Stardust Realm -Online-

บทที่ 35: PvP

        “มีแค่พีวีพีเท่านั้นแหละ” วศินพึมพำพลางมองผู้เล่นชายสองคนที่ยืนประชิดสาวนักบวชคาดคะเนเลเวลของผู้เล่นกลุ่มนั้น ลัคนามองเครื่องสวมใส่ของพวกเขาก็เห็นว่ามีเลเวลที่สูงพอสมควรเธอไม่มั่นใจว่าจะเอาชนะได้

        โดยทั่วไปผู้เล่นสามารถปกปิดเลเวลของตัวเองได้เมื่อมีเลเวล 30 ขึ้นไป และจะไม่มีใครสามารถมองเห็นนอกจากจะอยู่ในปาร์ตี้เดียวกันเป็นเพื่อนกัน หรือตอบรับคำท้าพีวีพีไปแล้ว การท้าส่งๆ จึงเสี่ยงแพ้อยู่เหมือนกัน ส่วนผู้เล่นเลเวลต่ำกว่า30 ไม่สามารถสู้ PvP ได้เว้นแต่อยู่ปาร์ตี้เดียวกับคนเลเวล30 ขึ้นไป จึงไม่มีปัญหา

        “ออบซิเดียน ชิลด์ เลเวลที่สามารถสวมใส่ได้ 40 ขึ้นไป ชุดเกราะแห่งวิหารทองคำ เลเวลที่สวมใส่ได้ 48 ขึ้นไป เทล ซอร์ด เลเวลที่สามารถสวมใส่ได้ 45 ขึ้นไป...”

        “เสี่ยงสำหรับเธอ” วศินเอามือแตะคางอย่างครุ่นคิด “เลเวลใกล้กับฉันอยู่เหมือนกันถ้าสู้กับพวกนั้นสองต่อสองอาจจะไม่ชนะ ยิ่งถ้าคำนึงถึงสายของฉันด้วย...แต่เราอาจจะชนะได้ด้วยกลยุทธ์”

        “...กลยุทธ์?”

        “ฉันไม่รู้ว่าเธอเก่งขนาดไหน แต่ฉันพอมีแผน...ที่สามารถเอาชนะพวกนั้นสองคนด้วยตัวคนเดียว”วศินไม่อธิบายอะไร เขาเดินตรงไปที่ผู้เล่นกลุ่มนั้น

        ลัคนายืนอ้ำอึ้งอยู่ที่เดิม ในสมการของหนุ่มแว่น เธอเป็นแค่ตัวแปรที่ตัดทิ้งไปได้อย่างไม่ไยดีแล้วสำหรับสไตล์การต่อสู้ที่ยุ่งยากของเขา คิดจะเอาชนะผู้เล่นสองคนแบบซึ่งๆ หน้าโดยไม่มีตัวช่วยได้ยังไงกัน?

        ...แบบซึ่งๆ หน้า?

        “ก็ได้ จะสู้ตรงนี้เลยปะ?”

        “ตรงนี้มันเกะกะไปหน่อย ไปที่ป่าทางโน้นดีกว่า” เขายิ้มแบบสุภาพ ลัคนาขนลุกซู่เมื่อผู้เล่นคู่แข่งพยักหน้าตกลงรอยยิ้มเรียบร้อยของหนุ่มแว่นทำเธอตะขิดตะขวงใจสุดๆ

        “นายกับเด็กคนโน้นใช่ปะ?” เขาบุ้ยมาทางลัคนาเธอพยักหน้าหงึกๆ “มาสอนแฟนพีวีพีเหรอ?”

