ได้เกิดใหม่ข้าจะไม่ขี้เกียจแล้วสาบานเลย

แอบเข้าวัง(1)

‘เจ้ารู้แล้วหรอว่างานจัดขึ้นที่ไหน’ เชี่ยนเชี่ยนถามออกมาเมื่อเห็นชิงเถามุ่งตรงไปอย่างรู้จุดหมายปลายทางดีอยู่แล้ว

“วังหลวงไง”นางตอบออกมาตามที่นางรู้ เรื่องนี้รู้มาจากมี่หนิงหยางว่างานจัดขึ้นที่ตำหนักรับรองส่วนหน้าของวังหลวงแห่งหนึ่งนั่นเองเนื่องด้วยวังหลังนั้นห้ามบุรุษเยี่ยงกายเข้าไป งานจึงจัดขึ้นด้านหน้าไม่ไกลจากตำหนักว่าราชการของฮ่องเต้เท่าไหร่นัก

‘แล้วเจ้าจะเข้าไปได้อย่างไร’เชี่ยนเชี่ยนถามออกมาอย่างสงสัยหรือว่าเจ้ามี่หนิงหยางอันธพาลน้อยหน้าหล่อคนนั้นจะให้เทียบเชิญร่วมงานกับชิงเถาอย่างนั้นหรือ

“นั้นนะสิเข้าลืมคิดเลย” ชิงเถาเอ่ยออกมาอย่างเสียงเบา นางไม่ได้คิดเรื่องนี้ไว้ด้วยสิไม่ใช่นางไม่อาจเข้างานได้เพียงเข้าไปในวังนั้นนางก็ไม่สามารถจะก้าวขาเข้าไปได้แม้เพียงครึ่งเดียวด้วยซ้ำไป

‘แล้วจะเอาไงต่อล่ะ’

“นั่นนะสิใช่แล้ว เชี่ยนเชี่ยน” ชิงเถาอดถอนหายใจออกมาอย่างหมดหนทางไม่ได้แต่ว่าตัวนางนั้นไม่มีทางจนตอกหรอกเนื่องด้วยตัวนางยังมีไพ่เด็ดที่เหนือกว่าในมืออย่างไรล่ะนั่นก็คือเชี่ยนเชี่ยนผู้ช่วยตัวฉกาจของนาง ชิงเถามองไปทางมองหน้าเชี่ยนเชี่ยนด้วยสายตาวิ้งวับหวานหยาดเยิ้มก่อนจะหันไปดูทางข้างหน้าต่อเมื่อรู้สึกว่านางละสายตาทางถนนมาได้สักครู่แล้ว

‘ไม่ต้องส่งสายตาแปลกๆมาให้ข้าเลยนะ ข้ามีใช่ชายหนุ่มเสียหน่อย ถึงแม้ว่าข้าจะใช่ก็ไม่หลงเสน่ห์ปลอมๆที่เจ้าสร้างขึ้นมาหลอกล่อหรอก’ เชี่ยนเชี่ยนอดจะเอ่ยจิกกัดชิงเถาออกมาไม่ได้นางไม่ควรให้สายตาอย่างนี้ไปมองใครเด็ดขาดเลยนะ

“เชี่ยนเชี่ยนอ่ะ”เสียงชิงเถาโอดครวญออกมาเบาๆ เมื่อได้ยินคำบ่นของอีกคน

‘เจ้าก็ว่ามาเสียทีสิว่าจะให้ข้าช่วยอะไร แต่ต้องไม่มากไปนะ’ เชี่ยนเชี่ยนเอ่ยออกมาเหมือนรำคาญแต่สุดท้ายนางก็ยอมช่วยอยู่ดี

“แค่มีเทียบเชิญมาให้ข้าก็พอ”

‘ได้ เรื่องนี้ข้าให้ได้’เชี่ยนเชี่ยนเอ่ยตกลงเมื่อเรื่องที่ชิงเถาขอไม่ได้มากจนเกินไปแล้วนางก็บินหายวับไปทันทีด้วยระดับพลังของนางที่เพิ่มขึ้นนางจึงไปไหนมาไหนได้คล่องแคล่วมากปล่อยให้ชิงเถาบังคับม้าให้พาไปยังหน้าประตูทางเข้าวังหลวงเพียงคนเดียว

