อภินิหารเทพปฐมภพ

ที่กล่าวตอบโต้กันคือลี่หลงอี่ดรุณีน้อยในวัยสิบแปดปีที่จุดไค่เทียนเปิดขึ้นและนางเซียนเฒ่าพรหมจรรย์เหยาฉูนหวี่รับเป็นศิษย์คนเล็ก ส่วนคนที่นางเรียกว่าศิษย์พี่ก็คือฟู่เทียนเจินในวัยสิบเก้าปีไล่เลี่ยกันที่นางเซียนเฒ่าพรหมจรรย์เหยาฉูนหวี่เก็บนางมาเลี้ยงตั้งแต่เยาว์วัยนั้นเอง สองดรุณีที่ดั่งบุปผาสะคราญนี้วางแผนจะคร่ากุมศิษย์ของเฒ่าถานเทียนชี่ ที่เขาพึ่งรับเป็นศิษย์เมื่อไม่นานมานี้ เพื่อใช้เขาแลกกับคัมภีร์วิเศษที่เฒ่าถานเทียนชี่ครอบครองอยู่ ซึ่งปกติเฒ่าผู้นี้ก็เป็นไม้เบื่อไม้เมากับอาจารย์ของพวกนางมาเนิ่นนานแล้ว แม้นนางเซียนเฒ่าพรหมจรรย์เหยาฉูนหวี่อาจารย์ของพวกนางไม่บอก ทั้งสองก็รู้ว่าเหยาฉูนหวี่ต้องการคัมภีร์เล่มนี้เพียงใด และในอีกไม่กี่วันข้างหน้าที่พระจันทร์เต็มดวงจะปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าจะครบรอบวันเกิดของนาง ลี่หลงอี่จึงออกอุบายจะคร่าตัวอู๋ซ๋าจ่าย ที่ทุกวันอู๋ซ๋าจ่ายจะต้องลงมาจากยอดเขาเพื่อนำเสบียงอาหารกลับมา เมื่อพวกนางทั้งสองมาดักรอก็เป็นดั่งที่พวกนางคาดคิดจริงๆ ............................................ บนกิ่งไม้ใหญ่ของต้นไม้สูงใหญ่ที่ผูกเชือกห้อยลงมาที่ลี่หลงอี่จะเล่นบทเป็นหญิงงามถูกห้อยโหนไว้ ด้านล่างเป็นหลุมที่ลึกและกว้างไม่น้อยที่ทั้งสองใช้ยันต์เวทควบคุมธาตุดินเปิดเป็นหลุมพรางไว้สองหลุม เป็นหลุมที่อยู่ตรงโคนต้นไม้หลุมหนึ่งที่หากจะปีนป่ายขึ้นมาช่วยหญิงงาม ย่อมต้องมาเหยียบย่ำกิ่งตรงโคนต้นไม้นี้ปีนขึ้นไป ส่วนอีกหลุมก็ขุดตรงใกล้กับจุดที่นางจะแขวนร่างอยู่หากอู๋ซ๋าจ่ายจะมาช่วยเหลือนางย่อมต้องเดินมาตรงจุดนี้ ความจริงฟู่เทียนเจินมีวรยุทธ์อยู่พอตัว นางร่ำเรียนยันต์เวทและวิชาจากอาจารย์ของนางมาไม่น้อย ส่วนลี่หลงอี่ถึงเพิ่งมาได้เพียงหนึ่งเดือนกลับร่ำเรียนวิชายันต์เวทที่ควบคุมธาตุต่างๆในระดับเบื้องต้นได้หมดสิ้นหากเทียบกับอู๋ซ๋าจ่ายที่เพิ่งใช้ยันต์เวทควบคุมธาตุไฟได้นับว่าต่างกันมากนัก เพียงแต่เพื่อป้องกันความผิดพลาดที่จะเกิดขึ้นหากอู๋ซ๋าจ่ายเก่งกาจเกินกว่าที่ทั้งสองคาดคิด ทั้งสองดรุณีจึงตั้งใจใช้แผนการอันแยบยลจัดการกับเขา เมื่อหลุมพรางทั้งสองขุดเรียบร้อย ยันต์เวทพันธนาการที่นางเซียนเฒ่าพรหมจรรย์เหยาฉูนหวี่อวดอ้างว่าร้ายกาจหนักหนาหากถูกรัดพันไว้อย่าหวังว่าจะคลายออกได้โดยง่าย