        “เพื่อนของเพื่อนน่ะ” วศินตอบเสียงเรียบ เด็กสาวถอนหายใจเมื่อรู้ว่าเขามองเธอเป็นแค่ตัวตรวจสอบของไม่ใช่เพื่อนด้วยซ้ำ

        ทั้งสี่มุ่งหน้าสู่ป่าสาหร่าย ชายป่ามีสาหร่ายขึ้นไม่หนาแน่นนักทำให้ยังพอเดินได้สะดวกวศินยืนตรงชายป่าแล้วบอกกับลัคนา

        “พอเริ่มพีวีพี วิ่งเข้าป่าไปเลย”

        ผู้เล่นคู่แข่งเดินตามมา คนหนึ่งสวมเกราะและถือดาบสีทองน่าเกรงขาม เล่นสายการ์เดียนซึ่งเป็นสายย่อยของนักดาบและเบอร์เซิร์กเกอร์สายนี้ใช้ตัวเองเป็นโล่ให้กับทีม อีกคนใช้ดาบคู่เป็นอาวุธ เน้นโจมตีมากกว่าป้องกันแต่ค่าชีวิตก็สูงจนน่ากลัว

        เมื่อตอบรับคำท้า เลเวลของทั้งคู่ก็แสดงออกมา เลเวลของวศินคือ 52 คนที่สวมเกราะมีชื่อว่า‘นายสุดหล่อสะท้านฟ้าสะเทือนดิน’ เลเวล 48 ส่วนคนที่ใช้ดาบชื่อ ‘เทพทรู’  เลเวล 47

        ลัคนากลืนน้ำลายฝืดคอ ถ้าเธออยากจะเลเวลขึ้นไวๆ ก็มีแค่วิธีนี้เท่านั้น

        “ชื่อนั่น...ช่างเถอะ กฎห้ามแค่คำหยาบกับชื่อยาเสพติดนี่...” วศินคิ้วกระตุกกับชื่อยาวเหยียดของนายสุดหล่อสะท้านฟ้าสะเทือนดินพอเขาพูดเท่านั้นแหละลัคนาถึงเพิ่งสังเกต

        ลัคนาทำทีเหมือนว่าจะสู้ ถึงไม่รู้ว่าวศินคิดอะไรอยู่แต่เธอก็ต้องทำตามไม่ให้เสียแผนตัวเลขปรากฏขึ้นแล้วกะพริบถอยหลัง

        3…2…1…

        เมื่อคำว่า <Start> ปรากฏขึ้น ลัคนาก็หันหลังใส่เกียร์หมาวิ่งทันทีข้างหลังได้ยินเสียงกระสุน Maim (ลดค่าพลังทุกอย่าง)ของวศินก่อนที่เสียงฝีเท้าของเขาจะหายไปอีกทาง

        เสียงวิ่งดังปึงปังตามเธอมา จากเสียงเหล็กกระทบกันทุกครั้งที่ก้าวเท้าทำให้รู้ได้ว่าคนที่ตามเธอมาคือนายสุดหล่อสะท้านฟ้าสะเทือนดินโชคยังดีที่เธอมีความคล่องตัวมากกว่าและอีกฝ่ายก็ไม่น่าโจมตีระยะไกลได้ โชคร้ายคือเพราะพลังป้องกันอันมหาศาลทำให้เธอทำอะไรเขาไม่ได้เช่นกัน

        ดูเหมือนว่าโชคร้ายจะยิ่งร้ายไปอีก เพราะเธอวิ่งเข้ามาถึงที่โล่งไม่มีอะไรกำบังลัคนาตัดสินใจวิ่งฝ่าไปที่ดงสาหร่ายอีกด้าน ยังไม่ทันได้ทำตามความคิด นายสุดหล่อก็กระแทกดาบลงกับพื้นปล่อยคลื่นพลังออกมาจนเธอล้มจูบดิน ค่าชีวิตหายไปเกือบหมดจนแถบเหนือศีรษะเปลี่ยนเป็นสีแดงอีกฝ่ายเข้าประชิดตอนที่เธอไม่ทันลุก ลัคนาหลับตาแล้วขอให้ตายแบบไม่เจ็บปวด...

