เพียงแค่ก้าว

อี้ซินที่รอเวลาให้ไขผึ้งแข็งตัว ก็มากรองน้ำผึ้งใส่ไหแล้วปิดฝาไว้อย่างมิดชิดเก็บเอาไว้ ก่อนจะเห็นว่าไขผึ้งแข็งตัวดีแล้วจึงได้นำมีดมาผ่าไม้ไผ่ ออกท่ามกลางความตื่นเต้นของอี้ฟงที่ลุ้นจนตัวโก่ง เมื่อผ่าไม้ไผ่ออกเป็นสองซีกปรากฏเป็นไขผึ้งที่แข็งตัวเป็นแท่ง ผลที่ออกมาถือว่าน่าพอใจยิ่งนักจากนั้นจึงได้ลองจุดไฟดู ปรากฏว่าใช้งานได้เป็นอย่างดีเลยทีเดียว

"โอ้! วิเศษไปเลยขอรับพี่ใหญ่"

อี้ฟงที่จ้องมองผลงานของพี่สาวอย่างตื่นเต้น พี่สาวของเขาเก่งที่สุด เขาจะต้องเก่งแบบพี่สาวให้ได้

"เทียนไขก็สำเร็จแล้ว ทีนี้เรามาสร้างบ้านของเรากันเถอะฟงเอ๋อ"

"สร้างบ้านหรือขอรับ แต่เราไม่มีอะไรเลยนะ เงินก็ไม่มี แล้วจะสร้างได้อย่างไรกัน"

อี้ฟงที่คิดไปใบหน้าเล็กนั้นถึงกับเศร้าสลด

"เจ้าไม่เชื่อใจพี่สาวผู้นี้แล้วหรือ"

อี้ซินที่จ้องมองใบหน้าเล็กอย่างจริงจัง อี้ฟงเมื่อมองสบตาของพี่สาว ไม่เห็นแววล้อเล่นอยู่ในนั้น จึงพยักหน้าอย่างฮึกเหิม

" ขอรับ เรามาสร้างบ้านของเรากัน"

แล้วสองพี่น้องก็ไปตัดไม้ไผ่แล้วช่วยกันลากมายังกระท่อม ใช้ไม้ไผ่ลำใหญ่ที่สุดมาทำเป็นเสาของบ้าน กว่าจะทำให้เสาทั้งสี่เสาตั้งตรงจนได้ฉากทั้งสี่เสาไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เพราะมีแค่สองคนพี่น้องอีกทั้งยังเป็นเด็กและสตรียังไม่ถึงวัยปักปิ่นแม้นางจะมีแรงไม่เยอะแต่นางมีสมองในที่สุดก็ได้เสาบ้านที่มีคานไม้ไผ่มัดติดกับเสาด้วยเชือกหวายเป็นโครงบ้านทั้งสี่ด้านอย่างแน่นหนาทั้งด้านบนและด้านล่างเพื่อพยุงไม่ให้เสาล้ม โคนเสานั้นฝังดินอัดจนแน่นจึงได้เสาตั้งตรงทั้งสี่เสาแต่กว่าจะสำเร็จทำให้สองพี่น้องถึงกับหมดแรง เหงื่อไคลไหลท่วมตัวกันเลยทีเดียว ตัวบ้านแต่ละด้านนั้นกว้างยาวประมาณ 1 จั้ง (ประมาณ3.3เมตร)ส่วนความสูงนั้นสูงกว่านางไปแค่สองช่วงแขนเท่านั้น ให้พอกันลมหนาวและอยู่อาศัยไปก่อน ในอนาคตหากหาเงินได้จำนวนมากๆ นางจะต้องสร้างบ้านหลังใหญ่และดีกว่านี้ให้ได้ เมื่อนั่งพักกันจนหายเหนื่อยแล้วก็ขอพักงานยากเอาไว้ก่อน แล้วหันมาทำโต๊ะที่ทำจากไม้ไผ่และหวายสานที่แข็งแรงและทนทานเพื่อใช้เป็นฐานให้นางเอาไว้ยืนเพื่อต่อตัวขึ้นไปเมื่อต้องมุงหลังคา แล้ววันนี้ก็หมดไปอย่างคุ้มค่าสองพี่น้องต่างพากันนอนแต่หัวค่ำเพื่อเก็บแรงมาสู้ต่อในวันรุ่งขึ้น

