[นิยายแปล] I Am Fated Villain ยึดครองใต้หล้าด้วยระบบมารร้ายแห่งโชคชะตา

ตอนที่ 40 เหตุผลที่จะเก็บไว้เคียงข้างกาย พรสวรรค์ด้านโอสถที่น่าสะพรึงกลัว

        เมื่อเห็นว่าทุกคนในตระกูลหลินได้ทยอยออกไปกันหมดแล้ว กู้ฉางเกอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง  ทันใดนั้นก็เรียกหลินชิวหานที่กำลังจะเดินตามออกไปให้หยุดอยู่ก่อน

        “คุณชายกู้...”

        หลินชิวหานถึงกับตกใจไปชั่วขณะ พอได้สติกลับมาก็ใจเต้นระรัว แก้มแดงปลั่งขึ้นมาทันที

        ‘คุณชายกู้เรียกให้นางอยู่ต่อหน้าคนในตระกูลมากมายเช่นนี้’

        ‘เขามีเรื่องอันใดจะพูดกับนางอย่างนั้นหรือ’

        ‘หรือว่า…คุณชายกู้เองก็มีใจให้นางเช่นกัน’

        นางเริ่มใจลอยคิดฟุ้งซ่านไปไกล จนใบหน้าแดงระเรื่อแสดงท่าทางขวยเขินออกมา

        “ท่านผู้นำตระกูลช่างมีบุตรีที่งดงามเพียบพร้อมเสียจริง...”

ภาพตรงหน้านี้ทำให้เหล่าผู้อาวุโสแห่งตระกูลหลินต่างพากันแย้มยิ้มอย่างอิ่มเอมใจ แต่ในขณะเดียวกันก็อดนึกอิจฉามิได้ เพราะหลานสาวของพวกเขาล้วนมิอาจเทียบความงดงามล่มเมืองดังเช่นหลินชิวหานได้

        อีกทั้งนางยังเป็นผู้อาวุโสที่อายุน้อยที่สุดและงดงามที่สุดแห่งสำนักอริยะวิถี 

        นางมีเรือนผมดำขลับพลิ้วไหวดั่งกลุ่มเมฆา ใบหน้างามพิสุทธิ์ประดุจหยกขาวเนื้อดี

        ด้วยความเลิศล้ำทั้งรูปลักษณ์และคุณสมบัติเช่นนี้ จึงมิแปลกเลยที่นางจะเป็นที่หมายปองของเหล่าผู้เยาว์จำนวนมาก และดูเหมือนว่าจะเป็นที่ต้องตาของคุณชายผู้นี้ด้วย

        เรื่องนี้ทำให้เหล่าผู้คนในตระกูลหลินต่างปลาบปลื้มยินดีเป็นอย่างยิ่ง

        ชายหนุ่มจำนวนมากในที่นั้นต่างพากันรู้สึกเจ็บปวด ขณะที่หญิงสาวจำนวนมิน้อยต่างก็เต็มไปด้วยความชื่นชมอิจฉา ความรู้สึกนานัปการนี้ยากจะอธิบายได้

        ผู้นำตระกูลหลินเองก็อดมิได้ที่จะเผยรอยยิ้มออกมา พลางส่งสายตาสื่อความนัยไปให้หลินชิวหาน ก่อนจะลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

        ‘ดีจริงที่ชิวหานเป็นเด็กว่านอนสอนง่ายและรู้จักกาลเทศะ ทำให้ข้าไม่ต้องกังวลเรื่องใดนัก...’

        ‘หากสามารถใช้โอกาสนี้สร้างความสัมพันธ์อันดีกับคุณชายกู้ได้ละก็…’

        ผู้นำตระกูลหลินเริ่มวาดฝันถึงเรื่องราวในอนาคตและอดจะรู้สึกยินดีขึ้นมาในใจมิได้

        ผู้อาวุโสหมิงเองก็คิดเช่นกันว่าหากคุณชายรู้สึกชื่นชอบหลินชิวหานจริง เมื่อถึงเวลากลับไปยังแดนสวรรค์ ก็สามารถพาตัวนางกลับไปพร้อมกันได้

