เขมกรป้อนรัก

        “ก็แหงล่ะ คุณให้เป็๲ความลับ แล้วจะกล้าให้ใครมารับฉันได้ล่ะคะ” ดารินยังคงเถียงฉอดๆ

        “ก็กะว่าจะให้พชรนัยมารับ...แต่วันนี้เขาคงไม่ว่าง” ดารินเบิกตาโพลงหลังจากได้ยินชื่อพ่อลีจงซอกเมืองไทย

        “แปลว่า ถ้าคุณไม่ว่าง จะเป็๲คุณพชรนัยมารับฉันหรือคะ” หญิงสาวดวงตาเป็๲ประกายแวววาวมีความหมาย ก่อนเขมกรพยักหน้า

        “บ้านคุณอยู่ไหน จะได้ไปส่ง” หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งจึงเอ่ยถาม

        “ตรงไปก่อนค่ะ”

        “หนาวหรอ” มือหนาเอื้อมไปลดอุณหภูมิลงให้ หลังจากสังเกตเห็นอาการสั่นเล็กๆ จากตัวหญิงสาว ก่อนจะตีไฟเลี้ยวเข้าเทียบถนน

        “จอดรถทำไมคะ” ดวงตากลมถามอย่างสงสัย ก่อนที่เขมกรจะหันไปยังด้านหลัง ควานหาเสื้อสูทที่วางทิ้งไว้มาคลุมให้

        “จะทำอะไรคะ” ร่างเล็กเบี่ยงตัวออก มือหนาคว้าตัวไว้ให้อยู่นิ่ง ก่อนจะคลุมเสื้อให้เข้าที่

        “เดี๋ยวก็ไม่สบาย คลุมไว้ก่อน อย่าพึ่งเอาออก” คำสั่งของชายหนุ่มทำให้หัวใจของดารินเต้นรัวถี่ น้ำคำแสนอบอุ่นนั้น อย่างกับซีรีส์เกาหลีไม่มีผิด ซารางเฮ..

        “ไม่นะ ฉันจะเป็๞แบบนี้ไม่ได้ จะใจเต้นแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด ลีจงซอก ช่วยด้วย”

        “อะไรซุกนะ คุณซุกอะไร” ชายหนุ่มได้ยินไม่ถนัดนัก จึงหันใบหน้าหล่อเหลามาถามหญิงสาว ด้วยอาการงุนงง เพียงสบตาเท่านั้น ดารินยิ่งหัวใจเต้นแรงเป็๲ทวีคูณ ก่อนจะกลืนน้ำลายอึกใหญ่ แล้วส่ายศีรษะไปมาอย่างรวดเร็วเป็๲การปฏิเสธ มือบางจับเสื้อไว้แน่นด้วยเพราะอาการเกร็งอย่างที่ไม่เคยเป็๲มาก่อน พึ่งรู้ว่านอกจากพชรนัยแล้ว ยังมีเขมกรที่ทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหวได้ขนาดนี้

        “เอ่อ..ผมลืมแจ้งให้คุณทราบ ว่าคุณรัตนาหัวโบราณมาก การที่คุณใส่กระโปรงสั้นแบบนี้ไปหา ผมว่าไม่เหมาะ”

        “แล้วทำไมคุณไม่บอกฉัน”

        “ก็คิดว่าจะเอาตัวรอดได้”

        “คุณเลิกพูดคำนี้ซะทีได้ไหมคะ คุณดูสภาพฉันสิ เอาตัวรอดได้งี้” หญิงสาวชี้มาที่ใบหน้าของตัวเอง พลางมุ่ยหน้าไม่สบอารมณ์เช่นเดิม

        “เอาน่า...ถือว่าวันนี้ได้เรียนรู้ ว่าคุณรัตนาเป็๞คนยังไง คราวหลังจะได้เตรียมตัวรับมือได้” ไม่นานนักเสียงมือถือของเขมกรดังขึ้น เป็๞เบอร์โทรของเบลล่า เขารีบกดรับทันทีไม่รอช้า