เมื่อวันใหม่มาเยือนอีกครั้งทั้งสองต่างพากันลุกขึ้นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเพราะความตื่นเต้นและอยากจะให้บ้านหลังใหม่เสร็จเร็วๆ ต่างช่วยกันคนละไม้คนละมือโดยมีแสงสว่างจากเทียนไขจากไขผึ้งให้แสงสว่าง เมื่อพระอาทิตย์เริ่มสาดแสงอี้ฟงจึงดับไฟจากแสงเทียนแล้วนำไปเก็บ ก่อนจะเดินกลับมามองบ้านหลังน้อยที่เริ่มเป็นรูปเป็นร่างอย่างสุขใจ เห็นพี่สาวที่ส่งยิ้มหวานมาให้ สีหน้าไม่มีความเหน็ดเหนื่อยแม้แต่น้อยมีเพียงรอยยิ้มแห่งความสุขระบายอยู่เต็มใบหน้า ส่วนมือคู่นั้นก็ยังคงผูกมัดเชือกหวายกับไม้ไผ่ที่ผ่าเป็นซี่เล็กๆ ผูกเข้ากับเสาทั้งสี่ด้านเป็นช่องตาข่ายเล็กๆ ซึ่งพี่สาวบอกแก่เขาว่าจะทำเป็นที่ยึดเมื่อเราเอาดินเหนียวผสมฟางมาปิดทำเป็นผนังทั้งสี่ด้านเมื่อดินแห้งมันจะได้ยึดติดกันทำให้แข็งแรงคงทน ส่วนหลังคาจะใช้ไม้ไผ่ทั้งลำเลือกลำขนาดกลางมามัดเป็นตารางแล้วนำใบของต้นหวายมาเย็บติดกันหลายๆ ชั้นเอามามุงเป็นหลังคายึดไว้ด้วยเชือกหวายอีกทีปูทับหลายๆชั้นก็สามารถกันแดด กันฝนและลมหนาวได้ ตอนกลางวันสองพี่น้องช่วยกันสร้างบ้าน ตกกลางคืนก็ช่วยกันสานตะกร้าหวาย และสิ่งของเครื่องใช้เพื่อนำไปขายให้ท่านป้าหวังในตลาด วนเวียนอยู่เช่นนี้อยู่ทุกวัน จนตอนนี้อี้ฟงสามารถสานตะกร้าสำหรับใส่ของได้อย่างชำนาญแล้ว ส่วนพี่สาวของเขาก็มักจะนำเศษผ้าที่ได้มามากมายนั้นมาเย็บติดกันจนกลายเป็นผ้าผืนใหญ่เมื่อนำเศษผ้าหลายๆ สีมาเย็บติดกันก็กลายเป็นผ้าที่มีลวดลายแปลกตาดูสวยงามมากเลยทีเดียว และแล้วบ้านหลังน้อยของเขาและพี่สาวก็เสร็จสมบูรณ์ทั้งสองต่างยืนกอดกันมองบ้านดินหลังน้อยด้วยรอยยิ้มและน้ำตาแห่งความสุข คืนนี้ทั้งสองจะเข้านอนในบ้านหลังใหม่ที่ด้านในนั้นแม้จะยังไม่มีสิ่งใดเป็นเพียงห้องสี่เหลี่ยมโล่งๆ แต่กลับทำให้หัวใจสองดวงรู้สึกอบอุ่นยิ่งนัก อี้ซินที่บอกให้น้องชายรีบนอน พรุ่งนี้ทั้งสองจะนำตะกร้าและของใช้ต่างๆ ที่สานขึ้นไปขายและจะซื้อของเข้าบ้านกัน

sds