ก็ถูกวางลงไปก้นหลุมทั้งสองและส่องแสงเรืองรองขึ้นเมื่อฟู่เทียนเจินร่ายเวทให้ยันต์เวททำงานหากใครมากระทบถูกก็อย่าหวังว่าจะรอดไปได้ ก่อนที่ฟู่เทียนเจินจะวางแผ่นยันต์ไว้ปากหลุมอีกชั้นแล้ววาดนิ้วบนปากหลุมพลันที่ปากหลุมก็ปรากฏภาพลวงตาของพื้นดินที่ปกคลุมด้วยใบไม้แห้งปกคลุมทำให้ไม่อาจเห็นหลุมที่ขุดขึ้นมา ที่ลี่หลงอี่เห็นถึงกับออกปากชมศิษย์พี่ของนางออกมา เมื่อทุกอย่างพร้อมก็เพียงรอคอยกระต่ายหนวดหลอมแหลมมาตกหลุมพรางที่พวกนางวางเอาไว้เท่านั้นเอง …………………………………….. เมื่อเวลาใกล้เที่ยงประชิดเข้ามาแสงแดดที่ร้อนแรงก็พุ่งลงมาอย่างไม่ปราณีผู้ใด ไม่นานนักก็เป็นร่างผอมสูงของอู๋ซ๋าจ่ายที่เดินกลับจากตีนเขากำลังเดินผ่าแดดย่ำเท้ามาตามเส้นทาง ที่สะพายบนหลังของเขาเป็นเสบียงอาหารที่วันนี้ซื้อกลับมาไม่น้อย ขณะที่สายตาของเขามองตรงไปข้างหน้า เมื่อเดินมาถึงต้นไม้สูงใหญ่ที่ขึ้นกันอยู่หนาแน่น " ผ้าแดงของผู้ใดมาตกแถวนี้ " อู๋ซ๋าจ่ายพลันพบเห็นผ้าผืนสีแดงที่ฉีกขาด ถูกทิ้งไว้บนเส้นทางข้างหน้ากลับกระตุ้นความสนใจของเขาขึ้นมา ผ้าชนิดนี้เป็นผ้าที่สตรีที่อยู่ในหมู่บ้านตีนเขาใช้คลุมศีรษะเนื่องจากในช่วงตอนกลางวันแสงแดดจะเริ่มร้อนแรงทำอันตรายผิวของอิสตรีได้ง่าย อู๋ซ๋าจ่ายขมวดคิ้วครุ่นคิด ‘หรือมีเรื่องราวไม่ดีอันใดขึ้น เหตุใดมีผืนผ้าคลุมศีรษะของสตรีหล่นอยู่แถวนี้’ เขาจึงเดินตรงต่อไป พยายามหันซ้ายแลขวาสังเกตดูสิ่งผิดปกติ ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือของสตรีนางหนึ่งดังขึ้น ก่อนจะมีร่างที่โซซัดโซเซของดรุณีที่โพกพันศีรษะคล้ายสตรีชาวบ้านที่อยู่ตีนเขาที่มีสีหน้าแตกตื่นลนลานพอนางเห็นว่ามีร่างของอู๋ซ๋าจ่ายยืนอยู่ถึงกลับมีแววปลาบปลื้มยินดี ร้องร่ำคร่ำครวญขึ้น “ ท่านผู้กล้าช่วยด้วย ช่วยน้องสาวของข้าด้วย” อู๋ซ๋าจ่ายเห็นสตรีร่ำร้องขอความช่วยเหลืออยู่ตรงหน้าไหนเลยทนทานได้ “ แม่นางเกิดเหตุเภทภัยอันใด ไฉนร่ำร้องเช่นนี้ ” อู๋ซ๋าจ่ายมองดูใบหน้าที่สะสวยเย้ายวนของนาง น้ำเสียงและสีหน้านางดูอ่อนล้ายิ่ง “ น้องสาวของข้าถูกโจรป่าฉุดคร่าไป หลังมันได้ของมีค่าไปกลับปล่อยให้นางแขวนอยู่บนต้นไม้ ผู้กล้าโปรดรีบไปช่วยนางด้วย ” ‘เช่นนั้นผืนผ้าคลุมศีรษะสีแดงที่ร่วงหล่นอยู่ก็เป็นของน้องสาวของดรุณีนางนี้แล้ว’ อู๋ซ๋าจ่ายคำนึง แม้เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจะกะทันหันและเกิดตอนเขาประจวบกลับมาพอดี แม้อู๋ซ๋าจ่ายจะฉุกคิดขึ้น แต่เวลาคับขันดรุณีที่อยู่ตรงหน้าก็ดูบอบบางยิ่ง และเขาตอนนี้เป็นถึงศิษย์ของเซียนฟ้าพยากรณ์ไหนเลยนิ่งดูดายได้ “ เจ้ารีบนำทางไป ” “ ท่านผู้กล้าอยู่ไม่ไกลนัก ตรงข้างทางฝั่งนั้นเอง ” เมื่อทั้งสองกึ่งวิ่งกึ่งเดินไม่นาน อู๋ซ๋าจ่ายก็เห็นบนต้นไม้ใหญ่ตรงหน้ามีดรุณีที่สะคราญสะสวยไม่แพ้คนที่วิ่งเคียงคู่เขามาถูกแขวนไว้บนต้นไม้ รองเท้าของนางข้างหนึ่งถึงกลับถูกถอดออกเห็นปลายเท้าเรียวขาที่ขาวดั่งหยกสลัก เขาร่ำร้องออกทันที “ ผู้ใดไฉนอำมหิตหยาบคายยิ่งนัก” “ท่านผู้กล้ารีบขึ้นไปช่วยนาง หากชักช้าโจรร้ายนั้นอาจกลับมาอีก” “แม่นางท่านถอยไปด้านหลังก่อน ข้าอู๋ซ๋าจ่ายอยู่ตรงนี้แล้วพวกเจ้าไม่ต้องกลัว ” ดรุณีร่างน้อยที่แขวนอยู่บนต้นไม้ย่อมเป็นลี่หลงอี่ ส่วนที่ปลอมตัวอ้างเป็นพี่สาวก็เป็นฟู่เทียนเจิน ทั้งสองนางวางแผนขุดหลุมพรางอันแยบยลและน่าสงสารเวทนานี้รออู๋ซ๋าจ่ายอยู่ตั้งแต่สาย ลี่หลงอี่ที่ทนเจ็บแขวนร่างถูกผูกมัดมือทั้งสองข้างแต่เพื่อแผนการที่แนบเนียนไร้ช่องโหว่จึงอดทนรอ เมื่อเห็นศิษย์พี่พากระต่ายหนวดหลอมแหลมโผล่มา ก็สีหน้าแย้มยิ้มปานพบผู้กล้าขึ้นมาจริงๆ “ ท่านผู้กล้าโปรดช่วยพวกเราด้วย ” นางส่งเสียงเว้าวอนสายตามองยังพื้นที่ขุดหลุมพรางไว้ว่ากระต่ายจะตกหลุมข้างใด อู๋ซ๋าจ่ายได้ยิน มองดูต้นไม้ที่แม่นางคนสวยแขวนอยู่นี้ไม่สูงมากนัก สามารถปีนป่ายขึ้นไปได้ เนื่องจากตรงโคนมีกิ่งที่ยื่นออกมาพอให้เหยียบย่ำปีนขึ้นไป แต่ตอนนี้เขาเป็นลูกศิษย์ของเซียนฟ้าพยากรณ์แล้วไหนเลยใช้วิธีปีนป่ายธรรมดาไปช่วยหญิงงามได้ เมื่อเขาเห็นดรุณีผู้เป็นพี่สาวนางถอยห่างออกไปแล้ว จึงร้องบอกหญิงงามที่แขวนลอยอยู่ว่า “ข้าจะใช้ไฟแผดเผาเชือกให้ไหม้ แต่เจ้าไม่ต้องกลัวข้าจะไปรอรับร่างของเจ้าเอง” หลังวางถุงผ้าที่สะพายไว้ด้านข้าง อู๋ซ๋าจ่ายก็เคลื่อนย้ายมือวุ่นวายสุดท้ายประสานมากุมกันนิ้วชี้ทั้งสองเหยียดชูขึ้น ที่คีบไว้เป็นยันต์เวทอัคคี ฟู่เทียนเจินที่อยู่ด้านหลังได้ฟังมันว่าจะใช้ไฟเผาเชือก และรอรับร่างของศิษย์น้อง ใยนางจะไม่รู้มันคิดลามกอันใด นางขยี้เท้าลอบด่ามันในใจ ‘มีอันใดก็รีบทำอย่าได้ลีลาให้มากนัก หวังจะแตะเนื้อต้องตัวศิษย์น้องของข้าฝันไปเถอะ’ พลันเหนือศีรษะอู๋ซ๋ายจ่ายปรากฏดวงไฟขนาดย่อมๆขึ้น สว่างจ้าดั่งกองไฟ ถึงแม้ไม่ใช่ดวงอาทิตย์ที่แผดแสงร้อนแรง แต่ก็เป็นดวงไฟกองหนึ่ง เพียงดวงไฟกองนี้กลับคล้ายลูกมะพร้าวแห้งที่ถูกลมพัดส่ายไปมา กลับคล้ายจะลอยไม่ลอย โยนตัวเหนือศีรษะของอู๋ซ๋าจ่ายไปมา ไม่มีความมั่นคงแม้แต่น้อย อู๋ซ๋าจ่ายเมื่อร่ายเวทยันต์อัคคีสำเร็จก็ใจชื้นขึ้น ก็ควงมือหมุนจี้ตรงไปยังเส้นเชือกที่มัดแขนนางไว้ มาดหมายว่าเมื่อไฟกองนี้เผาไหม้เส้นเชือกขาดไปจะอาศัยจังหวะที่เชือกกำลังเผาไหม้ จะไปรอคอยที่พื้นด้านล่างรอรับเรือนร่างอันอ่อนช้อยที่ส่วนเว้าส่วนโค้งโดดเด่นชัดเจน แล้วถือโอกาสโอบกอดนางเป็นพระเอกควบขี่ม้าขาวมาช่วยหญิงงาม หลังวนมือวาดแขนก็ชี้ไปยังเส้นเชือกที่ผูกมัดดรุณีนางนั้นไว้ แต่ดวงไฟที่ลอยอยู่กลับไม่พุ่งออกกลับตกใส่หลังของมันดังฟุบ ไฟเวทถึงกลับลุกลามไวยิ่ง เสื้อของมันถึงกลับติดไฟขึ้น อู๋ซ๋าจ่ายรีบตบไปตามร่างกาย แต่ยิ่งตบไฟกลับลุกยิ่งขึ้น ความแตกตื่นของอู๋ซ๋ายจ่ายครั้งนี้ใหญ่หลวงนัก แต่ที่แตกตื่นยิ่งกว่าอู๋ซ๋าจ่ายย่อมเป็นฟู่เทียนเจินและลี่หลงอี่ ดรุณีทั้งสองไหนเลยจะคาดคิดอู๋ซ๋าจ่ายถึงกลับใช้การไม่ได้เยี่ยงนี้ ขนาดไฟที่มันจุดขึ้นเองยังจะลุกไหม้ตัวมัน แล้วอาจหาญจะมาช่วยผู้อื่น ทั้งสองมองมันที่ยิ่งปัดไฟยิ่งลุกคนยิ่งลนลานสุดท้ายกลิ้งตัวไปมาบนพื้นท่าทางผิวหนังถูกลวกร้อนยิ่ง ร่ำร้องขึ้นมา “ชะช่วยด้วย! ไฟจะครอกคนตายแล้ว ช่วยด้วย!” ร้องไปถึงกลับเกลือกกลิ้งไปด้วยวุ่นวาย สุดท้ายบนพื้นที่มีแต่ใบไม้และกิ่งไม้แห้งถึงกลับลุกติดไฟขึ้นมา ฟู่เทียนเจินที่ยืนอยู่ด้านหลังมองดูอู๋ซ๋าจ่ายที่ร่ำร้องเกลือกกลิ้งอยู่ เห็นมันจะถูกไฟครอกตาย หากอู๋ซ๋าจ่ายถูกไฟครอกตายไปจะเอาผู้ใดไปต่อลองแลกเปลี่ยนคัมภีร์วิเศษกับเซียนฟ้าพยากรณ์ เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเร็วยิ่งอารามตกใจวิ่งเข้าไปหาทางดับไฟ ยันต์ควบคุมธาตุที่ร่ำเรียนมาที่ใช้ดับไฟได้ก็ไม่รู้จักใช้ออก ดึงผืนผ้าที่คลุมศีรษะไว้ได้ก็ดึงออกหมายจะช่วยตบไฟบนร่างของอู๋ซ๋าจ่ายที่เกลือกกลิ้งอยู่บนพื้นคนหนึ่งช่วยดับคนหนึ่งกลิ้งตัววุ่นวายยิ่งขณะที่อู๋ซ๋าจ่ายดิ้นไปบนพื้นวุ่นวายพลันมีสะเก็ดไฟกลุ่มหนึ่งกระดอนไปที่โคนต้นไม้ที่ลี่หลงอี่แขวนร่างอยู่พลันไฟเวทค่อยๆ ลุกลามโคนต้นไม้ขึ้น