        ไหนเลยยังเป็นทายาทในสายเลือดของเขาเอง ก็จะได้ถือโอกาสช่วยดูแลกันอย่างใกล้ชิดด้วย

        ทว่าทุกอย่างก็ย่อมขึ้นอยู่กับความชื่นชอบของคุณชายเป็นสำคัญ

        หลังจากที่ทุกคนทยอยออกไปกันหมดแล้ว

        บรรยากาศบริเวณหน้าเรือนก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

        “ต้องขอขอบคุณหนูชิวหาน ที่อุตส่าห์ลงแรงทำขนมปราณวิญญาณมามอบให้ด้วยตนเองเมื่อคืนนี้”

        กู้ฉางเกอกล่าวพร้อมรอยยิ้ม ท่าทางสง่างามและผ่อนคลายเช่นเดียวกับเมื่อวานกลับมาอีกครั้ง

        ชุดอาภรณ์สีดำเมื่อวานถูกแทนที่ด้วยอาภรณ์สีขาวสะอาดตา ผมยาวสยายถูกรวบไว้อย่างเรียบง่าย ยิ่งขับให้ดูสงบเยือกเย็นราวกับเซียนมากกว่าท่าทางอันทรงอำนาจสูงส่งดังเช่นในยามปกติ

        หลินชิวหานถึงกับเหม่อลอยไปชั่วขณะ

        มิอาจปฏิเสธได้เลยว่า เพียงแค่รูปลักษณ์ภายนอกนี้ ก็มิอาจหาบุรุษใดในใต้หล้ามาเทียบเคียงกับคุณชายกู้ได้

        “คุณชายกู้โปรดปรานหรือไม่เจ้าคะ”

        หลินชิวหานรู้สึกยินดีเมื่อได้ยินเช่นนั้น

        แต่ในขณะเดียวกันก็อดประหม่ามิได้ ซึ่งท่าทางของนางในเวลานี้ช่างแตกต่างจากยามที่อยู่ในสำนักศึกษาอย่างสิ้นเชิง

        “รสชาติไม่เลวเลยทีเดียว อีกทั้งข้ายังสัมผัสได้ถึงเจตจำนงแห่งโอสถที่แฝงอยู่ในขนมอีกด้วย ทำเอาข้ารู้สึกประหลาดใจมิน้อย”

        กู้ฉางเกอกล่าวพร้อมรอยยิ้ม พร้อมกับเอ่ยชมออกมาอย่างมิได้ใส่ใจมากนัก

        ที่เขาให้หลินชิวหานอยู่ต่อ  แท้จริงแล้วก็เพราะมีจุดประสงค์แอบแฝง อีกทั้งก็ยังเพราะมีความใคร่รู้อยู่บ้าง

        ในฐานะที่นางเป็นสตรีที่มีความเกี่ยวข้องกับผู้ครองชะตาฟ้าลิขิต ค่าวาสนาของนางก็มิได้น้อยนิด มีอยู่มากกว่าสองร้อยกว่าแต้มเลยทีเดียว

        โดยทั่วไปแล้ว ผู้บำเพ็ญเพียรจะมีแต้มวาสนาเพียงไม่กี่แต้ม หรือบางคราก็แทบจะไม่มีเลยด้วยซ้ำ

        จำนวนแต้มที่สูงถึงเพียงนี้จึงนับว่ามากจนน่าตกตะลึงนัก

        ดั่งเช่นซูชิงเกอนี้ เดิมทีนางมีค่าวาสนาอยู่ราวสามร้อยกว่าแต้ม ทว่าบัดนี้กลับเพิ่มขึ้นจนเกือบถึงห้าร้อยแต้มแล้ว

        ระยะนี้ย่อมมีการเปลี่ยนแปลงบางอย่างเกิดขึ้นกับนางอย่างแน่นอน

        กู้ฉางเกอรู้ดีว่านางฉลาดหลักแหลมอย่างยิ่ง อีกทั้งยังซุกซ่อนความลับไว้มากมาย 

        แต่เขาก็มิได้เร่งรัดซักถาม เพียงแต่รอคอยให้นางกล่าวออกมาเองในสักวัน

        ส่วนหลินชิวหานนั้น นอกจากรูปโฉมที่งดงามและพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียรที่พอใช้ได้แล้ว เขาก็หาได้พบความพิเศษอื่นใดในตัวนางไม่

