(จบแล้ว) ทำสวน? ใครว่าง่าย | Its not easy to be a farmer

บทที่ 78

การพักผ่อนสไตล์ท่านชายเดวิด

หลังจากนับแกะน้อยมาครึ่งค่อนคืน คิทก็รับรู้ได้ว่าจิตใจของเขาตอนนี้ยังไม่พร้อมกับสิ่งที่ทำให้ใจเต้นตึกตัก เมื่อนึกถึงอายุของตนเองที่เพิ่งจะเพิ่งเข้าวัยหนุ่มได้ไม่นาน เขาก็ตัดสินใจว่า... อีกสักห้าปีค่อยหาว่าที่เจ้าสาวก็แล้วกัน

(อืม... ว่าแต่ คนส่วนใหญ่ที่นี่... เริ่มแต่งงานมีลูกกันตอนอายุเท่าไหร่นะ... ไว้มีโอกาส... ต้องถาม..สัก..หน่อย...)

ท้ายที่สุดเจ้าหนุ่มน้อยที่ฟุ้งซ่านก็หลับไปแล้ว ทว่าเวลาที่เหลือในค่ำคืนนี้ช่างมีน้อยนิดนัก...

.

.

.

“ท่านชาย... ให้ข้าเลื่อนงานของวันนี้ออกไปก่อนดีไหมขอรับ?” มาร์ตินผู้เริ่มคุ้นเคยกับเจ้านายของตนเองแล้ว ถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นใบหน้าอิดโรยของอีกฝ่ายเป็นครั้งแรก

“ฮ้าว...” คิทอ้าปากกว้างเพื่อหาวจนฟันเรียงสวยพร้อมเขี้ยวเล็กเผยออกมาให้เห็น ท่านชายคนเก่งยังคงรู้สึกสะลึมสะลือ แต่สาวใช้ที่มีภาระดูแลประจำวันก็เริ่มเข้ามาเช็ดหน้าล้างมือล้างเท้าอย่างอ่อนโยนแล้ว ผมที่เริ่มยาวเกินบ่าและยุ่งเหยิงจากการนอนกำลังถูกสางด้วยหวีไม้อย่างพิถีพิถัน

“วันนี้ข้ามีงานเยอะไหมนะ อืม...” แม้จะถามถึงงานแต่คิทกลับนึกในใจว่าเขารู้สึกขี้เกียจเหลือเกิน เดือนนี้เขาได้พักเพียงวันเดียวเท่านั้น ซึ่งตนเองก็ใช้มันไปกับการประดาบกับน้องชายตัวป่วนไปเรียบร้อย แถมยังแวะเวียนไปเตรียมโกโก้อีก... เฃารู้สึกว่ามันไม่ใช่วันหยุดสักเท่าไหร่

“วันนี้ท่านชายมีแผนตรวจโรงงานสบู่หอม กับเยี่ยมชมผลผลิตไร่กาแฟกับโกโก้ที่ดูแลโดยเกษตรกรกลุ่มใหม่ขอรับ อ้อ... นายช่างฮิวยังเจอปัญหาการใช้งานสิ่งที่เรียกว่า ‘สปริง’ ในจดหมายระบุว่ามันแตกหักในเวลาเพียงสามเดือนหลังเริ่มใช้ จึงอยากขอความเห็นบางอย่าง”

นี่เป็นตารางงานของเด็กวัย 15 จริง ๆ หรือ เฮ้อ...

ใส่ใจตนเองบ้างก็ได้...

