ไรอันในชุดคลุมตัวใหญ่สีน้ำเงินเข้ม ยืนจ้องมอง คนนอนบนเตียงของตนอย่างห่วงใย
เพียงได้ยินเสียงเคาะประตู ขายาวก็รีบเดินจ้วงเ้าไปเปิดประตูห้องอย่างร้อนใจทันที
“มาช้าจังไอ้หมอ”
“อะไรของแก..ฉันพึ่งกลับมาเมื่อวาน เจ็ทแลค (Jet Lag)ยังไม่หายเลยเนี่ย!”แดเนียล ดีน/หมอดีน ชายหนุ่มวัย30ปี หน้าตาหล่อละมุน ลูกครึ่งเกาหลีสเปน
รูปร่างสูงโปร่งดูผอมบาง กว่าไรอันอยู่พอประมาณ ผิวพรรณดูสุขภาพดี ในแบบฉบับคุณหมอหนุ่มเ้าสำอาง
แดเนียลเป็ลูกพี่ลูกน้อง และเพื่อนสนิทของไรอัน หมอหนุ่มรีบเอ่ยคำขึ้น พลางเดินเข้าห้องนอน ของเพื่อนรักอย่างรีบเร่ง
“แล้วนี่แก..เป็อะไร? ยังเดินคล่องเรียกฉันมาเพื่อ!”
หมอดีนเอ่ยคำถามขึ้นต่อ
“ป้าศรี..วางกระเป๋าคุณหมอไว้ตรงนั้น และให้เด็กๆเตรียมข้าวต้ม..และก่อนเข้ามา รบกวนเคาะประตูทุกครั้ง”
ไรอันหันไปสั่งคุณแม่บ้าน และคนติดตามที่ขนข้าวของอุปกรณ์ของหมอดีนเข้าห้องเขามา
“ค่ะ/ค่ะ”ป้าสมศรี และคำอ้าย คำแพง รีบเอ่ยตอบ แล้วรีบเดินออกจากห้องไปอย่างในทันที
แต่ก็อดไม่ได้ ที่จะแอบอมยิ้มเล็กๆ เพราะมองไปยังเตียงนอนของเ้านาย มีใครบางคนนอนอยู่
หลังจากทุกออกไปจากห้องไป ไรอันก็รีบนำพาเพื่อนรัก ไปยังเตียงนอนของตนทันที
“เฮ้ย!..อะไรกันเนี่ย!”หมอดีน เพียงเห็นใบหน้าคนที่นอนหลับใหลอยู่บนที่นอนของเพื่อนรัก ถึงกับเอ่ยคำเสียงดัง
“เบาๆสิครับคุณหมอ”
ไรอันทิ้งตัวนั่งลงที่นอนนุ่มของตน ยกนิ้วมือหนาเกลี่ยพวงแก้มนุ่มเด้งของยูกะเล่นเบาๆแสดงความเป็เ้าของ
“ไอ้หมาป่า..มึง..”หมอดีน เห็นสภาพยูกะ ที่นอนอยู่รู้ได้ทันทีว่าอาการแบบนี้เกิดจากอะไร
“อื่อ..มึงอย่าถามมาก นี่เมียกู..และ..”ไรอัน อ้ำอึ้ง
“คุณยูทากะ น้องเร็นจิ ศัตรูหัวใจของมึงไม่ใช่เหรอวะ?” หมอดีน รีบเอ่ยคำถาม แม้จะรู้ข่าวการแต่งงานกะทันหันของเพื่อนรัก
และรู้ว่าคนที่แต่งงานด้วยเป็ใคร แต่ตัวเขาก็ไม่นึกว่า เพื่อนรักของเขาจะเปลี่ยนไปชื่นชอบ ยูทากะที่เป็เพศพิเศษได้ขนาดนี้
“เื่มันยาว..มึงดูอาการ.. ยูกิ .เอ่อ....ก่อน”
“ยูกิ!..”หมอดีน ไม่สิ้นสงสัย รีบถามไถ่ต่อ เพราะรู้สึกว่า ตัวเขาตกข่าวไปมาก เพียงไปเรียนต่อเฉพาะทางแค่ปีเดียว
แต่พอกลับมาเพื่อนรัก ก็ดันมีเมีย เป็น้องของอริ ที่สำคัญไรอัน เคยบอกเอาไว้แต่งไป เพราะตกหลุมพราง
