ตอนที่ 128 ขอโทษและขอบคุณ
ตอนที่ 128 ขอโทษและขอบคุณ"ศิษย์น้องเวย...ตั้งแต่เจ้าเข้าสำนักแล้วเห็นการกระทำทุกอย่างศิษย์พี่คนนี้ทั้งหมด""ศิษย์พี่คนนี้คอยดูแลศิษย์น้องด้วยดีเสมอมาและศิษย์น้องยังลังเลเรื่องอะไรอยู่อีก?"เมื่อเห็นซูเวยยังเงียบและหยูไท่ตะโกนมองเขามากขึ้นแล้วลึกขึ้น"ศิษย์พี่... คอยดูแลศิษย์น้องดีมากและข้าจำไว้ในใจจะไม่มีวันลืม" ตอบอย่างใจเย็น"ศิษย์พี่หยูไท่...ศิษย์น้องไม่มีความคิดเห็นใดๆเกี่ยวกับการเข้าร่วมกับท่าน แต่... " เขาเอ่ยสักพักและหยุดพูดแล้วเงยหน้ามองเห็นสีหน้าทุกคนในห้องโถงเปลี่ยนไป"แต่อะไร... หมายความว่าไงศิษย์น้อง?"หยูไท่กระวนกระวายใจและสีหน้าดูน่าเกลียดแล้วรีบถามอย่างรวดเร็ว"ศิษย์น้องคนนี้ต้องการเข้าร่วมชิงตำแหน่งผู้นำศิษย์แห่งอาญาสวรรค์" เขาพูดเสียงดังและน้ำเสียงแน่วแน่แล้วมั่งคงดูเหมือนว่าเขาไม่ลังเลและชัดเจน"อะไรนะ?" ได้ยิน... ทุกคนอุทานมองดูเขาด้วยความประหลาดใจและตกตะลึง"ศิษย์น้องต้องการลงแข่งขัน...เจ้าต้องคิดให้ดีและไม่ใช่ว่าข้าต้องการหยุดเจ้า""แม้ว่าศิษย์น้องมีความสามารถสูงส่งและก้าวกระโดดมาเป็นศิษย์แท้จริงได้ แต่นั่นยังไม่สามารถเทียบรั่วเฟยและคนอื่นๆได้""เจ้ารู้ใช่ไหมว่าการแข่งขันเป็นอย่างไร""มันไม่ใช่ใช้เพียงแต่พละกำลังและความสามารถการต่อสู้ของตัวเองเพียงคนเดียว แต่มันต้องใช้การจัดการที่ยอดเยี่ยมด้วย""การจัดการนั่นคือการสนับสนุนเหล่าผู้คน""หากผู้คนไม่ได้ให้การสนับสนุนเจ้าที่ดีพอและไม่ยอมรับในตัวเจ้าอย่างแท้จริงแล้วมันยากที่จะประสบความสําเร็จได้"หยูไท่พยายามอย่างหนักเพื่อโน้มน้าวเขาไม่ใช่ว่าเขาดูถูกซูเวย แต่การจัดการนั่นมันมีอะไรที่ลึกซึ้งมากกว่านั้นและแตกต่างจากพลังที่ต้องฝึกฝนศิลปะการต่อสู้สิ้นเชิงแม้ว่ารั่วเฟยจะมีพลังและไม่เก่งการจัดการ แต่เขามีคนเก่งที่มีความสามารถคอยสนับสนุนและช่วยจัดการเรื่องเหล่านี้ให้หยูไท่ไม่กล้าพูดว่าเขามีความสามารถในการจัดการ แต่เขาเป็นคนตระกูลหยูอันยิ่งใหญ่และอาวุโสหลายคนอยู่ในสำนักนี้แล้วเขาใช้อำนาจของตระกูลคอยสนับสนุนได้ส่วนซูเวยมีอะไรบ้าง?