           ใช้เวลาอยู่เกือบสองเค่อจากจวนชิงเถาก็มาถึงประตูหน้าวังหลวงที่มีรถม้าหลายคันมาจอดเทียบแล้วนางต้องละออกมาด้านข้างเล็กน้อยเพื่อที่จะไม่ได้เป็นการขัดขวางทางพวกฮูหยินและคุณหนูทั้งหลายที่กำลังเดินหน้าตั้งเข้าไปในวังเนื่องด้วยในวังห้ามให้ขี่ม้าหรือรถม้าใดๆ ทั้งสิ้นที่เป็นพาหนะในวังพวกนางจึงต้องลงเดินเสียตั้งแต่หน้าวังเช่นนี้จะดีหน่อยก็ตรงตำหนักที่จัดงานเลี้ยงไม่ได้อยู่ไกลมากนัก ไม่ใช่เพราะเอื้อประโยชน์ให้คนพวกนี้หรอกแต่เป็นเพราะความปลอดภัยของคนในวังต่างหากที่คนพวกนี้จะไม่ได้เข้าไปล่วงล้ำมากจนเกินไป

“เมื่อไหร่เชี่ยนเชี่ยนจะมาเนี่ย”ชิงเถาเริ่มบ่นออกมาเมื่อนางนั่งรอในรถม้ามาจะหนึ่งเค่อแล้วนะถ้าเป็นเรื่องความปลอดภัยต่อชีวิตและทรัพย์สินถือว่านี่เป็นการใช้เวลามากจนเกินไป

‘มาแล้วข้ามาแล้ว ไม่ต้องบ่นให้มากความ’ เชี่ยนเชี่ยนที่ได้ยินชิงเถาบ่นจึงว่าออกมาเล็กน้อยมือเล็กๆ ของนางยื่นจดหมายฉบับหนึ่งไปให้ชิงเถาทันที เพราะนี่คือสิ่งที่นางอยากได้จากเชี่ยนเชี่ยนมากที่สุดในเวลานี้

“ใช้ได้จริงๆนะ คงไม่ใช่ของปลอมใช่ไหม” ชิงเถาเปิดออกมดูแล้วถามกลับอย่างตื่นเต้นทันทีนางไม่ได้ตื่นเต้นที่จะได้เข้าไปในวังหรอกนางตื่นเต้นกลัวว่าจะถูกจับได้ถ้าหากเกิดพวกเขารู้ว่านางแอบทำจดหมายเชิญปลอมขึ้นต่างหาก

‘ก็ที่หายไปนานก็เพราะไปทำให้มันเป็นของจริงอย่างไรล่ะ’เชี่ยนเชี่ยนบอกนางออกมา เพราะไม่ใช่ว่าต้องมีเจ้าจดหมายนี้เท่านั้นชื่อของผู้เข้าร่วมจะต้องมีปรากฏในหนังสือที่บันทึกไว้ด้วย เชี่ยนเชี่ยนนางจึงใช่เวลาไปจัดการนานเสียหน่อยนั่นเอง

“เช่นนั้นก็ขอบคุณเจ้ามากไปกันเถอะ” ชิงเถาเอ่ยอย่างดีใจพร้อมจะลงไปจากรถม้า

‘เดี๋ยวก่อน’เชี่ยนเชี่ยนนางรีบเรียกตัวชิงเถาไว้ก่อนที่นางจะออกไปด้วยตัวเหมือนนางเพิ้งผีบ้ามิได้เนื่องด้วยชิงเถารีบออกมาจากบ้านนอกจากเสื้อผ้าที่เรียบร้อยแต่ว่าหน้าตานางดูไม่ได้เลยเชี่ยนเชี่ยนที่ตอนนี้นางทำอะไรได้มากแล้วเพียงแค่ปรับให้ชิงเถาดูดีขึ้นนางก็ทำได้ไม่ยากเย็นเลย