        ปัง!

        เสียงปืนสะท้อนก้อง ลืมตาอีกทีก็เห็นนายสุดหล่อกุมขมับยืนโซเซเพราะโดนยิงเข้าที่ศีรษะ

        ลัคนาหันขวับไปเห็นปลอกลดแรงถอยของปืน <พร็อคนอสต์> ได้ยินเสียงวศินดึงคันรั้งลูกเลื่อนเตรียมยิงอีกนัด จังหวะนั้นเธอรีบยันตัวลุกขึ้นแล้ววิ่งเข้าไปในป่าอีกครั้งรอดตายมาอย่างฉิวเฉียด

        แต่ซ้ำร้ายเธอกลับประจันหน้ากับเทพทรูผู้ใช้ดาบคู่ ค่าชีวิตของอีกฝ่ายไม่ได้ลดลงสักขีดเธอจึงหักซ้ายแล้ววิ่งสุดชีวิต คราวนี้ไม่ง่ายนักเพราะเขาเร็วกว่านายสุดหล่อหลายเท่า

        เขาไล่เธอทันแล้วเมื่อเท้าของเธอลื่นตกผาเล็กๆ  สาหร่ายเยอะจนคลุมร่างเธอไว้มิด

        ลัคนาอาศัยความได้เปรียบเล็กน้อยนี้รีบย่อตัววิ่งไปในทางตรงข้ามกับจุดที่วศินอยู่เมื่อครู่ที่แน่ๆ เขารับมือกับผู้เล่นพร้อมกันสองคนไม่ได้จึงใช้เธอเป็นตัวล่อคอยถ่วงเวลา ถึงจะไร้ประโยชน์ขนาดไหนเธอต้องทำหน้าที่นี้ให้ถึงที่สุด

        ลัคนากลั้นหายใจ แค่เธอโดนเทพทรูสะกิดทีเดียวก็ตายแล้ว ได้แต่ขอให้วศินจัดการนายสุดหล่อเร็วๆจะได้มาช่วยเธอสักที!

...

        เด็กหนุ่มประทับนิ้วลงบนไกปืน ปรับจังหวะลมหายใจให้สม่ำเสมอเพื่อหยุดหัวใจที่เต้นโครมครามของตัวเอง

        เขาไม่เคยพีวีพีกับสายแทงค์มาก่อน ที่ผ่านมาเป้าหมายของเขามักจะเป็นสายที่เน้นพลังโจมตีหรือหน่วยสนับสนุนของอีกฝ่ายเท่านั้น

        เขาเปลี่ยนซองกระสุนด้วยการเคลื่อนไหวที่ลื่นไหล กระสุนชนิดพิเศษสำหรับปืนซุ่มยิงล็อกเข้าที่ดวงตาที่กันไว้ด้วยเลนส์แว่นอีกชั้นมองเข้าไปในกล้องเล็ง ปรับให้จับไปที่ศีรษะของอีกฝ่าย

        นายสุดหล่อยังไม่รู้ตำแหน่งของเขา ได้แต่วิ่งพล่านเหมือนเด็กหลงทาง เขาผ่อนลมหายใจยาวรอจังหวะลั่นไกตอนที่มีโอกาสพลาดน้อยที่สุด

        ทั้งโลกหายไป ตอนนี้มีเพียงเป้าหมายของเขาและปืนของเขาเท่านั้น ที่เหลือถูกลบจากการรับรู้วศินปรับความคิดให้เชื่อมั่นว่าตัวเองทำได้ และปืนก๊อบปี้พร็อคนอสต์ที่ผ่านร้อนผ่านหนาวกันมาค่อนปีจะตอบสนองอย่างที่เขาต้องการ

        มาแล้ว จังหวะที่เขารออยู่ นิ้วกดยิงโดยไม่เสียเวลาแม้แต่เสี้ยววินาที

        มันเป็นชั่ววินาทีอันสมบูรณ์แบบ

        อีกฝ่ายโซเซแต่ก็จับตำแหน่งของเขาได้ วศินวิ่งพ้นระยะสายตาก่อนร่างอุ้ยอ้ายหุ้มเกราะจะมาเห็นเข้าอีกฝ่ายพลังป้องกันเยอะกว่าที่คาด แม้แต่นารีที่เป็นสายโจมตีเต็มตัวก็ไม่ใช่จะสร้างความเสียหายได้ง่ายๆแน่

        เดี๋ยวก่อน...

