(ได้ภาพจิบิเสี่ยวจื่อกับจื่อหลงมาแล้ว ขออนุญาตอวด อิอิ>_<)
เพราะรู้สึกถึงพลังบำเพ็ญในร่างของจื่อหลงได้เบาบางนัก เสี่ยวจื่อจึงได้ยิ่งร้อนใจ เร่งถ่ายทอดปราณบำเพ็ญของตนเองให้เป็นการใหญ่มิคาดว่าอยู่ๆ จื่อหลงอีกคนจะโผล่หน้าออกมาจากชายป่าแล้วจ้องมองมาที่เขาอย่างตื่นตะลึง“…เสี่ยวจื่อ!!!…. เป็นเจ้าเองหรอกรึ?!!!…."เฟยหลงรำพึงรำพันขึ้นมาอย่างกึ่งตกใจและกึ่งเหม่อลอยคล้ายอยู่ในภวังค์เพ้อๆ ที่ไม่เป็นความจริง เขาไม่อยากจะเชื่อจริงๆ และไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าพี่นางไม้จะกลายเป็นเสี่ยวจื่อไปได้เพราะเขาคิดมาตลอดว่าตอนนี้เสี่ยวจื่อยังแปลงร่างเป็นร่างเซียนไม่ได้ หรือต่อให้ในอนาคตจะแปลงร่างได้แล้ว อย่างไรเสียร่างของเสี่ยวจื่อก็คงไม่พ้นเป็นเด็กน้อยบ๊องๆ คนหนึ่งตามพื้นฐานนิสัยมึนๆ เบลอๆ ของเจ้าตัวเอง มายามนี้ได้มาเห็นว่าร่างเซียนของเสี่ยวจื่อกลายเป็นพี่นางไม้ในฝันของเขาได้ ความรู้สึกจึงมีหลากหลายเป็นอย่างมากอย่างแรกคือความรู้สึกอึ้งๆ คล้ายจะผิดหวังน้อยๆ ที่นางในฝันที่เขาหมายมั่นปั้นมืออยากให้เป็นคู่บำเพ็ญของตนดันกลายเป็นผู้ชายไปซะได้ ทั้งยังเป็นผู้ชายบ๊องๆ อย่างเสี่ยวจื่อเสียด้วย แต่เอาเถิด… เขารู้ว่าชายกับชายก็สามารถเป็นคู่บำเพ็ญกันได้ ดังนั้นเรื่องที่สะเทือนความรู้สึกหน่อยจึงเหลือแค่เรื่องที่เจ้าซื่อบื้อเสี่ยวจื่อกับคนในฝันของเขากลายเป็นคนคนเดียวกันไปเท่านั้น แต่นั่นก็ยังชดเชยกันได้เช่นกันด้วยพลังบำเพ็ญที่มากมายของเสี่ยวจื่อ ดังนั้นในฐานะคู่บำเพ็ญ ไม่มีเหตุผลใดที่เฟยหลงจะต้องไม่พอใจอย่างที่สองคือความขุ่นเคือง เพราะเขาเคยถามเสี่ยวจื่อแล้วว่าเคยเห็นพี่นางไม้หรือไม่ ทำไมเสี่ยวจื่อถึงบอกว่าไม่รู้ ไม่เห็น ไม่ยอมบอกความจริง ต้องการปกปิดไว้เพื่ออะไรกัน ที่ผ่านมาเขาไม่เคยปิดบังเรื่องใดกับเสี่ยวจื่อมาก่อนและก็ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าคนซื่อๆ อย่างเสี่ยวจื่อจะมีเรื่องอะไรมาปิดบังเขาได้ มายามนี้ได้มารู้ว่าทั้งพี่นางไม้และเสี่ยวจื่อเป็นคนเดียวกัน แม้ความรู้สึกลึกๆ จะดีใจเพราะเขาเองก็เอ็นดูเสี่ยวจื่อมาก แต่ก็อดจะไม่พอใจไม่ได้ยามที่คิดว่าเสี่ยวจื่อนั้นหลอกลวงกัน ซึ่งเรื่องนี้คงต้องพูดคุยกันยาวหน่อยล่ะ!