ไม่มีวัน ที่เขาจะรับเข้ามาเป็ภรรยา แต่มาตอนนี้ กลับเรียกขานกันด้วยศัพท์เฉพาะ
“มึง..อย่าพึ่งถาม”ไรอันร้อนใจ เพราะหลังจากจบรอบที่ห้า ตัวเขาก็เหนื่อยล้า เข้าสู่ห่วงนิทราราวกับโดนยาสลบ
และพอตื่นขึ้นมาตอนเช้า เขาก็พบว่ายูกะตัวร้อนผ่าว ซ้ำยังหลับใหลไม่ได้สติ จนเขารู้สึกกระวนกระวายใจ ทำอะไรไม่ถูกเพราะความเป็ห่วง
และเมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าเพื่อนรัก ของเขาเรียนจบ พึ่งเดินทางกลับมาพอดี ร่างหนาจึงรีบโทรตามให้ช่วยมาดูอาการ
“พิษไข้จากการอักเสบ..ดูแล้วน่าจะครั้งแรก หรือไม่ มึงก็รุนแรง..ใหญ่มาก ไร้เครื่องป้องกัน..น้ำล่อลื่นไม่พอ หรือไม่ก็..หลายครั้ง..”หมอดีน อธิบายต่ออาการป่วยของอยูกะ
ตามที่ตัวเขามองเห็นบวกกับทฤษฎีที่เรียนมา เพราะเนื้อกายที่โผพ้นผ้าห่ม มีจุดแดงซ้ำ และรอยคมฟันอยู่หลายจุด
“อื่ม..”ไรอันกลืนกินน้ำลายเฮือกใหญ่ เอ่ยคำรับตาม ที่เพื่อนอธิบายมาทั้งหมดคือความจริง
“ห๊ะ!.”หมอดีน ถึงกับอึ้งร้องเสียงหลงจ้องมองใบหน้าเพื่อนรัก คำอธิบายก่อนหน้า เพียงข้อสันนิฐานตามหลักการของหมอ แต่ยังไม่ใช่ขอสรุป ของอาการคนไข้ ที่อยู่ตรงหน้า
“ถามมากไอ้หมอ..สรุป.ยู..เอ่อ.เขาเป็อะไร?รักษา?”
“กี่ครั้ง”หมอดีน ยกมือกอดอก เอ่ยถามเพื่อนรักต่อ
“ห้า..”ไรอันเอ่ยตอบเสียงเบา
“อื่ม..ห่ะ..ฮ่า..ห้า!”หมอดีนได้ฟังครั้งแรก ยังไม่ทันคิดสิ่งใด
แต่พอไตร่ตรองในคำตอบ ถึงกับร้องเสียงหลง จ้องมองใบหน้าเพื่อนรักอย่างตั้งคำถามในใจ “ไรอัน..มึงต้องบ้าแน่ๆ”
“เลิกถาม..แล้วรักษา”ไรอันหันใบหน้าคม หลบหลีกสายตาเพื่อนรัก พลางเอ่ยคำเสียงดุ แก้ไขความเคอะเขิน ในเื่จริงที่เพื่อนได้ล่วงรู้
“อื่อ~พี่เรย์”ยูกะรู้สึกตัวตื่น พลันเรียกหา คนที่ตนเรียกขานพร่ำเอ่ยชื่อมาทั้งคืนเคยชิน
หลังจากที่ไรอันโทรตามหมอเพื่อนรัก ระหว่างรอ เขาก็สวมใส่เสื้อผ้าให้ยูกะ และคอยเช็ดตัว เพื่อช่วยลดไข้ให้กับคนป่วยอย่างห่วงใย
และไม่ยอมให้คนงานในบ้าน เป็คนทำ เพราะบนตัวยูกะ เต็มได้ด้วยร่องรอยแดงซ้ำน้อยใหญ่
ทั้งรอยคมฟันของเขาที่ฝากไว้ เต็มไปหมดแทบไร้ที่ว่าง จนไม่อาจให้ใครได้พบเห็นร่องรอยความคลั่งไคล้ เบอร์สุดของเขาได้
“ยูกิ/น้องยู..”