        ลัคนาเคยบอกเอาไว้ไม่ใช่หรือว่า เกราะของหมอนี่คือ <ชุดเกราะแห่งวิหารทองคำ>

        ถ้าอย่างนั้น ถึงจะเป็นตัวเลือกที่แพงสักหน่อย วิธีชนะก็มีอยู่

        เด็กหนุ่มโหลดกระสุนชนิดพิเศษใส่ปืน เอาสะพายหลังไว้ก่อนแล้วหยิบปืนคู่ออกมาพร้อม

        ยังไงเขาก็ไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เพราะก่อนที่ไอชาจะดัง เขาเป็นสไนเปอร์ที่มีฉายาในบอร์ดว่า

        ‘มัจจุราชไร้เงา’

...

        เด็กสาวหยุดพักหายใจเมื่อเสียงฝีเท้าหยุดไปชั่วครู่ เทพทรูไม่ยอมเสียเวลาวิ่งกลับไปหาเพื่อนของตน

        ลัคนาลุกพรวด จะให้สองคนไปรวมตัวกันไม่ได้เด็ดขาด เธอจงใจวิ่งเหยียบกรวดเสียงดังจนเขาหันมา

        เป็นไงเป็นกัน!

        ลัคนาพลิกตัวหลบรัศมีสกิลของเทพทรู วิ่งคดเคี้ยวเข้าไปในดงสาหร่าย ศัตรูวิ่งตามมาอย่างรวดเร็วจังหวะนั้นก็ได้ยินเสียงปืนอีกครั้ง ถึงจะยิงไม่โดนแต่ก็ทำให้เทพทรูหยุดมองหาต้นเสียง

        “ขอโทษที่มาช้า” วศินพูดกับลัคนาประโยคเดียวก่อนจะหอบปืนขึ้นจากพื้น พุ่งออกไปจากตรงนั้นในวินาทีต่อมาหนุ่มผู้ใช้ดาบคู่เดาะลิ้นแล้ววิ่งตามเขา ปล่อยลัคนาเอาไว้ก่อนเพราะจะกลับมาฆ่าทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้

        วศินคลาดสายตาเทพทรูไปได้ แต่ใช้เวลาไม่นานก็เห็นปลอกลดแรงถอยยื่นออกมาจากดงสาหร่าย

        ถึงจะจัดการกับเพื่อนของเขาด้วยตัวคนเดียวได้แต่ก็ชุ่ยเหมือนกัน เทพทรูคิดพร้อมยิ้มมุมปากแล้วพุ่งเข้าไปหมายจะฟันวศินให้ขาดเป็นสองท่อน

        แต่ตรงนั้นกลับมีเพียงปืน ไม่มีวี่แววของผู้ใช้

        รู้ตัวอีกทีเขาก็โดนปืนคู่ทั้งสองกระบอกยิงจากระยะประชิดจนสะอึก วศินพลิกตัวคว้าปืนซุ่มยิงคู่ใจแล้วหายไปจากสายตาอีกครั้ง

        เทพทรูกัดฟันกรอด เขาไม่น่าตอบตกลงมาสู้ในที่แบบนี้เลย นอกจากฆ่าผู้เล่นเลเวลแค่ยี่สิบกว่าๆไม่ได้ยังต้องมาเจอสไนเปอร์น่าปวดหัวอีก เขาเหลือบมองค่าพลังชีวิต โชคดีที่ยังไม่ถึงขีดอันตรายเขาหมุนดาบคู่ในมือครั้งหนึ่งแล้ววิ่งไปในทางที่เห็นวศินเมื่อครู่

