มหาศึกแห่งจักรวาล

หีบ

ถูกวางลงบนพื้น

อย่างระมัดระวัง

ทุกคน

มองมัน

แม้แต่นัท

ก็ยังมองมัน

เหมือนเพิ่งเห็นเป็นครั้งแรก

หีบไม่ได้มีขนาดใหญ่มาก

แต่ตัวหีบ

กลับถูกสร้างขึ้นอย่างแข็งแรงกว่าที่ควรจะเป็น

โลหะสีเข้ม

ถูกใช้ปิดทับตามขอบ

มีอักขระบางอย่างสลักเอาไว้

นัทมองมันอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนจะหันไปทางอาเรน

“ของอยู่ในนี้ทั้งหมดเลยเหรอครับ?”

“ใช่”

อาเรนตอบ

“เท่าที่ฉันได้รับมอบหมายมา”

นัทพยักหน้า

แต่ในใจก็ยังรู้สึกแปลกอยู่ดี

ของที่ทำให้มีคนถึงสองกลุ่ม

ออกตามล่าพวกเขา

อยู่ในหีบใบนี้

ตลอดเวลา

ฮาเดนเดินเข้ามาใกล้

สายตาของเขาหยุดอยู่ที่หีบ

ลอร์ดวาเลนเอง

ก็มีสีหน้าจริงจังขึ้น

บรรยากาศภายในห้อง

เปลี่ยนไปทันที

นัทสังเกตได้ว่า

ตั้งแต่วินาทีที่หีบถูกนำออกมา

คนทั้งสอง

ก็ไม่ได้มองสิ่งอื่นอีกเลย

“ดี”

ลอร์ดวาเลนกล่าวขึ้น

“สินค้ามาถึงแล้ว”

อาเรนพยักหน้า

“ครับ”

แต่ก่อนที่ใครจะพูดอะไรต่อ

ลอร์ดวาเลนก็หันไปมองสมาชิกคนอื่น

“พวกเจ้าทุกคนเหนื่อยมามากแล้ว”

สายตาของเขามองผ่าน

ไค

รัน

นัท

และมาร์โก

“คนของวังจะพาพวกเจ้าไปยังห้องพักรับรอง”

นัทชะงักเล็กน้อย

“ตอนนี้เลยเหรอครับ?”

“ใช่”

ลอร์ดวาเลนตอบ

“เรื่องที่เหลือ”

เขาหันไปมองอาเรน

“เราจะพูดคุยกับหัวหน้าทีมของเจ้า”

อาเรนไม่ได้แสดงสีหน้าแปลกใจ

เหมือนเขาคาดไว้แล้วว่า

หลังจากส่งของถึง

ตนเองจะต้องอยู่รายงานรายละเอียดต่อ

“เข้าใจครับ”

นัทมองอาเรน

ก่อนหันไปมองหีบ

“แล้วพวกผม...”

ฮาเดนยิ้มเล็กน้อย

“ไปพักเถอะ”

“พวกเจ้าทำหน้าที่ของตัวเองเสร็จแล้ว”

นัทเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนพยักหน้า

“ครับ”

ไคกับรัน

เองก็ไม่ได้พูดอะไร

การเดินทางหลายวันที่ผ่านมา

ทำให้ทุกคนเหนื่อยจริง ๆ

โดยเฉพาะหลังจากถูกไล่ล่า

มาตลอดทาง

“เชิญทางนี้”

เจ้าหน้าที่จากวัง

เดินเข้ามากล่าว

ทั้งสี่คน

จึงเดินออกจากห้องไป

ประตูปิดลง

เหลือเพียง

อาเรน

ลอร์ดวาเลน

ฮาเดน

และหีบที่วางอยู่กลางห้อง

แต่ไม่มีใครรู้ว่า

ภายในห้องนั้น

ยังมีอีกหนึ่งคน

หรืออย่างน้อย

สิ่งที่มีอยู่

ก็ไม่ใช่มนุษย์

ภายในเงาของมุมห้อง

ร่างหนึ่ง

ยังคงอยู่เงียบ ๆ

ไม่มีเสียง

ไม่มีการเคลื่อนไหว

และไม่มีใครรู้ตัว

มันคือร่างเงาของมาร์โก

มาร์โกไม่ได้เดินตามอาเรน

และแน่นอนว่า

เขาเองก็ไม่ได้อยู่ในห้องนั้น

ร่างจริงของเขา

กำลังเดินตามนัท

ไค

และรัน

ไปยังห้องพักรับรอง

ใบหน้าของเขา

ยังคงเหมือนเดิม

ไม่มีท่าทีผิดปกติ

“พี่”

นัทเดินอยู่ข้าง ๆ

มาร์โกหันไปมอง

“อะไร?”