ไม่มีใครอยู่ข้างหลังเขาและตระกูลเขาก็ไม่ได้ยิ่งใหญ่จะมาเทียบเคียงตระกูลหยูเขาเริ่มต้นจากหนึ่งและไม่มีเบื้องหลังยิ่งใหญ่ แต่เขาต้องการลงแข่งขันผู้นำศิษย์ทุกคนเงียบและมองหน้ากันพวกเขาไม่รู้จะพูดอะไร..."ศิษย์พี่... การแข่งขันผู้นำศิษย์มีโอกาสน้อยมากที่จะเกิดขึ้นและมันไม่ได้มาบ่อย""ตั้งแต่ข้าเข้าสำนักอาญาสวรรค์และชีวิตนี้มีแต่ศิลปะการต่อสู้และเพื่อความก้าวหน้าแล้วเติบโตมากยิ่งขึ้น ตราบใดที่มีหนทางให้เติบโตและก้าวไปต่อแล้วข้ายินดีไขว่คว้ามันเอาไว้""ขอโทษด้วยศิษย์พี่... ข้าไม่สามารถช่วยได้และตำแหน่งผู้นำศิษย์ข้าต้องต่อสู้เพื่อมัน" น้ำเสียงหนักแน่นและไม่มีความลังเลเขาถอนหายใจเงียบและใบหน้ามั่งคงหยูไท่จ้องมองและส่ายหัวแล้วเปิดปาก"ศิษย์น้อง... เนื่องจากเจ้าต้องการแข่งขันชิงตำแหน่งผู้นำศิษย์ ข้าจะไม่หยุดยั้งเจ้า""นี่คือสิ่งที่ศิษย์น้องต้องการและศิษย์พี่คนนี้จะขวางเจ้าได้อย่างไร""บอกตามตรงแม้แต่ข้าก็ไม่มั่นใจว่าจะชิงตำแหน่งผู้นำศิษย์มาจากรั่วเฟยได้ไหม""ขอให้ศิษย์น้องโชคดีเอาชนะรั่วเฟยให้ได้""ขอบคุณศิษย์พี่ที่เข้าใจข้า" เขาแสดงสีหน้าขอบคุณและเดินออกห้องโถงไม่มีร่องอื่นบนใบหน้าและจากไปทันทีเห็นซูเวยออกไปและผู้คนรอบตัวพูดคุยกันแล้วสงสัย "ศิษย์พี่หยูไท่... ไม่คิดว่าเขาจะสามารถทำได้สำเร็จหรอกหรือไม่"หยูไท่ยิ้มและส่ายหัว "พวกเจ้าคิดว่ารั่วเฟยได้รับการยกย่องและกล่าวถึงได้อย่างไร?""ใครๆต่างคิดว่ารั่วเฟยมีโอกาสที่จะกลายเป็นผู้นำศิษย์มากที่สุดได้อย่างไร?"ทุกคนเงียบและก้มหัวลงแล้วเข้าใจทันที"ข้าจะดีใจมากที่เขาสร้างปาฏิหารย์ให้เราได้ ดีกว่าปล่อยให้รั่วเฟยได้ตำแหน่งนั้นไปครองอย่างง่ายดาย"หยูไท่ยิ้มและพูดคุยกับฝูงชน "แต่ยังไงเราก็ไม่สามารถผ่อนคลายและต้องเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการแข่งขันเช่นเดียวกัน"หลังจากออกมาวังหยูไท่และเขาเดินมาที่วังใหญ่ "ศิษย์ซูเวยต้องการพบเจ้าสำนัก"สาวกเฝ้าประตูพยักหน้าและรีบไปรายงานเห็นความตื่นเต้นในแววตาและรู้ได้เลยว่าพวกเขาจดจำซูเวยได้"ศิษย์ซูเวย... เชิญเข้าไปได้"เขาพยักหน้าและโค้งตัวแล้วก้าวเข้าประตู