ระบบตกปลาเหนือสวรรค์

เนื่องจากเสื้อผ้าส่วนใหญ่อยู่จีนมู่เฉินซึ่งไม่มีทางเลือกจึงต้องนำปรสิตออกมาสวมใส่

มันถูกลบจิตด้านลบโดยระบบตกปลาแล้วจึงไม่ส่งผลต่อโฮสต์ แต่ว่าเมื่อสวมใส่ก็เท่ากับมันเป็นส่วนหนึ่งของร่างกาย เขาจึงต้องกินเยอะขึ้นก่อนที่จะถูกปรสิตกินจนอวัยวะภายในทำงานล้มเหลว

หลังจากสวมใส่ปรสิตมู่เฉินมองตัวเองยืนอยู่หน้ากระจก เสื้อผ้าหลายชนิดแตกต่างกันออกไปตามจินตนาการถูกวางบนร่างกาย นี่คือสามารถของปรสิตต่างดาว จากในภาพยนตร์มันแค่ให้ตัวเอกกลายร่างเป็นยักษ์สีดำสูง 2.5 เมตรพร้อมกับพละกำลังอันมหาศาล แต่ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงไปเป็นชุดอื่นแบบตามใจได้

ดังนั้นจึงเห็นได้ชัดว่าปรสิตของมู่เฉินไม่ได้มาจากโลกภาพยนตร์ แต่มาจากโลกคอมมิคต่างหาก

“จากนี้ไปแกชื่อว่าฟรีด้อมสูท” มู่เฉินมักจะมีนิสัยชอบตั้งชื่อเมื่อได้ของเล่นใหม่ๆ ด้วยความที่ปรสิตเปลี่ยนเป็นชุดไหนก็ได้จึงสมควรได้รับชื่อนี้ ส่วนปรสิตที่เหลืออยู่ในขวดทดลองบนพื้นที่ระบบเขายังไม่ให้สาวๆ เนื่องจากว่ามันมีน้อยเกินไปไม่พอต่อจำนวนคน หากคนใดคนหนึ่งได้แต่อีกคนหนึ่งไม่ได้ย่อมเกิดปัญหา ดังนั้นจะดีกว่าที่ไม่ให้ จนกว่าของจะครบกันหมดทุกคน

อุณหภูมิในห้องค่อนข้างเย็น แต่โลกภายนอกกลับร้อนตับแตก

มู่เฉินมักจะใช้เวลานี้ตกปลาและออนไลน์คุยกับโซฟีเพื่อถามเกี่ยวกับสถานการณ์ ปรากฏว่าร้อนไม่ต่างกัน แต่โชคดีที่มีแท่งพลังงาน หลังจากเปลี่ยนให้แอร์เป็นหุ่นยนต์จึงสามารถอยู่ได้อย่างไม่มีปัญหา

ในขณะที่มู่เฉินใช้ชีวิตอย่างสะดวกสบายสาวๆ ชั้นล่างนั้นร้อนตับแทบแตก อุณหภูมิพุ่งสูงถึง 60 องศา นั่นคือสิ่งที่อันตรายต่อมนุษย์ หากเดินออกแดดนอกจากจะเกิดภาวะขาดน้ำเฉียบพลันแล้วยังเสี่ยงเป็นลมแดด และด้วยความที่มันร้อนมากสุดท้ายเครื่องปรับอากาศจึงส่งเสียงคำราม ตามด้วยกลิ่นไหม้โชยออกมา

“แม่ง...อย่าบอกนะว่าเสีย!” เซราห์คำรามด้วยความโกรธ อาหารก็กำลังจะหมดลงนอกจากนั้นเครื่องปรับอากาศยังต้องมาพังเอาตอนนี้ พวกเธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากถอดชุดออก เหลือเพียงชุดชั้นใน

“เราจะทำยังไงกันดี” อิเรมถาม นั่งกอดเข่าบนโซฟา สภาพของพวกเธอค่อนข้างแย่ จะเห็นได้ว่าผิวเริ่มแดงเพราะร้อนมาก

“ไปห้องน้ำกันเถอะ ฉันว่าเราควรอยู่ที่นั่น แช่ตัวในอ่างอาบน้ำเพื่อระบายความร้อน” มีน่าเสนอ อินเรมและเซราห์เห็นด้วย จากนั้นนักกีฬาสาวจึงพากันแยกย้ายไปห้องน้ำในแต่ละห้องบนชั้น 60 ซึ่งเป็นพื้นที่ส่วนตัว แต่เมื่อเปิดก็อกน้ำก็ต้องตะลึง

น้ำไม่ไหลแล้ว!