ไรอันกับหมอดีน รีบปรี่เข้าหาคนนอนบนเตียง ก่อนที่ไรอันจะจ้องมองใบหน้าหมอเพื่อนรักอย่างเอาเื่
“อ้า~..”หมอดีน เห็นสายตาพิฆาต ดุจพญาหมาป่า รีบยกยิ้มบางพลางหยุดชะงักทันที
“ยู..คุณเป็ยังไง?..เอ่อ..อึ้ม!..เป็อะไรมากไหม?”
ไรอันที่ครั้งแรกรู้สึกดีใจ ที่เห็นร่างบางตื่นขึ้นมาก็เรียกชื่อตน จนเขาแสดงออกถึงความห่วงใยอย่างลืมตัว
แต่พอนึกขึ้นได้ ก็กลับมาเป็ไรอันคนเดิม คนที่ยูกะ รู้จักั้แ่แรก ด้วยความรู้สึกสับสนในใจ
“อ่ะ..อ้าว..พะ..พี่หมอดีน”ยูกะที่รู้สึกดีใจในตอนแรกที่ไรอันรีบปรี่เข้าหาจนยกยิ้มร่า แต่เพียงเสี้ยวนาทีไรอันกลับแปลเปลี่ยน
ไม่เห็นเหมือนกับคนเมื่อคืน ที่กลืนกินตนอย่างหลงใหล ทั้งคำหวานพ่นใส่ พี่แบบนั้น น้องยูแบบนี้
มาในตอนนี้ดุจดั่งฝันไป จนทำให้ร่างบางรู้สึกหมั่นไส้ พลันหันไปสนใจผู้มาเยือนใหม่
ที่รู้กันมานาน เพราะเป็ทั้งเพื่อนของพี่ชาย และเคยเป็กลุ่มนักเรียนนอก ที่ไปเรียนต่อ ที่ญี่ปุ่นเมื่อสองปีก่อนด้วยกัน
“หวัดดีครับน้องยู..มะ..ไม่เจอกันนาน..ฮ่าๆ..มะ.มาเป็เอ่อ..”หมอดีน เอ่ยคำทักทาย อย่างติดขัดเพราะเกรงใจเพื่อนรัก
“สองคนคงรู้จักกันดีสินะ..งั้นฉัน..ไปทำงานก่อน..เสียเวลามามากแล้ว”ไรอันรู้สึกน้อยใจ ที่ยูกะไม่สนใจในตัวเขา
ทั้งที่เมื่อคืนออดอ้อน ยัดกายนิ่มหอมกอดเขานอนทั้งคืน จนเป็เหตุให้ตัวเขากลัดมัน หื่นกระหาย จัดไปซะน่วมเนี่ยม จนร่างบางต้องเป็ไข้ในตอนนี้
ขายาวรีบสาวเท้าเดินปรี่ออกจากห้องของเขา โดยที่ยังไม่ได้อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อย มีเพียงชุดคลุมตัวเดียวเท่านั้นสวมใส่
“นี่มันยังไงครับ”หมอดีน หันมากลับเอ่ยคำถาม กับอยู่กะหลังจากมองแผ่นหลังเพื่อนรักออกไปลับตา
“พี่หมอดีนรู้จัก..เขา”ยูกะเอ่ยคำถามขึ้นอย่างสงสัย
“ครับเพื่อนรัก...โตมาด้วยกัน และเรียนที่เดียวกัน..ทั้งเรย์ เร็นจิ พวกเราเคยเป็เพื่อนกันตอนมัธยม”หมอดีนเอ่ยต่อ
“ฮ่า..ยูนึกว่ารู้จักแค่พี่ชายของยูคนเดียว”ยูกะยกยิ้มบางอย่างเขินอาย ที่คนอยู่ตรงหน้า ดันเป็เพื่อนรักของไรอันเข้าไปอีก
“ว่าแต่..น้องยูละครับ..ไปมายังไงถึงได้...”
