หนึ่งพฤกษาหมื่นกระบี่ (一木化万剑 - Yī Mù Huà Wàn Jiàn)

ตอนที่ 59: เมล็ดเล็กในผืนใหญ่, แรงกระเพื่อมของชื่อเสียง 

หลายราตรีผันผ่านนับจาก "บทเรียน" ที่เจี้ยนหลิน (剑林) ได้มอบให้กับเฉินเฟิงและเหล่าสหายจากหออัคคีเมฆา ณ ป่าไผ่ท้ายเรือนพักศิษย์นอก ชีวิตของเด็กหนุ่มคล้ายจะกลับคืนสู่ความ "สงบ" อีกครั้ง ทว่า...มันเป็นเพียงความสงบที่ฉาบอยู่บนผิวหน้าของคลื่นลมที่กำลังจะก่อตัว

เจี้ยนหลินยังคงตื่นแต่ไก่โห่เพื่อทำงานรับใช้ในสวนสมุนไพรและโรงครัวเช่นเดิม ท่าทีภายนอกของเด็กหนุ่มยังคงสงบเสงี่ยม อ่อนน้อม และพยายามจะ "กลืน" ตัวเองเข้าไปกับเหล่าศิษย์นอกคนอื่นๆ ให้มากที่สุด เจตนารมณ์ของตนเองคือการไม่ต้องการเป็นจุดสนใจ การ "โอ้อวด" หรือ "แสดงตน" ในยามนี้ มีแต่จะนำพาปัญหาที่ใหญ่หลวงกว่าเดิมมาให้ พลังปราณขั้นหลอมรวมปราณระดับหกที่เพิ่งจะทะลวงขึ้นมานั้น แม้จะทำให้มีความมั่นใจมากขึ้น แต่เมื่อเทียบกับ "ผู้แข็งแกร่ง" ที่แท้จริงในสำนักกระบี่เมฆาพิสุทธิ์ (云清剑宗) แล้ว มันยังคงเป็นเพียง "จุดเริ่มต้น" ที่เล็กน้อยนัก

ทว่า...แม้เด็กหนุ่มจะพยายามทำตัวให้ "เงียบเชียบ" เพียงใด แต่ "แรงกระเพื่อม" จาก "เหตุการณ์ยามค่ำคืน" นั้น ก็มิอาจจางหายไปได้โดยง่าย ในหมู่ศิษย์นอก ข่าวลือเริ่มจะซุบซิบกันหนาหูยิ่งขึ้น อาจจะมิได้มีผู้ใดเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยตาตนเอง แต่การที่กลุ่มของเฉินเฟิง ศิษย์หอในผู้หยิ่งทะนงและมักจะรังแกผู้อื่นเป็นอาจิณ กลับต้อง "ล่าถอย" กลับไปในสภาพที่ "ไม่น่าดู" นักนั้น มันเป็นเรื่องที่ "ผิดปกติ" เกินกว่าจะมองข้ามได้

"เจ้าได้ยินหรือไม่? ว่าเมื่อหลายคืนก่อน กลุ่มของศิษย์พี่เฉินเฟิงแห่งหออัคคีเมฆา (云火堂) ถูก 'ใครบางคน' สั่งสอนบทเรียนจนแทบจะคลานกลับหอไป!" ศิษย์นอกคนหนึ่งกระซิบกระซาบกับสหายในโรงอาหารระหว่างมื้ออาหารอันแสนจะ "โอชะ"

"ข้าก็ได้ยินมาเช่นกัน!" สหายของมันตอบรับอย่างตื่นเต้น "แต่ข้าว่ามันก็แค่ข่าวลือเล่าอ้างกันไปเองเสียมากกว่า ไอ้เด็กเจี้ยนหลินนั่นน่ะรึจะไปทำอะไรศิษย์พี่เฉินได้ บางทีพวกศิษย์พี่เฉินอาจจะแค่ไปมีเรื่องกับคนอื่น แล้วโยนความผิดมาให้มันเพื่อกลบเกลื่อนความอับอายก็ได้ใครจะไปรู้"

"นั่นสิ! ข้าก็ว่ามันดูจะเป็นเรื่อง 'แต่ง' เสียมากกว่า ไอ้เด็กนั่นวันๆ เอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำงาน จะมีปัญญาไปต่อกรกับศิษย์หอในระดับนั้นได้อย่างไรกัน"