เซราห์หมุนปุ่มน้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่ยังเหมือนเดิม เธอจึงทำได้เพียงไปถามคนอื่นๆ ที่อยู่ในห้องน้ำส่วนตัวบนชั้น 60 ผลที่ได้คือเหมือนกันหมด

“แย่ละสิ นอกจากเครื่องปรับอากาศจะมาเสียเอาตอนนี้เห็นทีระบบจ่ายไฟยังมาพังอีก แบบนี้แย่แน่ๆ” เซราห์เริ่มมองเห็นสถานการณ์อันเลวร้าย หากปัญหานี้ไม่สามารถแก้ไขได้มีหวังทุกคนต้องเสียชีวิตเพราะความร้อน

“ไปชั้นล่างไหม” อิเริมเสนอ เมื่อเห็นว่าทุกคนมองมาทางเธอจึงตอบกระตือรือร้น “ห้องรวมสำหรับลูกบ้านมีเครื่องปรับอากาศขนาดใหญ่ นอกจากนั้นยังมีพัดลมไร้ใบพัดตั้งอยู่ที่นั่นหลายอันและใช้แบตเตอรี่ในการทำงาน บางทีมันอาจจะยังใช้งานได้ นอกจากนั้นหากเราพบคนอื่นๆ ก็น่าจะรู้ถึงสถานการณ์ในห้องต่างๆ ด้วย”

หลังจากไตร่ตรองเล็กน้อยเซราห์จึงเห็นด้วยกับความคิดนี้ แต่เพราะไฟฟ้าไม่สามารถใช้งานได้ลิฟต์ก็เหมือนกับของเสีย บันไดจึงถูกใช้งานด้วยความสิ้นหวัง แต่เพราะต้องรอดเซราห์จึงตัองกัดฟันเดินลงไป

.....

ชั้น 65 เช่นเดียวกับห้องของเซราห์

ออมสินถอดเสื้อผ้าออกเหลือเพียงชุดชั้นในลายลูกไม้ เช่นเดียวกับผู้รอดชีวิตคนอื่นๆ

“แย่มาก นอกจากเครื่องปรับอากาศจะพังแล้วดูเหมือนว่าไฟฟ้าก็ไม่สามารถใช้งานได้” ปิ่นเริ่มบ่นเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น

“ทุกคน ยังมีน้ำในอ่างจากุซซี่เหลืออยู่ไม่ได้ปล่อยทิ้งตั้งแต่เมื่อคืน ฉันว่าเราเข้าไปแช่ในนั้นได้นะ” ออมสินเริ่มแก้ไขปัญหาเร่งด่วน ทุกคนเห็นด้วย จากนั้นจึงเข้าไปอัดกันอยู่ในอ่างจากุซซี่ แต่เพราะอุณหภูมิที่สูงขึ้นน้ำจึงร้อนตามเพราะไม่มีเครื่องปรับอากาศ แต่อย่างน้อยมันก็ดีกว่าไม่มีน้ำ ดังนั้นถึงจะบ่นแต่ไม่มีอะไรดีขึ้นกว่านี้

“นี่ทุกคน ชั้นทำอาหารเหมือนว่าจะมีเครื่องทำน้ำแข็งด้วยนะ และบางทีเครื่องนี้อาจใช้พลังงานน้ำมันดีเซล” อั้มที่เงียบมานานทำลายบรรยากาศ และนั่นทำให้ทุกคนหันความสนใจไปที่เธอ