        เขามิใช่บุรุษที่ปล่อยให้กิเลสตัณหาชักนำ 

        หากจะให้เล่นสนุกด้วยเพียงชั่วคราวนั้นย่อมทำได้ แต่หากจะให้เขาเก็บนางไว้ข้างกายดั่งเช่นซูชิงเกอนั้นย่อมมิมีวันเป็นเช่นนั้นได้

        สำหรับค่าวาสนาสองร้อยกว่าแต้มในตัวหลินชิวหานนั้น เขาเพียงใช้กลอุบายเพียงเล็กน้อย ก็สามารถทำให้นางหลงใหลในตัวเขาได้อย่างง่ายดาย

        ดังคำตอบที่เขาได้รับจากระบบก่อนหน้านี้

        หากสามารถทำให้ผู้ที่มีโชคชะตาสูงส่งที่มิใช่ผู้ครองชะตาฟ้าลิขิตยอมสยบได้ ก็จะได้รับค่าชะตาสวรรค์เช่นกัน

        ส่วนจะได้รับเท่าไรนั้น ก็ขึ้นอยู่กับแต้มวาสนาที่คนผู้นั้นครอบครอง

        หากกล่าวอย่างตรงไปตรงมาก็คือ ในสายตาของกู้ฉางเกอนั้น หลินชิวหานก็เป็นเพียงเครื่องมือในการสะสมแต้มชะตาสวรรค์สำหรับเขาเท่านั้น

        หากนางยังไม่สามารถแสดงคุณค่าอันคู่ควรออกมา เขาก็ย่อมมิมีเหตุผลที่จะเก็บนางไว้เคียงข้างกาย

        ดังนั้นการให้หลินชิวหานอยู่ต่อ จึงเป็นเพียงการลองทดสอบดูสักครั้งเท่านั้น

        “เจตจำนงแห่งโอสถอย่างนั้นหรือ” หลินชิวหานรู้สึกงุนงงเล็กน้อย นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้ยินคำเช่นนี้

        แม้ว่าเจตจำนงแห่งเต๋า เจตจำนงแห่งกระบี่ หรือเจตจำนงแห่งวิถีอื่นๆ นางจะคุ้นเคยอยู่บ้าง

        แต่เจตจำนงแห่งโอสถนางกลับมิเคยพานพบมาในชีวิต

        ขณะที่ซูชิงเกอกลับเผยสีหน้าเข้าใจบางสิ่งบางอย่างออกมา นางนั้นชอบศึกษาค้นคว้าคัมภีร์โบราณอยู่เสมอ จึงเคยได้รับรู้ถึงเรื่องราวเกี่ยวกับสิ่งนี้มาบ้าง

        “เพียงแค่ทำขนมปราณวิญญาณธรรมดาๆ ออกมา ก็กลับแฝงไว้ด้วยเจตจำนงแห่งโอสถที่แม้แต่ปรมาจารย์ด้านโอสถยังมิอาจมีได้ ช่างน่าอัศจรรย์ยิ่ง แม่นางชิวหานนับว่าพรสวรรค์ล้ำเลิศเสียจริง” 

        กู้ฉางเกอเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม เมื่อได้ยินเช่นนั้นเขาก็เข้าใจได้ในทันที

        “ข้ามิเคยหลอมโอสถมาก่อนเลยสักครั้ง…”

        หลินชิวหานที่ได้รับคำชมก็อดรู้สึกเขินอายมิได้

        นางมิเคยแม้แต่จะศึกษาหรือสัมผัสกับศาสตร์แห่งการหลอมโอสถมาก่อน

        นี่จึงนับว่าเป็นพรสวรรค์ด้านโอสถที่น่าสะพรึงกลัวอย่างแท้จริง

        หากหลินชิวหานเกิดในตระกูลปรมาจารย์โอสถแห่งแดนสวรรค์ นางคงกลายเป็นเทพธิดาแห่งวิถีโอสถผู้เลื่องชื่อ อนาคตของนางย่อมเจิดจรัสเกินกว่าจะประมาณ

