ระบบล็อกอินสร้างอวตารในโลกอันเตอร์

บทที่ 72

กลับกรุงเทพฯ 

หลังจากที่เกทดันเจี้ยนภายในจังหวัดภูเก็ตนั้นปิดตัว หลังจากนั้นรัฐบาลก็ช่วยเข้าไปฟื้นฟูภายในตัวจังหวัดที่ได้รับความเสียหาย

แม้ว่าภัยพิบัติที่เกิดจากดันเจี้ยนในครั้งนี้จะไม่รุนแรงถึงขั้นดันเจี้ยนแตก แต่การปรากฏของขึ้นมานานจำนวนมากก็ทำให้สิ่งก่อสร้างใจกลางเมืองพังเสียหายจำนวนมาก

นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมรัฐบาลและสมาคมจำเป็นจะต้องยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือเกี่ยวกับเรื่องนี้ หลังจากที่ดันเจี้ยนั้นปิดตัวลงได้ 2 วัน

ภพก็ได้เดินทางกลับมาที่กรุงเทพฯตามกำหนดการที่เขานั้นวางเอาไว้ การเดินทางในครั้งนี้ถือว่ายาวนานเป็นอย่างมาก

ตัวของเขานั้นเหนื่อยล้ากับการเดินทาง เมื่อกลับมาถึงห้องก็รีบกลับไปหลายวัน เพราะว่าหลังจากที่ดันเจี้ยนถูกพิชิตลง

เขาเองที่อยู่ภายในจังหวัดนั้นก็ต้องถูกกัดกันตัวในฐานะผู้เสียหาย ทำให้ไม่สามารถทำอะไรได้เลย

ในตอนนี้ก็ได้แต่เหนื่อยล้าเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้น หลังจากเดินทางกลับมาที่ห้องของตนก็หลับไป1 วันเต็มๆ

ในตอนเช้าแสงแดดส่องใบหน้า ภพค่อยๆลุกขึ้นมาอยู่ในท่านั่ง “ หลับไป 1 วันเต็มๆเลย ”

เขาค่อยๆลุกขึ้นมาจากเตียงจากนั้นก็เริ่มจากการอาบน้ำ และค่อยๆเตรียมอาหารเช้าก่อนที่จะมานั่งกินอาหารเช้าพร้อมกับอ่านข่าวภายในอินเตอร์เน็ต

ในตอนนี้แม้ว่าจะผ่านมาหลายต่อหลายวันแล้ว แต่ว่าข่าวภายในอินเตอร์เน็ตก็ยังคงพูดถึงการพิชิตดันเจี้ยนและประสบความสำเร็จของทีมสำรวจ

“ ไม่แปลกหรอกที่จะชื่นชมกันซะขนาดนั้น ”

“ นี่เป็นครั้งแรกที่ดันเจี้ยนระดับเอมันปรากฏออกมาภายในประเทศนิ ”

“ เพราะแบบนั้นพวกฮันเตอร์ระดับ S เลยได้โชว์ความสามารถของตนเอง ”  

“ เหมือนกับประเทศอื่นๆที่เขานั้นมักจะมีข่าวภายในออนไลน์อยู่บ่อยครั้ง ตอนนี้พวกคนภายในประเทศก็เลยชื่นชมพวกเขาเป็นอย่างมาก ”

เดิมทีแล้วตั้งแต่การเกิดภัยพิบัติภายในประเทศไทย แน่นอนว่ามันไม่เคยมีดันเจี้ยนระดับสูงถึง a ปรากฏขึ้นมาเลย

ก่อนหน้านี้ก็มีดันเจี้ยนที่อยู่ในระดับล่างจนถึงสูงที่สุดก็อยู่ในระดับ B เพราะแบบนั้นการพิชิตดันเจี้ยนระดับ Aสำเร็จก็แสดงให้เห็นว่าฮันเตอร์ภายในประเทศนี้ก็มีความสามารถ

เพราะแบบนั้นเลยทำให้เหล่าประชาชนพากันชื่นชมกันจะยกใหญ่จนถึงตอนนี้เสียงชื่นชมเองก็ยังไม่หมดลง

“ ส่วนข่าวโลก ” 

“ หอคอยที่พวกฮันเตอร์ติดกันอยู่ในตอนนี้พวกเขาผ่านชั้นที่ 30 ได้เรียบร้อยแล้ว ”

“ และในตอนนี้ก็กำลังเดินหน้าไปยังชั้นต่อไป การปรากฏกายของนักบุญหญิงที่เป็นฮันเตอร์ที่มีความสามารถ ”

“ มันทำให้ผู้คนมากมายพากันชื่นชม และยิ่งสร้างขวัญกำลังใจให้กับมนุษย์มากขึ้น ”

“ เอาเถอะถึงจะเร่งในการที่พิชิตดันเจี้ยนไป  ”

“ มันเองก็ไม่ได้ช่วยอะไรอยู่ดี เพราะว่าหลังจากที่เดินหน้าหอคอยพิชิตไปเรื่อยๆ  ”

“ เมื่อขึ้นไปยังชั้นสูงสูงการพิชิตหอคอยที่รวดเร็วมันเองก็จะค่อยๆช้าลงเรื่อยๆเป็นเรื่องปกติ ” 

“ เพราะแบบนั้นในตอนนี้ผู้คนมากมายกำลังตื่นเต้นกับการพิชิตหอคอยแต่ละชั้นได้อย่างรวดเร็ว พวกเขาคิดว่าจะสามารถขับไล่ภัยพิบัติที่เกิดขึ้นในตอนนี้ได้อย่างง่ายดาย ”