“จริงหรอ!” ปิ่นอุทานเสียงดัง

“จริงสิ โรงแรมส่วนใหญ่มักจะมีเครื่องทำน้ำแข็งส่วนตัว รวมถึงคอนโดมิเนียมแห่งนี้ด้วย แต่ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเครื่องยังใช้งานได้หรือเปล่า แต่หากมันใช้งานได้ก็น่าจะแก้ปัญหาในตอนนี้ได้ดีเลยล่ะ” อั้มเสริม สำหรับเธอที่เป็นชนชั้นนำย่อมยืนสุดบนห่วงโซ่อาหาร ดังนั้นจึงได้เห็นหลายสิ่งหลายอย่างที่คนทั่วไปไม่เข้าใจ

“ฉันได้ตรวจสอบลิฟต์แล้วมันไม่สามารถใช้งานได้” ออมสินมีสีหน้าไม่ดี “ถ้าจะลงไปที่นั่นต้องใช้บันไดฉุกเฉิน ซึ่งนั่นจะทำให้เราเสียเหงื่อและเกิดภาวะขาดน้ำได้”

ยิ่งอากาศร้อนร่างกายก็ยิ่งเสียเหงื่อ นอกจากนั้นหากใช้พลังงานมากเกินไปร่างกายจะหยุดทำงาน ต้องอยู่ในสภาพที่เหมาะสม ไม่อย่างนั้นอาจเสียชีวิตในเวลาสั้นๆ

สภาวะโลกร้อนเป็นเรื่องอันตรายมาก

หลายคนเสียชีวิตด้วยเหตุการณ์นี้ ดังนั้นสาวๆ ที่เป็นนักกีฬาจึงเข้าใจถึงความน่ากลัวเป็นอย่างดี

“ถึงมันจะไกลแต่เราไม่มีทางเลือก” อั้มไม่ใช่ผู้หญิงขี้ขลาด เธอเป็นคนที่มีความมุ่งมั่นสูง แม้ว่าร่างกายจะอ่อนแอเมื่อเทียบกับนักกีฬา แต่ในบางครั้งความเป็นผู้นำของเธอก็มีประโยชน์

“แล้ว...ถ้าขึ้นไปหามู่เฉินล่ะ ไม่แน่เขาอาจมีทางแก้ไข” ในที่สุดไอซ์ก็พูดเรื่องที่กวนใจ แต่ออมสินกลับส่ายหน้า

“ไฟฟ้าดับ นอกจากนั้นเครื่องปรับอากาศก็ใช้งานไม่ได้ ถึงแม้ว่าเขาจะเก่งแต่ก็คงต้องลงมาชั้นล่างเพื่อหาทางออกเหมือนกับเรานั่นแหละ”

อั้มพยักหน้าเห็นด้วยกับการคาดการณ์นี้ เมื่อวานเธอเองก็อยากไปหาเขา แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ดำเนินการ

ไอซ์ไม่ได้พูดอะไรต่อ ถึงจะตกลงกันแล้วว่าจะไปห้องครัวชั้นล่างเพื่อหาเครื่องทำน้ำแข็ง แต่สุดท้ายก็ไม่มีใครอยากออกไปจากอ่างจากุซซี่ เพราะอากาศตอนนี้มันร้อนระอุมาก แค่เดินในห้องก็แทบขาดใจแล้ว

..........

ผิดกับคนอื่นๆ ที่ดิ้นรนมีชีวิตรอด มู่เฉินเปิดเครื่องปรับอากาศผ่านหุ่นยนต์ แม้ว่าตอนนี้จะมีหุ่นยนต์ทำงานได้เพียงตัวเดียวแต่ก็พอเพียงต่อห้องนอนหนึ่งห้อง แต่หากเป็นห้องโถงต้องใช้เครื่องปรับอากาศขนาดใหญ่ ดังนั้นเขาจึงต้องอยู่ในห้องนอนโดยไม่ออกไปไหน

ชีวิตของมู่เฉินเป็นแบบนี้ ทำอาหาร ว่างๆ ก็ตกปลา นอกจากนั้นยังมีเซ็กส์กับสาวๆ สองคน เรียกได้ว่าเป็นความสุขอย่างหนึ่งที่ใครหลายคนคาดไม่ถึง แต่หากรู้ความจริงข้อนี้คงอยากฆ่าเขาให้ตาย