        สมดังที่กล่าวว่า ผู้ใกล้ชิดกับผู้ครองชะตาฟ้าลิขิตย่อมมิใช่ผู้ที่ธรรมดาสามัญ 

        อย่างน้อยสิ่งที่เขาทุ่มเทลงแรงไปก็มินับว่าสูญเปล่า

        กู้ฉางเกอครุ่นคิดในใจ แต่ยังคงรอยยิ้มบนใบหน้า พลางกล่าวกับหลินชิวหานว่า “คุณหนูชิวหาน หากปล่อยเวลาให้ผ่านไปเปล่าๆ ก็ดูจะน่าเบื่อมิน้อย วันนี้พาข้าไปเดินเที่ยวชมเมืองสักหน่อยดีหรือไม่”

        “เอ๊ะ... ได้เจ้าค่ะ ได้เจ้าค่ะ…”

        เมื่อได้ยินคำกล่าวของกู้ฉางเกอก็ทำเอาหลินชิวหานรู้สึกเหมือนถูกความสุขโถมเข้าใส่จนสมองว่างเปล่าดั่งล่องลอยอยู่ในความฝัน

        …

        เรื่องที่ตระกูลหลินประกาศปิดเมืองและปิดผนึกมิติเมื่อคืนวาน ได้สร้างความวุ่นวายให้แก่เหล่าผู้บำเพ็ญในนครโบราณทั้งมวล จนต่างพากันคาดเดากันไปต่างๆ นานาว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น

        เพราะในช่วงเช้าพวกเขาเพิ่งได้ยินข่าวมาว่าบรรพชนในตำนานของตระกูลหลินได้เดินทางกลับมาจากแดนสวรรค์ พร้อมทั้งจัดงานเลี้ยงต้อนรับอย่างใหญ่โต

        แต่พอตกกลางคืนกลับดูเหมือนจะมีเหตุการณ์ใหญ่โตเกิดขึ้น

        จนทำให้ตระกูลหลินทั้งตระกูลต่างพากันเดือดดาล ออกตามล่าค้นหาคนผู้หนึ่งอย่างเร่งด่วน

        ผู้บำเพ็ญเพียรจำนวนมากต่างก็พากันคาดเดาไปต่างๆ นานาว่าเป็นผู้ใดกันที่ล่วงเกินหรือไปสร้างความขุ่นเคืองให้กับตระกูลหลิน จนเป็นเหตุแห่งความวุ่นวายเช่นนี้

        หลังจากที่บรรพชนเดินทางกลับมา อำนาจของตระกูลหลินในปัจจุบันนั้นก็ยิ่งใหญ่จนแทบจะมิมีผู้ใดในเขตศูนย์กลางเทวาจะสามารถเทียบเคียงได้

        ผู้บำเพ็ญเพียรและสิ่งมีชีวิตในนครโบราณต่างพากันตื่นตระหนกหวาดหวั่นกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

        กระทั่งในที่สุดก็มีข่าวลือแพร่ออกมาว่า มีคนใช้เล่ห์กลสกปรกชั่วร้ายพยายามลอบสังหารคุณชายจากแดนสวรรค์ โดยตั้งใจโยนความผิดใส่ร้ายป้ายสีตระกูลหลิน

        แต่กลับกลายเป็นว่าเมื่อค้นหาผู้กระทำผิดพบ ก็กลับพบว่าคนผู้นั้นเป็นหลินเทียน ผู้ซึ่งถูกขนานนามว่าเป็นคนไร้ค่าแห่งตระกูลหลินเสียเอง 

        เรื่องนี้สร้างความตกตะลึงไปทั่ว

        เหล่าผู้บำเพ็ญต่างพากันพูดถึงเหตุการณ์นี้ด้วยความตื่นตระหนก

        เพราะตอนนี้ผู้คนในดินแดนจงโจวล้วนรู้ดีถึงความน่าเกรงขามและฐานะอันสูงส่งของคุณชายจากแดนสวรรค์ผู้นั้น การกระทำเช่นนี้จึงนับว่าเป็นการกระทำที่อุกอาจอย่างถึงที่สุด เปรียบเสมือนการนำพาตนเองไปสู่หนทางแห่งความตายโดยแท้

        ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ดินแดนจงโจวเต็มไปด้วยความวุ่นวายและไร้ซึ่งความสงบ

        อีกทั้งในแปดดินแดนโดยรอบ

        สำนักศักดิ์สิทธิ์และราชวงศ์อันทรงพลังที่มีประวัติศาสตร์ยาวนานกว่าแสนปี ต่างก็ทยอยส่งผู้แทนพร้อมของขวัญล้ำค่ามายังตระกูลหลิน เพื่อแสดงความเคารพต่อบรรพชนและคุณชายลึกลับผู้นั้น