“ แต่ว่ามันไม่ได้เป็นแบบนั้นเลยสักนิด หลังจากที่ขึ้นไปยังชั้นสูงสูง 1 หรือ 2 ปีอาจจะสามารถพิชิตหอคอยได้เพียงแค่ชั้นเดียว และมันก็ยังมีการสูญเสียจำนวนมาก ”

“ ตัวของฉันในตอนนี้ไม่คิดจะไปแย่งชิงการพิชิตหอคอยพวกนั้นหรอก สนใจอย่างเดียวคือเพิ่มความสามารถของตนเองให้มากที่สุดก็พอ ”

“ ตอนนี้เราได้สกิลจากดันเจี้ยนนกฟีนิกซ์มาแล้ว ”

“ จริงสิช่วงที่ผ่านมาก็เก็บพวกแต้มมาได้เป็นจำนวนมาก ” 

“ สุ่มสกิลใหม่มันเองก็ออกมาเป็นพวกสกิลธรรมดาๆ ไม่ได้มีอะไรโดดเด่น ”

“ ปัญหาที่ตัวของเราเจอก่อนหน้านี้ยังคงจำได้เป็นอย่างดี ชายคนนั้นที่มาพบตัวของเราภายในห้อง เราไม่มีการป้องกันอะไรเลยแม้แต่น้อย ”

“ ทั้งบรูคแล้วก็ตัวละครของเราก็เข้าไปอยู่ภายในดัน ถ้าตอนนั้นพวกทีมสำรวจของสมาคมฮันเตอร์ไม่เดินทางมาพอ ”

“ เราคงจะโดนสังหารตายอย่างแน่นอน อย่างน้อยก็น่าจะสุ่มผู้พิทักษ์เพิ่มอีกสักคนหรือ 2 คนที่มีความสามารถปกป้องตัวของเราได้  ”

ภพพบเจอปัญหาใหญ่ 1 อย่างเป็นอย่างที่เขานั้นคิดไม่มีผิด ก่อนหน้านี้ที่ตัวของเขาเผชิญหน้ากับคนปริศนาผู้นั้น 

อีกฝ่ายมาเจอเขาภายในห้องแน่นอนว่าตัวของเขาไม่คาดคิดว่าจะมีใครมาเจอตัวของเขาได้ 

แต่ในตอนนั้นตอนที่คนพูดนั้นคิดจะโจมตี เขาคิดว่าตนเองนั้นจะต้องตายแล้วจริงๆ เพราะว่าตัวละครของเขานั้นอยู่ภายในดันเจี้ยน แถมผู้พิทักษ์อย่างบรูคก็อยู่ภายในดันเจี้ยน 

เรียกได้ว่าตอนนั้นเขาเป็นเพียงแค่คนธรรมดาที่ไม่มีพลังอะไรเลย ปะทะกับผู้มีพลังวิเศษแม้ว่าตัวของเขานั้นจะฝึกฝนร่างกายมาขนาดไหน 

อีกฝ่ายก็สังหารเขาได้อย่างง่ายดาย นี่คือข้อบกพร่องที่มันปรากฏขึ้นมาตัวของเขาคิดว่าอย่างไรเสียก็ต้องมีผู้คุ้มกัน 

ภพไม่ได้ส่งกาชาผู้พิทักษ์มาเป็นเวลานาน เพราะว่าเขาเก็บแต้มเอาไว้สุ่มสกิล แต่สกิลที่ออกมาก็ล้วนแล้วแต่เป็นสกิลธรรมดาทั่วไป

ไม่ได้มีอะไรโดดเด่นจนตอนนี้แต้มที่เขาเก็บเอาไว้ก็มีจำนวนมากพอสมควร เหมาะสมกับการนำเอามาสุ่มกาชาผู้พิทักษ์

[ ท่านต้องการทำการสุ่มกาชาผู้พิทักษ์หรือไม่ ]

[ ต้องการ ]

[ เริ่มทำการสุ่ม ]

“ ตึ้ง!!!  ” 

[ เกลือ!!! ]

[ เกลือ!!! ]

[ เกลือ!!! ]

[ เกลือ!!! ]

ภพแทบจะนอนหงายหลังไปด้านหลังหลังจากที่ตนเองเริ่มสุ่มกาชามา เขาได้แต่พวกผู้พิทักษ์ระดับ อย่างพวกหมาป่าหรือพวกก็อบลินธรรมดาทั่วไป

ไม่มีอะไรที่มันดูมีความสามารถเก่งกาจเลย “ ไม่ไหวไม่ไหวเจ้าพวกผู้พิทักษ์พวกนี้ เพียงแค่โดนฮันเตอร์ระดับ B โจมตีครั้งเดียวก็ตายแน่  ”

“ อีกสักครั้ง!!! ”

นิ้วมือยื่นไปกดปุ่ม 

“ ตึ้ง!!! ”

[ ยินดีด้วย!!! ]

[ ท่านได้รับการ์ดผู้พิทักษ์ระดับสูง!!! ]

แสงสว่างไสวปรากฏขึ้นมาบริเวณด้านหน้า การ์ดอัญเชิญผู้พิทักษ์ปรากฏขึ้นมาเป็นสีทองอร่าม ดวงตาของภพเบิกกว้างขึ้นด้วยความตื่นตระหนก

“ นี่มัน ” 

“ อะไรกัน!! ”

[ การ์ดอัญเชิญผู้พิทักษ์ระดับราชันย์ ]

“ ราชันย์!!! ”

จบบท