“พี่ไม่อยากรู้เหรอ?”

นัทถามเบา ๆ

มาร์โกมองตรงไปข้างหน้า

“เรื่องอะไร?”

นัทหันกลับไปมองทางห้องที่เพิ่งเดินออกมา

“ของในหีบ”

มาร์โกเงียบไปเล็กน้อย

ก่อนตอบเรียบ ๆ

“อยากรู้”

นัทมองเขา

“แล้วทำไมทำหน้าแบบนั้น?”

“ทำหน้าแบบไหน?”

“เหมือนไม่สนใจ”

มาร์โกมองนัท

ก่อนตอบ

“เพราะต่อให้ทำหน้าอยากรู้”

“มันก็ไม่ได้ทำให้เขาเปิดให้ดูเร็วขึ้น”

นัทนิ่งไป

ก่อนพยักหน้าเบา ๆ

“ก็จริง”

ทั้งสี่คน

ถูกพาไปยังอาคารพักรับรอง

ภายในพระราชวัง

ห้องพักกว้างขวาง

และเงียบสงบ

แตกต่างจากการเดินทางที่ผ่านมา

อย่างสิ้นเชิง

ไคเดินเข้าไป

ก่อนมองไปรอบ ๆ

“ฉันเริ่มรู้สึกแล้ว”

นัทหันไปมอง

“รู้สึกอะไรครับ?”

“ของที่เราขนมา”

ไคตอบ

“คงแพงกว่าที่ฉันคิดไว้มาก”

รันนั่งลงบนเก้าอี้

“ถ้าของธรรมดา”

“พวกเราไม่ถูกพามาที่นี่หรอก”

นัทมองไปรอบห้อง

ก่อนถอนหายใจออก

“ผมก็คิดเหมือนกัน”

มาร์โกนั่งลง

เอนหลังพิงเก้าอี้

เหมือนกำลังพักผ่อนจริง ๆ

“เลิกคิดไปก่อน”

เขาพูดขึ้น

“พักเถอะ”

นัทหันไปมอง

“พี่ไม่สงสัยจริง ๆ?”

“สงสัย”

“แล้ว?”

“ตอนนี้ฉันกำลังพัก”

คำตอบนั้น

ทำให้นัทเงียบไป

ก่อนพึมพำ

“พี่นี่นะ...”

แต่ในขณะที่ร่างจริงของมาร์โก

ยังคงนั่งอยู่ภายในห้องพัก

การรับรู้ส่วนหนึ่งของเขา

กลับอยู่ในอีกห้องหนึ่ง

เงียบ

และไม่ส่งเสียง

ภายในห้องรับรองเดิม

ลอร์ดวาเลน

เดินเข้ามาหยุดตรงหน้าหีบ

ฮาเดนยืนอยู่ด้านข้าง

ส่วนอาเรน

ยังคงอยู่ตรงนั้น

“เปิดได้หรือยังครับ?”

อาเรนถาม

ลอร์ดวาเลนพยักหน้า

“ได้”

อาเรนเดินเข้าไป

เขาหยิบสิ่งหนึ่งออกมา

ก่อนแตะลงไปบนอักขระที่อยู่บนตัวหีบ

แสงบางอย่าง

สว่างขึ้นชั่วครู่

อักขระ

เริ่มตอบสนอง

กึก

เสียงกลไกดังขึ้น

ทุกคนในห้อง

นิ่งเงียบ

จากนั้น

ฝาหีบ

ก็ค่อย ๆ เปิดออก

ภายใน

ไม่มีทองคำ

ไม่มีอาวุธ

และไม่มีสมบัติที่ดูหรูหรา

สิ่งที่อยู่ข้างใน

เป็นก้อนผลึกจำนวนหนึ่ง

ผลึกแต่ละก้อน

มีสีแตกต่างกัน

บางก้อนเป็นสีฟ้า

บางก้อนมีสีแดงเข้ม

บางก้อน

กลับมีแสงสีขาว

ไหลอยู่ภายใน

ฮาเดนสูดลมหายใจเข้าเบา ๆ

“ครบ”

อาเรนขมวดคิ้ว

“นี่คืออะไร?”