        ลัคนานั่งลง สกิลติดตัว <ฟื้นพลัง> จะทำงานก็ต่อเมื่อเธอนั่งนิ่งๆ

        เด็กสาวรออย่างใจจดใจจ่อในขณะที่ค่าชีวิตเพิ่มอย่างเชื่องช้า วศินทิ้งตัวลงนั่งข้างเธอเมื่อไหร่ก็ไม่รู้

        “ฉันต้องยอมรับเลยว่าลัคนาเป็นคนที่อยู่ในสนามรบได้เหนียวมากๆ” เขาพูดมือก็เปลี่ยนซองกระสุนของปืนซุ่มยิง “คำนวณพลาดไป ไม่คิดว่าคนเดียวต้องใช้กระสุนไปเยอะขนาดนั้นนายสุดหล่อสะท้านฟ้าสะเทือนดินเทแต้มไปอัปค่าป้องกันหมด มิน่าถึงได้ฆ่าเธอไม่ได้”

        “เกือบไปแล้ว” เธอพูดเสียงเบา “ว่าแต่ ทำได้ไงน่ะ? เขาไม่จับได้เหรอ?”

        “ปืนคู่นี่มีสกิลช็อตไฟฟ้าอยู่ ยิ่งอยู่ในน้ำยิ่งรุนแรง ชุดเกราะทองถึงจะดีแค่ไหนแต่มีจุดอ่อนที่ไฟฟ้าแค่ใช้ไฟฟ้าต่อด้วยกระสุนเจาะเกราะก็เอาอยู่”

        ลัคนาฟังเขาอธิบายเร็วเป็นแร็ป ยังไม่ทันได้คิดอะไร วินาทีต่อมาก็เห็นเทพทรูโผล่มาจากด้านหลังวศินตอบสนองไวจ่อปืนใส่ลำตัวของเขาในระยะเผาขนแล้วลั่นไก อีกฝ่ายโต้ตอบโดยเรียกใช้สกิลหนึ่ง

        “Phantom Blade”

        บางอย่างกระตุกในสมองลัคนา เธอเคยได้ยินคำนี้ที่ไหนมาก่อนแน่ๆ

        “นิโคไล...?”

        “ลัค—”

        ยังไม่ทันที่วศินจะได้เรียกชื่อเธอ ดาบคู่ก็เจาะผ่านร่างของเด็กสาวจนแถบชีวิตเหลือศูนย์

...

        วศินจ้องหน้าลัคนา เด็กสาวนั่งอึ้งเหมือนสับสนว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่ได้ยังไงเด็กหนุ่มร่างสูงถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขาดันแว่นด้วยท่าทางไม่สบายใจอะไรสักอย่าง

        “พีวีพีครั้งแรกทำได้ดีมาก” เขาพูดเสียงแห้ง ลัคนาจับได้ว่าที่แท้เขาก็ไม่ชินกับการชมคนอื่นนี่เอง

        สุดท้ายแล้ววศินก็ชนะมาได้อย่างฉิวเฉียด ลัคนาเกาะประสบการณ์เขากินจนเลเวลของเธออยู่ที่ยี่สิบหกอีกสี่เลเวลกว่าจะใช้ตั๋วสุ่มไอเทมได้ ตอนนี้ทั้งคู่กลับมายืนอยู่ในลานน้ำพุของเมืองใต้ทะเลอีกครั้ง

        “ทำไมตอนนั้นถึงได้ชะงักไป?” เขาถามเหมือนอาจารย์ถามว่าทำไมไม่ได้ทำการบ้าน

        “เหมือนนึกอะไรได้...” ลัคนาตอบ “ฉันเห็นใครก็ไม่รู้โดนขวานผ่าครึ่งตัวก็เลย... ช่างเถอะ น่าจะหลอนไปเองมากกว่า”