และอย่างสุดท้ายคือความโกรธที่เมื่อเชื่อมโยงเรื่องราวทุกอย่างได้แล้วก็เข้าใจความนัยของฮุ่ยเจียงซ่างเสิ่นคนนั้นขึ้นมา… ที่ผ่านมาฮุ่ยเจียงซ่างเสิ่นแสดงความสนใจในตัวเสี่ยวจื่อมาก ทั้งยังห้ามไม่ให้เขาคิดเกินเลยกับเสี่ยวจื่ออีก คงเป็นเพราะรู้จักกันดีในฐานะสหายและคงรู้ตั้งแต่แรกแล้วกระมังว่าเสี่ยวจื่อจะมีร่างเซียนที่งดงามปานนี้ นี่ไม่ใช่ว่าเขาหวงอยากยึดครองไว้เองหรอกหรือ? ….‘หรือว่าที่เสี่ยวจื่อปิดบังข้าก็เพราะว่าคิดเช่นเดียวกับฮุ่ยเจียงผู้นั้น? …. ฮึ่ม!!!นี่สินะเพื่อนเก่าที่เจ้าว่า!ข้าคงไม่ใช่เพื่อนที่สำคัญที่มีเพียงคนเดียวของเจ้าจริงๆ แล้วข้ากับเขาใครสำคัญกว่ากันเล่า!!!!’ที่ผ่านมาคนนิสัยเสียอย่างเฟยหลงคิดว่าเสี่ยวจื่อถือเป็นของของตนเองมาตลอด มายามนี้มีคนต้องการจะยื้อแย่งย่อมเป็นเรื่องที่ยอมไม่ได้ ก่อนหน้านี้ก็ทั้งเอ็นดูทั้งหวงเสี่ยวจื่อมากอยู่แล้ว ยิ่งกลายมาเป็นคนในฝันที่เฝ้าถวิลหามาทุกเมื่อเชื่อวัน ความต้องการอยากครอบครองไว้แต่เพียงผู้เดียวไม่ให้ผู้ใดได้พบเจอก็ยิ่งมากขึ้นอีกเป็นเท่าทวีคูณและโดยไม่รู้ตัว เฟยหลงก็รีบจ้ำก้าวเข้าไปหาเสี่ยวจื่อด้วยสีหน้าที่ถมึงทึงกรุ่นโกรธเป็นอย่างยิ่ง!“…จื่อหลง? ทำไมมีจื่อหลงสองคนล่ะ เสี่ยวจื่อง๊งงงอ่า…”เสี่ยวจื่อยังคงไม่รู้เรื่องรู้ราว แค่รู้สึกว่าเฟยหลงดูตื่นๆ และขึงขังแปลกๆ แต่ก็ไม่เข้าใจว่าเป็นเพราะอะไร ที่สำคัญคือการได้เห็นจื่อหลงคนหนึ่งนอนอยู่ด้วยสภาพที่บาดเจ็บ และมีอีกคนเดินหน้าตื่นเข้ามาหานั้นถือเป็นเรื่องน่าตกใจกว่ามาก ความสนใจของตนเองจึงได้พุ่งไปที่เรื่องนั้นมากกว่าเรื่องใดๆ จึงได้ตกใจมากยามที่อยู่ๆ ร่างที่บาดเจ็บของเฟยหลงที่อยู่บนตักตนก็มาสลายหายวับไปต่อหน้าต่อตา ยามที่เฟยหลงจากชายป่าเดินเข้ามาถึงตัวแล้วดึงกระชากแขนเขาขึ้นมา ไม่ได้คิดสักนิดว่าสัญญาณที่อันตรายและคุกคามมากกว่าปกติได้เริ่มแผ่ออกมาแล้ว“จื่อหลงหาย!!!