‘วิ้งงง’เชี่ยนเชี่ยนร่ายเวทเพียงบทสั้นๆตอนนี้ชิงเถาก็อยู่ในรูปแบบใหม่แล้ว

“นี่มัน”ชิงเถาที่ยกมือขึ้นปิดตาจากแสงสว่างจ้าเมื่อครู่ เมื่อนางเอามือออกแล้วทำไมชุดที่นางสวมจึงเปลี่ยนไป ทั้งเนื้อตัวนาง ทรงผมของนาง ตอนนี้ต่างจากเมื่อครู่อย่างกลับข้าวสวยขึ้นหม้อกับข้าวปล่อยทิ้งจนบูดเน่า

‘ไม่ต้องถามมากแล้วเจ้าลงไปได้แล้ว’ เชี่ยนเชี่ยนเอ่ยบอกแล้วนางก็บินตามชิงเถาเข้าไปติดๆ ทันที เชี่ยนเชี่ยนนางอยากจะบอกชิงเถาเสียเหลือเกินว่าถ้าชิงเถาเข้าไปแบบนั้นถึงแม้ว่าคนเขาจะไม่เห็นว่านางมากับชิงเถา นางก็อดจะหาผ้าหนาๆ มาคลุมแล้วบินหนีออกมาไม่ได้

           เมื่อชิงเถาออกเดินมาถึงหน้าประตูทางเข้าทหารที่ยืนอยู่นั้นมองหน้านางแปลกๆ ไปเสียหน่อย ถึงแม้ว่านางจะมีชื่อเข้าร่วมงานจริงๆแต่ใครบ้างจะปล่อยให้บุตรสาวมาคนเดียวกันอย่างนี้อีกอย่างนางก็ไมได้เป็นบุตรของขุนนางมีชื่อผู้ในเลย แต่ทำไมถึงได้เชิญนางมากันนะแต่อย่างไรล่ะเขาเพียงสงสัยเท่านั้นเพราะหน้าที่ของเขาคือเพียงตรวจตราคนเข้างานเท่านั้น

“เชิญคุณหนูขอรับ”ทหารเอ่ยกับชิงเถาอย่างนอบน้อม เมื่อได้ยินเช่นนั้นชิงเถาก็เร่งฝีเท้าเดินเข้าไปทันทีด้วยตลอดทางเดินไปยังตำหนักที่จัดงานนั้นมีผู้คนเดินอยู่ประปรายนางจึงเดาได้ไม่ยากว่าต้องไปทางไหน

“เด็กสาวผู้นั้นเป็นใครกันถึงได้รีบเดินขนาดนั้น”

“นางมิได้เรียนมารยาทมาหรืออย่างไรถึงได้เดินเร็วปานนั้น”เสียงฮูหยินและคุณหนูที่เห็นชิงเถารีบเดินไปอย่างกับไปตามอะไรที่ไหนกระซิบกระซาบกันอย่างสนุกปากแต่ชิงเถาหาได้สนใจไม่นางเร่งรีบเดินไปอย่างไม่หยุดแต่อย่างใด

“เอาไงต่อดีเชี่ยนเชี่ยนแล้วเราจะหาคุณชายมี่เจอได้ยังไงกัน” ชิงเถาเมื่อมาถึงหน้าตำหนักที่เริ่มมีคนมาเกือบจะเป็นร้อยแล้วกระจายอยู่ทั่วงาน

‘เข้าไปก่อนเถอะข้าจะช่วยหาอีกแรง’

 “ตกลง”ชิงเถาเดินเข้าไปในงานเลี้ยงด้วยความเร็วเท้าที่เบาและช้าลงหลังจากที่ได้ฟังเสียงวิจารณ์มาของนางระหว่างทางนางไม่ควรจะแสดงกริยาเช่นนั้นต่อที่นี่ดีที่ตอนนี้ในงานมีเพียงฮูหยินและคุณหนูทั้งหลายส่วนผู้เป็นใหญ่ในวังทั้งหลายถ้ายังไม่ถึงเวลาก็ยังไม่มีใครมางานจึงดูผ่อนคลายอยู่บ้างมิได้ดูลำบากในการเดินเข้าไปนัก