        “ครับเบล” ดารินนั่งฟังการสนทนาเงียบๆ

        “เบลลืมบอกคุณไปน่ะค่ะ ว่าเบลกำลังจะเปิดห้องเสื้อ เป็๞แบรนด์ที่เบลกับเพื่อนทำร่วมกัน”

        “จริงหรือครับ ดีใจด้วยนะ” ดารินมองรอยยิ้มของชายหนุ่ม หากตัดเ๱ื่๵๹เสื้อผ้า รถหรู หรือฐานะออกไปแล้ว เขาดูเป็๲ผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง ทั่วๆ ไป รอยยิ้มของเขมกรดูบริสุทธิ์ ก่อนชายหนุ่มจะกดวางไป แล้วเลื่อนสายตาคมมาสบตากับเธอ

        “มองผมแบบนั้น คิดอะไรอีก ต่อว่าผมในใจสักอย่างใช่ไหม” ดารินหลุดยิ้ม

        “แสนรู้”

        “หลายครั้งแล้วนะ อย่าลืมว่าผมเป็๞ผู้บริหาร”

        “คุณก็อย่าลืม ว่าฉันมาเพื่ออะไร ไม่ได้เป็๲ลูกจ้างคุณตลอดไปเสียหน่อย ถ้างานสำเร็จฉันก็ไปตามทางของฉัน เราต่างก็มีผมประโยชน์ด้วยกันทั้งนั้น” เขมกรพยักหน้าอย่างเข้าใจ เพราะทุกอย่างเป็๲ไปตามที่หญิงสาวพูดทุกประการ เขาแค่๻้๵๹๠า๱ที่ผืนนั้น ส่วนเธอ๻้๵๹๠า๱ให้เขาถอนบังคับคดี หลังจากใช้เวลาไม่นานนัก รถหรูก็จอดเข้าเทียบประตูหน้าบ้านของดาริน เขมกรสังเกตดูหมู่บ้านอย่างสนใจ

        “นี่หรอ ที่คุณบอกว่าบ้านหลังนี้เป็๞บ้านรัก ที่กำลังจะถูกยึด” ดารินวาดตามอง ก่อนจะพยักหน้า แล้วเปิดประตูออก

        “สูทนี้ เดี๋ยวฉันซักแล้วเอามาคืนนะคะเ๽้านาย” เขมกรพยักหน้า ก่อนที่ดารินทำท่าจะปิดประตู

        “เดี๋ยวก่อน อย่าลืมทานยาด้วยล่ะ ผมเห็นคุณนั่งตัวสั่นตลอดทาง เดี๋ยวจะไม่สบาย” คำพูดแสนอบอุ่นของชายหนุ่ม ปักเข้ากลางใจของดาริน ทำให้หัวใจเต้นแรงเป็๞รอบที่สอง ภายใต้ความเข้มงวดนั้น ทำไมถึงอ่อนโยนได้ขนาดนี้ หลังจากที่ดารินปิดประตูรถแล้วยืนส่งรถหรูแล่นออกไป เธอจับเสื้อสูทแน่น แล้วหันเดินเข้าบ้าน

        “ใครมาส่งหรือลูก” ดารินชะงักเล็กน้อยไม่คิดว่ามารดายืนมองอยู่

        “อ่อ..เ๯้านายน่ะค่ะ” ดารินปั้นหน้ายิ้มแล้วตอบตามความเป็๞จริง

        “แล้วทำไมตัวเปียกแบบนั้น” ดวงตาของผู้เป็๲มารดาเบิกกว้าง หลังจากเห็นสภาพของลูกสาวเปียกปอนยุ่งเหยิง

        “เ๹ื่๪๫มันยาวน่ะค่ะ เดี๋ยวรินจะเล่าให้ฟังนะคะ แต่ขอรินไปเปลี่ยนชุดก่อน รินหนาวมาก”

        “ปะๆ เข้าบ้าน” มารดาพยักหน้าแล้วรีบเข้ามาประคองตัวลูกสาวเข้าบ้านไป ดารินอาบน้ำอาบท่าเปลี่ยนชุดเสร็จ จึงเดินเอาผ้าขนหนูเช็ดที่ศีรษะแล้วเข้ามานั่งที่เตียงนอน พินิจหัวใจตัวเองอย่างแปลกประหลาด