ตอนที่ 17 การดูแลพิเศษ
ถังอวี่ก้มหน้าก้มตาตามหลังรุ่นพี่ที่สวมหมวกทหารไปติดๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำ
เขาไม่รู้จริงๆ ว่าจะพูดอะไรดี ไม่สิ ไม่ควรพูดอะไรเลยดีกว่าต่างหาก
ถังอวี่แอบมองแผ่นหลังตรงแน่วของอีกฝ่าย รู้สึกอยู่เสมอว่าทั้งตัวเขาแผ่กลิ่นอายแห่งความรังเกียจออกมา...
ระยะห่างของทั้งสองคนค่อยๆ กว้างขึ้น เมื่อถังอวี่ได้สติกลับมาก็ถูกเว้นระยะออกไปอย่างน้อยสิบเมตรแล้ว
ถังอวี่ “...”
แค่ใจลอยเท่านั้น ถึงกับขนาดนี้เชียวเหรอ
แม้คิดอย่างนั้น ถังอวี่ก็ยังคงรีบวิ่งเหยาะๆ ให้ทัน
ทั้งสองรักษาความเงียบอันแปลกประหลาดตลอดทางจนกระทั่งถึงจุดหมาย
หลังจากพาคนไปถึงจุดหมายปลายทางแล้ว รุ่นพี่ที่สวมหมวกทหารก็จากไปโดยไม่พูดประโยค
ถังอวี่ “...”
พูดสักประโยคมันจะตายเหรอ อย่างน้อยก็บอกเขาหน่อยว่าให้เขามาทำอะไรที่นี่!
ถังอวี่จ้องมองประตูตรงหน้าอย่างหมดคำพูดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยอมรับชะตากรรมแล้วเคาะมัน พาเขามาถึงที่นี่ คาดว่าคงเป็เื่ของโควตาส่งตัว
คนที่สละโควตาส่งตัวแล้วยังมาสมัครสอบอีกคงมีเพียงเขาคนเดียวทั้งกาแล็กซี
“เข้ามา” น้ำเสียงเต็มไปด้วยอำนาจ แม้มีประตูกั้นถังอวี่ก็ยังััได้
เขาเปิดประตูเบาๆ ด้านในมีคนสีหน้าจริงจังนั่งอยู่ตามคาด ‘คนคนนี้คงเป็หัวหน้าฝ่ายการศึกษาอะไรทำนองนั้น’ ถังอวี่คิด
“สวัสดีครับอาจารย์” ถังอวี่ทักทายอย่างน่าเอ็นดู ไม่ว่าอีกฝ่ายเป็ใคร การเรียกว่าอาจารย์ก็ไม่ผิด
คนคนนั้นเลื่อนสายตาขึ้นมองถังอวี่ “สวัสดี ฉันคือรองผู้อำนวยการ เธอคือถังอวี่ใช่ไหม”
ถังอวี่พยักหน้า มันชัดเจนอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ คนที่ถูกพามาที่นี่ก็มีแค่เขาคนเดียว
“เป็อย่างนี้ ที่เรียกเธอมาเพราะเื่เกี่ยวกับหอพักของเธอ” รองผู้อำนวยการพูดอย่างจริงจัง “เพราะเธอเคยมีโควตาส่งตัว แม้จะยกให้น้องชายของเธอไปแล้ว แต่เธอสมัครเข้าโรงเรียนทหารอันดับหนึ่งของเรามาอีก เื่นี้ทำให้ฉันรู้สึกพอใจมาก ดังนั้นจึงตัดสินใจว่าจะดูแลเธอเหมือนกับโควตาส่งตัว”
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ในใจถังอวี่พลันเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีแวบขึ้นลางๆ
ถังอวี่ถามประโยคหนึ่งเบาๆ “ขอถามหน่อยครับว่าเป็การดูแลแบบไหนเหรอ”
“แค่เื่หอพัก สภาพของนักเรียนธรรมดาจะแย่กว่านิดหน่อย เธอรู้ดีว่าต้องเป็คนของตระกูลทหารและนักการเมืองเท่านั้นถึงจะมีโควตาส่งตัว เพราะพวกเขาทำคุณประโยชน์เพื่อหฺวาซย่าจึงให้สิทธิพิเศษแก่บุตรหลาน แม้ช่วยเหลือพวกเขาด้านการเรียนไม่ได้ อย่างน้อยก็ต้องให้ความดูแลบ้าง”
“โควตาส่งตัวของเธอเดิมทีเข้าเรียนได้ในปีถัดไป แล้วหอพักเหล่านี้เป็สิ่งที่ถูกจัดเตรียมไว้ล่วงหน้า แต่ตอนนี้เธอเข้าเรียนแล้ว หอพักที่เก็บไว้ให้เธอในปีหน้าจึงยังมีนักเรียนพักอยู่ตอนนี้ พวกเขาต่างเป็เด็กโควตาเหมือนกับที่เธอเคยเป็”
“จริงๆ แล้วผมไม่อยู่หอพักพวกนั้นก็ได้ครับ...” ถังอวี่อดไม่ได้ที่จะขัดจังหวะรองผู้อำนวยการ เขารู้สึกอยู่ตลอดว่าถ้าให้อีกฝ่ายพูดต่อตัวเขาต้องแย่มากแน่ๆ เขาแค่อยากอยู่เงียบๆ ไม่อยากได้การดูแลเป็พิเศษจริงๆ!