จื่อหลงคนเจ็บหายไปแล้วอ่า!!หายไปได้ยังไงกันจื่อหลงจะตายมั้ย!!!แง๊!!!!!!!”“หึ!!!ถึงขนาดนี้แล้วเจ้าอย่ามาเสแสร้งทำไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่เลย!!เสี่ยวจื่อ!ข้ามองเจ้าผิดไปจริงๆ ที่คิดว่าเจ้านั้นใสซื่อนัก!!!แท้จริงแล้วเจ้าคือพี่นางไม้ เหตุใดจึงได้บอกว่าไม่รู้ เจ้าหลอกข้าทำไม!ปั่นหัวข้าสนุกมากนักรึ!!”ความคิดที่ตีกันยุ่งวุ่นวายในหัวทำให้เฟยหลงโกรธมากจริงๆ ยิ่งมาเห็นว่าเสี่ยวจื่อยังคงทำท่าทางเหมือนไม่รู้เรื่องรู้ราวใดๆ อยู่ได้ก็ยิ่งหงุดหงิด คิดแต่ว่าอีกฝ่ายจะหลอกกันไปถึงไหน“พี่นางไม้? พี่นางไม้มาเหรอ? อยู่ไหนอ่า เสี่ยวจื่ออยากเจอจังเลย >_<”เสี่ยวจื่อไม่รู้สถานการณ์ยังไงก็ยังคงเป็นอย่างนั้น พอได้ยินเฟยหลงพูดถึงพี่นางไม้ก็อยากเจอจริงๆ ถึงได้ถามออกไป เพราะเสี่ยวจื่อไม่ได้รู้ตัวมาก่อนเลยแม้แต่น้อยว่านางไม้ที่เฟยหลงอยากเจอนั้นแท้จริงแล้วคือตนเอง อย่างแรกเพราะตอนเฟยหลงถาม เขาพูดว่านางไม้ ซึ่งนางไม้คือผู้หญิง ไม่ใช่ผู้ชายอย่างเสี่ยวจื่อ ดังนั้นเสี่ยวจื่อผิดหรือที่จะไม่เข้าใจแต่เฟยหลงไม่คิดอย่างนั้น อารมณ์โกรธทำให้เขาสามารถคิดวิเคราะห์ได้น้อยลงจนลืมไปว่าแท้จริงแล้วเสี่ยวจื่อก็คือคนมึนๆ เบลอๆ ที่มึนจริงๆ มิได้เสแสร้งยิ่งได้ยินเสี่ยวจื่อถามเฟยหลงจึงยิ่งโกรธ จับกระชากเสี่ยวจื่อได้แล้วก็จับกดขึงตรึงมือทั้งสองข้างของเสี่ยวจื่อลงบนพื้นหญ้าแถวนั้นเอง“อ๊าาาา เสี่ยวจื่อเจ็บน้าาาา จื่อหลงทำอะไร จับเสี่ยวจื่อเบาๆ หน่อยสิ!”“เบารึ? เจ้ายังกล้าเรียกร้องอีกรึเจ้าคนโกหก ที่ผ่านมาเจ้าคงสมเพชข้ามากสินะที่เอาแต่เพ้อหาพี่นางไม้ที่เป็นตัวเจ้าเอง!เจ้าต้องการอะไรกันแน่!หลอกข้าทำไม?!!!”เฟยหลงไม่สนใจเสียงโวยวายของเสี่ยวจื่อ จับอีกฝ่ายตรึงกับพื้นได้แล้วก็โน้มกายลงทาบทับทันที เดิมทีเขาก็อยากทำให้พี่นางไม้ได้เป็นของตนเองจะแย่อยู่แล้ว ยิ่งพี่นางไม้กับเสี่ยวจื่อเป็นคนเดียวกัน เขาก็ยิ่งอยากทำมากขึ้นไปอีก‘หากเสี่ยวจื่อเป็นของข้า คนอื่นก็เข้ามายุ่งไม่ได้ ต่อให้เป็นเซียนสูงส่งระดับซ่างเสิ่นผู้นั้นก็เถอะ!’"