เจี้ยนหลินที่นั่งอยู่ไม่ไกลนัก ได้ยินบทสนทนานั้นอย่างชัดเจน เขาเพียงแค่ก้มหน้าก้มตากินหมั่นโถวที่เย็นชืดในมือต่อไป มิได้แสดงท่าทีใดๆ 'ลมปากของมนุษย์นี่ช่างพัดพาเรื่องราวไปได้ไกลเกินจริงเสมอ...แต่ในความวุ่นวายนี้ บางทีความเข้าใจผิดของพวกเขาก็อาจจะเป็นเกราะกำบังที่ดีสำหรับข้าก็ได้กระมัง' เด็กหนุ่มครุ่นคิด ทว่าลึกๆ แล้ว เขาก็ตระหนักว่าตนเองจะต้อง "ระวังคำพูดและการกระทำ" มากยิ่งขึ้นไปอีก ความคลางแคลงใจและความไม่ไว้วางใจจากคนรอบข้างนั้น ได้เริ่มก่อตัวและส่งผลกระทบมาถึงตัวเขาแล้วอย่างเลี่ยงไม่ได้

และก็เป็นดังที่คาดการณ์ไว้ แม้จะมีกลุ่มที่ไม่เชื่อถือ แต่สายตาหลายคู่ก็เริ่มจะจับจ้องมายังตัวเจี้ยนหลินด้วยความ "สนใจ" หรือ "หวั่นเกรง" ที่เพิ่มมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ศิษย์นอกบางคนที่เคยดูแคลนหรือเมินเฉยในอดีต บัดนี้เมื่อเดินสวนกันก็มักจะ "หลีกทาง" ให้โดยอัตโนมัติ หรือบางคนก็ถึงกับแอบมองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความ "สงสัย" ระคน "ความไม่แน่ใจ"

'เจ้าเด็กเจี้ยนหลินนั่น...มันดู "ไม่ธรรมดา" ขึ้นจริงๆ นะ'

'ข้าเคยเห็นมันฝึกซ้อมอยู่คนเดียวที่ป่าไผ่ท้ายเรือนพัก ท่าร่างของมันดู "แปลกประหลาด" แต่ก็แฝงไว้ด้วย "ความเฉียบคม" บางอย่าง'

'หรือว่า...มันจะไปได้ "วาสนา" (机缘) ใดมาจากในป่าเงียบสนิทเมื่อครั้งก่อนกันแน่?'

'บางที...เด็กหนุ่มผู้นั้นอาจจะมี "พื้นฐานวิถีธรรมชาติสายโบราณ" ที่ซ่อนเร้นอยู่ก็เป็นได้' ศิษย์บางคนเริ่มจะ "คาดเดา" ไปต่างๆ นานา

เจี้ยนหลินรู้ดีว่าตนเองยังมิได้แข็งแกร่งพอที่จะรับมือกับ "แรงกดดัน" หรือ "ความสนใจ" ที่มากเกินไปนี้ได้ จึงเลือกที่จะ "หลบเลี่ยง" พื้นที่ที่ผู้คนพลุกพล่าน และมุ่งหน้าไปยังบริเวณ "รอบนอก" ของเขตศิษย์นอกที่ค่อนข้างเงียบสงบและไม่ค่อยมีผู้ใดสนใจมากนัก เพื่อ "สำรวจ" และหา "สถานที่" ที่เหมาะสมสำหรับการฝึกฝนและ "ทดลอง" บางสิ่งบางอย่างที่ครุ่นคิดไว้อย่างลับๆ

เด็กหนุ่มเดินลัดเลาะไปตามแนวป่าที่ขึ้นอยู่ริมรั้วของสำนัก ผ่านแปลงสมุนไพรที่เคยดูแล และสวนครัวที่ส่งกลิ่นหอมของผักสด ในที่สุด ก็มาถึงบริเวณ "พื้นที่ว่างเปล่า" แห่งหนึ่งที่อยู่ค่อนข้างห่างไกลจากเรือนพัก มันเป็นลานดินเล็กๆ ที่ถูกทิ้งร้าง มีหญ้าป่าขึ้นอยู่ประปราย และอยู่ใกล้กับ "เขตจัดการพันธุ์โอสถ" ซึ่งเป็นสถานที่ที่ศิษย์ในหอโอสถใช้ในการเพาะปลูกและดูแลสมุนไพรหายากบางชนิด (และแน่นอนว่าศิษย์นอกเช่นตนไม่มีสิทธิ์เข้าไป)