ส่วนหญิงงามที่แขวนบนกิ่งไม้ใหญ่ที่มือไม้ถูกมัดไว้แนบเนียนเกรงอู๋ซ๋าจ่ายจะดูออกถึงกลับถูกมัดไว้จริงๆ ไฟตรงโคนต้นไฟกลับลุกลามขึ้นมา ลี่หลงอี่ที่สู้อดทนแขวนร่างบนกิ่งไม้ใหญ่มานานไหนเลยจะคาดเหยื่อที่พวกนางขุดล่อไว้ที่ใช้การมิได้ยังพอทำเนา ยังจุดไฟเผาร่างตนเองเกลือกกลิ้งบนพื้นไม่พออีก ยังจะเผาร่างของนางไปด้วย หากรอช้าไฟที่ถูกจุดขึ้นด้วยยันต์เวทของมันมิลุกลามขึ้นมาไหม้นางตายไปด้วยอีกคน นางร่ำร้องขึ้น " ศิษย์พี่!ไฟลามขึ้นมาแล้ว " ฟู่เทียนเจินที่ช่วยตบไฟบนร่างของอู๋ซ๋าจ่ายที่ตบอย่างไรก็ไม่ดับ ขณะวิ่งวุ่นวายหางตาเหลือบไปเห็นโคนต้นไม้ถูกไฟเวทไหม้ลุกลามพอดีกับได้ยินเสียงศิษย์น้องร่ำร้อง อารามตกใจรีบแผละทิ้งอู๋ซ๋าจ่าย วิ่งไปที่ต้นไม้หมายจะไปดับไฟ พอไปถึงกลับพลัดเหยียบไปบนหลุมที่ตนเองขุดดักไว้ พื้นที่ใบไม้แห้งทับถมมองเห็นเป็นพื้นดินปกติพอเหยียบย่ำลงไปกลับเป็นพื้นดินลวงตา ปลายเท้าที่ไม่มีที่ให้เหยียบยันไว้นางร้องว้ายขึ้นที่หนึ่ง คำศิษย์พี่ระวังหลุมของลี่หลงอี่เพิ่งแว่วเข้าหู คนก็ร่วงลงไปในหลุมที่ตนเองช่วยกันขุดขึ้น หลังลี่หลงอี่ร้องเตือนนางแต่ช้าไป พลันมีประกายแปล๊บขึ้นมาในห้วงความคิด ปานมีเข็มจี้ให้สะดุ้งขึ้น ไฟเวทที่จุดขึ้นมาไฉนลุกไหม้ร่างผู้ที่จุดขึ้นมาเองได้ นับว่าหลงกลอู๋ซ๋าจ่ายผู้นี้แล้ว แต่ทุกอย่างสายเกินไปแล้ว ได้แต่มองศิษย์พี่ของตนที่พลัดตกหลุมตรงโคนต้นไม้ไปแล้ว พอมีคนร่วงลงไปยันต์เวทพันธนาการที่เรืองแสงอยู่ของอาจารย์นาง ไหนเลยรู้จักแยกแยะว่าเป็นผู้ใดร่วงตกลงไปถึงกลับคลี่กางเรืองแสงออก ปรากฏเป็นเส้นสายสีขาวปานรากไม้เรืองแสงนับร้อยพันที่มีชีวิตซอกไซเคลื่อนพันไปทั่วร่าง สุดท้ายคล้ายดักแด้ที่โผล่ออกมาเพียงดวงตา ทุกส่วนสัดถูกผูกมัดไว้หมดสิ้น นับว่ายันต์เวทพันธนาการของอาจารย์ที่โอ่คุยไว้ร้ายกาจสมคำร่ำลือจริงๆ สุดท้ายเป็นเสียงฮิฮะของอู๋ซ๋าจ่ายที่ดังขึ้น …………………………..

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เล่มที่ 1 บทที่ 51 ศิษย์สองเซียน (2)

คล้ายกับเรื่องอภินิหารเทพปฐมภพ ที่คุณอ่าน

อภินิหารเทพปฐมภพ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

เล่มที่ 1 บทที่ 51 ศิษย์สองเซียน (2)

คล้ายกับเรื่องอภินิหารเทพปฐมภพ ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้