        สถานที่จัดงานประลองวิถีแห่งมรรคาของผู้บำเพ็ญรุ่นเยาว์ในดินแดนจงโจว ก็ถูกเปลี่ยนสถานที่มายังนครโบราณซึ่งเป็นที่ตั้งของตระกูลหลิน การตัดสินใจครั้งนี้กล่าวกันว่าเป็นฉันทามติร่วมกันระหว่างทุกสำนักศักดิ์สิทธิ์และราชวงศ์

        ส่วนจุดประสงค์ที่แท้จริงนั้น เหล่าผู้บำเพ็ญก็ต่างพากันคาดเดาไปต่างๆ นานา

        จากรายงานข่าวที่แพร่สะพัดมาจากดินแดนตงฮวง

        สาเหตุที่สำนักศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียนสามารถแผ่บารมีข่มขวัญเหล่าสำนักศักดิ์สิทธิ์ทั้งปวง และก้าวขึ้นมาเป็นมหาอำนาจที่ครองดินแดนตงฮวงได้อย่างสมบูรณ์นั้น

        ส่วนหนึ่งมาจากคุณูปการของเทพธิดาศักดิ์สิทธิ์ไท่เสวียน ผู้ได้รับการขนานนามว่าเป็นสตรีผู้เลอโฉมที่สุดในดินแดนตงฮวง

        ด้วยเหตุนี้สำนักศักดิ์สิทธิ์และราชวงศ์น้อยใหญ่จึงหวังพยายามทำตัวเลียนแบบ เพราะหากสามารถทำให้เหล่าศิษย์ของตนเข้าตาและเป็นที่โปรดปรานของคุณชายลึกลับผู้นั้นได้ นั่นย่อมหมายถึงโอกาสอันล้ำค่าที่จะก้าวหน้าสู่จุดสูงสุด เปรียบได้กับบรรพชนที่ได้รับบุญกุศลล้นพ้นจนสุสานยังพวยพุ่งไปด้วยควันแห่งความเป็นสิริมงคล ซึ่งนำพามาซึ่งเกียรติยศแก่วงศ์ตระกูลอย่างมิมีที่สิ้นสุด

        ว่ากันว่า แม้กระทั่งบรรพชนของตระกูลหลินเมื่อสามหมื่นปีก่อน ก็ยังมีข่าวลือว่าเป็นเพียงข้ารับใช้เก่าของคุณชายผู้นั้น

        สถานะอันน่าเกรงขามนี้ช่างน่าตื่นตระหนกจนเกินกว่าจะจินตนาการ ทำให้เหล่าผู้บำเพ็ญนับไม่ถ้วนต่างตกตะลึง และใคร่อยากจะยลโฉมคุณชายลึกลับผู้นี้เพียงสักครั้ง 

        ด้วยเหตุนี้ นครโบราณซึ่งเป็นที่ตั้งของตระกูลหลินจึงคึกคักเป็นพิเศษ ทุกวันจะเห็นผู้แทนจากสำนักศักดิ์สิทธิ์และสำนักใหญ่น้อยต่างเดินทางมายังนครโบราณแห่งนี้กันอย่างมิขาดสาย 

        ขณะเดียวกัน กระทั่งเผ่าพันธุ์โบราณมากมายจากเทือกเขาศักดิ์สิทธิ์ยุคบรรพกาล ซึ่งปกติแล้วแม้แต่สำนักศักดิ์สิทธิ์ยังต้องยำเกรงก็ปรากฏตัวขึ้น

        เทือกเขาศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้ถือเป็นดินแดนที่มีพรมแดนติดกับแดนสวรรค์มากที่สุด ว่ากันว่าเป็นสายสืบทอดของลัทธิและเผ่าพันธุ์บางกลุ่มในแดนสวรรค์เบื้องบน

        และโดยทั่วไปแล้ว สิ่งมีชีวิตใดที่ก้าวออกมาจากสถานที่แห่งนั้น มักจะได้รับการปฏิบัติดั่งแขกผู้ทรงเกียรติในทุกสำนักศักดิ์สิทธิ์ใหญ่ทั้งหลาย