช้า เจ้าระบบควบคุมไว้ทุกอย่าง ไป๋กุนหลางเป็นเหมือนกับซุนหงอคงวิ่งอยู่บนฝ่ามือของพระยูไล ไม่ว่าจะทำยังไงก็ไม่อาจหนีออกไปจากการควบคุมได้ พละกำลังและสมาธิถูกผลาญไปเรื่อยๆ 

ประมือกันได้อีกไม่กี่ครั้งไป๋กุนหลางเริ่มส่อแววเหนื่อยอ่อน 

เจ้าระบบก็ไม่ปล่อยให้โอกาสนี้หลุดลอย พริบตาเดียว! ตาข่ายฟ้าขนาดใหญ่เป็นรูปครึ่งวงกลม สานแน่นถี่ยิบจนมองไม่เห็นอีกฝั่ง ปรากฏออกมาเคลื่อนครอบใส่ไป๋กุนหลาง!

แม้จะอ่อนแรง แต่ก็ใช้ว่าไป๋กุนหลางจะไม่มีแรงตอบโต้

สำนึก เที่ยวชมบรรพต ผสาน ประจักษ์ห้วงสมุทร!

ตูม!!

สำนึกกระบี่นี้คือกระบวนท่าที่ทรงอานุภาพทำลายล้างมากที่สุดของไป๋กุนหลาง เมื่อใช้ออกก็ระเบิดตาข่ายฟ้าจนเป็นรูโหว่ ทว่าสิ่งที่ปรากฏในสายตาของไป๋กุนหลางหลังจากตาข่ายขาดคือ…

ใบหน้าของเฟิ่งกุยที่เจ้าระบบควบคุมอยู่!

สวบ!!!

แล้วไป๋กุนหลางก็โดนหอกตาข่ายฟ้าเสียบทะลุร่าง เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ไป

สู้มาตั้งนานไป๋กุนหลางมีโอกาสใช้เคล็ดผสานสำนึกเพียงครั้งเดียว ไม่รู้ว่าเฟิ่งกุยสามารถทำแบบเจ้าระบบได้รึเปล่า 

ถ้าทำได้...ไป๋กุนหลางก็ 'ขอบคุณฟ้าดิน' แล้วละ ที่ดลบันดาลให้เฟิ่งกุยไม่ทำ

____________________________

ขอบคุณนะครับที่ติดตามอ่าน