เขากำลังนึกถึงคำกล่าวของท่านมิ้วส์ทั้งสอง บางทีเขาควรจะระบุวันพักผ่อนทุกสองสัปดาห์ หรือทุกรอบการทำงาน 13 วัน เขาจะต้องหยุดพักในวันที่ 14... มันเป็นความคิดที่ไม่เลว และควรจะนำไปปรับใช้กับการทำงานในเมืองด้วยกระมัง ผู้คนจะได้ไม่เหนื่อยล้าจากการหักโหมมากนัก

“อืม... ถ้านัดไว้แล้วก็คงจะเลื่อนไม่ได้ล่ะนะ แต่วันนี้ข้าขอพักงานบางส่วนแล้วกันนะครับ บอกฝ่ายคัดแยกเอกสารว่าข้าจะรับแค่จดหมายด่วน แล้วก็... เตรียมรถม้าได้เลยครับ ภาระวันนี้จะได้เสร็จเร็วหน่อย”

“ได้ขอรับ ถ้าอย่างไรก่อนออกเดินทางก็ทานของบำรุงเยอะหน่อยนะขอรับ ข้าจะแจ้งพ่อครัวเอาไว้”

คิทพยักหน้ารับคำเพราะสัมผัสได้ถึงความเป็นห่วงของทุกคน...

ภารกิจของวันนี้ก็เสร็จสิ้นตั้งแต่เที่ยง โรงสบู่ดำเนินการได้สะอาดสะอ้านและเป็นระบบตามที่คาดไว้ ไร่โกโก้และกาแฟก็มีเกษตรกรที่แวะเวียนมาดูแลตลอดเวลา ผลผลิตในฤดูกาลสุดท้ายของปีคงมากกว่าเดิมถึงสิบเท่า เป็นข่าวดีที่ตอบรับกับความนิยมของคนในเมืองซึ่งกำลังเพิ่มขึ้นได้มากทีเดียว

ทว่า... ปัญหาของนายช่างฮิวที่ตอนนี้รับภาระเป็นผู้จัดการและศึกษาเหมืองแร่แห่งแบล็ควู้ดไปในตัว กลับแก้ไขได้ค่อนข้างยาก คิทไม่มีความรู้เกี่ยวกับโลหะมากนัก แต่เหมือนจำได้คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเห็นผ่านตาในสารคดีบนโลกเก่า กระดิ่งน้อยจึงถูกสั่นอีกครั้งเพื่อรื้อฟื้นความจำ

นายช่างทุกคนก็ได้รับพลังของมันไปด้วยจนเริ่มทบทวนกระบวนการผลิตของตนเองเพื่อปรับปรุงแก้ไขในอนาคต

“ลองปรับเตาหลอมให้อุณหภูมิสูงขึ้น แล้วต่อท่อลมเป่าเหล็กหลอมครั้งที่สองระหว่างที่มันยังเหลวอยู่ในเตาเผาดีไหมครับ ข้าคิดว่าเนื้อโลหะอาจจะไม่บริสุทธิ์พอจนทำให้ความยืดหยุ่นของสปริงลดลง ข้าอธิบายไม่ถูกเหมือนกัน ลองดูก่อนแล้วกันนะครับ”

"ทำให้มันบริสุทธิ์ขึ้นเหรอครับ..."  ฮิวเหมือนได้รับความรู้แบบใหม่ แถมพลังบางส่วนที่องค์อัมบาร์คให้ไว้ก็เริ่มถ่ายทอดบางอย่างลงมา เขาเองก็อธิบายไม่ถูกเหมือนกัน แต่กระบวนการหลอมเหล็กช่วงแรกคงต้องหาวัตถุดิบบางอย่างมาใส่เพื่อร่วมการถลุงและช่วยแยกสิ่งเจือปนออกอีกเยอะทีเดียว

“ไว้ข้าจะออกแบบการทดลองดูก่อนแล้วกันครับ ระหว่างนี้จะออกข่าวให้ผู้ใช้รถม้าทั้งหมดเข้าตรวจสอบและเปลี่ยนสปริงทุกสองเดือนไปก่อน คงจะสร้างความอุ่นใจขึ้น”