เสี่ยวจื่อไม่ได้หลอกน้า!เสี่ยวจื่อเป็นเสี่ยวจื่อไม่ใช่พี่นางไม้ซะหน่อย จื่อหลงมั่วเองต่างหาก!”“ได้!ข้ายอมรับผิดว่าข้าโง่เองที่ไม่รู้ทันเจ้า ในเมื่อเจ้ารู้อยู่แล้วว่าข้าปรารถนาสิ่งใดจากพี่นางไม้ จากนี้ก็อย่าได้ถือโทษข้าเลย คิดซะว่าเอาตัวเองเข้ามาประเคนให้ข้าเองเถอะ!”เฟยหลงใจร้อนนัก ยิ่งเสี่ยวจื่อร้องโวยวายดีดดิ้นพยายามจะหนีเขามากเท่าไหร่ เลือดลมในกายตนก็ยิ่งเดือดพล่าน เป็นจริงตามที่เคยได้อ่านเจอในตำราวังวสันต์ว่าชายหนุ่มเลือดร้อนจะมีสัญชาตญาณของนักล่า ยิ่งเหยื่อขัดขืนก็ยิ่งรู้สึกว่าถูกท้าทาย ความต้องอยากเอาชนะก็ยิ่งมากจึงได้ยิ่งเพิ่มความรุนแรงในการฉีกทึ้งเสื้อผ้าของเสี่ยวจื่อมากขึ้นไปอีก“โอ๊ยยย จื่อหลงแก้ผ้าเสี่ยวจื่อทำไม เสี่ยวจื่อโป๊แล้วน้า เสี่ยวจื่อเจ็บด้วย!เบาๆ หน่อยสิ จื่อหลงจะเล่นอะไร บอกเสี่ยวจื่อดีๆ สิ เสี่ยวจื่อจะเล่นด้วย แต่อย่าทำเสี่ยวจื่อแรง เสี่ยวจื่อเจ็บนะ!”เสี่ยวจื่อเองก็เริ่มจะโมโหขึ้นมาบ้างที่ถูกรุนแรงใส่ แต่ไม่ได้คิดเลยแม้แต่น้อยว่ากำลังจะถูกทำร้าย คิดแค่ว่าเฟยหลงต้องการจะเล่นกับตนเท่านั้น“ได้!ข้าจะบอกเจ้าดีๆ ข้ากำลังจะเล่นสามีภรรยากับเจ้า เจ้าเคยบอกนี่ว่าจะเป็นภรรยาให้ข้า เช่นนั้นก็เป็นมันตั้งแต่ตอนนี้เนี่ยแหละ!”“หูยยย แค่นี้เอง เสี่ยวจื่อเล่นด้วยก็ได้ แต่เล่นเป็นภรรยาต้องทำอะไร เสี่ยวจื่อไม่รู้นะ จื่อหลงต้องสอนก่อน สอนช้าๆ ด้วย พูดเร็วเสี่ยวจื่อฟังไม่ทันคิดไม่ทันหรอก”เฟยหลงฟังเสี่ยวจื่อพูดพล่ามอย่างคนไม่รู้เรื่องราวก็ได้แต่แค่นยิ้ม หลังจากที่คิดว่าถูกหลอกเรื่องนางไม้จึงพาลคิดว่าเสี่ยวจื่อจะหลอกเขาไปเสียทุกเรื่อง ที่ทำใสซื่อไม่รู้เรื่องกิจกรรมของสามีภรรยานี่ก็คงไม่พ้นแสดงละครอีกกระมัง“ได้ข้าจะค่อยๆ สอนเจ้าให้ดีเลยล่ะ เตรียมใจไว้เถอะ!”