ยูกะค่อยๆดันกายอันปวดร้าว ราวกับผ่านศึกาอันหนักหน่วง มีาแเต็มตัว ลุกขึ้นเอนกายช้าๆ
แล้ววางแผ่นหลังบางพิงหมอนที่หัวเตียงใหญ่ บนผนังภาพหมาป่าสีเทาตัวใหญ่ติดอยู่
และข้างๆยังมีตุ๊กตากระต่าย ที่ตนเอามาวางไว้ เพื่อกลั่นแกล้งเ้าของห้อง ั้แ่ครั้งแรกที่เข้ามาอยู่บ้านหลังนี้
อีกฟากฝั่งห้องทำงาน ไรอันเดินปรี่เข้าห้องทำงานของตน เดินไปเดินมาด้วยความร้อนใจ
ก่อนจะคิดได้ว่า ห้องทำงานของเขามีประตูลับ ที่ใช้เชื่อมต่อกับห้องนอนของเขาได้
โดยการปิดบังอำพรางไว้ ด้วยตู้โชว์หลังใหญ่ติดผนัง ห่างจากเตียงนอนของเขาพอประมาณ เพราะห้องมีขนาดใหญ่
“หึ!”เพียงนึกได้ก็ถึงกับยกยิ้มกว้าง แล้วรีบสาวเท้าไปยังบานประตูลับทันที
ร่างหนารีบเดินเข้าใกล้บานประตู “ปัดโธ่เอ๊ย!..ดันเก็บเสียงอีก” ไรอันพร่ำบ่นในใจ เมื่อแนบใบหูแอบฟัง เพื่อนรักกับคุณหวานใจ ว่าพูดคุยอะไร
แต่ก็ดันลืมไป ว่าตนได้ติดตั้งประตูลับบานขึ้นนี้มา ด้วยเหล็กหนาชนิดพิเศษ ป้องกันทุกอย่าง
แม้กระทั่งะเิ ดังนั้นในเื่เสียงคนคุยกัน ก็อย่าหวังว่าจะเล็ดลอดผ่านออกมาได้
“บ้าจริง!”ไรอันสิ้นหวังในทันที
เมื่อแนบหูฟังไร้เสียงใดผ่านเข้ามาให้ได้ยิน จนต้องเดินสะบัดหน้าคมอย่างเสียอารมณ์กลับไปยังโต๊ะทำงานของตนทันที
“ไหวไหมครับ..พี่..ฉีดยาแก้อักเสบ และลดไข้ให้ก่อน”หมอดีนเห็นยูกะขยับตัวอย่างยากลำบาก เข้าใจดีว่าคงเ็ปอยู่ไม่น้อย
“คือ..”ยูกะเอ่ยคำ..อย่างตั้งคำถามกับหมอดีน
“ครับ ..เ้าเรย์นั่น..มันบ้าอะไรของมัน ทั้งที่ฝังใจกลับ..จัด.นะ...หนัก”หมอดีน เตรียมยาใส่ไซริงค์ เพื่อฉีดให้กับยูกะ
พลางพลั้งปากเอ่ยคำอย่างหลงลืม ว่าตนเผลอไผลเปิดเผยความลับของเพื่อนรักอย่างลืมตัว
“ฝังใจ..”ยูกะรีบเอ่ยถามอย่างสงสัย
“อ้า..แย่จริง..เื่นี้..น้องยูถามจากปากของเรย์ เองดีกว่าครับ ว่าแต่..เื่น้องยูดีกว่าครับ ไปมายังไง?” หมอดีน เอ่ยคำถาม ขณะฉีดยาเข้าต้นแขนของยูกะอย่างเบามือ
“คือ....”ยูกะ กลืนกินน้ำลายเหนียวเฮือกใหญ่ ก่อนจะเล่าเื่ความเป็มาของตน ก่อนจะมานั่งป่วยอยู่ตรงนี้