คิทยกนิ้วให้เพื่อชื่นชมความสามารถรับมือปัญหาล่วงหน้าของนายช่างใหญ่ จากนั้นภารกิจหลักของวันก็เสร็จสิ้นก่อนเที่ยง คงต้องขอบคุณเส้นทางใหม่ซึ่งเคลื่อนที่สะดวก พร้อมกับม้าเร็วลากรถม้าซึ่งฉับไวกว่าเดิมมาก... แม้จะให้ความรู้สึกหวาดเสียวไปหน่อย

ท้องที่เริ่มหิวส่งเสียงให้ตนเองได้ยินแล้ว แต่เขายังไม่อยากกลับคฤหาสน์เพื่อไปหมกตัวอยู่ในห้องทำงานเหมือนเดิม เมื่อก้มตัวลงใช้พลังแห่งปฐพีเพื่อฟื้นฟูความเหนื่อยล้าได้ครู่หนึ่ง ท่านชายคนเก่งก็แจ้งเป้าหมายต่อไปให้กับกลุ่มผู้อารักขาได้ทราบ

“ไปส่งข้าใกล้ ๆ ประตูเมืองเรดวู้ดหน่อย เอาที่ลับตาคนนะครับ”

“ได้ขอรับ” แม้จะสงสัยว่านายน้อยต้องการจะทำอะไร แต่หัวหน้านายทหารคนใหม่ที่ได้รับหน้าที่ต่อจากเอ็ดเวิร์ดและอีวาน ก็ทำงานตามคำสั่งได้อย่างยอดเยี่ยม เมื่อมาถึงที่หมาย นายน้อยของเขาก็ลงจากรถม้าอย่างรวดเร็ว

“แยกย้ายได้เลยครับ ข้าจะสำรวจเมืองพร้อมพักผ่อนด้วยตัวเองเสียหน่อย”

“แต่ว่า... ความปลอดภัยของท่าน... ไม่ได้หรอกขอรับ ข้าต้องตามอารักขาด้วย”

“เอาน่า ข้าปลอมตัวได้นะ ดูนี่...” คิทเร่งพลังมานาขึ้นชั่วขณะจนดวงตาสว่างวาบ แต่ว่าหลังจากนั้น สีผม สีตา และโครงหน้าบางส่วนก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว จนกลายเป็นคนละคน

“ฮี่ ๆ เจ๋งใช่ไหมเล่า ข้าได้เป็นรางวัลจากเทพีมิ้วส์เชียวนา”

เทพีคนสวยทั้งสองไม่ได้แนะนำเขาเพียงอย่างเดียวแต่ยังช่วยเสนอแนวทางพักผ่อนที่แสนจะตื่นเต้นพร้อมถ่ายทอดวิชาแปลงโฉมที่ตรวจจับได้ยากยิ่งอีกด้วย นอกจากใบหน้าแล้ว เครื่องแต่งกายทุกอย่างบนร่างกายก็เปลี่ยนสภาพไปตามที่ต้องการได้เช่นกัน น่าเสียดายที่มันเป็นเพียงภาพลวงตาขั้นสูง ไม่ใช่การเปลี่ยนแปลงสสารอย่างถาวรแต่อย่างใด

“ทีนี้ก็ไม่มีใครรู้แล้ว ว่าข้าเป็นใคร พอถึงบ้านแล้วข้าจะเปลี่ยนร่างกลับเป็นเหมือนเดิมเอง... พี่ ๆ ไม่ต้องห่วงหรอก”

“โธ่ นายน้อยขอรับ พวกข้าเป็นห่วงจริง ๆ นะขอรับ”

“เงินข้าก็เตรียมมาพร้อม เลิกกังวลได้แล้ว คิดว่าข้าอ่อนแอหรืออย่างไรหือ?” คิทยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์จนอีกฝ่ายรู้สึกขนลุก “กลับไปบอกมาร์ตินด้วยแล้วกัน วันนี้ข้าอยากกินไก่ย่างเกลือหนังกรอบ ๆ บอกพ่อครัวให้เตรียมไว้เป็นมื้อเย็นด้วยนะครับ”