แม้จะดูเป็นเพียงที่รกร้างว่างเปล่า แต่เจี้ยนหลินกลับสังเกตเห็น "บางสิ่งบางอย่าง" ที่น่าสนใจ ณ ที่แห่งนี้ เด็กหนุ่มลองหลับตาลง เพ่งสมาธิไปที่การ "สัมผัส" พลังงานรอบกาย...และแล้วก็รู้สึกได้! "ไอพลังชีวิต" (生命气息) ที่ "อ่อนโยน" แต่ก็ "สม่ำเสมอ" แผ่ออกมาจากพื้นดินในบางจุดของลานรกร้างแห่งนี้ มันมิได้เข้มข้นหรือบริสุทธิ์เท่ากับใน "ลานวงกลมเร้นลับ" ที่เคยพบเจอในป่าเงียบสนิท แต่มันก็ให้ความรู้สึก "อบอุ่น" และ "มีชีวิตชีวา" คล้ายกับเป็น "จุดพักฟื้น" ของพลังงานธรรมชาติ มันมิใช่แหล่งพลังงานระดับสูงที่เหมาะสำหรับการบำเพ็ญเพียรเพื่อทะลวงระดับ แต่สำหรับตัวเขาแล้ว...มันอาจจะ "เหมาะสม" ที่สุดสำหรับการ "ทดลอง" บางสิ่งบางอย่างที่ตั้งใจไว้

ในขณะที่เขากำลังพิจารณาพื้นที่นั้นเอง "ขาวน้อย" (小白) ที่ซุกอยู่ในอกเสื้อก็ค่อยๆ โผล่หัวเล็กๆ ออกมา มันใช้จมูกดมกลิ่นฟุดฟิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะคลานต้วมเตี้ยมลงจากตัวเจี้ยนหลิน แล้วเดินตรงไปยังจุดหนึ่งบนพื้นดินที่เด็กหนุ่มรู้สึกถึงไอพลังชีวิตได้ชัดเจนเป็นพิเศษ เจ้าตัวเล็กใช้ขาหน้าคู่เล็กๆ ของมัน "เขี่ย" และ "คลุกคลีกับดิน" บริเวณนั้นเบาๆ ราวกับกำลัง "ตรวจสอบ" หรือ "สัมผัส" บางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ผืนดินนั้น มันทำอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเจี้ยนหลินแล้วส่งเสียง "คิกๆ" แผ่วเบา ราวกับจะ "บอกใบ้" หรือ "ยืนยัน" ความรู้สึกของเขา

เจี้ยนหลินมองพฤติกรรมนั้นด้วยความประหลาดใจระคนสนใจ 'เจ้าตัวเล็กนี่...มันก็รู้สึกได้เช่นกันรึ?' เขานึกถึง "เมล็ดสีทอง" ที่ "ขาวน้อย" เคยนำไป "ปลูก" ไว้ใต้รากไม้ใหญ่ในป่าเงียบสนิท และนึกถึงข้อความในตำรา "หัตถกรรมแห่งพฤกษากระบี่" ที่กล่าวถึง "เมล็ดจิตแห่งพฤกษากระบี่" และ "ผู้ปลูกกระบี่" ในตำนาน

'บางที...ข้าอาจจะลอง "เพาะเมล็ดพันธุ์" บางอย่าง ณ ที่แห่งนี้ดูก็ได้' ความคิดนั้นผุดขึ้นในใจของเจี้ยนหลิน แววตาของเขาทอประกายแห่งความมุ่งมั่นและความใคร่รู้ 'แม้จะยังมิอาจเข้าใจความลับของ "เมล็ดสีทอง" นั้นได้ แต่ข้าก็สามารถเริ่มต้นจาก "เมล็ดพันธุ์แห่งพฤกษา" ที่ข้าคุ้นเคยก่อนได้มิใช่หรือ? สถานที่รกร้างเช่นนี้...ประกอบกับ "การชี้นำ" เล็กๆ จากเจ้าขาวน้อย ช่าง "เหมาะสม" กับการทดลองของ "คนสวน" เช่นข้ายิ่งนัก'

เจี้ยนหลินตัดสินใจแล้วว่า ลานดินรกร้างแห่งนี้ จะกลายเป็น "แปลงทดลอง" เล็กๆ ของตน...สถานที่ที่เขาจะเริ่ม "หยั่งราก" แห่ง "วิถีพฤกษา" ที่แท้จริงของตนเอง และบางที...มันอาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของ "บางสิ่งบางอย่าง" ที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เขาจะจินตนาการได้ก็เป็นได้

(จบตอนที่ 59)