แต่ความเป็จริงพิสูจน์ว่าเขาจะพูดหรือไม่พูด มันก็อนาถอยู่ดี!
เมื่อได้ยินคำพูดของถังอวี่ รองผู้อำนวยการก็ยิ่งรู้สึกว่าการตัดสินใจของตัวเองนั้นไม่ผิด! ช่างเป็เด็กดีอะไรขนาดนี้!
“เด็กน้อย ลำบากเธอแล้ว ฉันเองรู้ถึงสาเหตุที่เธอสละโควตาส่งตัวดี” รองผู้อำนวยการพูดด้วยน้ำเสียงแสนใจดีซึ่งไม่เข้ากับหน้าตาของเขา “ดังนั้นเธออย่ารู้สึกน้อยใจล่ะ ห้องของป๋ายจิ่นมีห้องว่างหนึ่งห้องพอดี เธอไปอยู่กับเขาได้เลย”
‘ไม่ได้น้อยใจ! เขาไม่ได้น้อยใจสักนิดเดียวจริงๆ! ปล่อยผมไปเถอะครับ!’ ถังอวี่ะโในใจ แต่อีกฝ่ายเป็รองผู้อำนวยการ ผู้ที่สามารถควบคุมชะตาชีวิตของเขาในโรงเรียนทหารอันดับหนึ่ง เขาะโออกมาไม่ได้จริงๆ...
อีกอย่างป๋ายจิ่นคือใคร
ฟังจากคำพูดของรองผู้อำนวยการ อีกฝ่ายคงจะเป็รุ่นพี่ใช่ไหม
รองผู้อำนวยการจึงอธิบายช้าๆ คล้ายกับมองคำถามของถังอวี่ออก “ป๋ายจิ่นก็คือนักเรียนที่เพิ่งมาส่งเธอเมื่อครู่ พวกเธอทำความรู้จักกันไว้ล่ะ จริงสิ เธอจะลาออกกลางคันไม่ได้นะ เว้นแต่ทางสถาบันจะไล่เธอออก เพราะเธอเคยปฏิเสธมาแล้วครั้งหนึ่ง หวังว่าเธอจะมุ่งมั่นต่อไปในวันข้างหน้า”
ถ้อยคำของรองผู้อำนวยการในตอนท้ายนั้นกล่าวได้อย่างลึกซึ้ง แต่น่าเสียดายที่ถังอวี่ไม่ได้ฟัง ในสมองของเขาเหลือเพียงประโยคเดียว...
ป๋ายจิ่นก็คือนักเรียนที่เพิ่งมาส่งเธอเมื่อครู่...
รุ่นพี่หมวกทหาร...
ถังอวี่ตัวสั่นเทิ้ม เขา...เปลี่ยนไปอยู่หอพักที่แย่กว่าได้ไหม นอนบนพื้นก็ไม่เป็ปัญหา เพราะรุ่นพี่คนนั้นรังเกียจเขาชัดๆ!
1K
![The Monkey Queen พ่อหนูชื่อ เห้งเจีย [เล่ม 1] ตอน กำเนิดผู้สถิตพลัง](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1635031692_61557413.webp)