“พลังงานในโรงแรมหมดแล้ว ฉันคิดว่าแผงโซล่าเซลล์ทนความร้อนไม่ไหวสุดท้ายจึงลุกไหม้เป็นไฟ ต้องบอกว่าคอนโดนี้ใช้ของคุณภาพต่ำ แตกต่างจากโรงแรมยูนานที่สกาเล็ตอยู่ลิบลับ” อายากะเองก็ได้คุยกับทางจีน ดังนั้นจึงรู้เกี่ยวกับสถานการณ์ ไฟฟ้ายังคงใช้งานได้ แต่อย่างใดก็ตามหากความร้อนพุ่งสูงถึง 70 องศาก็เตรียมรับมือเหตุร้ายได้เลย

“ไม่รู้ว่าคนข้างล่างจะเป็นยังไงบ้าง” วาเลนตินากล่าว กำลังนอนถอดเสื้อผ้าบนที่นอนคิงไซส์ ตากแอร์เย็นๆ หนึ่งตัว สุขสบายไม่ต้องร้อนเหมือนคนอื่น

“คุณห่วงเซราห์หรือไอซ์” มู่เฉินที่นอนอยู่ข้างๆ ถาม

“ทุกคน” วาเลนตินาสัมผัสแผงอกแข็งแกร่งของเขา ก่อนจะพูดเสริมว่า “ที่รักด้วยความสามารถของคุณมันสามาถช่วยพวกเธอได้ ฉันรู้ว่าในเวลานี้หลายคนคงกำลังดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอด และหากคุณยื่นข้อเสนอฉันคิดว่าพวกเธอคงตอบตกลง”

มู่เฉินพยักหน้าเล็กน้อยแล้วเหลือบมองพื้นที่ในระบบ เห็นว่าเวลาคูลดาวน์ของแหล่งกำเนิดไฟที่ตกได้จากจีนกำลังจะหมดลง นั่นเองทำให้เขามีความกล้าหาญจะรับคนอื่นเข้ามา

จริงอยู่ตอนนี้มีคูลเลอร์ซึ่งใช้พลังงานต่างดาว แต่หากอุณหภูมิสูงขึ้นการใช้งานอาจถึงขีดจำกัด จำเป็นต้องพักหลายชั่วโมงเพื่อให้เครื่องกลับมาทำงานได้ แต่หากมีหุ่นยนต์อีกตัวนั่นจะช่วยเขาได้มากทีเดียว

“คุณแค่ลงไปดู แต่เพื่อความปลอดภัยเอาอลิซไปด้วย” ในที่สุดมู่เฉินก็ตัดสินใจได้ อีกอย่างหนึ่งเขาไม่อยากให้เซราห์เสียชีวิต ผู้หญิงคนนั้นมีร่างกายสุดยอดมาก จะเป็นอย่างไรนะถ้าหากเปลี่ยนเธอให้เป็นแวมไพร์

“ฉันรักคุณ” วาเลนตินาจูบเขาทีหนึ่งแล้วสวมเสื้อในสีดำ กับกางเกงขาสั้นแต่ไม่ใส่เสื้อตัวบน

“มันร้อนมากหากใส่เสื้อไปข้างนอก ฉันแต่งตัวแบบนี้ออกไปคงไม่ว่าอะไรนะ”

“ตามสบาย” มู่เฉินเข้าใจถึงสถานการณ์ ในชาติก่อนผู้หญิงหลายคนรวมถึงผู้ชายต้องแก้ผ้าอยู่รวมกันเพื่อเอาตัวรอดในสภาพอากาศ ช่วงเวลานั้นไม่มีใครมัวสนใจรูปร่าง เพียงหวังเอาตัวรอดเท่านั้น

อลิซและวาเลนตินาใช้ลิฟต์ในการไปชั้นล่าง ส่วนคำถามว่าทำไมลิฟต์ถึงใช้งานได้นั่นเพราะอลิซเชื่อมต่อไฟฟ้าส่วนหนึ่งจากลิฟต์เข้ากับร่างกายชั่วคราว มันจึงเปิดใช้งานได้อย่างไม่มีปัญหา