“เฮ้อ...” ทหารอารักขารู้สึกจนใจ ความสามารถในการเถียงกับเจ้านายของพวกเขาช่างต่ำเตี้ยเรี่ยดินเสียเหลือเกิน พอนึกได้ว่าเมืองแห่งนี้มีพวกพ้องรักษาความสงบอยู่เยอะแยะ พวกเขาก็พอจะทำใจได้เล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ารับคำของนายน้อยด้วยท่าทีห่อเหี่ยว

“ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวข้าซื้อของอร่อยไปฝาก ฮะ ๆ ๆ ไปละนะ...” คิทเริ่มลัดเลาะออกจากที่จอดรถม้าแล้ว รูปร่างภายนอกของเขาทำให้ปะปนกับฝูงชนในเมืองได้อย่างรวดเร็ว

ในที่สุด... ก็มีเวลาเที่ยวชมผลงานจากไอเดียของตัวเองเสียที วันนี้เป็นเพียงไม่กี่ครั้งที่ทำให้เขารู้สึกสนุกและตื่นเต้นเหมือนเด็กวัยรุ่นคนหนึ่ง เขาจึงรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก

โครก... เสียงท้องร้องทำให้เขารู้สึกอายเล็กน้อย

แต่เมื่อนึกได้ว่าไม่มีใครรู้จักตนเองท่านชายคนเก่งก็ตัดสินใจเดินเล่นอย่างรวดเร็วไปถึงโซนค้าขายทางตอนเหนือของเมือง ที่นี่มีร้านอาหารเปิดขึ้นหลายร้านแล้ว มีทั้งร้านขนมปังอบหอมอร่อย ร้านขายเนื้อย่าง และร้านมันเผา แถมยังมีทั้งร้านขายเครื่องดื่ม และขนมหวานอีกด้วย

วิถีชีวิตของผู้คนไม่ได้น่าเบื่ออย่างที่คิด ไม่น่าเชื่อว่าผู้มีหัวการค้าจะริเริ่มตั้งร้านที่มีที่นั่งสำหรับดื่มกินพร้อมกับบริการเสิร์ฟอาหารอย่างรวดเร็ว มีการนำอาหารหลายอย่างมาลองมิ๊กซ์แอนแมทช์จนน่ากิน คิทกำลังเห็นแซนด์วิชไส้แฮมและผักที่มีเนื้อชิ้นโตทีเดียว ยังคงมีอาหารชุบแป้งทอด ร้านขายนมและผลไม้ รวมไปถึงร้านสุราที่เหมือนจะทำการค้าร่วมกันกับร้านอาหารในโซนทั้งหมด

น่าจะเป็นเพราะพวกเขาเกิดไอเดียระหว่างได้ชมและรับพรจากการถวายอาหารให้ทวยเทพทุกเดือนกระมัง การเปลี่ยนแปลงที่เห็นด้วยตาของตนเองครั้งนี้ทำให้คิทยิ้มกว้าง แต่เมื่อท้องร้องขึ้นอีกครั้ง เขาก็รีบเดินไปเข้าคิวยาวเพื่อซื้อแซนด์วิชแฮมย่างชิ้นโต

ร้านนี้มีการขายอย่างรวดเร็วเหมือนธุรกิจฟาสท์ฟูดบนโลกเก่า ทำให้คนสัญจรค่อนข้างนิยมมาก ราคาของอาหารคู่ขนมปังหลายอย่างก็ค่อนข้างเหมาะสม และนับว่าไม่แพงเมื่อเทียบกับรายรับที่เพิ่มขึ้นของคนในเมือง

“ไงสุดหล่อ รับอะไรดีจ๊ะ” คุณป้าร่างท้วมทักทายอย่างเป็นกันเอง

“ขอขนมปังแฮมชิ้นโต ๆ แบบพิเศษเลย... ช่วยใส่ผักกับแนะนำซอสให้ข้าด้วยนะครับคุณป้าคนสวย”