ลอร์ดวาเลน

มองสิ่งที่อยู่ภายในหีบ

ก่อนตอบ

“ศิลาเวท”

ภายในเงา

การรับรู้ของมาร์โก

หยุดลงชั่วครู่

ศิลาเวท

เขาไม่ได้แสดงอะไรออกมา

แน่นอนว่า

ไม่มีใครเห็นเขาอยู่แล้ว

แต่หากเป็นร่างจริง

สีหน้าของเขา

ก็คงเปลี่ยนไปเพียงเล็กน้อย

เพราะในตอนนี้

มาร์โกเข้าใจแล้ว

สิ่งที่พวกเขาขนมาตลอดทาง

คืออะไร

ศิลาเวท

ทรัพยากรสำคัญ

ที่ไม่ได้มีความหมาย

เฉพาะกับมนุษย์

แต่มีความสำคัญ

ต่อทุกเผ่าพันธุ์

ภายในเงา

มาร์โกนิ่งไปเล็กน้อย

ศิลามหาเวท

ชื่อนี้

เขาไม่ได้ไม่รู้จัก

ก่อนหน้านี้

ทั้งเขาและนัท

เคยได้รับข้อมูลเกี่ยวกับมันมาแล้ว

หากต้องการเพิ่มจำนวนมนุษย์

จากโลกดั้งเดิม

ที่จะสามารถเดินทางเข้าสู่โลก 2 ได้

พวกเขาจำเป็นต้องใช้สิ่งนี้

นำมันไปยังจุดวาร์ป

และใช้กับสลักพลังงาน

เพื่อปลดล็อกโควตา

ให้สามารถรับคนเพิ่มได้

ครั้งละหนึ่งร้อยคน

แต่ตอนนี้

สิ่งที่ทำให้มาร์โกตกใจเล็กน้อย

ไม่ใช่เพียงการได้เห็นมัน

แต่เป็นเพราะ

ศิลามหาเวท

ที่เขากับนัทเคยคิดว่า

เป็นสิ่งที่ต้องออกตามหาในอนาคต

กลับอยู่ในหีบ

ที่พวกเขาขนมาตลอดทาง

อาเรนมองหีบ

ก่อนหันไปมองทั้งสองคน

“เพราะสิ่งนี้?”

ฮาเดนพยักหน้า

“อาจจะ”

คำตอบนั้น

ทำให้อาเรนขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม

“อาจจะ?”

ลอร์ดวาเลน

เป็นคนตอบแทน

“ศิลาเวทมีค่ามาก”

“โดยเฉพาะในปริมาณแบบนี้”

เขามองเข้าไปในหีบ

“หากข้อมูลการขนส่งรั่วไหล”

“ย่อมมีคนต้องการมัน”

อาเรนเงียบไป

ภาพการไล่ล่า

กลับเข้ามาในหัว

นักฆ่ากลุ่มแรก

นักฆ่ากลุ่มที่สอง

เวทมนตร์

ลูกธนู

และการโจมตีที่เกิดขึ้น

ก่อนจะถึงเมือง

ตอนนั้น

เขายังไม่เข้าใจ

ว่าพวกมันต้องการอะไร

แต่ตอนนี้

คำตอบอย่างหนึ่ง

ก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าแล้ว

ในอีกห้องหนึ่ง

มาร์โกยังคงนั่งนิ่ง

ฟังไคกับรันพูดคุยกัน

เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

นัทมองเขา

เพียงครั้งเดียว

มาร์โกเอง

ก็ไม่ได้หันไป

แต่นัท

รู้แล้ว

เพราะเขาเป็นเพียงคนเดียว

ที่รู้ว่า

มาร์โก

ไม่ได้อยู่ในห้องนี้

เพียงคนเดียว

และเมื่อเห็นสีหน้าของพี่ชาย

ที่ยังคงสงบนิ่ง

นัทก็ไม่ได้ถามอะไร

แต่ภายในใจของมาร์โก

มีเพียงความคิดเดียว

ไม่แปลกเลย

ที่พวกเขาจะถูกตามล่า

ไม่แปลกเลย

ที่มีคนถึงสองกลุ่ม

ตามขบวนของพวกเขา

และไม่แปลกเลย

ที่ปลายทาง

ไม่ใช่เพียงกิลด์

แต่เป็นพระราชวัง

สิ่งที่เขาขนมา

ไม่ได้เป็นสินค้า

ธรรมดา

ตั้งแต่แรก

มันคือ

ศิลาเวท

และตอนนี้

มาร์โกรู้แล้วว่า

ตลอดการเดินทางที่ผ่านมา

เขากับนัท

กำลังเก็บสิ่งของสำคัญ

เอาไว้กับตัว

โดยไม่รู้เลยว่า

มีคนจำนวนมาก

กำลังต้องการมัน

มาร์โกเอนตัวพิงเก้าอี้

หลับตาลงช้า ๆ

ราวกับกำลังพักผ่อน

จริง ๆ

และไม่มีใครในห้อง

รู้ว่า

ในเวลานั้น

เขาได้คำตอบ

ที่ต้องการแล้ว