แม้ในหัวเฟยหลงจะฟุ้งซ่านเรื่องที่คิดว่าเสี่ยวจื่อโกหก แต่ร่างกายก็ปฏิบัติการได้ว่องไวไร้ช่องโหว่ แม้จะยังไม่ใช่นักปฏิบัติที่ช่ำชองเพราะได้ปฏิบัติจริงมาน้อย แต่เรื่องทฤษฎีนั้นแน่นเอี้ยดเพราะถ้ำมองและอ่านตำรามามาก ท่วงท่าที่เคยได้เห็นผ่านตาถูกนำมาใช้กับเสี่ยวจื่ออย่างดุเดือดตามแรงอารมณ์ยามที่ใช้ฝ่ามือหนาบีบฟ้อนเฟ้นไปตามร่างกายนุ่มนิ่มนั่นอารมณ์พิศวาสก็ยิ่งเพิ่มพูน เมื่อมาเจอกับกลิ่นกายที่หอมหวนตามธรรมชาติของพืชไม้ที่เฟยหลงคุ้นเคยก็ยิ่งปรารถนาจนบ้าคลั่งจนต้องกดจมูกลงดอมดมสูดกลิ่นหอมของเสี่ยวจื่อให้มากขึ้นไปอีกไล้ดมสูดกลิ่นจากซอกคอลงมาถึงยอดอก เห็นตุ่มไตเล็กๆ สีแดงสดก็ขบกัดลงไปอย่างไม่อาจห้ามใจ ทุกอาการไร้ความพยายามยับยั้งชั่งใจโดยสิ้นเชิง ลืมไปหมดสิ้นแล้วเรื่องที่ไม่ถูกใจในความเป็นเพศชายของพี่นางไม้ก่อนหน้านี้ ในเมื่อเสี่ยวจื่อเย้ายวนได้ขนาดนี้ มีสวนใดบ้างเล่าที่เหมือนกับเขา...ภาพร่างโปร่งของจื่อหลงที่ทาบทับกับร่างเล็กเพรียวบางของเสี่ยวจื่อในตอนนี้สะท้อนความคิดของเฟยหลงออกมาได้อย่างชัดเจน ขนาดเฟยหลงยังเป็นเพียงเด็กวัยรุ่นคนหนึ่งที่ยังไม่เติบโตเต็มที่ ความแตกต่างทางสรีระยังมีมากมายถึงเพียงนี้ ไม่ต้องคิดว่าเมื่อเติบโตขึ้นมาเต็มที่แล้วจะยิ่งใกล้เคียงกับภาพในอุดมคติที่เฟยหลงจินตนาการไว้ขนาดไหน“โอ๊ย!จื่อหลงกัดเสี่ยวจื่อทำไม เจ็บน้า!เล่นสามีภรรยามันเล่นแบบนี้แน่เหรอ จื่อหลงเล่นเบากว่านี้ไม่ได้เหรอ?”“หึๆ ได้แน่นอนเสี่ยวจื่อ... หากเจ้าให้ความร่วมมือ รับรองว่าข้าจะเล่นกับเจ้าเบาที่สุดเลยล่ะ และจะยอมให้เจ้าได้เป็นฝ่ายเล่นข้าด้วยดีหรือไม่?”“จริงเหรอ? >_< จื่อหลงใจดีจังเลย!เสี่ยวจื่ออยากเป็นคนเล่นบ้าง!”“ได้แน่นอน เสี่ยวจื่อคนดี งั้นเริ่มจากตอนนี้เลย เจ้าขึ้นมานั่งคร่อมตักของข้าไว้สิ... คนเล่นต้องอยู่ข้างบนนะ...”“ได้เลย!เสี่ยวจื่อจะนั่งคร่อมจื่อหลงน้า>_______________ขอบคุณคอมเมนต์ค่าขออนุญาตตัดจบเพียงเท่านี้ในแอพสาธารณะเพื่อความปลอดภัย แต่ขอให้เป็นอันเข้าใจกันว่าไอ้เด็กผีจับเสี่ยวจื่อเล่นสามีภรรยาไปแล้วนะคะ >_<
1K
![[Ebook] ลืมรักแม่ทัพไร้ใจ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1754509335_30826023.webp)