“แหม ปากหวานจริง จัดให้เลยจ้า สักครู่นะ” ดูจากท่าทางที่เชี่ยวชาญแล้ว เธอคงขายได้วันละหลายร้อยชิ้นจนสามารถทำงานได้อย่างประณีตและรวดเร็ว เพียงไม่กี่อึดใจ แซนด์วิชชิ้นใหญ่พิเศษ ราคาเพียงสองเหรียญเงินก็ถูกยื่นมาให้ ในนั้นราดซอสเนยกระเทียม และครีมรสหวานอมเปรี้ยวเอาไว้ กลิ่นแฮมชิ้นโตที่เพิ่งผ่านการย่างร้อน ๆ กับผิวขนมปังที่ยังกรอบทำให้คิทพอใจกับอาหารมื้อนี้มาก

“นี่ครับป้า” คิทวางเหรียญเงินไว้ให้ห้าเหรียญ แล้วเดินจากไปแล้ว เขาพอใจกับราคานี้เพราะเนื้อชิ้นโตที่ถูกปรุงมานานจนกว่ามันจะกลายสภาพเป็นแฮม แถมยังมีต้นทุนจากขนมปังอีก ในความคิทของท่านชายที่กำลังกัดกินอาหารในมืออย่างมูมมามจึงรู้สึกว่าเขาต้องจ่ายในราคาที่เหมาะสม

คงเป็นผลกระทบจากคำสอนของท่านฮันเดลกระมัง

หลังนั่งพักข้างทางจนจัดการขนมปังกับผักราดซอสอร่อยจนหมด ท้องที่ยังหิวเล็กน้อยก็ทำให้เขาต้องออกเดินสำรวจตลาดอีกหน่อย สุดท้ายก็ได้เนื้อย่างเกลือเสียบไม้พร้อมขนมหวานล้างปากมาจำนวนหนึ่ง หลังจากนั้นเขาก็ตัดสินใจนั่งที่ร้านขายเครื่องดื่ม

หนุ่มน้อยผมสีน้ำตาลเข้มท่าทางธรรมดา สั่งพนักงานรับออเดอร์อย่างรวดเร็ว นมแพะรสโกโก้ที่หวานหอมจึงถูกนำมาเสิร์ฟในเวลาไม่นานนัก หลังจากจ่ายเงินเรียบร้อย เขาก็นั่งจิบนมและกินของว่าง สายตามองผู้คนที่สัญจรไปมาในช่วงเที่ยงอย่างสุขใจ

นี่แหละ... คือการพักผ่อนในแบบของเขา เรียบง่าย แต่ได้ผลชะงัดนัก

…..

“นี่... เจ้าคิดว่าลอร์ดเดวิดเป็นคนเช่นไร?” เสียงสดใสของคู่หญิงสาวที่ดูเหมือนจะเป็นแม่ค้าจากต่างเมืองดังขึ้น พวกเธอน่าจะมากับคณะค้าขายที่เดินทางมาเป็นกลุ่มใหญ่ทีเดียว เสียงพูดคุยจากโต๊ะไม้ที่ถูกนำมาต่อกันจนยาวจึงได้ยินกันอย่างทั่วถึง

“เห็นชาวบ้านบอกว่า เป็นผู้ใจดีมีเมตตาและ เอิ่ม... บ้างานมากทีเดียวครับ”

“ไม่ใช่ว่าเขาเป็นพวกคลั่งศาสนาหรอกรึ เห็นว่ามีพิธีกรรมยิ่งใหญ่ทุกเดือนเชียวนะ” เสียงกระซิบนี้ไม่อาจเล็ดลอดหูที่มีประสาทสัมผัสดีของอีกฝ่ายไปได้

เป็นบทสนทนาที่น่าสนใจ สงสัยเขาต้องสั่งนมเพิ่มอีกสักแก้ว

เพื่อเป็นข้ออ้างให้นั่งเล่นและแอบฟังได้นานขึ้นสักหน่อย