        วศินพยักหน้ารับรู้ ตอนนั้นเองมีมอนสเตอร์ตัวเล็กๆ หย่อนกระดาษม้วนหนึ่งใส่มือมันเป็นม้าน้ำสวมหมวกบุรุษไปรษณีย์สีน้ำเงินประดับด้วยตราลูกแก้วผูกริบบิ้น

        ลัคนามองตามจนมันว่ายเลี้ยวหัวมุมถนน นึกได้ว่าที่แท้นี่คือหนึ่งในมอนสเตอร์ของกิลด์ส่งของ

        “นารีบอกว่าจะไปถ้ำฟีนิกส์พรุ่งนี้ ให้ไปเจอที่เมืองน้ำแข็ง”

        “พรุ่งนี้...?”

        เขาพยักหน้า

        “วันนี้ฉันต้องออกก่อน ใช้สกิลวาร์ปกลับไปที่เมืองหลักของทวีปใต้ทะเลแล้ววาร์ปต่อไปที่เมืองหลักของทวีปน้ำแข็งพรุ่งนี้เราจะไปเจอเธอที่นั่น”

        ลัคนาตอบตกลง ร่างของวศินหายจากเมืองไปอย่างไร้ร่องรอย นี่คือการล็อกเอ๊าท์เธอพูดว่าเธออยากจะล็อกเอ๊าท์บ้างแต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

        ไหนๆ ก็โดนปล่อยอิสระแล้ว ลองสำรวจโลกนี้ดูสักหน่อยก็ไม่เสียหาย

        คิดได้ดังนั้น สถานที่แรกที่เธออยากไปก็คือออโรร่าบาเรีย

...

        ลัคนาวิ่งสุดฝีเท้าหนีมอนสเตอร์เป็นฝูงที่ไล่ตามในป่าสีม่วง เลเวลของพวกมันไม่เท่าไหร่นักแต่จำนวนที่มากมายมหาศาลน่ารำคาญไม่น้อย เมื่อถึงชายป่าเธอก็มองโดมสีชมพูซึ่งตั้งตระหง่านอยู่

        วิ่งฝ่าทุ่งราบได้สักพักเธอก็ไต่ทางลาดชันขึ้นไปถึงบาเรีย

        ยังไม่ทันได้เข้าใกล้ก็มีลูกธนูเฉี่ยวผ่านหน้า มองเข้าไปในบาเรียสีขุ่นก็พบว่ามันถูกยิงออกมาจากหน้าต่างชั้นสองของบ้านไม้โทรมๆหลังหนึ่ง

        “เอ่อ...คือ...”

        “ย้ากกกกกก!!!” หลาวพุ่งเฉียดลำตัวเธอไปนิดเดียว มันน่าจะทำมาจากไม้ของบ้านพักเพราะความทรุดโทรมและสีนั้นคล้ายคลึงกันทีเดียว

        “เดี๋ยวก่อนสิคะ! คือว่าฉัน...”

        “ออกไปซะ ผู้เล่น! จะมาฆ่าเราเอาอิลิกเซอร์อีกล่ะสิ!”

        “คือว่า..!”

        “ไปให้พ้น! เราไม่ฟังคำพูดของฆาตกร!” ธนูและลูกดอกระดมยิงใส่จนเธอต้องรีบวิ่งออกมา

        ลัคนาสับสน ทำไมพวกเขาถึงต้องขับไล่เธอทั้งที่เธอไม่ได้ถืออาวุธอยู่ด้วยซ้ำ? ลึกๆ ในอกเธอรู้สึกปวดเหมือนมีมือกำลังบีบเธอจากข้างใน น้ำตาหยดหนึ่งไหลแล้วสลายไปอย่างรวดเร็ว